Opinions

Halverwege de film hadden was er een korte dialoog tussen Ms. Milton en mij of dit nu horror was of thriller. Ik vond het een thriller die onder je huid kruipt door een gestaag groeiend gevoel van ongemak, maar zij hield voet bij stuk dat dit een horror betrof. Tegen de tijd dat de aftiteling rolde, moest ik haar helemaal gelijk geven, en zat ik (niet daardoor) wat verslagen op de bank.

Na 10.000 stemmen en een keur aan horrorfilms is JM niet meer zo makkelijk van zijn stuk te brengen. En als het gebeurt, is het niet vanwege geweldig gelukte jump scares, of dat iets nagelbijtend spannend is... Dit gevoel treedt op wanneer een film echt onder mijn huid kruipt, en het ongemak verandert in iets dat me echt 'ontredderd' achterlaat, om wat voor reden dan ook.

Eden Lake lukte dat. Funny Games U.S. in zekere mate. Misschien Under The Skin. Wellicht enkele Franse titels die aanmerking komen. En nu Speak no Evil. Je kunt je druk maken over de passiviteit waarmee Bjørn en Louise hun groeiend ongemak ondergaan om maar niet onbeleefd te zijn, het feit dat ze tot 2 keer toe terugkeren, of de gelatenheid waarmee ze hun uiteindelijke noodlot ondergaan, maar ik vond juist dat laatste niet onrealistisch, gezien Fedja van Huêts Patrick hen echt geselecteerd lijkt te hebben vanaf het moment dat hij het bezette zonnebed vriendelijk opeiste. Dat dochtertje. Wat een intense narigheid..

Wat wil regisseur Christian Tafdrup hiermee zeggen over de menselijke natuur? Is het ook een kritiek op onze hedendaagse maatschappij, en de plek van de man daarin, of staat het los van gender? Ik durf het zo nog niet te zeggen, maar ik ben er nog niet over uitgedacht en ga zeker nog het een en ander lezen en kijken aan interviews.

Wat een rotfilm... In a very good way.

4*

88. Speak No Evil (2024)
110 minuten - Verenigde Staten
FTV - 2 punten - Totaal = 178 +14 = 192
Thema 70: Remake Horror - Voltooid: 70/100 (1-70)
Bron: Skyshowtime

Het Amerikaanse stel Louise en Ben Dalton is met hun elfjarige dochter Agnes op vakantie in Italië. Daar ontmoeten ze een charmante Britse familie bestaande uit Paddy, zijn vrouw Ciara en hun heimelijke, dove zoon Ant. De Daltons raken bevriend met ze en worden door hen uitgenodigd om het weekend door te brengen op hun idyllisch landgoed. Wat begint als een droomvakantie verandert al snel in een psychologische nachtmerrie.

Remake horror was wellicht het enige subgenre voor de horrorchallenge waar ik niet over na hoefde te denken. Begin 2024, toen het nieuws van de Hollywood remake van de Deens/Nederlandse coproductie Speak No Evil (2022) naar buiten kwam, vroeg ik me al af hoeveel van de rauwheid van Tafdrups origineel, Blumhouse en Watkins zouden gaan bewaren. Ik ben een van de weinigen die Haneke's remake van Funny Games prefereert, dus er is altijd hoop. Google's AI zegt het volgende over de vergelijking van de twee films: The 2024 American remake of Speak No Evil is softer and less disturbing than the original 2022 Danish film, primarily due to its altered, more conventional, and happier ending. The remake shifts the original's focus from a grim, psychological exploration of passive social behavior to a more standard thriller where the protagonists fight back and survive, leading to a less unsettling but more cathartic experience for American audiences".

En helaas is dat waar. Zò jammer. De originele film wist mij ontredderd achter te laten. 'Wat een rotfilm... In a very good way', schreef ik. Dat lukt echt maar weinig titels nog, na duizenden films te hebben gezien. Grappig genoeg is één daarvan Eden Lake, van deze regisseur. Schokkend Nieuws vindt deze remake superieur aan het origineel, maar hoewel de cast met McAvoy, Davis en McNairy uitstekend is, is Watkins' versie uiteindelijk gewoon conventioneler. En hoewel je je minder kut voelt wanneer hier de credits lopen, is hij daardoor ook minder memorabel. En ik zie al genoeg conventionele films.

Speak No Evil (2024) laat me uiteindelijk met wat dubbele gevoelens achter. De remake is onnodig, en wel héél erg snel, maar wel vakkundig gemaakt. Het acteerwerk (met name McAvoy) is uitstekend het script is hier en daar positief opgepoetst. Het gemiddelde van de remake is trouwens zowel op MovieMeter als IMDb ietsje hoger, dus van een duidelijk slechte remake is sowieso geen sprake. Ik denk dat wanneer Watkins het donkere einde van Tadrups film hier ook zouden hebben behouden, dat ik deze wellicht ook net iets beter zou hebben gevonden, al zou de impact natuurlijk een tweede keer hoe dan ook minder zijn geweest.

Onnodige, maar wel grotendeels geslaagde remake van een net iets memorabeler werk. Check vooral de gedachten van James Watkins over het maken van een remake en het veranderen van het oorspronkelijke einde van de film.

3,7*

Moeilijke Bond film om op te stemmen, Mendes' tweede rit. Er zaten heerlijke actiescènes in, Lea Seydoux was een geweldige bond girl en van Hoytema heeft het allemaal groots in beeld gebracht, openend met een fijne long take. Toch is het niet het meesterwerk waar ik op hoopte na de vroege recensie van The Guardian. Nu was die verwachting al wat aangepast door de mixed reviews die daarna verschenen, maar de hoop bleef.

Helaas geldt (ook?) voor mij dat het niveau van Casino Royale en Skyfall niet gehaald wordt, al vond ik hem wel duidelijk beter dan QoS, maar dat zegt bij mij niet heel verschrikkelijk veel. De terugkeer van het plofhorloge en de gadgets in de auto betreur ik enigszins, want dat kennen we nu wel. Het was juist fijn dat de Craig reboot niet teveel op die gadgets leunde, waar de Brosnan Bondfilms zowat aan ten onder gingen. Het is niet persé teveel, maar origineel is het allerminst: we kennen die trucjes inmiddels wel. Bij mij resulteert het dus eerder in een zucht dan een feest van herkenning. Wie daar anders over denkt kan vermoedelijk zijn hart ophalen, aangezien Spectre (zeker naar het einde toe) zich een beetje te buiten gaat met knipogen naar zijn voorgangers. Zonde, vond ik.

