Opinions

Sommige films kunnen me nog steeds raken door de manier waarop ze het geweld brengen. Ik weet dan niet of het de kilheid is, de achteloosheid, of de gedachte dat je wellicht niet heel veel kans maakt, wanneer je verlamd door adrenaline opeens iemand met een hamer naast je bed hebt. Ook deze heeft slechts een 5 op IMDb maar bloody-disgusting en screenanarchy zijn behoorlijk positief. Het is geen rechtlijnige horror voor het grote publiek, maar ik vond het behoorlijk fascinerend. En Maxim Lazarev speelt zijn rol uitstekend.

3,3*

"Welcome aboard, passengers. Just so you know, we are expecting some turbulence this evening, so please ensure your seat belts are fastened, baggage is safely stowed, and hold on to your vaginas."

Twee jaar nadat M3GAN, een wonder van kunstmatige intelligentie, op hol sloeg en begon aan een moorddadige slachtpartij, is haar maker Gemma een spraakmakende auteur geworden en pleitbezorgster voor overheidstoezicht op kunstmatige intelligentie. Wanneer de technologie voor M3GAN wordt gestolen en misbruikt door een machtige defensieaannemer om een militair wapen te maken genaamd Amelia, moet Gemma M3GAN weer tot leven wekken, en wat upgrades toevoegen, om de losgeslagen Amelia te stoppen.

Ik vond M3GAN (2022) wel ok. Bepaald niet vernieuwend en zeker niet goed, maar wel geinig popcornvermaak. Regisseur Gerard Johnstone maakt gelukkig niet de fout om meer van hetzelfde te doen, maar doet een James Cameronnetje: in deze film vecht M3GAN (2.0, bitches!) bij de good guys. Dat mag van mij!

De verrassing mag eraf zijn, ik vond de sfeer en humor in deze sequel eigenlijk nog iets leuker dan in het origineel. Nu is dat met een zesje niet moeilijk en wellicht ook afhankelijk van de eigen bui, maar het viel me niets tegen. De knipogen zijn volledig bewust, en als je daarbij aan boord kan komen, dan is M3gan 2.0 zeker genietbaar. Special mention voor Ivanna Sakhno, die viel me laatst ook al op in Pacific Rim: Uprising. Ze doet haar rol als Amelia hier erg leuk.

Prima vermakelijke bullshit. Minder horror, maar ik vond deze dus stiekem wel ietsje leuker.

3,2*

Zwaar, maar prachtig. Ik heb Macbeth sinds de middelbare school niet meer gelezen, maar er destijds zeker van genoten. Kurzel trekt de lijn van Branagh (Henry V) door een nog iets eigentijdsere manier van filmen, waarbij al het rauwe en modderige van Branaghs aanpak behouden blijft. De Schotse landschappen en Middeleeuwse taferelen worden door de fenomenale cinematograaf Adam Arkapaw op een soms bijna buitenaards mooie manier vastgelegd. Denk Slow-motion, kleurenfilters en een doordringende score van Kurzels broer Jed, met het behoud van Shakespeare's woorden. Hier en daar wordt zich een vrijheid veroorloofd en er is zeker gesneden, maar ik vind dat bij de verfilming van een boek (zelfs of misschien wel juist van de Bard) een letterlijke adaptatie niet noodzakelijkerwijs ook het beste resultaat oplevert in een visueel medium als film.

Fassbender en Cotillard zijn meesterlijk, maar ook de rest van de cast is uitstekend, en iedereen lijkt daar op zijn plaats in het indrukwekkende landschap. Er is wat heisa gemaakt over de manier van spreken, het Schotse accent en 'gedempte mompelen' zou soms moeilijk verstaanbaar zijn. Met (Engelse) ondertiteling had ik hier totaal geen last van, en het komt op mij een stuk natuurlijker over dan de theatrale manier van spreken waarmee dit soort films soms gepaard gaan. Iemand die in zichzelf loopt te praten doet dat doorgaans ook niet op een volume dat ze het op de achterste rij ook zouden kunnen horen. In het theater werkt dat niet, maar film leent zich daar uitstekend voor.

Uiteraard blijft het Shakespeare, en dat vereist wellicht wat gewenning en/of kennis van die vorm van Engels, wat Pazmaster hierboven nogal tegenstond. Daarentegen mag ik toch aannemen dat de meeste mensen die een 'Macbeth' opzetten wel weten dat het Shakespeare betreft en dus zinnetjes als 'Thou hast it now: King, Cawdor, Glamis, all, As the weird women promised, and I fear Thou play'dst most foully for't', de gebruikelijke manier van spreken zijn. Dat vereist (ook voor mij) een wat actievere manier van luisteren omdat je af en toe niet met de woorden bekend bent, maar het is zeker te doen.

Wie geen affiniteit met Shakespeare heeft kan deze 'Macbeth' ook absoluut beter links laten liggen. Het mag een moderne adaptatie zijn, but the man is still all over it. Gelukkig maar. Wellicht later dit jaar Polanski's versie ook even kijken om een vergelijking te maken.

4*

30 jaar in de maak, deze stop-motion film van Phill Tippet (Oscar visual effects Jurassic Park). Eerder verschenen reeds 3 sequenties, resp. Mad God 1-3, die tezamen grofweg de helft van de film betroffen. Nu is hij dan eindelijk uit met hulp van een Kickstarter campagne van een kleine tien jaar terug. En zelfs voor een notoir arbeidsintensief subgenre als stop-motion animatie, spat in iedere scène van het scherm hoeveel werk hierin heeft gezeten. Erg tof dat iemand zoveel bloed zweet en tranen heeft vergoten om zo'n groteske, bizarre nachtmerrie op film vast te leggen.

