Opinions

Hij schreef het niet alleen, hij regisseerde het ook nog. Naar eigen zeggen zonder een idee te hebben wat hij aan het doen was, en naar verluidt coked out of his fucking mind, in het laatste jaar voor de interventie die hem clean/sober kreeg. Dus wat mag je dan verwachten? "Watching Maximum Overdrive is like sitting alongside a 3-year-old as he skids his Tonka trucks across the living room floor and says "Whee!" except on a somewhat grander scale...It's hard to even imagine a movie so impeccably devoid of everything a movie ought to include."", aldus de Washington Post. Nou dat wil je dan natuurlijk zien!

En idd, het is niet best. Máár: Het is wel vermakelijk niet best. De dialogen en het acteerwerk zijn flut, het verhaal en de regie fladderen wat rond, en met name de tweede helft zat ik echt verbaasd te kijken. Maar ergens is dat ook de charme van deze film. En er is AC/DC. Geef een doorgesnoven beroemde schrijver een zak geld om zijn eigen werk te verfilmen, and see what happens.

Well.... This.

2,3*

We mogen de World Cinema Foundation inderdaad dankbaar zijn, de print zou in kritieke toestand hebben verkeerd op het moment dat de lastige restauratie aanving. De conservatoren wonnen voor hun werk de prijs voor beste restauratie, en wij kunnen deze gelauwerde Filipijnse film in prachtige beeldkwaliteit zien. Hij stond al even op de lijst, dus toen ik hem op Mubi langs zag komen was de keuze vanmorgen snel gemaakt. Orpheus en Euridice werd terechts reeds aangehaald, en het armoedige Manilla van de jaren ’70 is een interessante setting voor een eigentijdse interpretatie van deze mythe.

Hebben Schrader en Scorsese ooit bevestigd in hoeverre dit werk een inspiratie voor Taxi Driver was?

4*

Ik zou hem eerst niet gaan kijken, aangezien het young-adult (niet de doelgroep waar ik toe behoor en waarvan ik zelden de films die erop gemikt zijn kan waarderen) van de trailer afdroop. Maar mijn vriendin wilde hem graag zien, dus het leek me een mooie tegenprestatie van mijn kant, na alle realistische ellende die ik haar altijd voorschotel.

En The Maze Runner is op zich helemaal niet kut, voor de beginnende filmkijkers zit er vast genoeg actie, avontuur en spanning in, met een dystopisch mysterieus sausje. Maar het realisme wat voor mij juist de grote meerwaarde zou geven (op psychologisch vlak, groepsdynamiek, rollen, machtsverdeling) is voor mijn smaak veel te weinig uitgewerkt, waardoor ik uiteindelijk met een uitdrukkingsloos gezicht zit te kijken. En dat kan niet de bedoeling zijn. Wat ook The Hunger Games plaagt, is juist dat gevoel dat je naar dystopie-voor-tieners zit te kijken. Orwell voor Beginners. Terwijl de beoogde leeftijd (zeker 15-17) prima in staat is de wat heftigere bagage aan te kunnen. Maar dat benutten ze hier in elk geval niet, wellicht met oog op de PG-13 rating. Een verhaal als dit (mensen buiten hun wil opgesloten in dodelijke omgeving) als geschikt voor kinderen willen verfilmen, is iets wat ik als film (en dystopie) fan ook een behoorlijk irritante tendens vind. Maar goed, ik ben niet de doelgroep, en zeuren dat het niets voor mij is, is derhalve misschien niet helemaal aan de orde.

Qua acteerwerk is het adequaat (lees: niet echt storend, en dat is voldoende voor deze film) maar nergens in het oog springend. Hetzelfde kan ongeveer gezegd worden over de special effects. De CGI is te overheersend en voor mij niet overtuigend genoeg om een geloofwaardige wereld te scheppen. Het blijft nep. Zowel de achtergronden als de Grievers lijken nooit realistisch. En hoe de kinderen met elkaar omgaan in deze situatie, de dialogen die ze hebben of de samenleving die ze geschapen hebben ook niet. Het zal voor de meeste mensen niet storend genoeg om te stoppen met genieten, maar tezamen met mijn eerste kritiek was het voor mij daardoor eigenlijk klaar. De score van Steven Price (Gravity) was heel behoorlijk, maar het mocht niet meer baten.

Ik zal de vervolgen dan ook laten voor wat ze zijn. Overigens was mijn vriendin uiteindelijk ook niet onder de indruk. Beetje zonde van de tijd dus, al scoorde ik wel punten met het idee .

N.b. Dat The Maze Runner in de MovieMeter toplijst over 2014 op de 26e plek prijkt (boven Whiplash(!), Mommy en Winter Sleep) voelt voor mijn dan ook bijzonder bedroevend. Damn...

Misselijkmakend. Een docu over de kerk en misbruik, zitten we daar nu echt op te wachten en voegt het was toe aan alles wat we al weten? Ja.

HBO docu 'Mea Maxima Culpa: Silence in the House of God' van Oscarwinnend regisseur Alex Gibney laat zien in hoeverre kindermisbruik binnen de katholieke kerk niet slechts een zaak is van enkele rotte appels maar dat het een internationaal patroon is van misbruik en in de doofpot stoppen, waarbij het beleid van het Vaticaan is om alles geheim te houden en priesters zo lang mogelijk in hun ambt te houden. De ketting van bewijs wordt gevolgd tot aan Ratzinger toe. Even verplaatsen naar een andere parochie, waar ze de misdadiger nog niet goed kennen. Zou eigenlijk verplichte kost voor iedere katholiek moeten zijn, maar ik vrees dat er weinig gelovigen staan te springen voor een dergelijke confrontatie.