Sommigen zullen wellicht de terugkeer van een andere knipoog erg waarderen, de meer Roger Moore achtige humor die de franchise ooit had. Het randje waar Bond op staat breekt af, hij stort naar beneden en landt in zithouding op een bankstel. Ik hoor niet bij de liefhebbers van dat soort grappen. Het is geen drama, maar wel een duidelijk verschil met Casino Royale's openingsscène waar hij toch echt pijnlijk hard op zijn plaat ging tijdens die achtervolging, daarna ook nog eens op een container vallend. Ik prefereer mijn Bond gritty, eventueel met de iets meer gepijnigde, sarcastische knipoog die ik eerst meende te zien. Geen olijke. En daar neigde het wel een beetje naar af en toe. Daarnaast zorgt de vrij lange speelduur ervoor dat de film toch een beetje in lijkt te kakken af en toe. Het gebeurt niet echt, maar het voelt soms wel wat uitgesponnen. De urgentie van een aantal scénes ontbreekt.

Dit betekent dat er qua 'verhaal' en diepgang ook iets minder te halen valt, al voelt het wat oneerlijk om een Bondfilm daarop af te rekenen. Maar ironisch genoeg waren het juist Casino Royale en Skyfall die ons een Bond gaven die om meer draaide dan onmogelijke acties, bombshells en de meest futuristische gadgets. Ik wil daarvoor echter niet teveel punten aftrekken. Naast een prima Craig en heerlijke Seydoux, was Waltz gelukkig weer ok als baddie (na het vervelende geschmier van Big Eyes), maar ik verbaasde me wel over de korte duur van Bellucci's rol. Ik had aangenomen dat zij de grootste rol had, maar dat is duidelijk Seydoux. Gelukkig maar, moet ik concluderen. Bautista is overigens vrij fantastisch als bikkelharde, niet-neer-te-stompen Badass.

Het is Mendes' laatste Bondfilm, las ik gisteravond in het James Bond topic hier op MM. Ondanks dat hij een uitstekende en een prima Bondfilm heeft gemaakt, lijkt me dat de juiste keuze. Wie streng vasthoudt aan de menselijke, gritty Bond van Spectre's voorgangers, zal deze film op zijn vertrek daarvan kunnen afrekenen. Ik doe dat zelf ook in bepaalde mate. Ben je iets vergevingsgezinder op daar front, dan is er wat mij betreft genoeg te halen voor een goede beoordeling, ondanks de minpunten.

Een 4* met dubbel gevoel. Naar boven afgerond.

P.s. De intro is weer schitterend gemaakt, maar Sam Smith's bondsong The Writing's on the Wall was niet echt mijn smaak. Het lijkt vanaf de eerste tonen alles te hebben voor een klassieke title song, je herkent de sfeer gelijk door die combinatie van strijkers en koper. Maar dan gaat 'ie zingen. De man heeft geen slechte stem, maar wanneer hij (mijns inziens totaal onnodig) zijn kopstem pakt in het refrein, zingt hij zo hoog dat m'n gezicht ervan begint te vertrekken. Beetje Robbie Valentine's Over and over again. Nee, dan pakten de songs van Cornell en Adèle een stuk beter uit!

Van de co-regisseur van Shrek (Oeh!). Maar ook van de co-regisseur van Shark Tale (Oh....)

Helaas is Spellbound er eentje uit die tweede categorie. Om de haverklap liedjes, en op een enkele uitzondering na maken die weinig indruk. Ook het verhaal zelf en de humor zijn behoorlijk vlak, en de film is wel heel PG rated om de volwassen kijker iets te bieden dat de kinderen wellicht ontgaat.

Spellbound heeft veel grote namen in de cast, maar mij stelde deze Skydance Animation film best teleur. Prima om mee te kijken met de kinderen, maar veel meer ook niet. Volgens mij zag ik mijn tweejarige al wat kritisch kijken...

2,3*

Larrain flikt het weer, pracht van een film. Schitterend geschoten door Claire Mathon die ook al mijn favoriet van 2 jaar geleden vastlegde (Portrait de la jeune fille en feu), voorzien van een bijzondere score van Johnny Greenwood en Stewart is een genot om naar te kijken. Waar ze dit accent vandaan tovert (als er Oscars voor dialect coaches waren was de strijd gestreden) is me een raadsel, maar wat mij betreft verdwijnt ze wel praktisch geheel in deze rol.

Ik moet naar boven afronden, bedenk ik net.

4,3*

Erg sterk vervolg op een van de grote verrassingen van 2018. Met de dikke soundtrack en fenomenale animatie een audiovisueel feestje, maar zoals IH88 aangeeft heeft Across The Spider verse ook een sterk script die het lot en de levens lijnen van deze Spideys over het multi-verse voelbaar maakt, zonder in een onsamenhangend verhaal te verzanden.

Tel daar de sterke voice casting bij op, en ik kan niet wachten tot deel 3.

4,2*

Darian Caine was onbekend gebied voor de Trash Movie challenge op MM begon, en de afgelopen dagen zag ik opeens 2 films van haar in korte tijd, aangezien ze ook in The Lord of the G-Strings: The Femaleship of the String (2003) is te zien. Beide titels komen van de studio Seduction Cinema. Hier is de titelrol trouwens weggelegd voor Erin Brown, diezelfde dame die we ook daar al zagen. En als je Play-Mate of the Apes kijkt, kom je ze weer allebei tegen… Never change a winning formula, lijkt de gedachte te zijn, al had ik niet het gevoel te winnen en ervoer ik evenmin heel veel ‘seduction’.

Erin Brown (aka Misty Mundae) speelt het schuchtere nerdmeisje Patricia Porker, die nochtans van binnen vlamt van passie en brandend verlangen, wat we direct merken aan al haar erotische fantasieën. Miss Milton werd er wat ongemakkelijk van, omdat Erin Brown er zó jong uitzag. En ondanks dat ze 24 zou moeten zijn geweest volgens IMDb, snap ik dat ongemakkelijke gevoel wel. Net als bij The Lord of the G-Strings is het hier weer volledig amateur hour, al vond ik deze film wel vermakelijker. Geregisseerd door Johnny Crash, die eerder het onvolprezen The Erotic Time Machine afleverde. Dat je het even weet!