Net als bij mij vorige film The Head Hunter, is ook hier de narratief slechts licht aanwezig; er wordt in deze film zelfs geheel niet gesproken. Ik heb nochtans met grote ogen zitten kijken naar de wereld die Tippet hier geschapen heeft.

En bij deze een aanrader voor Onderhond.

4*

They just fucked with the wrong Heidi!

In een dystopisch Zwitserland dat onder de fascistische heerschappij van een kwaadaardige kaastiran is gevallen, leeft Heidi het pure en eenvoudige leven in de Zwitserse Alpen. Grootvader Alpöhi doet zijn best om Heidi te beschermen, maar haar verlangen naar vrijheid brengt haar al snel in de problemen met de handlangers van de dictator. Het onschuldige meisje transformeert zichzelf in een machtige krijger, die op pad gaat om het land te bevrijden van de krankzinnige kaasfascisten.

Mad Heidi is een Crowdfunded passieproject, niet in de zin van kickstarter, maar de benodigde 2 miljoen dollar werd verkregen door 400 aandelen te verkopen, waarmee de financiers bij een succes ook return op hun investment zouden krijgen. Of dat laatste gelukt is weet ik niet, maar ik ben wel wel blij dat Mad Heidi gemaakt is.

De film ziet er goed uit, en weet wat mij betreft het maximale uit zijn mini budget van 2 miljoen te halen. Toegegeven, je kunt voor minder ook films maken, maar die zien er niet uit als Boze Heidi. Johannes Hartmann en Sandro Klopfsteins film is met recht een Swissploitation film te noemen, en geniet met volle overgave van zijn eigen malligheid. Heidi weet precies wat voor film het is, en zo'n project slaagt alleen als je daar als makers en acteur in meegaat. Wat mij betreft is dat gelukt.

Nieuwkomer Alice Lucy speelt de titelrol prima, al zie je bij sommige van de martial arts scènes dat 2 weken trainen een goede basis legt, maar ze Keanu Reeves niet voor niets langer dan dat lieten trainen voor The Matrix. Desalniettemin zijn dat soort dingen kleine smetjes en is Mad Heidi voor mij een geslaagde horrorkomedie. Leuke verschijning ook.

Check vooral de Waanzinnige Trailer

3,5*

"We all get it in the neck someday..."

Na het zien van Orlacs Hände (1924) was ik erg benieuwd naar de Amerikaanse talkie-remake. Normaal klinkt dat niet erg aantrekkelijk, maar met namen als Karl Freund, Peter Lorre en Gregg Toland veranderen de zaken. Charlie Chaplin noemde Peter Lorre schijnbaar na het zien van deze film de beste acteur op het grote scherm. Wellicht is dat iéts teveel eer, maar een genot om naar te kijken is hij absoluut.

Het verhaal is wederom simpel: pianist verliest handen, krijgt nieuwe handen die van een moordenaar geweest zijn, and things go downhill from there. Waar de remake verschilt is in het plotlijn omtrent de arts die dit doet, gespeeld door Peter Lorre. De vergelijking met Robert Wiene's laat expressionistische silent film vind ik moeilijk te maken, al waardeerde ik die nog net dat tandje meer, wat in 4* resulteerde. Mad Love zit daar ook bijna aan, maar kwam voor mij toch nét dat beetje tekort.

3,7*

Natuurlijk is die ruimte er in het genre, maar deze film ambieert dat niet, dat is bewust en een duidelijke keuze van de filmmaker, die hij volgens mij ook toegelicht heeft in interviews (ik kan de bron zo even niet vinden).

Mad Max is meer bedoelt als een achtbaanrit, niet als een verhaal met diepgang. Als dat je smaak niet is, prima natuurlijk, maar het oogt wat vreemd de film hier op af te rekenen. Het is bedoeld als een spektakel, met soms behoorlijk absurde trekjes. En dat lijkt me prima gelukt.

Ils (2006) van de Franse regisseur David Moreau kon me erg goed smaken, The Eye (2008) met Jessica Alba kon ik daarentegen weer beduidend minder mee. De zestien jaar daarna maakte Moreau geen film die ik graag wilde zien (of die op hoge waarderingen kon rekenen). Tot MadS, dat op Sitges (het festival voor de fantastische film) meedong voor de prijs voor beste film, welke overigens naar het prachtige Des Teufels Bad zou gaan dat jullie al meermaals voorbij hebben zien komen. Hoewel er slechts 4 reviews op metacritic staan, leveren die wel een veelbelovend gemiddelde van 78 op, een kijkje waard dus, zoals remorz al eerder deze challenge beaamde.

MadS is een soort Franse Victoria (2015) in 28 Days later horrordip, die net als Sebastian Schippers film in één chaotische take is opgenomen. Dit vergroot het realisme en de spanning, zodra duidelijker wordt in wat voor gevaar Romain en zijn vrienden verkeren. Regisseur Moreau bezweert overigens dat er géén verborgen cuts zijn, zoals bij Sam Mendes' 1917 (2019). Ze hebben in 5 dagen 5 oners opgenomen, en na de eerste 2 mislukkingen hebben ze de laatste dag van de drie wel goed afgeronde takes gebruikt.