Cinematografie en voice-over zijn beide uitstekend.

Grauwe, naargeestige horror met veel betekenisvolle stiltes in de dialogen. Of gewoon traag, afhankelijk van hoe je het ervaart. Verontrustende beelden en een morsige, beklemmende sfeer kun je aan Karim Ouelhaj wel overlaten, maar de dialogen en het scenario waren mij iets te afstandelijk en weinig zeggend om erg bij de film betrokken te raken. Desalniettemin wel een leuke genre-oefening uit Franstalig België, ook al werkt hij voor mij niet helemaal.

3,1*

Holy mothercrap. I stand corrected.

Wat een film. Ik weet niet of ik een film kan noemen die ik dit jaar gezien heb die me zo intens heeft geraakt, ontroerd en tot nadenken heeft gezet als La Meglio Gioventu. Wat een verschil met hoe ik me na de eerste helft voelde. ik brak al een beetje in de aanloopscènes van Matteo's worsteling, maar toen hij zich met het vuurwerk op de achtergrond van het balkon stortte, barstte ik eigenlijk een beetje in snikken uit. Ik was er al bang voor, maar door de manier waarop het ging kwam het toch onverwachts. Die emotie bleef goed hangen, want ik heb het meerdere keren daarna zwaar gehad.

De speelduur is een flinke hobbel waarschijnlijk voor veel mensen en ik moet zeggen dat ik na 'deel 1' niet stond te springen voor de tweede drie uur, waardoor er meer dan een maand tussen zat. Gek genoeg zat ik er echter direct weer in en ik wist ik eigenlijk alles nog.

Familie, ouder worden, vriendschap, carrière, liefde, trauma... Er kan een hoop aangestipt worden in zes uur, maar het is lastiger om het je écht te laten voelen. En daar slaagt deze film wat mij betreft op wonderbaarlijke wijze in.

Ja, dit heeft me echt geraakt. En dan wordt een standaard analyse van de cinematografie, het acteerwerk, de muziek etc wat mijn betreft direct overbodig. Al zijn deze allemaal dik in orde.
La Meglio Gioventu ontstijgt dat.

9/10

Na deel 2 viel MIB 3 me eerlijk gezegd mee, maar dat zal gerust veel met het verwachtingspatroon te maken hebben. Ik neigde daardoor zelf naar een 7, maar toen ik me realiseerde dat ik hem niet nog eens zou hoeven te zien heb ik dit bijgesteld naar een 6.

Echt gelachen heb ik niet, maar er zaten wel een paar grinnikmomenten in. Smith speelt zijn rol hetzelfde als in deel 1 en 2 wat ook voor Tommy lee Jones gezegd kan worden al heeft die slechts een paar scènes. Het is voor mij Josh Brolin die met zijn jonge versie van agent K de leukste perfomance geeft. De special effects zijn vergelijkbaar met voorgaande delen, niks wat uitpuilende ogen veroorzaakt maar prima acceptabel.

Wat deze film naar een voldoende sleepte voor mij waren naast Brolin voornamelijk de leuke bad guy, het teruggaan naar '69 en uitwerking van de relatie tussen K en J. Het einde liep bovendien redelijk anders dan ik had verwacht.aangezien ik geen 6,5 kan geven, 3 sterren. Vermakelijk, maar niet goed.

P.s. Ik stond er versteld van dat ik de acteur van het karakter Griffin niet herkende... Arnold Rothstein uit Boardwalk Empire, zowaar sympathiek, hoe is het mogelijk

Positief verrast.

Mijn 21e Godard (eigenlijk 6e wanneer we shorts en Histoire(s) du cinema niet meetellen) en de tweede dit jaar na Pierrot le Fou (1965) in maart. Dan beviel Le Mépris toch beduidend beter. Metaniveau filmwereldje heb ik een zwak voor, maar wanneer een meester als Godard het uitvoert, met Fritz Lang in de cast, dan begin je al met pluspunten. Krankzinnig genoeg had ik na al die duizenden films nog steeds slechts één miezerig Brigitte Bardot filmpje gezien, het drieluik Histoires Extraordinaires (1968), waar ze een rolletje in speelt. Bijzonder hoe iemands iconische status, veelvuldige afbeelding en referenties je kunnen doen geloven dat je al het een en ander van iemand gezien hebt in de loop der jaren, terwijl dit amper het geval is. Hoe dan ook, ook BB verrast vanaf het eerste shot. Wat een verschijning.

Deze eerste keer kijken dwaalde ik regelmatig af door de prachtige muziek van het speciaal voor deze film door Georges Delerue gecomponeerde Camille's Theme. Iets soortgelijks overkwam me destijds bij het horen van Martynovs The Beatudes in La Grande Bellezza. Tevens bleef ik kijken naar wat Godard allemaal aan het doen was, met zijn shots. Heerlijk. Nadeel: op een gegeven moment betrapte ik me er op dat ik stiekem het plot een beetje langs me heen had laten gaan. Waar ruziën ze nu precies over? Afijn, even terug, en we zijn weer op de hoogte. Dat even terug heb ik een aantal keer gedaan trouwens, voor mij behoorlijk uitzonderlijk tijdens het kijken van een film.