Jammer genoeg worden deze films nooit zo vermakelijk als een Alice in Wonderland: An X-Rated Musical Fantasy (1976). En die was nog sexier ook. Niet van deze studio en ook niet helemaal vergelijkbaar, maar ik hoopte op iets met vergelijkbare 'vermaakwaarde', en dat zat er niet in. Maar check vooral de trailer!

2*

Voor de degelijke sc-fi-horror No One Will Save You (2023) met Kaitlyn Dever, leverde Duffield deze atypische coming-of-age romkom tienerhorrorcomedy af, die met een 7.8 een uitstekende metascore heeft, al is dat slecht over 7 reviews. Dat is me iets teveel lof, maar Duffield maakt hier wel een heel behoorlijk debuut, vol in bloedfonteinen exploderende tieners, dat mij wel met een glimlach voor het scherm hield.

Dat komt naast de premisse en dat Duffield het interessant weet te houden, voor een groot deel door de charmante performance van Katherine Langford. Ik zag nog niet veel van de Australische actrice; alleen Love Simon en Knives Out, maar ze heeft een erg leuk hoofd om naar te kijken, ook als blondine, wat haar een beetje een Kathryn Newton look geeft. Ik zal niet meteen 13 Reasons Why gaan kijken, maar ze staat hiermee wel op de one to watch radar

De verliest wel wat stoom in de tweede helft (wat ook een andere toon aanslaat), maar deze eigenzinnige high school horror was beduidend aardiger dan ik aan de hand van de poster had verwacht.

3,6*

A Serbian Film. Als er één filmtitel rondgaat als een van de ziekste films ooit, dan is het die wel. Een paar van de dingen die ik gehoord had van mensen die hem al ‘hadden ondergaan’ (het woord ‘zien’ dekt hier niet helemaal de lading), maakten dat ik nooit veel trek had de film te kijken. Ik ben inmiddels echt wel wat gewend, maar om nou een hele film te kijken met een nauwelijks aflatende stroom van ziek geweld en verkrachting, was niet iets waar ik direct de lol van inzag. Toch, als zelfbenoemde filmbuff, bleef altijd die nieuwsgierigheid een beetje kriebelen wanneer bleek dat anderen hem wél gezien hadden. En soms zelfs goed vonden. Ook op MovieMeter zijn er genoeg hoge waarderingen te vinden.

Inmiddels heb ik de film gezien, en ik moet toegeven dat ik positief verrast was door hoe de film gemaakt is en eruit ziet. Ik had een beeld van een grauwe, korrelige, afwisselend over- en onderbelichte snuff film in mijn hoofd. Met erbarmelijk acteerwerk, montage en muziek. Dat is dus niet zo, allerminst. Het ziet er echt goed uit, technisch.

Maar het antwoord op de ‘waarom’ vraag ontgaat me nog steeds, ondanks dat ik net even door de reviews ben gegaan. Waarom wilde Spasojević deze film maken? Volgens wiki is het een parodie op de moderne politiek correcte films die toen in Servië gemaakt werden. Ok. Is het gewoon de overtreffende trap van het genot wat ikzelf uit horror haal? Is dit simpelweg het volgende niveau, wanneer de rest je weinig meer doet? Kan ik A Serbian Film veroordelen, terwijl ik zelf misschien wel van andere dingen geniet, die op de keper beschouwd ook een beetje moreel dubieus zijn?

Op zijn minst prikkelt dit werk tot conversatie, dat kan ik absoluut niet ontkennen. Op academisch vlak wordt er aandacht aan besteed en online zijn er zonder veel moeite genoeg wetenschappelijke essays te vinden, ook in serieuze publicaties. Maar ik heb bepaald niet genoten. De kneiterharde incest, mishandeling, pedofilie, moord en andere gruwelijkheden maakten dat mij persoonlijk onmogelijk. De scène waarin een pasgeboren baby wordt geneukt (ik gebruik dat woord hier bewust), is daarvoor heel illustratief. De artistieke en intellectuele waarde ontgaat me simpelweg. Shock Cinema is één ding, maar wanneer die écht fysiek (en geestelijk) misselijkmakend wordt, is het mij een brug te ver; meer kan ik er nu niet van maken.

Al met al geen film die ik aan kan raden, en wie niet tegen extreme narigheid kan blijft beter uit de buurt.

2*

'Ik kan ernaast zitten uiteraard, maar ik voorzie geen kraker', schreef John Milton april 2017. Welnu, ik zat ernaast. De critici zijn enthousiast, maar ook de publieksscore is hoger dan ik ooit had verwacht met een 8.6 op IMDb met de 20.000 stemmen in het vizier. Een prettige verrassing. Maar ik was er niet zo zeker van dat ik dat zelf ook ging vinden. Ook dat viel mee.

Lady Gaga spat van het scherm in dit ingevoelde debuut van Bradley Cooper. De zoveelste remake? Ja dat zal gerust, maar ik heb geen van de voorgangers gezien, en net als voor Zwolle84 is het verhaaltje of wat Cooper ons zou willen vertellen, voor mij sowieso van ondergeschikt belang. De met drank- en drugsverslaving geplaagde muzikant is een platgetreden pad, maar de chemie tussen Cooper en Lady Gaga, de lekkere muziek, zang en acteerprestaties lieten mij dermate ontroerd voor die 2 uur, dat ik er amper aandacht aan heb besteed.

Wat betreft hetgeen sportfan27 hierboven zegt ('je kan toch wel duidelijk merken dat ze geen echte actrice is'), ik kan me daar met de beste wil van de wereld niets bij voorstellen. Ik kan me zo geen betere vrouwelijke performance in een muziekfilm voor de geest halen. Een uitmuntende rol wat mij betreft, niet alleen binnen dit genre.