Wat mij betreft is Moreau weer terug met deze film, die bijzonder knap geschoten (en gechoreografeerd) is. De acteurs doen het bovendien uitstekend. Wellicht eentje voor op Kondoro's kijklijst?

Al met al best indrukwekkend. Check vooral de trailer, of beter nog: doe dat niet.

4*

"If you wish to see strange things I have the power to show them to you." - Oliver Haddo

Rex Ingram. Een naam die me al langer bekend was, maar waar ik nooit daadwerkelijk een film van had gezien, tenzij we zijn uncredited werk aan Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925) meetellen. Na genoeg te hebben van zijn conflicten met de studio’s (en zijn haat voor Louis B. Mayer), vertrok Ingram naar Europa en begon een eigen filmstudio in Nice, waar The Magician (1926) werd opgenomen.

Deze op een boek van W. Somerset Maugham gebaseerde film, is een behoorlijk vroege Amerikaanse horrorfilm, al gingen films als The Phantom of the Opera (1925), The Hunchback of Notre Dame (1923), Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) en The Avenging Conscience: or 'Thou Shalt Not Kill' (1914) hem voor. Deze vroege horrors zijn hoe dan ook vaak dramafilms met horrorelementen, hedendaagse kijkers zullen er geen kussen van voor hun gezicht houden. Dat is echter geen reden om ze dan maar te laten zitten, integendeel. Hier probeert de in hypnose en het occulte gespecialiseerde dr. Haddo (gespeeld door niemand minder dan Paul Wegener) het bloed van een maagd te bemachtigen in zijn poging om leven te creëren.

Lang bijna niet te aanschouwen, is The Magician (1926) inmiddels gerestaureerd en te zien met een score van Robert Israel. De film is niet louter zwart-wit, aangezien afwisselende sepiatonen, paars en rood gebruikt worden om de sfeer in de desbetreffende scènes te versterken. Ik moet zeggen dat Ingrams composities me best bevielen. Visueel is de film allesbehalve lelijk. In hoeverre zijn jonge assistent Michael Powell (o.a. The Red Shoes (1948) en Black Narcissus (1947)) daar iets mee te maken heeft gehad, is helaas moeilijk te achterhalen. Maar het ziet er goed uit voor die tijd, en er wordt door een aantal auteurs gesteld dat James Whale zich door deze film heeft laten beïnvloeden voor Frankenstein (1931). Niet vergezocht, als je het mij vraagt.

Toch maar eens meer van Ingram opzoeken. Met name The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) lijkt me interessant.

3,7*

Op het verhaal en de (verpakking van) de boodschap valt inderdaad wel wat aan te merken, want hoewel er magische dingen gebeuren komt ‘de magie van film’ op de kijker niet helemaal over. Datzelfde geldt voor de emotionele climax, it just doesn’t quite ring true. Toch heb ik me niet verveeld en vond ik de plaatjes best aangenaam.

Prima Netflix animatie om mee wakker te worden op de zondagochtend terwijl Miss Milton bananenpannenkoekjes maakt en dreumes Milton af en toe OH NEE!!!! roept als er een olifant steigert of iemand weg moet rennen voor een soldaat.

2,8*

Mooie western met prachtig geschoten beelden. Panavision wordt goed benut naar mijn mening. Ook de cast is een plezier om naar te kijken, Mcqueen en Bronson allebei wat jonger dan hoe ze in mijn geheugen staan van hun andere films. Yul Brynner kende ik niet echt, maar hij is gezegend met een behoorlijke dosis charisma. Tel hier een aanstekelijke score bij op en je hebt een zeer onderhoudende western. Seven Samurai is iets te lang geleden voor mij om een directe vergelijking mee te maken, maar het verhaal is sowieso niet de reden om deze film te kijken. Minpunt is het minder geloofwaardige acteerwerk van de bijrol-acteurs.

Net geen echte klassieker, doet onder voor Sergio Leone's westerns voor mij, maar toch bijzonder leuk!

In 1999 was ik 19. Direct gegrepen door Magnolia, niet in staat om alles te begrijpen maar gretig genoeg. Door de jaren heen zijn minstens 4 kijkbeurten gevolgd waarbij telkens nieuwe zaken opvallen of Andere emoties opvallen. Nu wederom indrukwekkend en ik krijg gelijk weer zin de al te lang uitgestelde neiging om There Will Be Blood te herkijken te vervullen, die ik pas een keer gezien heb. That won't do.

Maar als ik mensen een ding zou mogen meegeven over deze film dan zou het zijn, om hem uitgerust en kalm te kijken. Het gevoel hebben Magnolia 'niet te snappen' na een één keer kijken is vrij normaal. Niet dat het heel moeilijk is, maar de manier waarop het in elkaar steekt heeft baat bij repeated viewings. And it does pay, imho.

Anderson is zijn materiaal volledig meester, het camerawerk is sterk, de acteurs stelen scène na scène en Aimee Manns soundtrack is uitstekend.

8.5/10

Hele fijne film dit, van Maurice Tourneur (vader van Jacques). Praktisch iedere hedendaagse kijker zal constateren dat er van de genre-aanduiding horror weinig overblijft zoveel jaar later, maar dat mocht voor mij de pret nauwelijks drukken. De film is ontzettend sfeervol en werkt op een creatieve manier met schaduw en achtergronden. Ik had niet op het precieze jaartal gelet, maar dat dit tijdens de bezetting gemaakt is, is des te knapper. Het gaat misschien wat ver om er een Vichy kritiek in te zien, maar het is eigenlijk geen gekke gedachte.