Ik meen dat Biosguru zich ooit iets liet ontvallen op social media, waarom hij de film zo kut vond. Op een of andere manier is dat altijd blijven hangen, en heb ik Le Mépris met een wat lagere verwachting vooruit geschoven. Het is niet onmogelijk dat ik daardoor extra verrast was, hoe leuk ik hem vond. ensuite, merci beaucoup.

4* met ruimte bij herziening.

Ruth en Jesús raken in een flinke strijd verwikkeld wanneer hun meningen verdeeld zijn over de aanschaf van een nieuwe koffietafel. Als het stel dan toch besluit tot een aankoop over te gaan, moet Jesús de tafel gehaast in elkaar zetten. Ieder moment kan er bezoek voor de deur staan om hun pasgeboren baby te bewonderen. Uiteraard gaat het zoals je bij een horror/komedie mag verwachten, goed fout.

The Coffee Table kwam op mijn radar door zijn hoge notering in de The Official Top 50 Horror Films of 2023, op plekje #7 maar liefst. Tevens werd hij in mijn favoriete filmpodcast actief niet aangeraden, omdat het bepaald geen film voor iedereen zou zijn. Nu kan ik films uit die categorie vaker wel dan niet appreciëren, en op MovieMeter waren er inmiddels ook een aantal positieve waarderingen, waaronder die van joolstein.

Van alle horror subgenres die er zijn (en dankzij deze challenge weten we: dat zijn er véél), hoort comedy horror echter niet bij mijn favoriete. Helaas brengt regisseur Caye Casas daar geen verandering in. Ik voelde met name ongemak, en heb geen moment ook maar hint van een glimlach op het gezicht gehad. Het zal ongetwijfeld de bedoeling van de regisseur om de kijker ongemakkelijk te maken, en wellicht speelt mijn min of meer recente pappaschap mee, maar ik vond de situatie van het per ongeluk onthoofde baby'tje vooral intens naar. Maar de constructie maakt dus dat het geen rouwdrama is (verdriet lijkt niet Jesús primaire reactie, eerder shock en stress hoe hij dit op gaat biechten), maar eng of grappig is het evenmin.

Dan rest voornamelijk het zwetend ongemak.

2,5*

Moeilijk te waarderen film.

Tegelijkertijd charmant en dat je hoofdschuddend wilt zuchten. Ik begon de film met onbegrip wat Rachel McAdams karakter met Owen Wilson moest, maar dat draaide ondanks mij gebrek aan affiniteit voor de acteur alsnog redelijk vlot om. Woody Allens visie van Parijs vervolgens is.... tsja... Wat moet ik erover zeggen. Mooicharmantkitscherigonzinnig?

Gezien als een sprookje over de romantisering van een stad, iemands idolen en romantische idealen is het misschien zo gek nog niet. En ik ben niet vies van wat nostalgie, dus ik rond toch naar boven af. Maar dit is bij uitstek een film waarbij ik zowel de 1* als de 4* snap.

3,5*

Oorspronkelijk geschreven als kort verhaal voor Clive Barker's verhalenbundel "Books of Blood", uitgebracht in 1984. Tevens zou de film aanvankelijk een sequel op Candyman hadden moeten worden, al zou je dat niet direct raden als je de film zonder die wetenschap ziet. Regisseur Ryûhei Kitamura, waar ik in een eerdere challenge Versus (2000) van zag, heeft er gelukkig een op zichzelf staand horrorwerkje van gemaakt, met genoeg gore en ontzettend lompe kills door Vinnie Jones die de nachtelijke metro gebruikt om aan vlees te komen. Daar kun je een beste pets mee uitdelen, met die vleeshamer.

Verder zijn er Bradley Cooper, liefgezicht Leslie Bibb en Brooke Shields om van te genieten. Nori Satô hierboven is er ook kort, tot ze Jan met de hamer tegenkomt. De over-the-top 2008 CGI verpest sommige kills een beetje, maar verder is Midnight Meat Train een veel leukere horror dan ik destijds dacht toen ik hem met enige desinteresse oversloeg. Prima sfeer ook.

Zeer fucked up einde ook dat ik niet zag aankomen.

3,5*

Weemoedig, tragikomisch, apart, verloederd, gruizig, sfeervol, koel, droogkomisch, minimalistisch, vermakelijk, aandoenlijk, mooi, ongrijpbaar, kleurrijk, luchtig, sober, eigenzinnig, maf, in balans, afwijkend, briljant, fijn, relaxed, absurd, onderkoeld, zwartgallig.

Dat zijn de mij het meest in het oog springende duidingen van de afgelopen pagina. En ik moet zeggen, ze kloppen gek genoeg allemaal, zij het in verschillende mate. Het was mijn tweede Kaurismaki, na The Match Factory Girl. Dan beviel deze toch duidelijk een stukje meer. Ebert karakteriseerde Kaurismaki's werk als een acquired taste, en ik denk dat hij daar gelijk in had. Hij hamert en benadrukt veel minder dan we van veel andere filmmakers gewend zijn. Alles gebeurt kalm en understated. Zelf het bijna dodelijke pak rammel aan het begin van de film lijkt een beetje 'neutraal' gebracht te worden, terwijl zo'n heftige handeling meestal met het nodige drama of muziek versterkt zou worden. Kijk toch wat er nú gebeurt. Zo niet bij Kaurismaki.

