Opinions

Bijna tien jaar voorbij sinds kappeuters woorden. Zonde, want voor liefhebbers van de klassieke animatie (Betty Boop, Popeye) is dit best zeker wel een aanrader, charmant is het juiste woord. De Fleischers hebben inderdaad leuke vondsten voor deze vroege iteratie van A Bug’s Life, en de animatie is (zeker voor die tijd) erg goed.

Toch eens wat meer van opzoeken, en dan ook de shorts. Volgens mij heb ik het boek Out of the Inkwell: Max Fleischer and the Animation Revolution ook ergens als e-book. Anders toch maar eens opsnorren. Deze heeft trouwens ook goede reviews.

3,5*

"People here are funny. They work so hard at living they forget how to live."

Met recht een klassieker te noemen, en een film die al een jaar of vijftien op de watchlist stond. Net als veel komedies bij mij echter, was ook Mr. Deeds Goes to Town het lot beschoren om keer op keer uitgesteld te worden. Het was mijn tiende Frank Capra film, maar gek genoeg pas mijn tweede Gary Cooper. Wonderlijk hoe vaak je een naam gehoord kan hebben, om je daarna te realiseren dat je al die tijd nog steeds alleen High Noon van een legende als Cooper hebt gezien... Welnu, dat is bij deze in ieder geval rechtgezet.

Cooper is uitstekend gecast als de small town American met het hart op de juiste plaats die miljoenen erft, maar niet zo naïef blijkt te zijn als de aasgieren die erop af komen hopen. En net als in zijn door mij erg gewaardeerde kerstklassieker (ja, het is dus mogelijk) It's a Wonderful Life en eerder It Happened One Night, is Capra een bedreven regisseur en bespeler van het sentiment. Feelgood films zijn niet mijn genre, omdat ik een hevige allergie voor sappiness (mierzoetige cliché's?) heb. Capra was zich juist van die valkuil erg bewust, en probeerde het waar mogelijk te vermijden. Om die reden was de scène waarin Jean Arthur Deeds' gedicht voorleest, bijna geschrapt. Wellicht door kwaliteiten als deze, kunnen Capra's films wél op mijn waardering rekenen. Sentimenteel, maar op een tolerabele manier.

Toch horen films als Mr. Deeds Go To Town en zijn latere Mr. Smith Goes To Washington niet bij mijn favoriete Capra's. De aanwezigheid van rechtbankscènes zijn daar voor een groot deel verantwoordelijk voor. Pas wanneer Cooper zelf weer aan het woord komt, krijgt al dat juridisch gekonkel enige waarde. Dat haalt de waardering toch naar beneden. Net als Longfellow Deeds zelf echter, is het een charmante film met het hart op de juiste plaats. Hardop lachen was er niet bij, maar ik heb genoeg genoten van Cooper en Capra's touch om een ruime, welverdiende 3,5* uit te delen.

3,7*

Na 'It Happened One Night' en 'It's a Wonderful Life' is dit mijn derde Capra (propagandafilms niet meegeteld), en van die drie is dit voor mij persoonlijk de minste. Ik moet er wel nadrukkelijk bij vermelden dat ik niet warm word van politiek en dat helpt niet echt bij een film als dit.

De eerste 20 minuten waren echt een draak om doorheen te komen, met om de paar minuten fanfaremuziek en flinke scheuten misselijkmakend patriottisme. Hierna wordt de film zoals eerder gemeld gelukkig wel beter, maar het gemaakte acteren van veel bijrol acteurs bleef storen. Stewart groeide in zijn rol en schitterde vooral op het einde, maar Jean Arthur (waar anderen blijkbaar wel van genoten) deed me weinig. Rains was wel een leuke bonus.

Met een puike Stewart en klassiekerstatus die hij heeft is het zeker geen slechte film om te kijken, maar voor mij viel hij erg tegen, al zegt dat in dit geval vooral wat over mijn persoonlijke smaak.