Het acteerwerk is een kind van zijn tijd, al is het niet slecht. De fijne muziek deed me gek genoeg af en toe lichtjes aan Nino Rota's Godfather motief denken. Het komt voor tegenwoordige maatstaven misschien allemaal net even te mooi bij elkaar op het einde, maar deze korte Faust adaptatie van 78 minuten verveelde mij geen moment. Een sfeervol, zwart sprookje.

Malcolm & Marie is de eerste film die ik zie van Sam Levinson, na het eerste seizoen van Euphoria, dat om in MovieMeter frontpage-termen te spreken, ijzersterk was. Nu is dit een van de eerste films die tijdens de lockdown gemaakt is, dus dat gaf enige restricties voor wat er kon. Een dialoog (monoloog?) gedreven film op een single location is dan natuurlijk een goede optie.

En die dialogen zijn soms erg sterk, soms ook wat minder. Gelukkig is het camerawerk bijzonder goed, en toont Zendaya zich wederom een acteur die nog steeds aan het stijgen is; ze speelt Washington ook met gemak van het scherm. Nu oogt deze ook wel als een zelfingenomen klootzak (die onaangenaam wreed kan zijn), en de vraag kwam na drie kwartier wel degelijk bij me op waarom Marie haar spullen niet pakt. Dat de communicatie daarna weer normaliseert, zet je wel aan het denken over deze relatie.

Voor de filmliefhebbers met een voorliefde voor meta-cinema en referenties, heeft Malcolm & Marie het nodige vuurwerk in huis, al komt het soms wel wat selfcongratulatory over. Al met al geen film voor iedereen, maar voor mij ondanks zijn tekortkomingen wel een ruime voldoende.

En nu zo snel mogelijk Euphoria S1 herkijken en seizoen 2 er achteraan. Als Miss Milton en ik daar ooit tijd voor vinden met onze dreumes.

3,4*

En met de sprekende ogen van Susan Hampshire uit een Vlaamse film, bereik ik veel eerder dan verwacht het einddoel van deze challenge, al ga ik op mijn gemakje door (leer mij Joolstein en zijn nachtdiensten kennen, dit is nog niet genoeg, als ik zou willen winnen. Maar de geschiedenis leert dat daar meestal iets filmdipperigs tussenkomt )...

Van Harry Kümel zag ik eerder Les Lèvres Rouges (1971), en die beviel me ondanks enkele aanmerkingen heel prima. Die heb ik hier ook, en de nasynchronisatie is er een van. De dub van Malpertuis (1971) is vreselijk, en veel voice acting voelt gewoon wat amateuristisch, alsof iemand op tijd voor de lunch klaar wilde zijn in plaats van zich ècht inleven in de emotie van de scène. Orson Welles Vlaams horen hijgen (Excuses, heer Kümel) terwijl het duidelijk niet helemaal gelijk loopt, voelde ook behoorlijk spaghettiwestern. Om van de knabbel en babbel geluiden die ze in de gangen van Cassavius' landhuis horen, nog maar te zwijgen.

Verder valt er nochtans genoeg te genieten in dit sfeervol kleurrijke, mysterieuze en bizarre raadsel van een film, al ben ik ook benieuwd naar de Cannes versie met muziek van ene Georges Delerue waar een aantal het over hebben op de pagina van de film zelf, en die door Kümels hermontage niet meer paste. Volgens Mac Hammer Fan is "de Cannes versie - in het Frans - een absolute must!". Ik zal er geen DVD voor op gaan snorren, maar als ik de kans ooit krijg houd ik me wel aanbevolen.

Maar de Vlaamse dub kan ik gewoon niet meer geven dan 3*, hoe graag ik ook zou willen voor alles wat er wel echt tof aan is. Zonde, want wat heeft het een potentie...

3*

Bij: Horrorchallenge 2021

Misschien niet een van Neerlands Grootsten, maar ik wilde Van Hemert wel meenemen voor de de momenteel lopende Nederlandse Filmchallenge. Waar Schatjes! (1984) primair ging over de escalerende ruzie tussen ouders en kroost, verplaatst van Hemerts ‘Mama is Boos’ het conflict naar de ouders, die letterlijk in een vechtscheiding verzeild raken.

Schatjes heb ik in de jaren ‘90 gezien, maar ik meen dat ik hem nooit heb herkeken. Als ik heel eerlijk ben staat alleen de douchescène met de tennisleraar me bij. Kinderporno overigens, aldus Gerard Spong. Ik heb die controverse tien jaar terug niet meegekregen, maar het lijkt duidelijk dat zo’n film nu niet meer op deze wijze gemaakt zou kunnen worden.

Ook Mama is Boos is duidelijk een product van zijn tijd, al is het zonder op die manier ‘fout’ te zijn. Tenzij we druipende jaren ‘80 sfeer fout noemen, want die is er in overvloed. Een film die duidelijk niet bang is los te gaan, maar voor mij werkt de chaos niet helemaal. Ook op het einde bloedt de boel een beetje dood.

2,5*

Met wat moeite heb ik deze niet echt gedistribueerde film toch op weten te scharrelen. Moeite die ik graag deed, want de trailer zie er geweldig uit en David Ehrlich had er ook een positieve review over geschreven.

Het viel toch iets tegen. Het is een degelijke, prima geschoten misdaadfilm, maar echt spannend of intrigerend wilde het voor mij niet worden. Het plot meandert rustig kabbelend door, maar het tempo zat zeker in het midden net even teveel in naar mijn smaak. Het einde beviel me dan wel weer. Wat een misselijke darm is dat.