Het rustig voortkabbelende verhaal van de man die zijn geheugen kwijt is en langzamerhand weer een leven opbouwt in die arme gemeenschap van in containers wonende mensen, moet het eigenlijk van de vele kleine momenten hebben: de bewaker en zijn hond, de aardappelen, de bankovervaller, het armetierige bandje en de jukebox. Maatschappijkritiek zonder zwaar op de hand of te opzichtig te worden. Op een 'do you see what I did there' zul je deze regisseur niet snel betrappen gok ik. Op een Padummmmm-Tsssjjjj evenmin.

Ik ga zeker meer van deze man zien. The Man without a Past is eigenlijk het tweede deel van Kaurismaki's Finland Trilogie (terwijl The Match Factory Girl eigenlijk bij zijn Proletariaat Trilogie hoort, als ik het goed begrepen heb), en het gaat officieel tegen mijn principes in om de oorspronkelijke volgorde niet te hanteren, maar het leek me in dit geval niet al teveel kwaad kunnen.

Wie weleens wild met zijn armen zwaaiend 'GVD gebeurt er nog eens wat!?' naar zijn tv roept, zou even kunnen overdenken of Kaurismaki wel een geschikte keus is, maar voor de rest lijkt me deze film een prima eerste kennismaking, als je nog niets van hem gezien hebt.

Wat een puinhoop.

Na de eerste trailer had ik goede hoop, tot de recensies kwamen die het enthousiasme toch wat temperden. Nu gaat het altijd wat moeilijk tussen regisseur Peter Berg en mij, aangezien hij films maakt die ik niet uit kan staan (Hancock, Lone Survivor en Battleship), maar ook films waar ik veel plezier aan heb beleefd (Deepwater Horizon en Patriot's Day). Met deze film ontstaat een derde Berg-categorie: onverschilligheid.

Wahlberg weet hier zelfs wat irritatie op te wekken, terwijl ik daar in de voorgaande twee films geen last van had. Er zijn een hoop boze karakters, en er wordt op elkaar geschoten en af en toe gevochten. Indruk maakt dat helaas nergens, het script en acteerwerk, maar vooral de montage en het camerawerk helpen dat vakkundig om zeep. Het sound design is wel ok, inderdaad. Maar voor een nieuwe Berg met rollen voor Iko Uwais, Malkovich en Lauren Cohan, had ik echt op meer gehoopt.

Dit is een wat ergerlijk zooitje.

2*

Ik weet niet wat ik verrassender vond, dat een lijstjesfilm als Le Million pas 2 berichten heeft, of dat ik naast Entr'acte (1924) en Paris Qui Dort ook nog twee speelfilms van Clair blijk te hebben gezien uit de jaren ‘40, nadat hij (tijdelijk) naar de Verenigde Staten was geëmigreerd vanwege het uitbreken van de oorlog. Dit was dus mijn vijfde, en misschien wel de grootste titel van zijn hand.

Wat Le million zelf betreft, de invloeden die de film moet hebben uitgeoefend zijn duidelijk zichtbaar. Helaas deden de liedjes en muziek mij niet bijster veel en ligt mijn voorkeur dit genre toch echt bij de pre-code musicals waar Busby Berkeley aan meewerkte, zoals Gold Diggers of 1933. Het klinkt erg onaardig, maar dit is me dan toch net iets te kneuterig en te braaf, noch kan ik veel met het plotje van achter een winnend lot uit de loterij aanzitten.

Clair was nooit een voorstander van de komst van de geluidsfilm. Hij vreesde dat het de complexe beeldtaal die in het stomme tijdperk was opgebouwd zou ondermijnen. Dat verbaast niet als je Le Million ziet, want hoewel een geluidsfilm, staat de film nog steeds met één been in de silent era. De opera op het einde is inderdaad een fijn stukje cinema, en dat haalt de waardering net omhoog.

3,5*

Mijn elfde film van Danny Boyle, een filmmaker die nog nooit een onvoldoende bij me scoorde (meestal 3,5* of hoger zelfs), maar waarvan ik sommige titels wel bewust oversloeg (A Life Less Ordinary), of die niet eens op de radar wisten te belanden. Kennelijk maakte Boyle tussen The Beach en 28 Days Later nog twee films, ik had geen idee. Millions (2004) is er eentje uit die eerste categorie. Toen ik de poster tijden mijn studentenbaantje bij Pathé zag hangen, stond ik redelijk versteld dat dit de nieuwe Danny Boyle was. De synopsis sprak me ook al niet aan.

Op zich onterecht, want waarom zou Boyle geen familiefilm mogen maken? Achteraf wat kortzichtig van me, want van een filmmaker verlangen dat hij altijd hetzelfde soort films blijft maken is behoorlijk restrictief. En Boyle drukt zijn eigen stijl ook op dit hartverwarmende filmpje, dat ik van de lijst Pixar Directors Recommend: Films for Kids Under 13 heb geplukt. Een prima film voor kids tussen de 7-12, maar ook daarna nog best genietbaar. Ik ben ben meer van Boyle's rauwere werk, maar het is niet vervelend om te zien wat hij met zoiets doet.