"Lang's cinema is that of the nightmare, the fable and the dissertation" - Andrew Sarris

Nadat hij mij vorig jaar specifiek werd aangeraden door Alexpyforever, kon ik Fritz Langs grote doorbraakfilm uit 1921 natuurlijk niet weglaten uit de selectie voor de horror challenge die momenteel loopt op MovieMeter. Toen Truffaut Hitchcock vroeg om een film te noemen die specifiek indruk op hem had gemaakt in zijn jonge jaren, noemde hij Der Müde Tod. En ook Luis Buñuel had lovende woorden in zijn autobiografie: "toen ik 'Destiny' zag, wist ik plotseling dat ik films wilde maken. [...] Iets in deze film sprak tot iets diep in mij; het verhelderde mijn leven en mijn visie op de wereld". Op loftuitingen door collega's wordt dus niet beknibbeld.

Net als Paul Leni's drie jaar jongere film Das Wachsfigurenkabinett die ik gisteren zag, is dit een raamvertelling waarin het hoofdverhaal tot drie andere verhaaltjes leidt. Wanneer de dood de verloofde van een jonge vrouw meeneemt, biedt haar als ze hem achterna gaat drie kansen om haar verloofde te redden; al ze de dood van een van drie personen wiens 'tijd erop zit' kan voorkomen, dan zal hij haar verloofde aan haar teruggeven. Die drie verhalen spelen zich af in een Oosters land, het Italië van de Renaissance en China. Zoals ook Buñuel al constateerde zijn het niet die drie verhaaltjes die het hem doen, maar is het met name de verhaallijn van de twee geliefden en de Dood die mensen raakt.

Lil Dagover overtuigt als de jonge vrouw die er heilig van overtuigd is dat liefde sterker is dan dood, maar het is vooral Bernhard Goetzke die imponeert als de Dood. Het zou me ook verbazen als Bergman hier niet lichtelijk door beïnvloed is in zijn portrettering van de dood in Det Sjunde Inseglet. Het is ontzettend jammer dat ik de live uitvoering begin dit jaar heb moeten missen in Utrecht, nu Der Müde Tod gerestaureerd is. Als ik die kans nog eens krijg, zal ik dat zeker niet laten schieten. De ensceneringen van Lang zijn geweldig en de effecten maakten destijds dusdanig indruk op Douglas Fairbanks dat hij meteen de distributierechten kocht, zodat hij soortgelijke effecten kon gebruiken voor zijn The Thief of Baghdad.

De drie lossen verhalen maken wellicht niet evenveel indruk als het centrale drama, bij lange na niet zelfs, en vergeleken met meesterwerken als Metropolis en het sublieme M verbleekt Der Müde Tod misschien toch een klein beetje. Maar dat Lang hiermee zijn naam vestigde, verbaast allerminst.

4*

Een Mexicaanse poging mee te liften op de Batman populariteit van de serie met Adam West. En net als daar schuwen ze ook hier de cheese-factor niet. Batwoman wordt gelijk aan het begin door schaamteloos clunky expository dialogue geïntroduceerd, en dan kan het plot beginnen. Een gemene wetenschapper ontvoert worstelaars om hun hersenen te gebruiken om een soort vismannen te creeeren! Oh nee!

Vergeleken met de donkere Batman en Batwoman films die wij kennen, is het aardig om eens een Mexicaanse, zondoordrenkte variant te zien met meer strand en bikini’s dan donkere grotten achter een waterval. Met 80 minuten en zijn zwoele, groovy soundtrack goed uit te zitten voor ‘60s B-Movie liefhebbers, en de Black Lagoon-achtige vismannen krijg je er gratis bij!