Ik las achteraf pas dat de hoofdrolspeelster (zie poster) een dochter is van niemand minder dan Steven Seagal... Je verwacht het niet.

Ik heb de film uiteindelijk via VOD kunnen zien. Nadat het via de site zelf, YouTube (huur) en Amazon mislukte, had ik op Google Play prijs, waar ik hem voor $3,99 heb kunnen huren. Of dit zonder het instellen van een Amerikaanse dns server ook was gelukt weet ik niet.

Het is alweer even geleden dat ik zolang naar een film uitgekeken heb (zonder de verwachtingen irreëel te laten worden) en toch zo teleurgesteld werd. Man of Steel is een Superheldenfilm met een hoofdletter S die zichzelf echter verliest in een overdaad aan CGI en explosies, terwijl chemie en goede karakters ontbreken.

Snyder probeert Man of Steel de grittyness van Nolans Batman trilogie mee te geven (Hans Zimmers opzwepende, bombastische score helpt hem alvast wat op weg) maar lijkt tegelijkertijd iets teveel naar Michael Bay te hebben gekeken: If it doesn't explode or collapse, it's a wasted sequence. Uiteraard is Man of Steel een actie blockbuster, maar de zintuigen worden dermate gebombardeerd door de overdaad aan ontploffingen, instortende gebouwen, rondvliegende auto's en pulverizing punches dat het risico bestaat dat je na de zoveelste door CGI overheerste actiescène onaangedaan kijkt als Zod onze held Sup... Eh Clark/Kal door 16 meter trottoir heen sleurt om hem vervolgens door een paar gebouwen heen te gooien.

Cavill is niet slecht (het fysiek bezit hij sowieso) en evenmin zijn Amy Adams of de andere acteurs dat, maar op de een of andere manier blijven ze 'leeg'. Echt meeleven met de karakters zit er dan ook niet in. Costner en Shannon weten zich het beste te onderscheiden, terwijl de bijrollen van Fishburne en in mindere mate Meloni er eigenlijk maar wat bijhangen.

Voor de niet al te kritische, echte blockbusterfans zal Man of Steel gerust een leuke ruime twee uur bieden, maar voor wie op zoek is naar meer dan alleen actie komt Zack Snyders film in mijn optiek toch echt tekort. Een film moet je in de eerste plaats in het verhaal trekken, of verbazen met spektakel in het geval van een blockbuster. Het moet 'entertainen'... Dat kan op een manier zoals Gravity dat doet, maar ook anders, zoals Whedons Avengers het deed. Man of Steel doet het helaas niet. Wat Justice League betreft stel ik mijn verwachtingen dan ook alvast bij. 2,5*

Mijn zestiende Boris Karloff, deze mad-scientist horror over (hoe toepasselijk met Karloff in de hoofdrol) het tot leven brengen van de doden. Het is Dr. Savaards plan om een geneeskunde student die zich als proefkonijn heeft aangemeld, eerst te laten overlijden om hem vervolgens proberen weer tot leven te wekken. Voor hij die kans krijgt wordt hij gearresteerd en zelf ter dood veroordeeld. Zijn assistent eist nadien het lichaam op en gebruikt zijn experiment om Savaard weer terug te brengen. Deze is niet content, en slaat aan het moorden. Iedereen die iets met zijn veroordeling te maken had, of die in de weg staat.

Alleen aan de synopsis al, kan de doorgewinterde horrorliefhebber de film redelijk op een tijdlijn plaatsen; vanaf de jaren ’30 leek er wel de ene na de andere science-gone-wrong film te verschijnen. Niet altijd even goed geschreven en geacteerd, maar vaak toch de moeite waard door de creatieve vondsten en gebruikte fantasie. Bonus is dat het vaak korte filmpjes zijn (The Man They Could Not Hang duurt een uurtje) die zich uitstekend lenen om even tussendoor te kijken. Karloff doet het prima als de welbespraakte, kalme, maar geobsedeerde wetenschapper, maar zoals wel vaker bij deze genrefilms met beperkt budget zijn de bijrollen af en toe wat iffy.

3*

Mijn derde film tijdens deze challenge met Boris Karloff als wetenschapper, en de minste van de drie. “Dr. Laurience (Boris Karloff) transplanteert hersenen van de ene aap naar de andere. De medische wereld stoot hem af omdat ze zijn werk belachelijk vinden, maar hij vindt dat het tijd is om met mensen te werken’, aldus de korte synopsis. En langer hoeft ook niet in dit geval, heel veel meer is er niet te vertellen.

Dan waren The Man They Could Not Hang (1939) en Before I Hang (1940) toch wel iets fascinerender… Het kabbelt maar, zonder te biologeren. Dit was Karloffs tweede Britse film (Islington studios), maar wat ik een leuker stukje trivia vind en waarvan ik benieuwd ben of alexspyforever het wist toen hij de film keek; regisseur Robert Stevenson zou jaren later Mary Poppins maken. Niet je eerste gedachte terwijl je dit relaas zich op het scherm ziet voltrekken.

2,0*

De vorige horrorchallenge liep er een beetje tegenaan dat ik van de New French Extremity de meest aansprekende titels met goede waarderingen al zo'n beetje gezien heb; Martyrs, In my Skin, Inside, Haute Tension etcetera. Dus ik was blij om op de Letterboxd New French Extremity-lijst de nieuwe film van Alexandre Bustillo en Julien Maury te vinden. Op een enkele review na vind ik verder weinig 'bewijs' dat we deze onder New French Extremity mogen rekenen, but I'll take it.