3,2*

Sturges maakte in 1941 Sullivan's Travels en The Lady Eve. Geen geringe prestatie. The Palm Beach Story (1942) zag ik afgelopen maand, en daar was ik iets minder enthousiast over. Ik vond het jammer dat Diana Lynn niet de hoofdrol speelde, want dat vond ik een veel interessanter karakter en een leukere actrice dan Betty Hutton (die het overigens niet slecht deed).

Qua genieten zat hij voor mij een beetje tussen die twee kampen in. Demarest als norse overbeschermende vader Kockenlocker deed het ook niet voor mij, helemaal niet in slapstickmomentjes waarin hij zijn dochter probeert te schoppen, mist en uitglijdt. Dat kunnen ze beter, en zou ook moeten. Persoonlijk heb ik liever altijd wat minder grappen, dan teveel ongeslaagde ertussen. Destijds was The Miracle of Morgan's Creek een succes, en ik heb me niet verveeld, maar ik zal hem evenmin snel nog een keer opzetten, terwijl ik dat met The Lady Even al heb gedaan en met ST ook zeker zal doen.

3,5*

Ik ben 3 keer in Griekenland op vakantie geweest, maar pas sinds vorig jaar heb ik meer films uit het land gezien, dan het aantal keer dat ik er geweest ben; op de een of andere manier komt het er niet van. Zelfs Dogtooth heb ik nog niet gezien (al vond ik de afgelopen 2 Lanthimos films erg fijn, dus dat komt zeker nog). De horrorchallenge en reis om de wereld challenge waren dan ook een uitstekende aanleiding om weer eens een Griekse film te zien, en na een korte zoektocht bleek Miss Violence met kop en schouders boven de andere kanshebbers uit te staan, met een gemiddelde waardering van op dat moment 3,88*. Waanzinnig hoog.

Dat het geen standaard horror was bleek al uit de recensies van Prinz (‘Moet een van de donkerste, pessimistische films die ik ooit zag’) en sinterklaas (‘zouden er bijna nog ziekere films bestaan als Miss Violence?’), en dat is niet vreemd aangezien de film opent met een 11 jarig meisje dat zich omdraait van haar kinderfeestje en met een serene glimlach van het balkon springt om een behoorlijk aantal verdiepingen lager te pletter te vallen. Feestelijk. De horror bij Miss Violence zit voornamelijk in het zieke, waar de film langzaam naar toe werkt, terwijl je je als kijker steeds ongemakkelijker gaat voelen terwijl de nasleep van de zelfmoord zich verder ontvouwt en we de familie beter leren kennen. Niet de meest toegankelijke film, maar voor liefhebbers van de Griekse Weird Wave is dit vermoedelijk wel een aanrader.

3,5*

Fijn dat je nog steeds af en toe verrast kan worden, ook in een subgenre wat inmiddels compleet is uitgemolken, en waarvan je dacht dat je nu alle mogelijke invalshoeken wel een keer gezien had. De titel Miss Zombie geeft al weg over welk subgenre we het hier hebben. Maar regisseur SABU doet er compleet iets anders mee dan je wellicht gewend bent.

Sara is een zombie wiens viruswaarden laag liggen, en dat maakt haar geschikt om simpele klusjes te doen rondom het huis, mits men de gebruiksaanwijzing volgt. Al snel blijkt de omgang niet zo simpel, al is de vraag bij wie we daarvan de schuld neer moeten leggen. Er blijkt bij sommige dorpelingen een hoop haat (en vooroordelen) jegens zombies te bestaan.

Miss Zombie is opgenomen in prachtige zwart-wit beelden van Daisuke Sôma (Helter Skelter, Tokyo Tribe) en echt een lust voor het oog. Waar dat al niet iedereen zal kunnen bekoren, is het echter iets anders dat wellicht meer horrorfans weg zal jagen: Miss Zombie is langzaam, en veel dialoog is evenmin aanwezig. Een rasechte slowburn horror in dit geval, die soms meer van een drama wegheeft. Persoonlijk ben ik daar dol op, maar er zullen zeker mensen teleurgesteld zijn, die verwachten dat dit iets is in de trant van Busanhaeng (2016), maar dan van Japanse origine. Dat is het beslist niet. Toch, met een speelduur van 85 minuten duurt Miss Zombie niet lang, en het is met name het eerste half uur, waar sommigen even doorheen zullen moeten bijten.

Erg mooi.

4*

Erg lekker.

Ik ben blij verrast dat de serie toch steeds weet te verrassen, zonder als een grote herhaalzet aan te gaan voelen. Natuurlijk, het basic plot is nauwelijks nieuw, maar letten we daar echt op bij een franchise als deze? Het stof van het ene verbluffende action set piece is nauwelijks neergedaald, of het volgende kondigt zich al aan. Van botbrekende gevechten in toiletten, tot achtervolgingen op hoge snelheid. Christopher McQuarrie overtreft zichzelf met deze sequel wel, wat mij betreft. Genoten van de cast ook, zowel de oudgedienden als 'nieuwkomer' (in de serie) Henry Cavill in een heerlijke rol. Met weten te verrassen doel ik dan ook meer op het adrenaline peil, de side characters en de dosering van de humor. Wie de voorgaande delen op waarde kon schatten voor wat het is, zal hier absoluut van kunnen genieten.