4*

Erg sterk, ontzettend gritty, hard en rauw. Vanaf het begin volledig gebiologeerd gekeken en ik had in tegenstelling tot sommige anderen wel degelijk het gevoel dat ik niet eerder naar een gevangenisfilm als deze heb gekeken, en ik denk dat dat voornamelijk door de blik van de regisseur komt.

De antipathie tegen O'Connells Eden Lake karakter moest een paar minuten wegebben nadat ik zag dat hij het was, maar die werd snel vervangen door bewondering. Hij zet een enorm sterke rol neer. Ook Ben Mendelsohn is imponerend zoals we van hem gewend zijn.

Het verhaal is niet zozeer bijzonder, de cinematografie is adequaat maar niet opzienbarend en muziek is (vrijwel?) afwezig als je het mij vraagt. Maar toch greep Starred Up me in meerdere scenes echt naar de strot. Het geweld is bij vlagen hard en nietsontziend, het taalgebruik is fockin' disturb-in... (you tit!) en het is absoluut geen film voor squamish people... Maar ik was onder de indruk.

8,5/10 wordt voorlopig 4*

Leuke meid, die Alex Essoe. Inmiddels een Mike Flanagan regular, maar hier was ze nog behoorlijk groen. Starry eyes is een indie horror van voor de #metoo perikelen, die de vunzigheid van een Weinstein hier in een iets ander jasje lijkt te stoppen... Maar het idee is redelijk hetzelfde. Het kost Starry Eyes een uurtje voor de horror goed en wel op gang komt, maar dan is hij er ook.

Kan ook worden gekeken voor body-horror, maar ik vind hem zelf eigenlijk het beste passen bij categorie 72. Religion & Sects/Cults Horror. Dat is nog iets raker dan het Satanic/Demonic Horror Films lijstje waar ik hem uit heb gevist.

3,4*

"A spectacle like Arirang brings people together, eliminates individual will and has tremendous efficacy in running society.” - Suk-Young Kim, professor at the University of California at Santa Barbara

Na Under The Sun leek het me interessant me wat verder te verdiepen in de manier van leven in dat ongrijpbare land, Noord-Korea. Waar 'Under The Sun' zich vooral richt op de controle van de staat en het beeld dat ze uit willen dragen door propaganda, legt A State of Mind de focus op de voorbereiding van twee jonge gymnasten voor de ‘Mass Games’, een gigantisch massa-optreden van gechoreografeerde gymnastiek. Uiteraard staat alsnog alles in het teken van het vereren van de staat en vooral, haar leider(s), waarbij het individu niet geheel toevallig, volledig verdwijnt in een collectief mega-optreden. De meiden zien dit zelf als iets doodnormaals, aangezien een van hen het terloops even benoemt.

Toch, om mij onbekende redenen, is het individu hier alsnog mee aanwezig dan in Under The Sun, waar de verstikkende propaganda allesoverheersend leek. Het kan met de mate van controle te maken hebben die hierna strikter is geworden, maar de meisjes in A State of Mind ogen op de obligate ‘leider-opmerkingen’ na, in de eerste plaats verrassend bekend: ambitie, zenuwen, en een universele meisjesgiechel, benadrukken op subtiele wijze (al dan niet zo bedoeld door regisseur Daniel Gordon) de overeenkomsten in plaats van de verschillen. Deze dames zijn helemaal zo anders niet.

Toegegeven, het is de materie die deze documentaire bijzonder maakt, en niet zozeer de aanpak van de regisseur. Maar wanneer je een kijkje bij deze jonge gymnasten in Noord-Korea krijgt, is een baanbrekende aanpak geen noodzaak. De beelden van de Mass Games zijn puur indrukwekkend, wat je ook van de ‘Volksrepubliek’ moge vinden. En het is goed om te zien dat ondanks de verpletterende controle van de staat, het individu in A State of Mind meer lijkt te overleven dan Under The Sun ons kon tonen. Een scène als die met het groepje vriendinnen die samen het moment delen van het bereiken van de top van de berg de Paektusan tijdens hun ‘pelgrimage’, kan niet gespeeld zijn.

Gelukkig is het dus niet alleen maar ellende, al blijft de vraag borrelen hoe het nu écht zou zijn om daar op te groeien en te leven. En hoe interessant het allemaal ook is, je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we dat vermoedelijk nooit zullen weten.

3,7*

De trailer zag er al wel tof uit en ik vond Robert Morgans korte stop motion film The Cat with Hands (2001) ook al de moeite (YouTube). Mooie gelegenheid ook om Aisling Franciosi weer eens te zien, wiens werk ik compleet heb gemist sinds haar fijne rol in The Nightingale (2018). En daar heb ik gelijk spijt van, ik denk dat ik The Last Voyage of the Demeter (2023) ook nog op zal zetten deze challenge.

Bij eerste kijkbeurt ben ik jammer genoeg nog niet zo lyrisch als Joolstein, maar het zou kunnen dat herziening daar iets aan verandert, ik was wat vermoeid. En ik heb alsnog genoten. Stopmotion is erg sfeervol met creepy character designs en de animatie is erg goed. Aisling speelt de tragische figuur Ella zoals je mag verwachten zeer sterk, en Morgan laat zien dat hij prima een lange film aan kan, dat belooft wat. Hopelijk is het geen eenmalig iets.

3,7*

-Bij de Horrorchallenge 2024

The Straight Story (1999)

Waargebeurde verhalen, vaak zijn het niet de beste en meest oprechte films, en als ze uit de stal van Disney komen ligt het (valse) sentiment helemaal op de loer. Maar niet als David Lynch regisseert. Yes, you heard me right. Lynch.

De bejaarde Alvin hoort dat zijn broer met wie hij tien jaar niet gesproken heeft, een beroerte heeft gehad. Wellicht als verzoeningsgebaar, maar ook omdat hij geen andere manier heeft, besluit hij op zijn grasmaaier een roadtrip van Iowa naar Wisconsin te maken, nu hij de kans nog heeft.

Het komt niet vaak voor dat ik 'sentimentele' film zie, waarin de emoties zo eerlijk en oprecht overkomen. Volledig eens met leatherheads eerste alinea. Ik dacht precies hetzelfde tijdens en na de film.

