Opinions

Wederom een erg intrigerende film. Geen drags of hoeren deze keer, maar 2 elk op hun eigen manier bijzondere mannen die elkaar vinden tijdens het verzorgen van een comateuze vrouw. De manier waarop die relatie zich ontwikkelt terwijl we langzaam meer over hun achtergrond leren en hun relatie tussen de vrouw die ze verzorgen, lag voor mij duidelijk in het verlengde van de taal van Todo Sobre Mi Madre. En dat was een feest om naar te kijken. Een vreemd feest, dat wel.

Het was mijn vierde Almodovar pas, na All About My Mother vorige week. Ik zag La Mala Educacion toen hij uitkwam in 2004 en heb daarna tien jaar lang zijn werk als de pest vermeden, tot ik La Piel Que Habito zag vorig jaar. Blij dat ik de man een nieuwe kans heb gegeven, echt wel een unieke stem in het filmlandschap. Soms is de scheidslijn tussen soapy/theatraal en diepgang minder groot dan je zou denken... En zoals Ben boven mij aangeeft, de muziek is prachtig uitgekozen.

Ik ben er nog niet over uit of ik hem beter vind dat Todo sobre Mi Madre van drie jaar daarvoor. Was door allebei erg geïntrigeerd. Nu moeten Women on the Verge of a Nervous Breakdown en Volver nog gezien en dan heb ik de meest bekende wel gehad. Het was geen straf.

“Lord, please help me get one more..."

Als je wilt zien hoe heroïsch oorlog kan zijn en wat voor kracht je uit De Lieve Heer en de bijbel kunt putten, raad ik hem van harte aan. Maar ik snap de positieve recensies echt niet. Een erbarmelijke, met clichés gevulde, tenenkrommende film, wiens pacifistische boodschap verloren gaat in (fantastisch geschoten en uitgevoerde, dat wel) geweldsporno.

De oorlogsscènes worden geroemd om het hoogste realisme sinds Saving Private Ryan. Ik denk dat lichamen inderdaad op die manier uit elkaar knallen, huid en gezichten op dergelijke wijze openspatten wanneer doorboord met een kogel op hoge snelheid. Echter kon ik moeilijk om de contradictie heen dat de film daar zo lang in 'lijkt te zwelgen', terwijl de hoofdpersoon geweldloos is. En dat knaagde toch een beetje. Maar die tegenstelling is niet de reden voor mijn afkeuring, al vond ik het wel opmerkelijk.

Het waren meer de cornyness in de eerste helft , en voornamelijk de heroïek en de religieuze 'get my bible'-momenten (Please Lord, help me get one more..!) in de tweede, die me tegenstonden. Aerial Shots van Doss op die luchtbrancard en het in slow-motion afwassen van het bloed nadien, mneeh. Dat het strijdtoneel keihard en realistisch gefilmd is, staat buiten kijf. Toch, aanzwellende muziek en slow-motion maken voor mij de conclusie onmogelijk dat Gibson zich hier toch enigszins in het spektakel van de oorlog verliest, in plaats van de waanzin en de gruwelijkheid, zoals het oneindig veel betere Idi I Smotri (Come and See) dat doet.

Helaas, het was echt een bittere teleurstelling voor mij, als (deels voormalig) Braveheart fanboy, welke toch met het ouder worden wat van zijn sokkel is gegleden, en meer recent Apocalypto die ik erg kon waarderen om zijn rauwheid. De technische vakkundigheid bespaart Hacksaw Ridge een lager cijfer, maar ik zal hem niet snel nog eens opzetten, door al die cringeworthyness.

2,5*

Hagazussa is het afstudeerproject van Lukas Feigelfeld, een donkere folkloristische vertelling zich afspelend in de vijftiende eeuw, wanneer het heidense geloof in heksen en andere natuurgeesten, angst en terreur verspreidt onder de plattelandsbevolking in de Oostenrijkse Alpen.

Een indrukwekkend debuut waarin gestileerd minimalisme en beklemmende gothic sfeer hand in hand gaan. Feigelfelds scènes zijn vaak woordeloos en langgerekt, met stilte of de dreunende, onheilspellend gonzende ambientklanken van het Griekse collectief MMMD. Die grotendeelse afwezigheid van dialoog maakt van Hagazussa bijna een silent film. Een traditioneel, zich vlot ontwikkelend plot hoef je hier evenmin te verwachten, al is wel degelijk sprake van een verhaal, ook al is dat eenvoudig. Wanneer je een scène zoals het melken van een geit zó verfilmd, dan zit je dermate gefascineerd naar dat verstilde tafereel te kijken dat plotontwikkeling je hopelijk een zorg zal wezen.

Het verbaast niet om te horen dat Feigelfeld eerst fotografie gestudeerd heeft, voordat hij met deze deels crowdfunded film afstudeerde aan de film- en televisieacademie in Berlijn; de film ziet er prachtig uit. Het is echter het sound design dat de film voor mij naar een nog hoger niveau trekt, de wind die door kieren giert, knerpende sneeuw, opgewonden ademhaling… Alles staat in dienst van het opwekken van gevoel bij de kijker. Als dit je eerste stappen in de filmwereld zijn, dan belooft dat wat.

Geen standaard horror dus, die draait om gore of nagelbijtende suspense, maar een feestje voor wie de (behoorlijk) langzamere en gestileerde arthouse-horror een warm hart toedraagt. Een prima companion piece van Robert Eggers The VVitch: A New-England Folktale (2015), wat mij betreft.

Check vooral de teaser in geval van twijfel.

4*

The Day of Destruction is een tip uit de koker van Onderhond, en een fijne.

Regisseur Toshiaki Toyoda verraste mij tijdens een eerdere horrorchallenge al met het sterke Monster's Club (2011) en al ken ik verder niets van deze filmmaker, die belofte wordt hier zeker ingelost. Ook hier zien we aan het begin van de film een monster geboren worden, diep in een kolenmijn, dat wacht tot hij een menselijke gastheer heeft gevonden om te ontsnappen. Maar de narratief is ondergeschikt in Toyoda's film, die primair op sfeer in lijkt te zetten. Overbodige dialoog of uitleg hoef je hier niet snel te verwachten.

Wat je wel mag verwachten is een zorgvuldig gemaakt, niet te lang durend art-horrordrama, waarbij veel zorg besteed is aan de visuele aspecten, maar vooral aan het sound design. Onderhond noemt de punk tracks tijdens de opening en closing credits, die hoewel ze qua sfeer goed passen, bepaald niet aansluiten bij mijn muzieksmaak. Het sounddesign daarentegen is ontzettend goed. JM was erg blij met zijn Kef LS50's, maar ik denk dat dit met fatsoenlijke headphones in het donker ook een erg tof uurtje kan zijn.