3,1*

Dat mòet wel goed zijn met deze synopsis, hoor ik sommige users denken.... Wellicht, maar ik ben niet de meest aangewezen persoon om sleaze of trash op waarde te schatten, en Alexpsy en Theunissen hebben hem niet gezien. Als ik zou moeten gokken, dan denk ik dat zij niet super onder de indruk zouden zijn. Ik lees dat regisseur Rogério Sganzerla anti intellectueel zou zijn, maar dat zie ik niet helemaal terug. Zijn Wiki meldt dat hij tegelijkertijd beïnvloed is door Orson Welles, Jean-Luc Godard, en José Mojica Marins. Die laatste kan mijn mede-organisator in elk geval wel smaken, maar Godard verafschuwt hij volgens mij, en dat zie ik hier toch wel het meeste terug. Dit is best arty, als je het mij vraagt.

Ângela is haar witte hemdje in de branding daarentegen, spreekt tot de meer basale verbeelding

Wel een lekkere soundtrack trouwens, dit subversieve werkje.

3,2*

Eerst was er The Mummy's Hand (1940), toen The Mummy's Tomb (1942) en ten slotte The Mummy's Ghost (1944). Althans, wat deze Kharis mummy films betreft. Uiteraard begon het met The Mummy (1932). En stiekem was het met deze derde titel uit de reeks ook nog niet af, want The Mummy's Curse (1944) zou ook nog volgen. En die had ik al wel gezien, dus blijkbaar kijk ik de Kharis films in omgekeerde volgorde. Ik geloof niet dat het veel uitmaakt.

Chaney speelt hier wederom de mummie, en het is moeilijk voor te stellen dat men er destijds echt bang van is geworden. De drommen zombies van Romero decennia later blonken ook niet uit in wendbaarheid en tempo, maar ze waren met velen en hadden het voordeel van omsingeling. Als je van Chaney’s mummie niet weg kunt komen zou je bijna kunnen beargumenteren dat het natuurlijke selectie is. Oorspronkelijk zou Acquanetta de vrouwelijke hoofdrol vertolken, maar schijnbaar gleed ze op dag 1 tijdens haar eerste scène uit, en dwong haar lichte hersenschudding Universal om de actrice te vervangen. Het werd Ramsay Ames, en hoewel de rol (zoals wel vaker in dit soort films) weinig voorstelt, is ze een prettige verschijning; een kwaliteit die ze in kon zetten als Pin-Up Girl toen haar filmcarrière helaas niet echt van de grond kwam.

Mijn kopie van The Mummy’s Ghost klokt exact 60 minuten, en dat zorgt er mede voor dat hij niet echt gaat vervelen, al is het allemaal niet zo spetterend.

2,5*

Sterk.

In 2017 imponeerde Kusijanovic reeds met haar korte film Into the Blue (2017), die op Berlijn en een aantal andere festivals in de prijzen viel. Gracija Filipovic speelde daar ook de hoofdrol in, en een jonge (andere?) versie van Julija. Ik heb na Murina die korte film voor de derde keer gezien en ik was weer onder de indruk. Bekijk die vooral even op YouTube.

Het is fijn dat Kusijanovic nu haar langspeeldebuut maakt, en nog meer dat ook deze bijzonder geslaagd is. Murina won de Camera d’Or op Cannes, en laat zien dat het nog steeds mogelijk is om een gelaagd, donker sensueel coming-of-age verhaal te vertellen op een manier die we niet eerder hebben gezien. De regisseur speelt bijzonder goed met de verhoudingen tussen de ontluikende puber, vader, moeder en de pas gearriveerde rijke kennis van vroeger, waar iedereen iets van lijkt te willen. De zon schijnt behoorlijk aan de Adriatische zee, maar onder de oppervlakte broedt er van alles.

Ik was blij verrast dat Cliff Curtis zijn opwachting maakte (ik had het gemist), en was nog verbaasder toen later opeens Jonas Smulders ten tonele kwam in een klein rolletje. Het is echter Filipovic die het meeste indruk maakt als Julija, en waarvan ik hoop dat we in de toekomst meer gaan zien. Van mij mag ze gelijk nog een film met Kusijanovic maken.