De momenten met alle mensen die Alvin (Richard Farnsworth in een heel erg sterke rol, een terechte Oscar nominatie, die echter naar Spacey ging dat jaar) onderweg tegen komt, de menselijkheid spat ervan af. Ik heb geen idee waar Lynch dit opeens vandaan haalt, ik kan het met geen van zijn andere films vergelijken. Prachtige beelden, en Badalamenti's muziek is echt schitterend. Mooi, troostend en melancholisch tegelijk.

Een langzame Road Movie dus, en dat klopt, het tempo zit er niet echt in. Maar waar het me bij andere films soms moeite kost om de aandacht erbij te houden, heb ik dit bij The Straight Story geen moment gehad. Heel erg mooi, zonder ook maar één moment in gemaakt sentiment te vervallen.

8,5/10, 4*

Het plotje van JT Mollners Strange Darling klinkt tegelijk simpel en wel uitnodigend: Een gewonde vrouw is op vlucht voor een gewapende man. Ze krijgt hulp van een echtpaar van middelbare leeftijd dat geen idee heeft wat ze staan te wachten. Wie is deze vrouw? Wie is haar achtervolger en waarom probeert hij haar te vermoorden?

Mollner is ambitieus maar wellicht ook een beetje pretentieus, getuige de aankondiging vooraf dat de film op 35 mm gefilmd is. Daar was het nodige om te doen. Zelf heb ik er weinig moeite mee want het houdt de discussie levend dat filmen op film nog steeds een optie is, en ik blijf dat graag zien.

Strange Darling was voor mij verrassend, en Willa Fitzgerald speelt de pannen van het dak. Ondanks dat er wel wat kritiek te leveren valt, is alleen dat al een recommendation waard

3,5*

-Bij de Horrorchallenge 2024

"Old legends - strange tales - never die in the lonely swamp land. Villages and hamlets lie remote and almost forgotten. Small ferryboats glide between the shores, and the ferryman is a very important person. Day and night he is at the command of his passengers. On his little barge ride the good and the evil; the friendly and the hostile; the superstitious and the enlightened; the living and - sometimes - the dead.."

Strangler of the Swamp (1946) staat bekend als een van de weinige films van Producers Releasing Corporation (PRC) die B-status weet te benaderen. Een twijfelachtig compliment, maar wel eentje die enigszins nieuwsgierig maakt. Frank Wisbar doet hier de Amerikaanse remake van zijn eigen Fährmann Maria (1936). Duidelijk op een soundstage opgenomen, klinkt Strangler of the Swamp spannender dan hij is. Spoken hebben we vaker, creatiever, enger en beter gezien.

Rosemary Laplanche was vijf jaar eerder Miss California, maar acteren kan ze bepaald niet, al geldt dat evenzeer voor de rest van de cast. Wat wel grappig is, is de vroege rol van Blake Edwards. Het heeft wat van MST3K materiaal, wat mij betreft. Maar toch, mede door de korte speelduur, wist het me wel te vermaken. Maar in alle eerlijkheid kijk ik liever nog even naar die foto dan naar de film.

2,5*

Iets minder toegankelijk dan The Fall (2019) (en wat mij betreft ook iets minder an sich), en ik snap volledig dat Tim er maar een 0,5* aan kwijt kan; ik vermoed dat veel mensen hier helemaal niet mee kunnen, ondanks de fascinerende inspiratie van de film, die Glazer tijdens de lockdown maakte.

Toch voeg ik me qua cijfer richting maatje Woland, al is mijn zeven wel afgerond naar boven; ik vond dit wel fascinerend. Ook hier doet Mica Levi weer de muziek, al is het een heel ander soort score dan bij Glazers andere korte film. Wie niets met experimentele, avant-garde of moderne dans heeft blijft beter ver uit de buurt, en check vooral de trailer voor je hem koopt voor een paar euro. Ik hoef er geen anderhalf uur naar te kijken, maar voor een kleine tien minuten vond ik het eigenlijk wel hypnotisch. En ik heb wel gekkere films gezien.

3,3*

Street Trash was nog geen kwartier bezig, of ik wist al dat ik de juiste film had gekozen voor dit subgenre, al is de splatter iets minder rood dan we gewend zijn. Zoals jordandejong schreef: Wanneer je deze goedkope drank drinkt smelt je volledig weg maar sterf je in ieder geval wel een kleurrijke dood. Maar alsnog is Street Trash heerlijk lompe '80s gorigheid, en absoluut vermakelijk als je voor iets Troma-achtigs in de stemming bent.

Qua acteurs zijn er enkele bekende gezichten te zien, maar dat is niet waar je deze film voor kijkt; dat doe je vanwege de creatieve en vooral waanzinnige effecten die de slechts 21 jarige regisseur in Street Trash heeft weten te krijgen. Dat overgooien met de afgehakte pielemuis ook. Prachtig hoogstaand.

3,3*

Brando is electrifying, ik kan zo gauw even geen Nederlands woord bedenken dat de lading even goed dekt. Ik ben het met BBarbie eens dat het iets te makkelijk is om Vivien Leighs acteerprestatie af te doen als simpele overacting, al snap ik wel waar dat idee vandaan komt, aangezien het er ook wat theatraal uitziet. Ik vond haar erg goed in haar rol als Blanche, die langzaam aan haar grip verliest. Leigh was zelf ook depressief en gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Het schijnt dat zij later moeite had haar eigen leven en dat van Blanche Dubois uit elkaar te houden. Een schrijnende realisatie als je haar hier bezig ziet.

Ik heb Tennessee Williams' toneelstuk in de kast staan, maar nog niet gelezen. Dat de film op een toneelstuk is gebaseerd is duidelijk in de film terug te zien, wat niet iedeen evenveel zal waarderen. Zelfs als je met het verhaal van de film weinig hebt, is alleen Brando al de moeite waard die met zijn performance van Stanley Kowalski een rol neerzet die de manier van acteren blijvend beinvloed heeft. Interessant dat hij geen oscar won (Bogart, The African Queen) en Vivien Leigh wel, wat als je de rollen naast elkaar legt ook iets zegt over de toenmalige maatstaven.

Het is in de eerste plaats de geweldige Brando als brute klootzak en ten tweede Leigh die het cijfer naar boven halen. Filmhistorisch gezien is A Streetcar Named Desire dan ook een must, wie echter niet bekend is met oudere films kan beter ergens anders beginnen, er zijn toegankelijkere films.