Film is altijd een audiovisuele ervaring, maar daar wordt helaas niet vaak genoeg zo goed gebruik van gemaakt als hier. Nog een keer 4* voor Toyoda.

4*

Na de slotaflevering van anthology serie Monsterland, is Hallow Road het tweede werk dat ik van Babak Anvari zie deze horrorchallenge. Bij de horrorchallenge van 2017 zag ik zijn film Under the Shadow (2016), waar hij wellicht nog het meest bekend van is. Het in slechts 17 dagen opgenomen Hallow Road leek een uitgelezen kans voor het subgenre road movie horror, al zal ik de eerste zijn om toe te geven dat dit eigenlijk meer een thriller is, uit dezelfde koker als Steven Knight's Locke (2013) met Tom Hardy, een film die weinig meer behelst dan een man in een auto die telefoongesprekken voert. In dit geval zijn het ouders Rosamund Pike en Matthew Rhys, die hun tiener dochter aan de lijn hebben die iemand heeft aangereden.

Pike en Rhys zijn beiden prima acteurs, maar kennelijk geen Tom Hardy; Hallow Road kon mij nergens ècht grijpen zoals Locke dat wel deed, en ook nog zonder de horrorelementen. De film is geenszins slecht, en ik applaudisseer de durf om in feite met slechts 3 acteurs, zo'n film te willen maken. Maar ik miste toch iets, en het meer realistische drama van Locke maakte op mij meer indruk dan de bovennatuurlijke component van Hallow Road.

Een ruime voldoende, maar ik had op iets meer gehoopt.

3,2*

Hammerhead, aka Sharkman, is een SyFy channel film uit 2005 geschoten voor een mij onbekend budget, maar het zal niet verschrikkelijk veel geweest zijn. De film heeft Hunter Tylo, William Forsythe en Jeffrey Combs in de cast, die alle drie spelen alsof ze in een Asylum film zitten. En toegegeven, dat is praktisch ook zo. Vanaf de openingsscène is duidelijk dat we ondanks het feit dat 2005 niet zo lang geleden is, niet hoeven te rekenen op hoge productiewaarden. De special effects zijn amateuristisch, de (gelukkig wat schaars ingezette) CG erg nep en ook zaken als montage, set design en muziekscore zijn bepaald niet geweldig.

Hoort hij bij de Categorie ‘zo slecht dat het goed is’? Is het een cult film? Een voorloper van Sharknado? Wat mij betreft geen van allen. De film wentelt zich niet in zijn eigen potsierlijkheid zoals de Sharknado serie dat doet, en bezwijkt daardoor onder zijn eigen slecht uitgevoerde ambities. Maar ik heb daardoor wel een film met als eerste productieland Aruba gezien. De Zuid-Afrikaanse regisseur Michael Oblowitz heeft op MM overigens een gemiddelde van 1.91, en Hammerhead is zijn op twee na hoogst scorende film, al scheelt het niet veel. En toch leek iemand het een goed idee om hem een biopic over Sinatra en Ava Gardner te laten maken. Frank & Ava, ik houd mijn hart vast. Dan had ik liever de geschrapte film van Scorsese gehad...

2*

Joolstein en ik zijn het best vaak eens, maar meestal niet over slowburn arty horror. TENZIJ er folk horror uit het beeldscherm druipt, dat smeert de boel dan wellicht nog iets. Maar dat is hier niet het geval en Hvistendahls film is zelfs MIJ te langzaam. Ik moet altijd een beetje huilen om eenzins comments die luiden: “Er gebeurt niets in deze film!”, maar hier is dat gedeeltelijk het geval. Er zijn wel degelijk rake en mooie momenten, maar ze voelen een beetje als krenten in een wat smakeloze pap, waar je per minuut maar één hap van mag nemen.

Hier had meer ingezeten, is mijn eerste gevoel. Maar ik zal hem nog een keer herkijken terwijl ik geen zeurende pijn heb.

3*

-Bij de Horrorchallenge 2024

JM weet het niet, ik weet niet wat ze willen. Ik weet wel wat ik niet wil, en dat is ooit in mijn leven nogmaals naar deze ellenlang gerekte scènes kijken. En ik heb Sátántangó (1994) met plezier gekeken. Bij Tarr zit je nog geïntrigeerd te kijken en te genieten van de visuals; hier voelde het vooral nodeloos lang. Ik denk dat ik wel weet wat Hamaguchi beoogde en dat streven applaudisseer ik, maar man man man. Wat een bevalling.

2,5*

Voor de zoveelste keer maar het eerst in jaren, Happiness weer eens herzien. Het is niet zelden in deze film dat je echt ongemakkelijk wordt. Het lijkt soms op het eerste gezich niet subtiel, maar de empathische wijze waarop Solondz zijn naar een flinter geluk zoekende karakters blootlegt, is wat mij betreft one of a kind. Tegelijkertijd een commentaar op het streven naar een ongrijpbare, door de maatschappij opgelegde maatstaf van succes en geluk, springen we als kijker heen en weer tussen gevoelens als medelijden, begrip, walging en vermaak, maar bovenal diep doordrongen van de menselijkheid van deze mensen, en de connectie die Solondz duidelijk met hen heeft en langzaam maar zeker op de kijker overslaat.

De scène die Warp hierboven aanhaalt is wat mij betreft een van de meest dieptragische, indrukwekkende dialogen in film van de afgelopen twintig jaar. Happiness is bepaald geen crowdpleaser, maar het was mijn eerste kennismaking met Solondz, die ik na het zien van het eveneens sterke Welcome to the Dollhouse graag weer eens herzag. Benieuwd naar de semi-sequel daarop die dit jaar uitkomt.

4+*

Een tegenvaller.

Ik had wat moeite met voorspellen wat ik van Hardcore Henry zou gaan vinden, door de nogal wisselende geluiden en mijn mening over de werking van film in first person perspective. Hoe zou het bevallen, qua (des)oriëntatie, identificatie met het karakter en de choreografie van de actie, die je veelal vanuit een heel ander oogpunt bekijkt dan je gewend bent, namelijk alles vanuit de ogen van de hoofdpersoon bezien? Wetend van toch enigszins gefaalde filmexperimenten als Lady in the Lake, hoopte ik toch dat deze stijl zich beter voor een actiefilm zou lenen. En doet het dat? Ten dele, want er zijn genoeg mensen die vol lof zijn. Ik hoor er alleen niet bij.