Ledouen en Hamy spelen de twee coppers die het mysterie van de moorden en verdwenen kinderen proberen te ontrafelen. Ik had Virginie Ledoyen niet meer gezien sinds Danny Boyle's The Beach (2000), dus ik herkende haar 25 jaar later niet direct (ik had de cast niet bekeken). Het meisjesachtige is er vanaf, maar met inmiddels 48 levensjaren achter de rug, is het nog steeds een fraaie verschijning. Hamy kende ik nog van Malgré la Nuit (2015) en Sibyl (2019) en is een degelijke mysterieuze leading man, voor zover we daarvan kunnen spreken bij deze film.

Bustillo en Maury zijn natuurlijk oudgedienden van de [New French Extremity, de twee werken al 20 jaar samen en leverden eerder films als À l'Intérieur (2007), Leatherface (2017), Livide (2011) en The Deep House (2021) af; op een na allemaal zevens voor mij. Dat verandert met deze bovennatuurlijk police procedural (een echte horror is The Soul Eater niet) gelukkig niet, al hoort de film voor mij niet bij hun betere werk.

Het is wel fraai en vakkundig genoeg om naar boven af te ronden.

3,3*

In het kader van de MovieMeter horror challenge die nu loopt heb ik Maniac gekeken:

Loop ik gisteren en vanmorgen een beetje shots met zorgvuldige mise-en-scene uit gerenommeerde klassiekers te fotograferen uit mijn eigen boeken over de stomme film, zie ik opeen een filmposter van een jaren '80 sorority blondje voorbij komen in quite a skimpy thingy. Right. Ook leuk. Dat hebben we ook nog.

Maar valt het te combineren, die twee zaken, terwijl het meetelt voor de challenge? Sex speelde vanaf het begin een rol, maar zijn er ook exploitationfilms uit die tijd, of early talkies? Dus niet pre-code vrijheid of Hays office uitdagende raciness, maar echt campy exploitation? Bestaat dat? Meet Maniac, ook wel bekend als Sex Maniac, uit het jaar 1934. Losjes gebaseerd op Edgar Allan Poe's The Black Cat, volgens Wikipedia. Nu heb ik de tevens uit '34 afkomstige Ulmer verfilming van dat verhaal ook gezien, met Karloff en Lugosi, en ik zie niet het niet zo. En ik kan hier best een lang verhaal van maken, maar doe het niet.

Kijk deze alleen als je echt geïnteresseerd bent of onderzoek moet doen naar dit soort films in die periode, of écht een makkelijke Harry bent. Anders zou ik absoluut die tijd spenderen aan The Black Cat (1934). Precies 4 keer zou goed als deze, in sterren uitgedrukt. Tenzij je graag een ultra low-budget, camp geacteerde film wilt zien over een voormalig vaudeville acteur die assistent wordt van een dokter met Frankenstein aspiraties. "It's Aliiiiiiiiive denk je dan misschien, maar deze film was dat voor mij allerminst. Echt behoorlijk butt. En op het crazy scientist gedeelte na, is er op zich niet heel horror te vinden, hoe vaak de crazy evil plan laugh ook klinkt...

De grootste horror was nog wel dat ik meermaals aan mijn eigen acteerwerk moest denken in de horrorfilmpjes die we als tieners met vriendjes maakten. Vooral die geluiden. Uncanny. En dat is geen schouderklopje voor mezelf, trust me.

1*

Als je me een paar jaar terug had verteld dat David Fincher een film zou maken over Welles' en Mankiewicz' ontwikkeling van Citizen Kane, en dat ik een paar jaar zou wachten met die kijken, dan zou ik je niet hebben geloofd. Maar op de een of andere manier blijven juist die hotly anticipated films wel eens liggen, omdat je wacht op het juiste moment, en vooral een dag dat je niet te moe bent. Nu ik de hoop op dat laatste met een MiniMe wel kan vergeten en ik altijd moe ben, kan ik hem daarom net zo goed maar kijken, op een vrije dag.

Mank won Oscars voor Production Design en Cinematography, en had nominaties in 8 andere categorieën, waaronder Beste Film, regisseur en mannelijke hoofdrol. Maar ik kijk Mank voor Best Sound, want dat is iets dat bij een perfectionist als Fincher altijd tot in de puntjes verzorgd is, en ik dan gelijk weer eens extra aandachtig naar de capabele schrijfkunsten van Trent Reznor en Atticus Ross kan luisteren.

Charles Dance als Hearst. Wie ook anders. Maar de cast is sowieso uitmuntend, met niet geheel verrassend Oldman als uitschieter. Mank zal geen film zijn voor iedereen, maar filmliefhebbers met interesse voor het klassieke Hollywood en de geschiedenis omtrent Hearst en Welles, mogen Mank niet missen.

En check vooral ook The Battle over Citizen Kane (1996).

4*

Eigenlijk bijzonder dat ik Marie Antoinette nooit gekeken heb, gezien hoe hoog ik Lost in Translation in het vaandel heb staan. Nu zijn kostuumdrama’s iets waar ik me in de loop der jaren toch een beetje overheen heb moeten zetten, maar anderzijds is Marie Antoinette (bijvoorbeeld met zijn muziekkeuzes) soms ook atypisch. Ik was verbaasd te zien dat de IMDb credits hiervoor Dustin O’Halloran noemen, de composer die in 2016 een Oscarnominatie kreeg voor Lion (2016), maar die ik vooral ken als de ene helft van het neoklassieke ambientduo A Winged Victory For The Sullen.