4*

In impuls aangeklikt op Netflix en het is een interessante documentaire, die nauwlettend het moeizame herstelproces op een eigen, intieme manier vastlegt. Veel opnames zijn door de jonge vrouw zelf geschoten en we zien haar reflectie op hetgeen haar overkomen is, en nog steeds dagelijks overkomt.

De docu probeert op eigen wijze te visualiseren wat Lotje ziet (en niet meer goed kan zien of begrijpen) en dat werkt over het algemeen vrij aardig, al was ik niet over alles enthousiast. De meeste minpunten (en er valt hier en daar best wat op aan te merken) zijn een klein passieproject als dit, dat bedoeld is om te delen, te laten zien en te informeren, al snel vergeven.

Mooi hoe David Lynch erin verwerkt zit. I like it.

Nog eentje uit de lijst 100 Greatest Films of Australian Cinema, dit keer met een jonge Sam Neill en een uitstekende (soms wat een jonge Nicole Kidman lijkende) Judy Davis, waar ik zes films van gezien blijk te hebben zonder dat ik weet wie het is. Heel opmerkelijk, want wat speelt ze hier naturel.

My Brilliant Career is de eerste film die ik zie van regisseur Gillian Armstrong, aangezien ik in de jaren '90 en de 30 jaar erna heb nagelaten om Little Women (1994) te kijken. Als iemand die Winona Ryder graag ziet, en nadat deze film onverwacht goed is bevallen, wordt dat vast wel een keer rechtgezet. In deze Australische productie is Sybylla een jonge vrouw uit een arm boerengezin die aan het begin van de 20e eeuw voor een dilemma wordt geplaatst. Moet ze trouwen met een lokale grootgrondbezitter of kan ze zich beter op haar carrière als schrijfster richten?

Tot groot verdriet van Miss Milton zijn romantische kostuumdrama's slechts sporadisch aan mij besteed. Eens in de zoveel tijd kan ik me ertoe zetten, maar ik probeer het moment en de juiste film uit te kiezen voor een grotere kans op succes. Vandaag lukte dat weer eens. Misschien is het de Australische nuchterheid, maar My Brilliant career voelt nergens klef, zoet of suffig. Eerder nuchter en met beide benen op de grond. Dit is ook geen traditionele romance, allesbehalve; je zou hem zelfs atypisch kunnen noemen want het traditionele, tegen de odds & belemmeringen in bij-elkaar-komen van de door het wrede lot uit elkaar gehouden lovers, gebeurt hier niet eens.

De film kreeg een Oscar nominatie voor beste kostuums, en Davis won 2 BAFTA's voor haar sterke eerste hoofdrol in deze film.

3,4*

En tweeëneenhalf jaar later haal ik hem maar eens uit het plastic om te kijken. Uiteraard(?) heb ik voor ik deel twee en drie van de trilogie bekijk, eerst dit bleke pareltje weer even bekeken. In het door BFI meegeleverde boekje staat Douglas' stijl omschreven als niet zozeer social realism, maar eerder poetic realism. Dat lijkt me een uitstekende omschrijving. Al is het nauwelijks stemmingmakende poëzie. Maar de in beelden gevangen herinneringen blijven wel bij je hangen.

De scène waarin Jamie een theekopje overgiet met heet water, leegschenkt en het warme kopje in de verstijfde knoken van zijn omaatje plaatst, haar handen zorgzaam omvattend, bracht wederom een brok in mijn keel. Bij een mindere filmmaker zou het een vals sentiment kunnen zijn, maar Douglas kan dit zonder opsmuk, en het wérkt. De tijdelijkheid van de momenten die Spetie aanhaalt, is dan ook kenmerkend. De arm om de schouder na het vechten van de twee broers, is verrassend. Maar het is geen moment waar Douglas de camera op laat hangen. Cut! Dit zien we ook in het vervolg My Ain Folk, als de broers op bed lol hebben om een rubber. Het kind zijn duurt echt maar even, waarna de apathie en het gepijnigd grimas al snel weer bezit van de gezichtstrekken nemen. Alles lijkt vluchtig en ongrijpbaar.