Positief is dat er zeker een paar coole actiescènes bijzitten, zoals bijvoorbeeld die met het zijspan op de snelweg en meer op het einde in de flat, waar het echt net een shooter word. Ook viel het gevoel van desoriëntatie erg mee, over positionering in de ruimte is goed nagedacht en ook de shaky cam blijft voor wie er enigszins aan gewend is binnen de perken, voor zover dat mogelijk is met een first person actiefilm. De innovativiteit van Hardcore Henry zal door anderen wellicht beter beargumenteerd kunnen worden, en ook ikzelf heb qua stijl in ieder geval niet eerder een film gezien als deze. Maar is dat genoeg? Meestal niet.

Helaas voelde voor mij het perspectief al snel als een trucje, waardoor de échte lol snel af was. En dan resteert slechts af en toe een creatief uitgevoerde scène of shot waar je bewondering voor kunt hebben. Verhaaltechnisch zal een film als deze geen prijzen winnen, en hoe leuk een Sharlto Copley ook is, ook acteergeweld is geen reden om deze op te zetten. Het grootste deel van de tijd dus, leed de film voor mij aan het hier al eerder genoemde 'iemand anders zien spelen' syndroom. Ik ben een gamer en heb redelijk wat shooters gespeeld (en door anderen gespeeld zien worden), en Hardcore Henry voelde al vrij snel als toekijken. Bewonderaars hebben de film hierboven beschreven als een 'dolle achtbaanrit', en dat zal Henry vast zelf als zodanig ervaren hebben. Maar voor mijn gevoel was het meer een Go Pro filmpje van een achtbaanrit dat een maat je naderhand laat zien. Je vertelt hem dat het heel vet moet zijn geweest, in die achtbaan. Maar die thrill zelf voelen doe je niet.

Ook tijdens achtervolgingen te voet, waar redelijk wat parkour/freerunning stunts bij lijken te zitten, zie je vaak niet goed wat er gebeurt, omdat je het voetenwerk van de hoofdpersoon niet ziet, alleen van degene die hij achterna zit. En vrijwel altijd vanuit hetzelfde perspectief: de achterkant. Dan voelde een achtervolging zoals die in Casino Royale voor mij veel ruimtelijker en mooier gechoreografeerd. Wellicht een kwestie van smaak, maar ik miste de combinatie van overzichtshots en de verschillende vormen van close-ups, die met een effectieve montage film zo'n dynamisch medium maakt. Natuurlijk, HH is één bonk dynamiek, maar ik heb meer licht geamuseerd tot gelaten toegekeken, dan dat ik al die adrenaline zelf voelde. En dat is wel degelijk af en toe anders geweest. De wow van de eerste keer bullet-time tijdens The Matrix, de pure actie van The Raid waardoor ik zowat kraaiend van plezier amper in mijn stoel kon blijven. Dat onder de indruk zijn is nu helaas compleet uitgebleven.

Binnen de mogelijkheden van deze stijl is Hardcore Henry wat mij betreft vrij goed uitgevoerd. Het is alleen niet een stijl die mij persoonlijk bevalt, waar het complete films betreft. De loftuitingen van een aantal mensen die ik hoog heb zitten qua filmssmaak hebben ervoor gezorgd dat ik hoopte op meer. Ondanks dat ik niet wist wat ik hiervan zou gaan vinden, zorgt dat dus toch voor een gevoel van teleurstelling.

In één zin: this just isn't working for me...

3*

Een goede slotfilm van een erg wisselende filmreeks. Maar eerlijk is eerlijk, zelfs als niet- Potterfan moet ik toegeven dat er een aantal sterke scènes in zaten, en dat The Deathly Hallows part 2 er geweldig uitziet.

Ik heb inmiddels alle Potterfilms gezien (al heb ik de vorige na een minuut of 70-80 uitgezet) en geen van de boeken gelezen. Ik keek de films voornamelijk voor de leuke effecten, de verhaallijn is voor mij altijd toch net iets teveel op kinderen gericht geweest (al nam dit enigszins af naarmate de reeks vorderde). Alle dingen die ik echter ook aan de voorgaande films kon waarderen leken hier nog een stukje sterker aanwezig.

Behalve de special effects heb ik heb genoten van de muziek, Het camerawerk en de geweldige sets (al dan niet digitaal). Ook de strijdbaarheid van Hogwarts en 'onze helden' als de aanval losbarst wist toch een een snaar te raken. Een van de memorabele scènes voor mij was een indrukwekkende flashback montage met Snape en Dumbledore en Voldemorts eerste aanval op Harry.

Uiteraard valt er ook nu het een en ander aan te merken, ondanks zijn geringe lengte sleept de film af en toe en ben ik het met Roeman eens dat het einde waarin we Harry, Hermione en Ron als volwassenen met hun eigen kinderen zien onnodig en afbreuk doen aan de film, wat Rowling daar ook mee had willen zeggen. Tevens was het voor mij niet duidelijk dat de Horcrux in Harry opeens weg was, waarna Voldemort dus eindelijk dood kon.. De suggesties van Hemel en Limbo waren ook niet echt aan mij besteed, maar dat zal voor anderen waarschijnlijk geen punt zijn. Het is jammer dat naast het acteergeweld van Ralph Fiennes en Alan Rickman de jongere acteurs nog steeds wat schril afsteken, met name Daniel Radcliffe en Rupert Grint kunnen mij niet echt bekoren. Het is net niet storend, maar goed en geloofwaardig is anders.

Al met al een verassend aangenaam einde van de serie, voor mij de beste uit de reeks, en de enige die ik eventueel nogmaals zou willen kijken.

Als film- en (meer specifiek) Tarantinoliefhebber had ik de ochtend dat Eye bekend maakte als enige theater in de Benelux de langere 70MM versie te gaan vertonen, direct kaarten gereserveerd. De eerste film in 50 jaar in ultra panavision met deze aspect ratio, waarvoor Eye speciaal een nieuwe lens aan moest schaffen en het doek aanpassen. Ennio die voor het eerst in een eeuwigheid tóch terugkomt om weer eens een Western score te componeren, na de strubbelingen tussen de twee bij hun vorige samenwerking. Alleen dat geeft je als filmbuff toch al een beetje een warm gevoel. Mij wel althans.