Ondanks een studie geschiedenis wist ik bijzonder weinig over Marie Antoinette, veel verder dan de hoofdzaken (no pun intended) kwam ik niet. Coppola’s film schijnt tegelijkertijd wat revisionistisch te zijn en op een Converse schoen hier en daar na, behoorlijk historisch accuraat, maar alleen al het feit dat de film op locatie in Versailles opgenomen is, maakt Marie Antoinette bijzonder. Toch is het met name haar situatie in de gouden kooi van het Franse Hof met een ongeïnteresseerde echtgenoot en de empathische blik van Coppola naar dit historische karakter, die Marie Antoinette de moeite waard maken.

Wat pracht en praal betreft, die is er in overvloed; en de weelde aan kostuums die de film heeft werd beloond met een Oscar. Mooi vind ik al die protserige tierelantijnen overigens niet, maar ze scheppen een treffend toneel voor de zich steeds meer in excessen verliezende dauphine van Frankrijk. Niet iedereen zal evenveel te doen hebben met de existentiële crisis en eenzaamheid van Marie Antoinette, maar benijdenswaardig was haar leven zoals Coppola het ons toont allerminst.

3,7*

Zojuist gezien in Eye met een lezing vooraf van filmhistorica Helen Westerik, met de nadruk op de invloeden van de Weimar Cinema op Hitchcock. Wat mij betreft zou iedere film op een dergelijke manier mogen worden ingeleid.

Wat de film zelf betreft, inderdaad gelijktijdig opgenomen met de Engelse variant 'Murder'. Om met de deur in huis te vallen, ik was van de film an sich niet kapot. De filmervaring van Hitchcocks 'The Lodger' vorig jaar was beter. Toegegeven, daar was live muziek bij, maar ook als de muziek niet Live was geweest vermoed ik dat ik er alsnog meet genoten van zou hebben. Bij Mary volgde simpelweg de ene praatscene de andere op, wat na een tijdje toch een nogal statische indruk ging geven.

Voor de film maakte Westerik het punt dat 'M', die niet lang na 'Mary' uitkwam, een stuk gesophisticeerder is. Ik moet het daar volledig mee eens zijn. Hitch was 30/31 toen dit uitkwam en aan het begin van een lange carrière, maar het niveau Fritz Lang of Murnau is er hier in elk geval niet.

Wat er wel is, is een early Hitchcock waarin we inderdaad de invloeden van het Duits expressionisme kunnen zien en de erfenis van zijn Duitse tijd. Voor film- en Hitchcockliefhebbers zou alleen dat al genoeg reden moeten zijn, al is het niet zijn beste film. De acteurs waren prima, Sir John werd goed gespeeld door Alfred Abel en Tschechowa (de vrouw van Tsjechov) was een prettige verschijning. In de finale zat een leuke montage en ook op andere momenten was er leuke cinematografie, maar het moet niet met Murnau vergeleken worden.

De kopie was niet geweldig en had wat beeld en geluidsissues (vergeleken met andere films die ik uit die tijd heb gezien uiteraard), maar het was goed te doen.

3,5*

Eergisteren erg genoten van de expositie over Maria Magdalena in het Catharijne Convent in Utrecht, waar op een installatie ook wat flarden van deze (reeds op mijn watchlist staande) film te zien waren. Goede aanleiding om hem eens op te zetten dus.

Ik kan weinig in tbouwh’s mooie recensie vinden om het echt oneens mee te zijn, maar mijn waardering is toch iets hoger, en ik rond mijn 6,7 met genoegen naar boven af. Het is niet ondenkbaar dat ik enige genoegdoening ervoer na ondergedompeld te zijn in wat er met de beeldvorming over Maria Magdalena gebeurde na de acties van Gregorius I in 591, en Davis’ nu vlak na haar canonieke ‘rehabilitatie’ een film te zien maken in de geest van een heel andere Maria, zoals die ook in andere archeologische vondsten naar voren is gekomen. Dan parafraseer ik gemakzuchtig de historici van de expositie, ik heb me zelf niet recentelijk ingelezen, al ben ik globaal met de vondsten bekend.

Er is waanzinnig veel over geschreven, en bij dergelijke overlevering blijft de vraag ‘wat is feit’ altijd een issue. Maar naast het acteerwerk van Mara en Phoenix, de prachtige sets, en de mooie score van Johansson, kon ook deze atheist deze portrettering van Maria Magdalena prima welgevallen.

3,3*

“You have no reason to fear the dead. They sleep very soundly.”

Ongelooflijk. Ik kijk sinds 1996 teveel films, en ben lang bekend met de naam Mario Bava. En toch komt dan dat moment dat je eindelijk die ene grote titel eens kijkt die je nog moest zien, en je erachter komt dat het überhaupt de eerste film is die je van de man ziet. Dat kán toch niet? Je moet toch… Huh? Wat?!

Het zij zo. La maschera del demonio ofwel Black Sunday, is mijn eerste Bava. Bizar, aangezien ik reeds jaren geleden gekwijld heb, over een niet te verkrijgen boek als Mario Bava : All the Colors of the Dark. Blijkbaar ga je er na enkele uren googelen en het herhaaldelijk zien van iemands films op lijstjes na verloop van tijd vanuit, dat je wel iets van diens werk gezien zal hebben. Niet dus. 'Een arts en zijn assistent wekken ongewild met een druppel bloed een heks uit de 17e eeuw tot leven. De heks en haar gemene bediende beginnen een bloedige campagne om het lichaam van de mooie afstammelinge van de heks te bezitten.' Ok dan.