De zwart-wit fotografie is schitterend, en Douglas weet prachtige prestaties uit zijn ongetrainde acteurs te wringen. Zelden zag ik een kind met zoveel herinneringen in zijn gezichtsuitdrukking. My Childhood is een mijlpaal in de Britse filmgeschiedenis, die duidelijk een andere weg inslaat in de manier van verhaal vertellen en filmen dan zijn voorgangers.

4* en zeker 15 euro waard voor de trilogie (dual format blu-ray/dvd plus docu op derde bonusdisc + boekje)

Na het opgepoetste audiovisuele ultradetail van Lightyear (2022), leek het me aardig om deze titel die al vanaf Imagine 2017 op mijn watchlist staat, er achteraan te kijken. De stijlen konden niet verder uit elkaar liggen, maar het terug naar de basics wat Dash hier doet, maakte voor mij een meer fascinerende zit dan de praktisch perfecte animatie van Pixar (ook al kan ik daar met een beter verhaal ook van genieten). My Entire High School Sinking into the Sea (2016) is een intrigerende tienerkomedie collage die coming-of-age mengt met existentiële vraagstukken, terwijl de school uit de titel in zee zinkt.

Dash Shaw komt kennelijk uit het alternatieve comic circuit, en de flow van zijn film voelt soms wat gefragmenteerd. Maar het staat hem ook toe hier vrij stijlen te gebruiken op een manier die we niet direct gewend zijn, zelfs niet in een animatie film. De gebeurtenissen blijven verrassen, en ik heb niet eerder een film gezien die ik hier direct mee zou kunnen vergelijken. Dit maakt erg benieuwd naar zijn nieuwe film Cryptozoo (2021).

Erg creatief, en bepaald niet voor kinderen gemaakt. Noch voor de doorsnee kijker, vrees ik. Check vooral de trailer, zou ik zeggen.

3,8*

Alexspy refereerde in de nu lopende horrochallenge al eerder aan onze verschillende waardering voor Jarmusch's Only Lovers Left Alive (2013), voor mij een film die juist iets heel interessants doet met de vampiermythe. My Heart Can't Beat Unless You Tell It To (2020) is beduidend soberder dan die film, en zonder bekende gezichten, maar je zou hem in dezelfde hoek kunnen plaatsen van auteurs die een andere kant op willen met de vampiersetting, en de themathiek verkennen op een andere manier dan we gewend zijn. Een slowburn familiedrama in dit geval, dat zich toevallig afspeelt bij 3 vampier siblings, waarvan de oudste 2 worstelen om hun jongere, ziekelijke broer Thomas met bloed in leven te houden.

Op het festival voor de fantastische film in Sitges (waar het Imagine team toevallig deze week weer op zoek is naar releases voor komende zomer) van 2020 werd Cuartas beloond met de award voor meest veelbelovende debuterende regisseur, en ik snap wel waarom. Dit is duidelijke een film met visie, en gemaakt door iemand die buiten de meer gebruikelijke paden durft te treden. Revisionistisch en subversief zijn termen die ik wel in de recensies zou verwachten. Joolstein kon er dan weer niet zoveel mee, en dat kan ik tegelijkertijd ook goed begrijpen (al vind ik 4:3 niet perse een hipsterformaat, of associeer ik baarden daarmee ).

Hij is ook zeker niet de enige teleurgestelde, want er staan zat 1* reviews op IMDb, met als voornaamste klacht dat het saai is. My Heart Can't Beat Unless You Tell It To (2020) is wat mij betreft absoluut niet saai, maar echt horror is het evenmin. Mocht je ondanks dat in de markt zijn voor een bleek, sociaal-realistisch familiedrama met een horrorelement, en slowburners liggen je wel, dan zou ik deze indie zeker een kansje geven.