De film zelf pas uitstekend binnen QT's filmografie. Lange scénes, bijzondere dialogen, en plotseling (maar excessief) geweld. Het acteerwerk was op een aanstekelijke manier over the top, waarbij me opviel dat ik Walton Goggins toch met iedere rol die hij speelt, steeds liever zie. Samuel L. Heeft voor het eerst top billing, en dat blijkt terecht. Het is een fijne rol waar hij zichtbaar lol in heeft, met name die ene scène. Kurt Russel gaat gecontroleerd los, wat mij betreft. Maar het ware genot was Jennifer Jason Leigh als het op te hangen lijdend voorwerp Daisy Domergue, wat een rol. Gehavend, vloekend, spugend en elleboogjes in haar gezicht ontvangend, maakt ze van Daisy een zeer intrigerend karakter, waar we desondanks maar weinig van weten. Helaas sneeuwen de karakters van Tim Roth en Madsen wat onder, dan komt Bruce Dern toch beter uit de verf.

De 70mm cameravoering zorgt ervoor dat je weinig van Daisy's rotte gebitje mist. De buitenshots zien er geweldig uit en ook in de stagecoach en Minnie's Haberdashery blokhut, wordt het beschikbare kanvas goed benut. Toch bleef de wowfactor waarop ik eigenlijk een beetje rekende achterwege. Het was indrukwekkend, zeker, maar de open mond waar ik de afgelopen jaren mee naar Arkapaw of Lubezki composities heb gekeken, is er simpelweg niet geweest. Ik verwacht dat The Revenant hier visueel toch wel overheen gaat.

Dan blijft Ennio Morricones score over, zijn eerste Westernscore in enkele decennia, en de eerste keer dat Tarantino uberhaupt een score laat schrijven voor een van zijn films. Ik ben vorig jaar in de Ziggo Dome naar Morricone geweest, en ga in februari weer, dus ik ben wel een fan. Het is dan ook met lichte spijt dat ik moest concluderen dat voor mij persoonlijk geen enkel motief of nummer het niveau weet te bereiken van een nummer als Ancora Qui, wat Morricone voor Djano Unchained schreef, of zelfs de gebruikte muziek voor Kill Bill. Een deel schijnt ongebruikte muziek van Morricones score voor The Thing te zijn, maar dat verandert natuurlijk weinig. Legendarische muziek als voor zijn Leone westerns hoest hij natuurlijk op deze leeftijd niet zomaar even op, maar ik had er toch gewoon iets meer van verwacht.

Ik heb gelachen (meermaals ook) en ben zeker wel weer onder de indruk van bepaalde elementen van de film, toch zijn er momenten dat de plot wel erg weinig voortschrijdt en sommige dingen gewoon te weinig uit de verf komen, helemaal wanneer je karakters naast die uit Tarantino's oudere werk gaat leggen. Toch was het erg fijn om deze op dat gigantische doek in Eye te zien, en het lijkt me buiten kijf staan dat dat vergeleken met de screener, toch even een andere ervaring is.

4*

Op veler verzoek (of eerder: van harte aanbevolen) kon ik zeker gezien de zwart-wit challenge nu echt niet langer om Der Hauptmann heen. Sowieso is het als gewezen historicus wat bijzonder dat deze er bij ingeschoten is destijds, maar er is nu eenmaal teveel om te kijken. Ieder jaar blijven er minstens 50 (soms beduidend meer) nieuwe releases liggen, en als het toch al te laat is om hem mee te nemen voor je eindlijst, dan is de haast er vanaf en belandt hij op de stapel. En als je JM heet, is dat een een behoorlijke.

Der Hauptmann opent met de jonge deserteur Willi Herold, een eenvoudige soldaat die vlucht voor zijn leven voor een groep soldaten. Hij weet ternauwernood weg te komen, en vindt in een verlaten auto wat eten en een officiersuniform; beduidend warmer dan het Gefreiter kloffie dat hij zelf aanheeft. Als spel glijdt de jonge soldaat gelijk in zijn rol als Hauptmann, maar dat blijft het niet lang omdat zich gelijk een andere soldaat bij hem meldt, die zijn groep is kwijtgeraakt. Vanaf dat moment is het voor Willi moeilijk om terug te gaan, iedere leugen en situatie waar hij zich doorheen bluft, lijkt de weg naar voren te vernauwen. Bovendien lijkt de jonge militair zijn nieuwverworven macht bepaald niet te verafschuwen.

Robert Schwentke's op waarheid gebaseerde film is geen plezierige zit. Ik moest meermaals even aan Jonathan Littel's De Welwillenden denken, al slaat de waanzin bij Willi in veel kortere tijd toe dan bij Littel's protagonist Max Aue, die als SS-er tot in detail de gruwelen die hij meemaakte besloot op te tekenen. De regisseur verhaalt hiermee vanuit het daderperspectief, en nodigt de kijker uit zelf de vragen te stellen, en waar mogelijk, antwoorden te geven. Dit wordt gelukkig gedaan zonder sensatie of glorificatie, anders had Der Hauptmann niet gewerkt. Hoewel de film de gruwelen niet schuwt, is dit heel wat anders dan het oorlogsgeweld van Gibson's Hacksaw Ridge.

Der Hauptmann is prachtig geschoten, en heeft met Hubacher, Lau en Fehling een keur aan Duitstalig talent binnengehaald, en ook Milan Peschel is goed gecast als het 'morele baken' van de film, als eerste soldaat die zich bij Herold aanmeldt en zichtbaar worstelt met de steeds gruwelijker praktijken die zich voor zijn ogen voltrekken. Er is wel meer protest, maar dat lijkt meer te gaan om het niet volgen van de regels en protocollen, dan om het humane aspect en empathie. Met name Frederick Lau's Kipinski is een gruwel van een mens, al is het maar zeer de vraag of een Herold met macht niet enger is dan deze sadist.

Dat Schwentke de kijker uitnodigt tot reflectie, blijkt andermaal tijdens de aftiteling, waarbij Herold met een groep soldaten door hedendaags Görlitz rijdt en mensen lastig valt. Welke vragen dat zijn en hoe geslaagd dat laatste is, is voer voor discussie. Een meesterwerk is Der Hauptmann voor mij niet, daarvoor raakt de film soms net teveel in de sleur, terwijl we meer zien van wat we daarvoor ook al zagen. Maar in de canon van de Tweede Wereldoorlog films, is het wat mij betreft zeker een interessante toevoeging, waar vast op universiteiten en filmclubjes gepassioneerd over gediscussieerd is.

3,8*

Als docu is Hawking niet baanbrekend gemaakt. Het is prima vakkundig, maar het is het onderwerp dat hem voor mij bijzonder maakt. Nu ben ik bevooroordeeld, ik heb een zwak voor wetenschap en biografieën/biopics/docu's over baanbrekende wetenschap(pers). En Hawkings verhaal is door zijn ziekte nog net iets bijzonderder.