Ligt het nou aan mij, of speelde Maslany hier zowaar Gyllenhaal van het scherm?

Wat Oscarbuzz betreft, het mag niet in de schaduw staan van zijn rol in Nightcrawler, of Phoenix’ rol in You Were Never Really Here die we eerder deze dag zagen. Maar dat was bepaald geen film in de schijnwerpers van The Academy. Hij speelt prima, maar dat mag je verwachten. Ik mistte iets, voornamelijk in de film, maar ook in zijn spel.

Stronger. Tsja, de naam zegt het al een beetje. Een portie Boston Strong, en het overkomen van obstakels. Ik zal toegeven dat ik een nauwkeurige radar heb voor Amerikaans sentiment, en hoewel die niet compleet berserk ging, waren er zeker wat bliepjes op te horen. Vlaggenzwaaien op hockeywedstrijden, de pitch tijdens een basketbalwedtsrijd, mensen die elkaar er bovenop helpen (soms wildvreemden die hem komen verkondigen hoe ze hoop uit hem putten); het mag nog zou uit het leven gegrepen zijn, je moet van goede huize komen om zulks in een film aan een nuchtere Hollander te kunnen verkopen wie dergelijk patriottisme vreemd is. En daar schort het voor mij toch wat.

Maslany was voor mij eerder de emotionele kern dan Gyllenhaal, en dankzij haar krijgt deze weinig opzienbarende film toch een voldoende. Pluspunten voor de CG en lichte toetsen van humor door de film heen, dat dan weer wel. En de korte scène met Carlos. Altijd fijn wanneer ze ook voor een bijrol iemand weten te vinden, die zelfs voor dat korte moment toch indruk weet te maken.

Verder niet heel bijzonder. Ik vond (en niemand is daar zo verbijsterd over als ik) Peter Bergs Patriots Day (2016) beter, eens temeer die film slaagt in wat hij beoogt...

Look in the mirror. The face that pins you with its double gaze reveals a chastening secret. - Diane Ackerman

Balduin (gespeeld door Paul Wegener) is een wilde student en begenadigd schermer, maar het lukt hem maar niet om de vrouw van zijn dromen voor zich te winnen. Hij sluit een pact met een mysterieuze man, die iets uit zijn kamer mee mag nemen in ruil voor een grote som geld. Hierna blijkt dat de koper er met zijn spiegelbeeld vandoor gaat. Een echte Doppelgänger dus, die vervolgens Balduin in grote moeilijkheden brengt.

Der Student von Prag werd door ARTE als de eerste independent film bestempeld, en vaak de eerste horrorfilm genoemd. Over dat laatste valt wellicht te discussiëren, aangezien er al films met horrorelementen door Méliès gemaakt werden in het eerste decennium van de cinema, en er ook in 1910 al films als Frankenstein uitkwamen. Toch is Der Student von Prag een van de eerste lange horrorfilms, die jaren voor Der Golem, Caligari en Nosferatu gemaakt werd. Een variatie op de Faust legende met een vleugje Edgar Allan Poe (William Wilson) van voor de Eerste Wereldoorlog dus, vier jaar voor de UFA werd opgericht.

Wat wel opvallend is wanneer je een film als Der Student von Prag kijkt, is hoeveel de (Duitse) cinema nog gegroeid is in de zestien jaar erna. Film bestond als zelfstandige kunstvorm nog geen kwart eeuw, en dat merk je hier en daar in stijl en manier van vertellen toch echt wel, vergeleken met de meesterwerken van de Weimar periode. Tijdens het maken van deze film hoorde Wegener de Golem legende, die hij vervolgens met Henrik Galeen tot script en vervolgens film bewerkte. Hoewel een succes in 1915, is die versie verloren. Vijf jaar later maakte hij het expressionistische Der Golem, Wie Er in die Welt Kam (1920), en die valt gelukkig nog wel te bewonderen. Der Student von Prag behaalde in 1995 de 12e plek in een poll over de belangrijkste Duitse films, The 100 Most Significant German Films. Diezelfde Henrik Galeen Van Der Golem, maakte in 1926 een remake: Der Student von Prag (1926).

Wat vindbaarheid betreft, de versie van Alpha Video van 41 minuten is allesbehalve geweldig, maar er is ook een gerestaureerde versie van 83 minuten. Beide staan op YouTube, en als je de beeldkwaliteit ziet, is zelfs voor de kijker die drie kwartier lang zat vind voor een short, de keuze snel gemaakt. Horror is het niet echt, en een meesterwerk evenmin, maar de filmhistorisch georiënteerde horrorliefhebber die misschien al wat meer van de grotere werken heeft gezien, kan zijn tijd slechter besteden.

3*

Holy Shit.

Voor mijn gevoel zat ik in mijn bioscoopstoel zoals Margaret Qualley eruit ziet in deze still. Wat een genadeloze, nietsontziende mokerslag dient Fargeat ons hier toe, en dat op mijn verjaardag! Ik kan er vermoedelijk eindeloos over ouwehoeren, maar voor nu zindert deze opvolger van haar veelbelovende debuut Revenge (2017) nog volop na. Audiovisueel worden alle registers opengetrokken in deze stijlvolle mengelmoes van Cronenberg, Aronofsky en Kubrick, gedoopt in de wellustige gaze van Sorrentino's Loro (2018). Wat namedropping betreft kun je er zonder problemen nog een paar bijhalen, maar belangrijker is dat Fargeat er wél absoluut haar eigen ding van maakt in deze body horror over fucked up schoonheidsstandaarden.

Demi Moore is onbevreesd in een give-it-all performance die wel eens een verlaat hoogtepunt in haar carrière zou kunnen zijn. Het doet je als kijker gelijk realiseren wat we allemaal niet zien, maar wel gewoon gemaakt zou kunnen worden door de actrices die opeens niet meer gevraagd worden wanneer men besluit dat het klokje begint te tikken..