4*

Bijzonder aardige screwball, al moet ik zeggen dat het niet helemaal mijn genre is. Ik kan voor bijvoorbeeld Lubitsch niet echt de liefde opbrengen die ik hem als filmmaker filmhistorisch zou willen geven, al weet ik niet helemaal zeker of ik dat écht screwball zou noemen. Ik denk dat ik It Happened One Night nog de beste vond tot nog toe. Een 3,5 ster is daarom voor mij best een succes te noemen.

In het begin dacht ik zelfs dat het een 4* zou worden, maar er zaten een aantal scènes in waarin die familie knotsgek aan het doen was en allemaal door elkaar heen druk waren. Hilarisch misschien in die tijd, maar ik moest naar de afstandsbediening grijpen om het zachter te zetten, want het hield maar aan.

Dat gezegd hebbende vond ik het idee erg leuk en prima uitgevoerd. Powell en Lombard zetten hun rollen prima neer en dat ook over d Est van de cast worden gezegd. Leuk detail dat Powell alleen de rol aannam als ze zijn ex-vrouw Lombard casttten in de andere hoofdrol. Goed uit elkaar gegaan dus die twee, wat eens temeer bleek in alle andere films die ze samen maakten. Op het einde komt het allemaal net even te mooi bij elkaar, maar ach, het stoort amper.

3.5*

Ik zag het eerste deel van Douglas' trilogie My Childhood begin 2013, vermoedelijk gepindakaast, want ik bestelde direct daarna pas de bluray/dvd uitgave van BFI. Zonder MR's review hierboven gelezen te hebben had ik ook al het gevoel (het is niet onlogisch natuurlijk) dat het een meerwaarde zou hebben om alledrie de films uit 1972 (48 min), 1973 (55 min) en het slotstuk uit 1978 achter elkaar te kijken. My Childhood kon ik me aardig herinneren, maar niet goed genoeg om zo in het vervolg te springen. Vandaag die editie na twee jaar dus maar eens uit het plastic gehaald.

Als op zichzelf staand deel, werkt voor mij de eerste film het beste, al is het wellicht niet helemaal eerlijk dat die als enige meermaals gezien is en twee jaar heeft kunnen bezinken. In het door BFI meegeleverde boekje staat Douglas' stijl omschreven als niet zozeer social realism, maar eerder poetic realism. Dat lijkt me een uitstekende omschrijving. Al is het nauwelijks stemmingmakende poëzie. Maar de in beelden gevangen herinneringen blijven wel bij je hangen.

De in My Childhood ingezette lijn en zoektocht van Jamie gaan in My Ain Folk en tenslotte My Way Home onverminderd door. Zoals MR aangeeft heeft My Way Home wel een wending met Jamie's vertrek naar Egypte, wanneer hij in het leger gaat. Het is na wat daaraan vooraf ging, wel een omwenteling dat dan opeens niet meer geschreeuwd en geslagen wordt. Ik zag pas hier voor het eerst duidelijk dat hij inderdaad wel zichtbaar ouder was geworden in de 5 jaar sinds My Ain Folk. Ik ben zelf geen onverdeeld fan van het leger (to put it mildly), maar ik denk dat het in Jamie's vrij uitzichtloze situatie in een mijnwerkersdorp als newcraighall, het beste was dat hem had kunnen overkomen. Zeker gezien zijn 'thuissituatie'.

De zwart-wit fotografie is korrelig, maar schitterend en past uitstekend bij de beelden. Bovendien weet Douglas prachtige prestaties uit zijn ongetrainde acteurs te wringen. Zelden zag ik een kind met zoveel (pijnlijke) herinneringen in zijn gezichtsuitdrukking. Douglas autobiografische trilogie is een mijlpaal in de Britse filmgeschiedenis, die duidelijk een andere weg inslaat in de manier van verhaal vertellen en filmen dan zijn voorgangers.