Hawking vertelt in die 90 minuten zowat het hele verhaal, vanaf kind tot 2013, daarbij uiteraard concentrerend op de hoofdlijnen. Het is duidelijk dat dit een officiële docu is, Hawking wordt echt gevolgd thuis en 'on tour', en veel belangrijke personen uit zijn leven doen uitgebreid verslag. Erg fijn dat ook zijn ex-vrouw en jeugdliefde (waarvan The Theory of Everything verslag doet) haar eigen invalshoek mag vertellen.

Ook Hawkings wetenschap komt wat aan de beurt, maar aangezien het voor iedereen te volgen moet blijven is dit natuurlijk sporadisch, het is voornamelijk 'zijn verhaal'. Een uitstekende aanvulling op The Theory of Everything, wat mij betreft, al moet ik die nog zien. Net als de versie met Cumberbatch overigens. Ga ik zeker doen!

Zonde, het voelt inderdaad net iets te gekunsteld (er is niet een even toepasselijk woord in het Nederlands als contrived) om echt goed te zijn. Het kwaad bij Bier is ook rechtlijnig kwaadaardig, en lijkt te bestaan in een vacuüm; naar context of beweegredenen wordt niet gezocht. Spijtig, want technisch is ze geen slechte regisseur en de acteurs doen het uitstekend, tot en met de kinderen aan toe.

Ik zou zelf de Oscar aan Incendies hebben gegeven. Al moet ik misschien eerst Biutiful kijken voor ik dat roep.

3,3*

En nu we toch in de indiesfeer zijn met de lopende horrorchallenge, is The Head Hunter een logische opvolger. Een bijzonder knap gemaakt genrewerkje, waarvan je geen moment zou denken dat het voor een schamele 30.000 dollar gemaakt is, zonder een daadwerkelijke production designer met een totale cast en crew van 5 mensen. Ongelooflijk. Zo'n film waarbij iemand zowel schrijver als producent is, en ook de make up effects voor zijn rekening neemt. Of schrijver, producent en Cameraman. En het nog goed doen ook... Ik kijk reikhalzend uit naar wat Jordan Downey en Kevin Stuart nog meer gaan maken, en ik hoop samen.

Het verhaal is eenvoudig, en de kijker zal zelf bepaalde zaken in moeten vullen. 'Een middeleeuwse krijger reist door uitgestrekte landschappen te paard. Thuis heeft hij een gruwelijke collectie van afgehakte hoofden. Hij gaat op zoek naar het monster dat zijn dochter vermoordde. Hij is uit op wraak en wil ook zijn hoofd toevoegen aan zijn verzameling', aldus de synopsis. Maar The Head Hunter draait vooral op de heerlijke sfeer, de fijne score en het uitstekende sound design. The Head Hunter ziet er niet alleen soms Skyrim achtig uit, het klinkt soms ook zo, luister bijvoorbeeld eens naar Nick Soole's track Arrowhead. En visueel valt er ook genoeg te genieten.

Lees vooral ook het interview dat Onderhond Downey heeft afgenomen. Tof hoor, OH.

4*

Heart Eyes geeft zijn visitekaartje zo zelfverzekerd en enthousiast af, dat je je in de 25 minuten erna terwijl de karakters geïntroduceerd worden, bijna denkt: 'Hee, niet van dit, ga eens terug?'. Ik wist niet heel goed wat ik kon verwachten, want regisseur Josh Ruben ken ik alleen als acteur uit de short Pare (2021) en de charmante Olivia Holt helemaal niet. Ik was van plan om Totally Killer (2023) met haar en Kiernan Shipka te kijken, maar daar is het dus niet van gekomen.

JM vindt Valentijnsdag ook een beetje een Hallmark Holiday die met name commercieel is, maar Heart Eyes is heel zelf zelfbewust en niet te beroerd om de draak te steken met romantiek, terwijl het er stiekem tegelijkertijd óók wel mee flirt, tussen de gory kills door. Na de opening is het een klein half uurtje wachten tot de film weer een slasher wordt, maar ook dan is het niet onaangenaam toeven is het gezelschap van Holt en Mason Gooding, die ik kennelijk eerder zag in Booksmart, Scream, Fall en en Scream VI, en de zoon is van Cuba Gooding Jr.. Ook Brewster en Sawa komen even langs in een (ietwat ondankbaar) rolletje als detective.

Helaas kakt Heart Eyes nu en dan toch net iets teveel in voor een echt mooi cijfer, en voelt de toegift nadat de film aanvankelijk af lijkt, wat 'eraan geplakt'. Tevens haalt de twist er voor mij bijna een half punt af. Maar ik ben absoluut wèl vermaakt en een voldoende kan ik er nog steeds zeker aan kwijt. En wellicht toch maar eens tijd voor die andere Olivia Holt horrorfilm maken.

En dan toch eindigen met romance en You Can't Hurry Love, bold move. But he does pull it off.

2,8*

2,8*

Subliem is een uitstekend woord. In tegenstelling tot Mochizuki Rokuro heeft Laurie Anderson van mijn 35 jarige leven geen enkel deel uitgemaakt: ik had tot de eerste melding van deze film nog nooit van haar gehoord, tot vorige week wist ik niet dat ze muziek gemaakt had en gisteren kwam ik er pas achter dat ze getrouwd was met Lou Reed. In die zin stapte ik behoorlijk blanco de film in, al had ik naar aanleiding van de trailer en het door Verhoeven gelinkte stukje muziek al wel een idee in welk rijtje ik Laurie Anderson wellicht zou kunnen plaatsen: Experimenteel, avant-garde. Altijd link, want dat is een stroming die ik heel, heel wisselend kan waarderen. Gelukkig kwam alles uitstekend op zijn pootjes terecht.

'Een documentaire over haar dode hond', het doet Heart of a Dog absoluut tekort. In wat we misschien nog het beste als 'audio-visueel uitgewerkte droomlogica' zouden kunnen karakteriseren, geeft Anderson ons een kijkje in haar blik op de wereld, en haar herinneringen aan haar geliefde Rat Terriër Lolabelle. Al snel blijkt dit echter meer een kapstok, want er wordt graag en veelvuldig uitgeweid naar andere zaken: dood, verzoening, liefde, rouw, acceptatie, maatschappelijke verandering, het informatietijdperk, de macht van de staat, filosofie en tal van andere zaken. Van de hak op de tak, zo werd Andersons werkwijze al eerder gekarakteriseerd. MR kon dit plaatsen in context van de filmmakers oeuvre, maar die mogelijkheid had ik niet. Het koste me dan ook even moeite om 'er in te komen'. Na een kwartier kwam het besluit om me simpelweg over te geven aan Anderson, en te zien waar het schip zou stranden. En dat bleek de juiste beslissing.