Het sentiment speelt bij vlagen even op, maar voor mij werkte het. Een middag bieren op een zonnig terras stemde me wellicht ontvankelijk voor wat ouderwets Hollywood drama, maar als het binnen komt, komt het binnen.

TIP: gezien in Atmos 3D, maar ondanks het lekkere geluid, haalde de 3D (sterf toch eens, jij vervloekte techniek) me er toch weer erg uit. Ik ga hem nogmaals in 2D zien, als het lukt. En even googelen naar de color grading en belichting van deze film, het leek soms heel overbelicht voor mij gevoel, ongetwijfeld bewust, maar het viel me wel op. Hoe dan ook raad ik de 2D versie aan indien beschikbaar, voor wie sowieso niet zo'n 3D fan is. Voegde voor mij nul toe.

4*

Na City Lights, The Kid en The Gold Rush is dit voor mij de vierde Speelfilm die ik van Chaplin zie, al heb ik ook grote stukken van The Great Dictator gezien. Het niveau van die drie haalt deze voor mij (net) niet, al is met name het eerste half uur met de scenes in de fabriek nog steeds erg leuk en ook een goed bruikbare metafoor voor de hedendaagse samenleving, afhankelijk van wat je erin wilt zien.

Ik heb zeker een paar keer gelachen, maar de slapstick is eigenlijk niet de reden dat ik Chaplin films kijk. Paulette Goddard is een knappe verschijning met een mooie lach, maar is soms een beetje vermoeiend om naar te kijken, zo energiek is ze.

De scène op rolschaatsen was ook voor mij een van de hoogtepunten. Ik zal hem zeker nog eens kijken. Verder is niet onbelangrijk dat de blu-ray van Modern Times een geweldige beeldkwaliteit heeft.

In 2001 ruilde ik mijn studie aan de ALO in voor geschiedenis aan de RUG, dit was tevens het jaar waarin Spielbergs Band of Brothers (2001) uitkwam, een serie die toen veel indruk maakte op iemand die nog niet enorm veel oorlogsfilms gezien had. Het was verrassend om daar opeens de bevrijding van Eindhoven te zien, en een scène over het kaalscheren van meiden die zich met een Duitser hadden ingelaten; onder luid gejuich werden ze kaalgeschoren voor hun 'heulen met de bezetter'. Collaboratie! Maar de bevrijders die toekeken, leken niet zozeer van het tafereel gecharmeerd. Ik had er nooit veel vraagtekens bij gezet.

Via de studie kwam ik met boeken als Grijs verleden in aanraking, dat poogde af te rekenen met de opvatting dat de Tweede Wereldoorlog in Nederland kon worden samengevat in termen van goed en fout. En meer specifiek voor het fenomeen moffenmeiden gaat het historisch onderzoek ook door, met projecten als Geknipt voor de vijand - Moffenmeiden. Het is heel makkelijk om iemand als fout weg te zetten, zonder context, en we zien dit nog steeds gebeuren. In ons tijdperk van internet en social media is een volkstribunaal geen uitzondering, met het recente pedo-jagen als uitschieter. Even los van de wenselijkheid eigen rechter te spelen, je zult maar valselijk beschuldigd worden en zo'n groep wappies achter je aan krijgen. Ik lees wel eens over bedrijfjes die ten onder gaan aan 1* reviews op Yelp omdat ze dezelfde naam hebben als iemand die wat gevroten heeft, en er ergens een oproep is gedaan om de schuldige kapot te maken. Alleen hebben ze helaas de verkeerde te pakken. Dat is heel wat anders dan Giuliani die een speech voor het verkeerde Four Seasons geeft. Scary.

Moffenmeid neemt geen positie in over een eventuele schuldvraag, maar laat het menselijk gezicht zien van een familie die bij de bevrijding opeens de rekening moet betalen voor het zwanger worden van dochter Nellie, van een Duitser. Prima geacteerd, goed gespeeld en Moffenmeid oogt nergens alsof het geen budget had om een period piece te maken. Gonny Gaakeer (de moeder) deed me een klein beetje aan Claire Foy denken, trouwens. En dat is ook een compliment voor haar spel.

Weinig engere dingen dan een woedende massa die heilig overtuigd is van het eigen gelijk, en niet meer bereid is te luisteren, en alleen nog maar wil straffen.

4*

Liefhebbers van fysieke schijfjes die over de eigen landsgrenzen kijken zijn ongetwijfeld bekend met Arrow Films, die allerlei mooie uitgaves produceert van Cult, Classic & Horror films. 77ships is er sowieso bekend mee, want die tipte deze collectie als subgenre voor de challenge. En er is inderdaad genoeg moois om uit te kiezen.

Blind Beast (1969) gaat over de mooie Aki die model stond voor een expliciete expositie. Ze gaat er langs om met de maker af te spreken voor een nieuwe opdracht. Een blinde beeldhouwer ontvoert haar en neemt haar mee naar zijn pakhuis, waar hij samen met zijn moeder woont en dat heeft omgetoverd tot een surrealistisch eerbetoon aan de zintuigen. Het is gevuld met enorme sculpturen van lichaamsdelen en de vrouwelijke vorm. Hij is geobsedeerd door het ten volle verkennen van de zintuigen. Aanvankelijk wil Aki alleen maar ontsnappen van deze bizarre locatie, maar uiteindelijk bezwijkt ze voor zijn vreemde visie.