Het leven van de acteurs die beide broers portretteerden, eindigde helaas niet met dezelfde upbeat toon als deze trilogie. Stephen Archibald die zo fantastisch gestalte gaf aan Douglas' alter ego Jamie raakte later in gevangenschap, kwam als acteur niet meer aan de bak en stierf in 1998 als gevolg van drugs, ondervoeding en mogelijk geweld. Hughie Restorick, die zijn broer speelde, had enige jaren daarvoor al zelfmoord gepleegd. Het is een grauwe context voor een grauwe film, die ondanks zijn naargeestige elementen, genoeg ruimte laat voor de nodige zuchtjes warmte, maar bovenal menselijkheid.

4* voor My Home en 4* voor de trilogie als geheel. Zeker 15 euro waard voor de dus voor de BFI editie (dual format blu-ray/dvd plus docu op derde bonusdisc + boekje)

"I offer you immortality, my child. Think of it: in a thousand years you shall be as lovely as you are now!"

Casablanca Regisseur Michael Curtiz maakte in 1932 met Lionel Atwill en Fay Wray de horrorfilm Doctor X (1932). Het jaar daarop kwamen ze wederom samen om Mystery of the Wax Museum te maken. De film was een van de laatste die gebruik maakte van het two-strip technicolor proces, wat hier qua sfeer beter uit de verf komt dan bij Doctor X. Toch ogen voor mij de goed bewaard gebleven, geremasterde zwart-wit films uit die tijd tijdlozer dan de kleuren van dit procedé. Het voelt toch een beetje of je naar een vergeelde polaroid kijkt. Anderzijds heb je er door de kleuren allerminst een jaren '30 gevoel bij, al kwamen er meerdere films in kleur uit in die jaren. De zwart-wit associatie overheerst toch. Ook het publiek was niet enthousiast, en hierna werd het 2-strip verlaten voor het natuurgetrouwere 3-strip proces.

Ik heb de Wax films (als we ze voor het gemak op één hoop gooien) in omgekeerde volgorde gezien. In 2012 zag ik eerst de 2005 versie House of Wax (2005) die me totaal niet beviel. Een maand later kon ik al een stuk meer genieten van de Vincent Price klassieker House of Wax (1953). En nu weer vier jaar later zie ik dan eindelijk 'hoe het begon'. Een directe vergelijking is lastig, daarvoor is bovengenoemde film te lang geleden en ik blijk er niets over geschreven te hebben. Maar uiteraard kan de film, zeker aangezien dit het origineel betreft, uitstekend op zijn eigen merites beoordeeld worden.

Begin jaren dertig was het effectief gebruiken van een music score nog geen gemeengoed, en dat merk je ook hier. Het geluid bestaat voornamelijk uit dialogen en omgevingsgeluid. Sommige van de sets (zoals de laboratorium set) zijn gerecycled van de voorgaande productie en naast de cast is ook veel van de crew hetzelfde. Zelfs de openingstheme music van Doctor X werd hergebruikt. Wellicht dat men zelf ook een beetje het gevoel had er gelijk nog maar even iets achteraan te knallen. Dat had ik als kijker in elk geval wel. Het voelt wat gehaast en echt indruk maken doet het niet. De His Girl Friday-achtige spervuur-dialogen tussen reporter en redacteur ergerden mij een beetje, ik hield er daar ook al niet van. Atwill is ok, en Fay Wray gilt. Herhaaldelijk.

De opnames van King Kong datzelfde jaar waren over acht maanden uitgesmeerd, en tussendoor maakte Wray met Curtiz zowel Doctor X als Mystery of the Wax Museum. Het voelt ook een beetje als een vluggertje. Vooralsnog geef ik de voorkeur aan de remake uit '53.

2,5*