Want hoewel fragmentarisch, voelt Heart of a Dog wel degelijk als een coherent geheel. Een prachtig mozaïek waarvan de verscheidene kleuren aan weerszijden van de barsten toch goed bij elkaar blijken te passen. En wanneer je van een afstandje kijkt, zijn de patronen vaak wat duidelijker te zien. Dat afstandje gaat nu nog lastig, maar ik kan niet wachten om de film nog een keer te zien. Het is niet vaak dat ik in de bioscoop overspoeld wordt door het gevoel van 'de magie van de cinema', maar tijdens Heart of a Dog had ik dit weer eens: het gevoel naar een unieke stem te luisteren, die het medium aanwendt op een nieuwe manier. Het is niet alleen wat Anderson vertelt, de dromerig filosofische overpeinzingen en realisaties die ze met haar prettige stem via voice-over in je oor fluistert, maar ook de manier waarop dit gebeurt: de film is een lust voor het oog en oor. Anderson is wellicht schatplichtig aan reeds hierboven genoemde filmmakers als Maddin en wellicht Mekas, maar incorporeert dit op zo'n wijze in haar eigen visie, dat het nergens als jatwerk aanvoelt. Dit voelt wel degelijk als haar eigen stem.

Eerlijk is eerlijk, Heart of a Dog is geen film voor iedereen, en ik kan me zo voorstellen dat ook het moment waarop je hem kijkt nog wel eens doorslaggevend zou kunnen zijn voor je kijkervaring. Ik zat in elk geval met open mond en vochtige ogen te kijken, terwijl mijn wederhelft na wat aanvankelijk nerveus gedraai tenslotte de ogen maar had gesloten.

Voor mij het beste wat 2016 tot nog toe te bieden had.

4,5*

Het is een verschil tussen dag en nacht, als je Kenneth Branaghs modderige en bloederige Henry V naast Laurence Oliviers The Chronicle History of King Henry the Fift with His Battell Fought at Agincourt in France (1944) legt. Op zich niet vreemd natuurlijk, er zit 45 jaar tussen en de tijden zijn veranderd. Film weerspiegelt dat, zelfs Shakespeare adaptaties.

Waar we ons in Oliviers film wellicht moeilijk los kunnen maken van de studiosets, draagt Branagh er zorg voor dat de illusie van het verkeren in 1415 zo min mogelijk wordt verstoord. Zowel qua opname locaties als met zijn regie. Hij maakt de adrenaline rush bij de manschappen voelbaar, en niet alleen bij het leveren van de bekende "We few, we happy few, we band of brothers" St. Crispins Day-speech, maar vooral ook wanneer men de vijand in grote getale op zich af ziet komen. Je ziet de gezichtsuitdrukking veranderen op een manier die verschilt van andere films. Wat gaat er door je heen, op het moment dat je duizenden opgehitste soldaten te paard op je af ziet komen? Hopelijk iets moedigs, maar dat zal vast niet het enige zijn. En Branagh legt dat prachtig vast.

Diezelfde drang naar een natuurlijker verbeelding zie je uiteraard terug in het acteerwerk, de hele omslag in acteren van Stanislavski, Brando, Strasberg en consorten is immers van de jaren '50 en later. Waar de meeste acteurs in de '44 verfilming in onze ogen nogal theatraal lijken, heeft deze film met Branagh, Paul Scofield, Derek Jacobi, Ian Holm, Emma Thompson, Judi Dench en een piepjonge Christian Bale het nodige acteergeweld in zijn gelederen. Niets te nadele van Olivier, uiteraard, waarvan ik gelijk toe moet geven dat ik nog te weinig heb gezien.

Patrick Doyle's score werkt uitstekend en Kenneth MacMillans camera doet vooral de grootschaligere scénes recht, maar bij het filmen van dialogen lijkt het soms iets teveel voor televisie gemaakt in de kadrering, alsof we anders de gezichten niet goed kunnen zien. Wat betreft ben ik benieuwd naar Branaghs Hamlet (1996), aangezien die (toch vrij uitzonderlijk) in 70mm is gefilmd.

Het moge duidelijk zijn dat ik sterk de voorkeur geef aan Branaghs modernere adaptatie van de Bards verhaal, boven de meer 'klassieke' verfilming van Olivier. Hoewel ik erg kan genieten van films uit de jaren '40, sluit deze versie voor de eigentijdse kijker makkelijker aan bij de strijdbare thematiek van Henry V.

Zonde, slechts 3 meningen in 5 jaar. Gelukkig zijn er in die tijd wel een veelvoud daarvan aan stemmen bijgekomen.

4*

Decision to Leave lag al even klaar, en wilde ik vanaf het eerste nieuws al zien, een nieuwe Park Chan-Wook is altijd welkom. Ook dit is weer een sfeervolle, uiterst vakkundig geschoten film die het mysterie goed opvoert. Helaas haalt hij voor mij net niet het hoge niveau van Ah-ga-ssi (2016) of Stoker, of zijn eerdere meesterwerkjes van de eerste jaren na de eeuwwisseling. Maar dan nog heb ik wederom genoten. Fijne score ook.

Benieuwd naar zijn volgende miniserie The Sympathizer (2023) met Robert Downey, die in 2024 op HBO Max komt. The Little Drummer Girl (2018) was ook zeker niet slecht, al bleef die net op 3,5* steken. Fingers crossed.

3,8*

Lilico heeft zichzelf met plastische chirugie compleet om laten bouwen tot een landelijk begeerde ster en ze baadt in luxe, tot de constructie van haar schoonheid letterlijk uit elkaar begint te vallen; blauwe plekken verschijnen en naast haar uiterlijk ontrafelt beetje bij beetje ook steeds meer haar psyche. Onderhond haalt Perfect Blue aan in zijn review, en ook ik moest daar tijdens het kijken direct aan denken. Een van mijn favoriete animatiefilms trouwens, en al is Helter Skelter live-action, het is een zeer geschikte companion piece voor fans van Satoshi Kon’s meesterwerkje.

Met plekje #11 valt Helter Skelter momenteel net buiten de top tien van onderhond, maar het is alsnog een enorm hoge notering die nieuwsgierig maakte. En de film stelt niet teleur. Ook al is hij inmiddels alweer een jaar of 8 oud, de thematiek over wat er achter de schone façade van de showbizz schuilgaat, is actueler dan ooit. In Ninagawa’s film (zelf ooit een pop fotograaf, dus uitermate geschikt om dit te belichten) draait het om J-pop in plaats van K-pop, maar of dit een wezenlijk verschil maakt, betwijfel ik.