Ook Qualley is uitstekend gecast en spat behoorlijk van het scherm, terwijl Quaid bewonderenswaardig wanstaltig is als perverse verbeelding van het old white guy showbizz patriarchaat dat de kijkers vooral wil geven wat hij denkt dat ze willen; Young, tight, pumping and smiling. Terwijl de music score nog nadreunt in mijn hoofd, probeer ik tot een uiteindelijke waardering te komen voor deze film, en dat blijkt zo makkelijk nog niet. De eerste helft zat ik naar een meesterwerk te kijken, maar ik ben er nog niet over uit of het laatste half uur de film van zijn 4,5* af moet houden, of niet.

Voor nu pak ik uit, en we gaan zien of de 4,3 blijft staan of dat er toch iets afgaat. Goddamn, Coralie. You pull no fucking punches.

4,3*

Een benauwende misdaadthriller, waarbij het van meet af aan aangekondigde naderend onheil, zich op verontrustend tempo ontvouwt. Suburra is gebaseerd op het boek van journalist Carlo Bonino en misdaadschrijver Giancarlo De Cataldo, die hun verhaal over criminaliteit, macht en corruptie situeren ten tijde van de abdicatie van Paus Benedictus in 2011, terwijl Rome tevens door intense regenval werd geteisterd. De film is dan ook doordrenkt met een sfeer van naargeestigheid en een gevoel van onafwendbare rampspoed.

Het duurde even voor ik gegrepen werd, maar na een klein half uur gaat de chain of events die ontstaat behoorlijk intrigeren. Visueel ziet de film er strak gestileerd uit, en regisseur Stefano Sollima (van de serie Gomorrah) lijkt af en toe een beetje door Michael Mann beïnvloed te zijn. Ook sommige thema's van de pompende score doen bij tijd en wijle een beetje aan Heat denken. Dat niveau haalt de film zeker niet, maar de inspiratie is te zien. In tegenstelling tot die film, is het in Suburra ook moeilijker te sympathiseren. Hoewel de situaties waarin de hoofdpersonen geraken weinig uitwegen lijken te bieden, kijken we toch scène na scène naar mensen die elkaar bedreigen, afpersen, mishandelen en verraden om hun eigen hachje te redden. Of om zeep helpen wanneer de gelegenheid erom vraagt. Well, he's always been lacking in moral fiber, hoorde ik Mark Renton eerdaags nog zeggen bij een herziening van Trainspotting. Die zin gaat voor een hoop van deze karakters op.

Suburra staat gepland om een herbewerking als tiendelige serie te krijgen in 2017, en het materiaal leent zich daar wat mij betreft prima voor. De wisselwerking tussen al deze conflicterende machten en de kleinere spelers die zich daar tussendoor proberen te manoeuvreren zonder verpletterd te worden, is een fascinerend schouwspel. Het is te hopen dat die serie acteurs van hetzelfde kaliber krijgt als die we hier aan het werk zien. Met name Pierfrancesco Favino als parlementariër die zich na een door drugs uit de hand gelopen seksnacht up shit creek bevindt. Adamo Dionisi verdient een speciale vermelding als Manfredi Anacleti, het hoofd van de criminele zigeunerfamilie. Het is alweer even geleden dat ik zo'n intense haat voor een karakter koesterde. Wat Suburra ook goed doet, is dat tijdens de film de focus wat verlegd wordt qua karakters die we volgen, en dat we als kijker ons toch steeds meer met een persoon gaan identificeren, die eerst maar een bijrolletje in het geheel leek te hebben.

Toch waren er een aantal aspecten die de film bijna van de 4* af hebben gehouden (ik gaf aanvankelijk een 3,5*). Zo is de score af en toe wat te nadrukkelijk aanwezig, en misschien net een tikkeltje te repetitief. Ook voelt de situering tijdens het aftreden van de paus tijdens die periode van regenval en het Apocalyps-thema net iets te arbitrair en gemakkelijk. De symboliek druipt er daardoor weliswaar vanaf, maar een echte verankering daarin ontbreekt wat mij betreft. Dat zijn kleine smetjes, maar het voelt toch een klein beetje alsof de schrijvers de film daarmee een bepaalde gewichtigheid hebben proberen mee te geven, die in het verhaal zelf ontbreekt.

4* naar boven afgerond, en een voorlopige 23e plek op de toplijst van 2016

Ik vind de artstyle erg origineel, maar ben een beetje terughoudend over de muziek, dialoog, line delivery en het script als geheel. Desalniettemin een gedurfd project, waarvan ik blij ben dat het gemaakt is. Jammer genoeg hebben we niet wat meer van dit soort animatie, en wat minder glossy CG animation.

3,3*

Ik had zulke verwachtingen na het zien van de trailer(s). Jammer genoeg maakt regisseur Ayer er hier na het niet onaardige Fury (2014), een complete puinhoop van. 'Als eilandjes in een lege oceaan', omschreef Mjk87 de sterke momenten van Suicide Squad. En dat klopt. Dungezaaide eilandjes.

Mijn enthousiasme was ietwat getemperd door de reviews, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ik me na zulks alsnog enorm met een film kon vermaken. Na 3 op zich niet onaardige scènes echter, bekroop me al gauw het gevoel dat ik een beetje begreep waar ze op doelden met het woord 'mess'. De film lijkt een ratjetoe van samengeraapte scènes waar lukraak de schaar ingezet is. Of dat waar is (er gaan geruchten over bemoeienis van Warner Bros.) zal moeten blijken, maar vooralsnog zit de kijker met de puinzooi en het verteren van dit script.

Een gemiste kans dus, want er had hier wel degelijk een goede film ingezeten. Wat meer character building, logische relaties onderling (met name het belang van de rol van The Joker in het verhaal ontgaat me een beetje) en wat minder wereldoverheersende hekserij en 'swirling ring(s) of trash in the sky'. Na X-Men: Apocalypse kreeg ik hier echt het gevoel dat men denkt dat het pas groots en indrukwekkend is wanneer de hemel opengaat en er een CG shitstorm met bliksem en vliegende brokstukken ontstaat zover het oog reikt.

Warner Bros deelde gisteren een gifje op Facebook, om te vieren dat Suicide Squad de grootste openingsdag van het jaar had. Aan de ene kant scheelt dat weer iets, want het zal de arme, kontzeer lijdende fanboys die schreeuwden om het afschaffen van filmkritieksite Rotten Tomatoes wat getroosten. Anderzijds baal ik een beetje dat ik zelf een van die bezoekers was die wellicht het signaal heeft afgegeven aan de filmstudio dat het ok is om met zo'n budget, zulke materie en dergelijke acteurs, zo'n rommelige film af te leveren. It's not O.K. I don't care that you're bad guys and that's what you do.