Heel even docht ik bij het opzoeken van Môjû (1969) net dat ik hem al gezien bleek te hebben, maar ik had een typo gemaakt en kwam bij Mujô (1970) uit van het jaar erna. Oók een goede film, maar geen horror; al is dit psychoseksuele mystery-drama (jaja) ook meer een film met horrortrekjes, dan dat hij je de stuipen op het lijf zal jagen. Wel bouwt regisseur Yasuzô Masumura (Akai Tenshi (1966)) het verhaal mooi uit, en wordt het gaandweg steeds sado-masochistischer en vreemder.

IH88gaat van Van Onibaba naar Cheer or Die in de horrorchallenge, JM doet het andersom en gaat van Shark Attack 3: Megalodon naar Môjû. De cirkel is rond.

3,7*

Het is bijna beschamend om te moeten toegeven, maar ik heb gekraaid van plezier. Wat een heerlijk domme, foute, onzinnige film. Een voordeel wat Monsturd in elk geval direct heeft is dat potentieel publiek direct wordt aangesproken (of afgestoten). De poster en synopsis laten weinig aan de verbeelding over waar het de intenties van de film betreft. Als je mondhoeken daar niet van krullen kun je deze film beter overslaan.

Monsturd is in alle aspecten een typische b- (of c) film. Het verhaal is simpel. Het camerawerk is bepaald niet denderend, het acteerwerk is niet zo geweldig, de special effects zijn eenvoudig. Maar toch, als ik naar het budget kijk vind ik het erg knap wat de filmmakers gedaan hebben. De effecten waren namelijk ook niet slecht (er zat zelf een cgi effect in, jaja!) en ik vond de muziek zelfs erg leuk. De score was goed en op de juiste wijze gebruikt en tijdens de aftiteling was een door de makers zelf geschreven liedje te horen. Er zaten een aantal verwijzingen in naar films als Se7en en Jaws, al hadden deze beter uitgevoerd kunnen worden. Wat overheerst echter is de lol die de makers erin moeten hebben gehad tijdens het maken van deze film. Dat zie je namelijk wel terug.

Ik vergeef ze dat lage niveau graag, als je weet wat je gaat krijgen is het bijzonder grappig. Aanrader met stip voor bier- en filmavondje met vrienden, maar ook in je Remi kun je je als pulp-liefhebber niet echt een buil aan deze Monsturd vallen

Losstaand van de je dierbare neergesabelde klassieker, moet je af en toe iets kijken uit de koker van Onderhond. Althans, je moet niets, maar ik gun mezelf graag de ontdekking om af en toe iets te zien waar ik zelf niet direct mee in aanraking zou zijn gekomen. Natuurlijk zie ik genoeg internationale cinema in het filmhuis, maar die draaien uiteraard ook alleen de werkjes waarvan ze hopen dat er mensen op af komen.

Monsters Club is op zich wel een een fijne companion piece van het Duitse Der Nachtmahr dat ik eerder voor deze chanllege zag, of het eveneens Japanse Kokuhaku (2010). Beide films verschillen genoeg van Monsters Club, maar hebben tegelijkertijd genoeg overeenkomsten voor een mooie discussie. De film ziet er mooi uit, heeft een erg lekkere score en een sfeer om je heerlijk in om te wentelen. Dat geldt niet voor iedere horrorfilm.

4*

Bij: Horrorchallenge 2018

Monumento (2012) zal voor veel mensen vermoedelijk oersaai zijn. Er wordt niets gezegd, en tien minuten lang een Braziliaans beeld gefilmd, veelal in low angle shots.

Toch heb ik gefascineerd zitten kijken, enerzijds vanwege het mij onbekende en enorm imposante beeldhouwwerk, anderzijds doordat je het op een manier te zien krijgt die je op de grond staand nooit voor elkaar zou krijgen. In zwart-wit met alleen wolken op de achtergrond en de geluidsband als begeleiding, krijgt het iets heel majestueus. Beetje jammer die 4,6 op IMDb

MONUMENTO - Short Film I Experimental I 2012 | BW | 10’ on Vimeo

Wes Anderson wordt wel eens omschreven als een love him or hate him regisseur. Ik heb lang gedacht bij het tweede kamp te horen, maar na het zien van Moonrise Kingdom lijkt een herevaluatie op zijn plaats.

Geen goed begin

Het zal lente 2002 geweest zijn dat ik als 22-jarige filmliefhebber naar de sneak preview ging en daar The Royal Tenenbaums voorgeschoteld kreeg. Het is tot op heden de enige keer geweest dat ik na de pauze weggelopen ben bij een film. De vreemde stijl en aanwezigheid van Ben Stiller en Owen Wilson waren totaal niet waar ik die avond op zat te wachten. Tien jaar later kan ik me niet bijzonder veel meer herinneren van die film, maar het zou zomaar kunnen dat hij binnenkort een herkansing krijgt. Na Fantastic Mr. Fox die ik eerder dit jaar zag, kon ik nu ook Andersons meest recente film zeer waarderen.

UITGEBREIDE REVIEW

It was a special potion that inspires dreams... I wanted to hear you talk about dreams you never dreamt.