Visueel is Helter Skelter zeer de moeite, de film overweldigt in kleuren en Ninagawa weet door haar verleden als fotograaf zo te zien als geen ander hoe ze dit bizarre wereldje in beeld moet brengen. Wellicht had ik liever een andere score gehad dan de klassieke muziek waarvoor gekozen is, maar het werkt eigenlijk heel aardig.

4*

Jaren geleden heb ik deze film ooit eens gewonnen op dvd bij een filmquiz, maar het leek me helemaal niets; ik vond het er aan de afbeeldingen te zien maar oubollig en amateuristisch uitzien. Het leek ook geen al te beste transfer te zijn. Dit was vermoedelijk nog voor ik op MovieMeter en Icheckmovies kwam in 2012, en mijn belonende queeste door de filmgeschiedenis was toen ook nog niet echt begonnen. Mark of the Devil prijkt echter op #671 van de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films lijst, en op de BFI lijst met de Beste Europese Horrorfilms. Toch maar eens kijken dus, vooral nu hij mooi gerestaureerd is.

Regisseur Michael Armstrong heeft op MovieMeter geen heel grote wapenfeiten met slechts 3 films, waarvan de andere 2 geen al te beste waardering hebben. Daarnaast schreef hij het scenario voor Tobe Hoopers Lifeforce (1985), naast een stapel andere films. Wat de cast betreft is er een grotere naam met Udo Kier als heksenjager in opleiding. Tot mijn verrassing was Kier als jongeling best een knappe vent, dat had ik niet direct verwacht; met die lichte ogen is hij sowieso wel een markante verschijning. Maat het zijn toch de onfortuinlijke, schone dames die de aandacht trekken in Armstrongs gewelddadige historische horrordrama.

Want er wordt flink wat gemarteld om aan een bekentenis te komen, de film schuwt weinig op dat vlak. Voor categorie 89. Torture horror zou je deze ook zo voor kunnen kijken. Daarmee is het niet altijd een leuke horror om te kijken, maar in zijn subgenre vind ik dit wel degelijke een waardevolle toevoeging naast de bekendere namen als Witchfinder General en The Devils.

3,4*

Pas mijn tweede film van actrice Meiko Kaji, na het leuke Female Prisoner #701: Scorpion. In 'The Tattooed Swordswoman', zoals Hîchirimen Bâkuto - Nôbarydu Takahadâ (1970) ook wel bekend staat, gaat het los tussen de yakuza.

Ook van regisseur Teruo Ishii zag ik slechts één film, namelijk Horror of a Deformed Man (969), maar dat was in 2016 en ik kan me er niets van herinneren, alleen 'het zesje' resteert. Ishii maakt van Kaidan Nobori Ryû (weer een andere titel voor dezelfde film) een misdaad /actie film met horrorelementen, maar het het resultaat is mij toch net iets te weird en de finale net iets te underwhelming voor een hoger cijfer.

Meiko Kaji doet het wel erg leuk. Toch Lady Snowblood ❄️ maar eens opzoeken. Helaas kan dat niet voor de challenge!

3,1*

Het viel mij ook wat tegen, en het viel me zwaar. Misschien dat het timing was, maar ik had drie kijkbeurten nodig doordat ik steeds in slaap viel. Wel iedere keer vanaf begin gekeken natuurlijk. Prachtig camerawerk, mooie momenten, maar het koste me erg veel moeite om de aandacht er continu bij te houden. De film heeft soms zo'n serene rust, dat wegdommelen op de loer ligt. Gans was idd sterk. Maar ik bleef toch de Chef zien af en toe ('verreckter Verrater!!!!')... Bijzonder om opeens een jonge Nick Cave te zien!

Vooralsnog blijft Paris, Texas absoluut favoriet. But who knows, zoals HJS zegt, je weet nooit wat zo'n film over bijvoorbeeld pakweg tien jaar met je doet.

The Swallows of Kabul was zo’n film die ik erg graag in de bioscoop had gezien, maar die er voor ik er erg in had alweer uit was verdwenen. Gelukkig is hij inmiddels op VOD te zien, onder andere op Mubi (kijk een maand gratis).

Het is de eerste film van Zabou Breitman die ik zie en haar eerste animatie, maar co-regisseur Eléa Gobbé-Mévellec had reeds haar strepen op dat vlak verdiend als animator voor Ernest et Célestine (2012) en Le Chat du Rabbin (2011). De makers kozen ervoor eerst de stemmen op te nemen met de cast in vol kostuum tijdens live performance, voor net dat beetje extra. Vervolgens is dit verhaal over enkele mensen in het Kabul van 1998 waar de Taliban de macht heeft gegrepen en een ijzeren shariabewind voert, in prachtige waterkleuren vorm gegeven. Het ziet er schitterend uit.

Helaas is het dat verhaal waar dan toch net de schoen enigszins wringt. Een historisch, schrijnend verhaal als dit moet het rationele ‘goh, wat een vreselijke manier van leven’ en ‘ja, dat zat eraan te komen’ overstijgen, maar de film weet niet helemaal voldoende te overtuigen, alsof de manier waarop het loopt je verhindert om er écht in op te gaan. The Breadwinner (2017) van Nora Twomey (op Netflix) dat zich eveneens in het Afghanistan onder de Taliban afspeelt, had daar ook wat last van; het niveau van een Persepolis wordt niet gehaald, en evenmin leef je mee zoals je dat met Seita en Setsuko in Hotaru no Haka (1988) deed. Een goede film dus en zeker de moeite, maar dat beetje extra waar je op hoopt, bleef voor mij net uit.

3,7*

Iedereen maakt wel eens een minder geslaagde grap. Maar wanneer deze grol op een exclusieve, nette school voor meisjes verkeerd gaat, wordt een demon op de populatie jongedames losgelaten. Klinkt als ultiem voer voor teensploitation, maar aangezien het mijn eerste film is uit Maleisië, had ik geen idee welke kant het op zou gaan. Regisseur James Lee maakt doorgaans films die wat meer naar arthouse neigen, zoals Mei Li De Xi Yi Ji (2004). Des te leuker om een genrefilm van zo iemands hand te zien.