En wat een verrassing krijg je dan. Een getraind cinematograaf die films heeft geschoten voor Roberto Rossellini, G.W. Pabst en Raoul Walsh, voor zijn eerste film en royaal tijdschema krijgt, en ervoor kiest om Nikolaj Gogols verhaal Viy te verfilmen. En dan als hommage aan de Universal horrors van de jaren dertig. Toevallig zag ik de Sovjet versie Viy (1967) tweeëneenhalf jaar geleden, en die schijnt trouwer te zijn. Maar zelfs wanneer ik Gogols verhaal wél had gelezen, beschouw ik films altijd als op zichzelf staande werken. En beide versies hebben wat mij betreft absoluut hun bestaansrecht, eens temeer ze zo anders zijn.

Prachtig geschoten, en met een memorabele hoofdrol van Barbara Steele, is Black Sunday een van die films die me doet realiseren dat ik met al die films die ik inmiddels heb gezien, nog zoveel te ontdekken heb.

Bava. Snel meer van zien.

4*

En dan gaan we naar de volgende Noir-Horror, ditmaal uit 1946 en met Erich von Stroheim maar liefst. Wederom eentje van PRC Pictures, de kleinste van de 11 Hollywood studio's van de jaren 40 die vooral bekend stond om zijn Poverty Row films. Regisseur Lew Landers heeft maar liefst 101 regiecredits op MovieMeter, maar van dat hele ouvre zag ik slechts één enkele film: The Raven (1935) met Karloff. Een film waar ik grappig genoeg in 2015 bij schreef dat ik hem weinig bijzonder vond, en meer had genoten van the Black Cat. Van regisseur Edward G. Ulmer van hierboven, inderdaad. Met zo'n filmografie leek het me redelijk nog een film van de man aan te zwengelen. Wederom eentje van de lijst TSPDT's 1,000 Best Noir Films.

The Mask of Diijon (1946) heeft anno 2024 een wat kneuterig plot. De goochelaar Diijon verwaarloost zijn carrière en zijn vrouw vanwege een hypnose studie. Door Dijon's gebrek aan aandacht verlaat zijn vrouw hem voor een jongere man. Dijon gebruikt zijn verworven kennis over hypnose om mensen te hypnotiseren en wraak te nemen.

Voor de liefhebbers van klassiek Hollywood en filmgeschiedenis is The Mask of Diijon (1946) wellicht aardig om op te zoeken. Maar hij had niet voor niets slechts 5 stemmen op MovieMeter, het is een beetje een vergeten film; en dat zou wel eens kunnen komen omdat hij naast de aanwezigheid van Von Stroheim ook best forgettable is, en de boel met een tamelijk idioot einde besluit.

2,8*

“Being possessed pleases me. It is me who opens my soul to the demons” - Mother Joan of the Angels

Een priester wordt naar een kleine parochie gestuurd op het Poolse platteland, waar een aantal nonnen wellicht bezeten zijn. Naast die strijd wordt hij echter ook met zijn persoonlijke demonen geconfronteerd.

Net als de gelijknamige novelle van Jarosław Iwaszkiewicz, is Matka Joanna od aniolów losjes gebaseerd op de zeventiende eeuwse Loudun bezetenheid. Maar waar Ken Russels The Devils (1971) de gebeurtenissen portretteert van Urbain Grandiers proces en dood, toont Mother Joan of the Angels de periode daarna, waarin de nonnen nog steeds bezeten leken te zijn en de exorcismes door bleven gaan. De film won in 1961 de juryprijs in Cannes, en prijkt op meerdere lijsten van beste Poolse films ooit, waaronder die van het Polish Film Institute en Film Museum in Lodz.

Bezetenheid is sinds lang een prima bron voor horror, en joeg mensen al angst aan voor het medium film was uitgevonden. Maar regisseur Jerzy Kawalerowicz is niet geïnteresseerd in dat soort effectbejag, althans niet in de zin van het de stuipen op het lijf jagen van de kijker: Friedkins The Exorcist (1973) is hier dan ook erg ver weg. Zijn blik richt zich eerder inwaarts, niet zelden door het gebruik van intieme close-ups. Meermaals moest ik aan Bergman denken, deels door de contrastrijke zwart-wit cinematografie en het kwalificeren als Chamber Piece, maar ook de spirituele twijfels van pater Jozef. Tevens zijn er links met Dreyer, en misschien is er zelf een snufje vroege Tarkovsky. Ondanks dat, voelt Kawalerowicz nergens als een imitator, en staat zijn film volledig op eigen benen.

Lucyna Winnicka speelt een sterke titelrol als Moeder Overste Joan, plots schakelend tussen haar verschillende geestestoestanden. Zowel in haar als in Pater Jozef lijkt een strijd (en tevens een soort spel) gaande op het vlak van erotische behoefte en verleiding, en het weerstaan of toegeven daaraan. De film is wat minimalistisch, maar de composities zijn fijn. Na een zin als dat zijn wellicht sommige horrorliefhebbers gewaarschuwd, en niet onterecht. Mother Joan of the Angels is alleen een horrorfilm in de ruimste zin van het woord. Maar het is bovenal een kunstwerk, dat dit verhaal van bezetenheid eerder beziet vanuit een contemplatief oogpunt, dan als bron voor schrikeffecten en rechtopstaande haren.

4*