Ik had van regisseur Juraj Herz eigenlijk Spalovac Mrtvol (1968) ingepland voor de horrorchallenge 2016, dacht ik, maar die blijkt helemaal niet op mijn oorspronkelijke planning terecht te zijn gekomen. Leuk dat ik dan op deze manier toch nog bij toeval een Herz voor de challenge kon kijken, een filmmaker waar ik tot nog toe alleen de short Sberne Surovosti van gezien had.

Herz wordt door sommigen getypeerd als een filmmaker met een visueel en narratief overvloedige stijl, flirtend met het groteske. Dat is ook in Morgiana duidelijk te zien, waarin hij ons dit verhaal over jaloezie en doodswens tussen twee zussen op ongebruikelijke wijze toont. Op het eerste gezicht is het een kostuumdrama dat moeilijk te dateren valt, maar met vreemde camerahoeken, POV shots en snelle pans, tilts en zooms, maar ook kleurenfilters.

Echt horror is het niet, en misschien is het evenmin erg toegankelijke cinema. Maar fans van visueel eigenzinnige films of de regisseurs van de Tsjechische New Wave, kunnen Morgiana prima een kansje geven. Bijzondere soundtrack ook! Ik zag hem Youtube met engelse subs.

3,5*

n.b. gezien in 2016 maar review alleen bij de horrorchange 2016 gepost.

Ik was erg onder de indruk van Manns Novelle in de vijfde of zesde klas, en ik moet zeggen dat Visconti's verfilming me meevalt. Rocco e i Suoi Fratelli (1960) en Il Gattopardo (1963) hadden beide zo hun sterke kanten, maar konden me tevens niet goed genoeg smaken voor een hoge waardering. Morte a Venezia is tot nog toe mijn favoriete van de drie, al weet ik niet in hoeverre dat alleen Visconti's verdienste is; Manns intrigerende verhaal en Mahlers prachtige muziek zullen daar ook veel mee te maken hebben.

Net als sommige andere hier had ik ook liever dollyshots dan deze soms wat storende zoom gehad (de steadicam was er in '71 nog niet), maar gelukkig maakt DoP Pasquale De Santis dat goed met enkele wonderschone shots, waaronder de opening en het einde. Smetje: dat clowneske variéténummer op 93 minuten in de film had van mij achterwege mogen blijven. Strontvervelend.

Desalniettemin: 4*

A Most Violent Year (2014) – Overleven in tijden van geweld en corruptie

Je onderneming uitbouwen is geen sinecure, en in gevaarlijke omstandigheden kan opeens alles in het geding komen, zo merkt een ambitieuze zakenman in J.C. Chandors laatste film, die zich afspeelt in het New York van 1981. Welke keuzes zijn de juiste, en wat de consequenties?

Abel Morales (Oscar Isaac) is een zakenman met een eigen bedrijf dat handelt in stookolie, dat hij op het punt staat uit te breiden door een behoorlijke investering te doen die op lange termijn grote perspectieven schept. Hij wordt echter gehinderd door overvallen op zijn transporten en terwijl ook de openbare aanklager hem dicht op de huid zit, overtuigt dat zijn bedrijf iets te verbergen heeft. Terwijl Morales zijn hoofd probeert koel te houden en iedere beslissing en de gevolgen daarvan zorgvuldig afweegt, lijken steeds meer dingen buiten zijn macht om mis te gaan. Ook zijn gezinsleven komt onder druk te staan, wanneer zijn vrouw Anna (Jessica Chastain) na een bedreiging en het vinden van een pistool haar twijfel uitspreekt of Abel hen wel kan beschermen. Als dan ook de bank de geldkraan dicht draait, komt alles op het spel te staan.

*uitgebreide review*

Boer Vincent Smith en zijn jongere zus Ida wonen op een boerderij met een bijbehorend motel, genaamd “Motel Hello”. Vincents beroemde gerookte vleeswaren zijn in werkelijkheid mensenvlees. Hij zet vallen op nabijgelegen wegen om slachtoffers te vangen. Hij begraaft de slachtoffers tot aan hun nek in zijn “geheime tuin” en snijdt vervolgens hun stembanden door om te voorkomen dat ze kunnen schreeuwen. Ze worden in de grond gehouden en gevoed totdat ze klaar zijn voor de “oogst”. Ida helpt Vincent, omdat ze allebei de slachtoffers als dieren zien.

Betere productiewaarden dan ik had verwacht, en Motel Hell is ook een best lekker wegkijkende horrorkomedie met een best cult gehalte. Tonypulp benadrukt in zijn recensie de filmhistorische erfenis van Kevin Connors film. Dit zou oorspronkelijk een Tobe Hooper project worden, maar toen Universal ervan afzag, viel dat door de mand. Ik ben benieuwd hoe de film zou zijn als Hooper was aangebleven, maar het is alsnog een aangenaam redneck filmpje geworden.

Wanneer je Motell Hell niet te serieus neemt, en het ziet al een degelijk gemaakte Midnight Drive-inn horror flick, dan is dit zeker een vermakelijk werkje, dat zowel op de lijsten Badmovies.org's Best B-Movies als TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films prijkt.

Misschien wel de best film ooit waarin een man met een varkensmasker en kettingzaag een sheriff probeert te fileren.

3*