Waarom dan toch die 2,5*? Dat vraag ik mezelf ook sinds gisteren af, maar Margot Robbie's Harley Quinn, Smith's Deadshot en bij tijd en wijle de andere karakters, maakten het alsnog een soort van de moeite waard, op een wijze die ik zelf niet eens helemaal begrijp. Naast een aantal spitse dialogen, zit het tempo er dermate in dat je ondanks het hoofdschudden niet de tijd krijgt om je te vervelen. Maar het wrange bijsmaakje blijft. Ook Leto's Joker viel wat tegen, al is het natuurlijk a pretty hard act to follow, na Heath Ledger. Hier had zoveel meer ingezeten. En hoe leuk sommige aspectjes ook zijn, als geheel is het een slecht staaltje filmmaken. De schaal van de film vergroot dat helaas alleen maar uit.

2,5* naar boven afgerond.

Fabrice Aragno schoot Adieu au Langage en The Image Book voor Godard, maar maakt zelf ook kortfilms. Niet onverdienstelijk, wat mij betreft; al is dit (net als Godard?) zeker niet voor iedereen. Een film waar je zelf betekenis aan kunt geven, maar ik vond het vooral audiovisueel interessant. Sound design en score zijn erg goed gedaan. Bijzonder onheilspellend qua sfeer, but in a good way.

Alleen kijken als experimentele cinema je een beetje ligt, zou ik zeggen.

3,8*

Sully stelt niet teleur, maar imponeert als geheel ook niet.

De scènes met de crash zijn meesterlijk, het is ongelooflijk knap hoe Eastwood iets waarvan je de afloop eens kent, tóch spannend weet te maken. Visueel is de film goed geschoten, Sully werd op enkele simulator scènes na volledig met een Imax Alexa 65 camera gefilmd. Geen detail van Hanks' wederom indrukwekkende spel gaat verloren. Zijn dagdromen over vliegtuigen in de stad zien er geweldig uit. Maar toch schort er iets.

Het verbaasde me hoelang geleden het alweer was, de crash in de Hudson. En van het achtergrond verhaal van Sully en de NTSB (die niet zo blij waren met hun portrettering) wist ik helemaal niets. En hier gaat de film voor mijn gevoel scheef. Sully wordt nooit meer dan een toch wat gesimplificeerd conflict tussen goed en slecht, waarbij je aan het einde toch overspoeld met wordt met dat geforceerde, zoet-weeïge gevoel dat alles in dienst stond om de kijker te tonen dat niet alleen Sully een held tegen wil en dan was, maar ook hoe de New Yorkers die dag bij elkaar kwamen, en de reddende hand toereikten aan hun medemens.

De conclusie met de vliegtuigmotor waarvan tijdens het verhoor bekend wordt gemaakt dat hij gevonden is en Sully gelijk had, voelde voor mij ook als een valse gespeelde loftrompet op de held van de film. Sully voelt zich misschien geen held, maar Clint lijkt daar al dan niet bewust heel anders over te denken... En alle kunde ten spijt, daar is dan toch weer die Clint die we kennen van American Sniper. Murica..!

Zonde.

Toch rond ik af naar boven, vanwege Hanks, de visuele look en de verder strakke regie. De post 9/11 thema's zijn mij alleen te simpel, wee en patriottisch. Moet ik van zuchten.

6,7 ---> 3,5*

Mijn derde Dovzhenko, na Zemlya (1930) en Aerograd (1935), en wederom niet onaangenaam. Het verhaal is zoals bij wel meer Russische film uit deze periode niet direct iets dat de Nederlandse kijker anno 2016 naar de strot grijpt, al is de thematiek enigszins tijdloos. Met name de propagandistische, politieke elementen willen nog wel eens amuseren, wanneer je deze niet voor lief neemt. Zo ziet de stervende diplomaat voor hij zijn diplomatic pouch aan de spoorwegmedewerker toevertrouwt, nog even Lenin in een visioen, waarna hij 'tevreden' de pijp aan maarten geeft.

De film draait vervolgens om het in veilige handen krijgen van dit pakketje, met hulp van sympathisanten uit de arbeidersklasse. Tsja, het hoort er een klein beetje bij, en er valt genoeg bij Dovzhenko te halen wanneer je daar voorbij wil kijken. Innovatief camerawerk en effectieve montage bijvoorbeeld. Spannend werd het niet echt voor me, maar als onderdeel van de Sovjet filmgeschiedenis, was het een prima uurtje.

3,5*

Ondanks dat ik er na Eberts review iets meer van had verwacht, is Woman in the Dunes een mooie film die tijdens zijn speelduur voortdurend blijft intrigeren en ondanks het gematigde tempo nergens saai wordt.

Ik zou hem (ook) absoluut plaatsen in de existentialistische hoek van Sartre en Camus, al is en blijft dit in de eerste plaats een Japanse productie, hoewel er volgens de IMDB trivia discussie over was of dit universeel of juist Japans moest zijn. Behalve voer voor analyse en discussie heeft de film een prachtige zwartwit cinematografie met een bijzonder gebruik van close-ups en aandacht voor structuren. lees vooral de beide essays van Criterion. Bij een film als deze is dat zeker niet overbodig, het geeft een hoop achtergrondinformatie en context.

Beoordeel je een film op wat hij wel heeft of ook op wat hij niet heeft? Omissie is vaak (maar niet altijd) een bewuste keuze van de regisseur. Ik had graag de onderlinge relatie van de twee hoofdrolspelers wat verder uitgediept gezien. Wat voelen ze nou voor elkaar? Welke rollen nemen seks en liefde precies in? Nu kun je een hoop afleiden uit wat er gebeurt en kleine dingetjes, maar er blijft ook een hoop onbeantwoord... Natuurlijk zegt ook dat weer iets.

De muziek werkte af en toe voor mij niet helemaal, dat moet ik er wel bijzeggen. Na eerste viewing hangt Suna no Onna tussen de 3,5 en de 4* in.

Ik rond zonder moeite af naar boven.