Het acteerwerk is niet indrukwekkend, maar wanneer is dat wel het geval bij horrorfilms waarbij een groep tienermeiden een demon ontwaakt? De film voelt nergens enorm vakkundig gemaakt, maar echt slecht is het evenmin. Er zitten een aantal gory scènes in die heel behoorlijk gedaan zijn, en regisseur Lee maakt aardig gebruik van montage om de sfeer kracht bij te zetten. Niet verkeerd, en met minder dan 90 minuten op de klok valt het behoorlijk uit te zitten, ook al is het geen knaller.

2,5*

Be silent in that solitude,

Which is not loneliness—for then

The spirits of the dead who stood

In life before thee are again

In death around thee—and their will

Shall overshadow thee: be still.”

― Edgar Allan Poe, Spirits of the Dead: Tales and Other Poems

Oorspronkelijk zou Histoires Ordinaires een omnibusfilm worden met films van Luchino Visconti, Claude Chabrol, Joseph Losey en Orson Welles, en soms wordt ook Bunuel genoemd. Maar de eerste twee namen zouden uiteindelijk veranderen in Roger Vadim en Louis Malle. Niet helemaal hetzelfde natuurlijk, maar het blijft een interessante en bonte verzameling, en zo'n anthology film met drie voor de prijs van één, is af en toe best leuk. Met acteurs als Jane en Peter Fonda, Alain Delon en Brigitte Bardot, en in het laatste segment Terence Stamp, is er niet beknibbeld op bekende gezichten.

Vadim, die praktisch van de set van Barbarella af kwam lopen, steekt Fonda wederom in weinig verhullende pakjes, terwijl ze verliefd wordt op een man gespeeld door haar eigen broer. Dat geeft het geheel een vreemd bijsmaakje natuurlijk, maar Fonda is ook hier weer buitenaards sexy. Dat het verhaal van de film even weinig om het lijf als zij, valt daardoor als je je simpele mannenziel loslaat, makkelijk te vergeven. Ook wanneer we De begeerlijke Fonda buiten beschouwing laten, is Vadims segment visueel erg mooi. Malle is echter duidelijk de betere regisseur, die Alain Delon hier een misselijke darm laat spelen van epische proporties. Het contrast tussen dat legendarisch knappe gezicht van hem en zijn immense narigheid is behoorlijk verontrustend.

Maar het zijn Fellini en Stamp die er voor mij met de eer vandoor gaan, met hun bevreemdende verhaal over een alcoholistische Britse Shakespeare-acteur wiens carrière in rap tempo op de klippen aan het lopen is. Hij neemt een klus aan in Italië vanwege de Ferrari die hij erbij krijgt, maar wordt al snel geplaagd door naargeestige visioenen. Fellini drukt visueel echt een stempel op dit laatste segment en Stamp is heel intens als de geplaagde, lijkbleke artiest. Het viel me nu pas op dat Jude Law echt wat weg kan hebben van Stamp toen hij jonger was. Een naar filmpje, in de positieve zin van het woord. En de segmenten van Vadim en Malle zijn leuke kersjes op de taart.

3,5*

Hitchcock (2012) – Het maken van Psycho en de vrouw achter de man

Hitchcock is een onmiskenbaar icoon in de canon der filmgeschiedenis. Deze film geeft een kijkje achter de schermen tijdens het maken van wat misschien wel zijn bekendste film is en laat ons kennismaken met de sterke vrouw achter de man Alfred Hitchcock.

We zien als kijker een gevulde bioscoopzaal. De mensen kijken ademloos omhoog naar het doek. Er is enkel een douchekop in beeld. Achter in de zaal gluurt Hitchcock mee over de anonieme hoofden van zijn publiek. Het is de eerste voorstelling van Psycho (1960) en de wereldberoemde regisseur staat enigszins nerveus in de foyer, het móet een succes worden… Wederom zien we de absolute focus van het publiek. Plots wordt het douchegordijn ruw opengetrokken en de snerpende viooltonen van Bernard Hermanns score doen de haren van het publiek recht overeind staan, toepasselijk begeleid door ijselijk gegil vanuit de zaal. Met woeste gebaren doet Hitchcock synchroon de messteken na en dirigeert hij de bange kreten. Waar of niet, het beeld is op en top Hitchcock, als dirigent van onze angst en spanning.

UITGEBREIDE REVIEW

Lomp en puberaal als een motherfucker.

Als die zin je tegenstaat, of het taalgebruik, dan kun je deze film beter laten schieten. Of als je je actie liever in familievorm gegoten hebt, zonder pinten bloed die door de lucht sprrrritzen. Het onzinnige verhaalkapstokje en het romantische subplotje zijn eigenlijk te slecht voor woorden, maar veel moeite wordt er gelukkig niet aan besteed. De makers weten prima waar het hier om draait, en dat is de wisselwerking tussen Reynolds en Sam Jackson. Gary Oldman speelt weer eens een Ouderwetse (lees: Russische) schurk met accent en iets te fanatieke blik in de ogen. Elodie Yung is het onderwerp van Reynolds affectie en Desperado oudgedienden de Almeida en Hayek komen ook even op. Net als onze eigen Barry Atsma in een klein rolletje.

Allemaal garnituur met minimale toegevoegde waarde, al weet Salma haar scènes toch wel iets speciaals mee gegeven. What a woman. De soms groffe humor moet je misschien liggen, want als actiefilm doet The Hitman's Bodyguard toch echt onder voor Atomic Blonde, die ook nu draait.

Wil je humor, dan zou ik deze kiezen, gaat het je puur om de adrenaline, ga dan Theron's asskicking orgie zien. Maar ik heb me ondanks het basale vermaak behoorlijk vermaakt, al is het zeventje wat afgerond naar boven. Maar dat hebben we te danken aan de 2 heren.

3,5*

Grappig, ik vind dit juist een biosfilm.

wat de film betreft wil ik deze keer kort zijn, ik vond hem traag op gang komen het eerste uur, maar daarna is het behoorlijk spectaculair en heb ik prima genoten

Ik heb de 3D HFR versie gezien en eerste 30 minuten kapot geërgerd aan het beeld, wat inderdaad heel videoachtig over kan komen. Maar later en vooral in de tweede helft heb ik er eigenlijk geen last meer van gehad. Visueel ijzersterk, sterke composities van Howard Shore, Een fijne cast met een leuke Bilbo in Martin Freeman en het smaakt over het algemeen vooral naar meer.

Minpunten zijn de humor die niet altijd leuk is en soms tegen slapstick aanschurkt, en toch de HFR enigszins.

Het verhaal is simpel, maar de sfeer en visuals zijn geweldig. The Hobbit haalt wat mij betreft het niveau van LotR niet, maar een teleurstelling is het evenmin.

4 sterren