Opinions

Ik begrijp erg goed wat mjk87 bedoelt. Ik liep zelf destijds compleet weg met de LOTR trilogie. Het was ieder jaar lang wachten tot het weer december was, maar gelukkig was er de extended cut op dvd die direct voor de volle 40 euro werd aangeschaft, waarna de film met alle verschillende commentaren werden bekeken en ik de bonus discs compleet had uitgeplozen. Tien jaar later is de oorspronkelijke 4,5 ster iets gezakt, maar het sentiment, de nostalgie en de warme herinneringen blijven. Ik was dan ook zeer benieuwd naar The Hobbit, ondanks dat deze me als verhaal beduidend minder doet. Maar geen van The Hobbit films haalt het niveau van LOTR wat mij betreft, ook deze niet. Maar dan nog valt er zeker wel iets te halen, al maakte hij me even bang dat het mis zou gaan met deze film.

Ik vond de eerste Hobbitfilm niet zo, maar de tweede een stuk beter. Deze derde deed dat een soort van over: eerste helft was mwah, de tweede helft leek wel een stijloefening in battle epicness. Compleet over the top af en toe, maar daar heeft Jackson altijd een handje van gehad. Het strijdgeweld van de laatste akte(s) echter tilde het van een zesje omhoog naar een 7,5. Er kwamen zelfs een paar giddy geluidjes uit me, met die falanxsequence en de uiteraard ook hier weer aanwezige Legolas-krijgersouplesse. Wat laten ze die Orlando af en toe toch insanely coole dingen doen. Beloning voor die muilpeer die hij Bieber wilde geven, denk ik.

Ik kan over een hoop dingen zaniken bij deze film, maar de inner schoolboy verbiedt het. He was more than amused. En wie de absoluut aanwezig zijnde matigheden kan negeren (die Alfrid is enorm irritant), die kan alsnog een hoop actieplezier aan deze laatste Hobbitfilm beleven. Ik mis soms de regen en de modder van Helm's Deep (wat veel echter leek dan deze immense aantallen CGI legers), maar het lukte me gelukkig te genieten van wat er wel is, in plaats van wat er mist mijn plezier te laten bederven.

Een ruime 3,5* ster dus vooralsnog. Zeer vermakelijk, maar als geheel genomen zeker niet goed.

Prachtige film zeg. Payne en Giamatti in topvorm, maar ook Dominic Sessa houdt zich uitstekend overeind. Een bijzonder humaan script, doorspekt met snerende one-liners. Giamatti mag enkele juweeltjes uitspreken. Met stip een van mijn beste kerstfilms.

4,3*

Dit was een van de horrors waar ik het meest naar uitkeek voor 2019, uiteraard na Us (2019). Als fan van arty horror titels als The VVitch: A New-England Folktale (2015), Hereditary (2018) en It Comes at Night (2017) was ik erg benieuwd naar deze Ierse titel. En aangezien er van een biosrelease nog geen enkele sprake is, kon ik niet langer wachten. Wat mij betreft stelt de film niet teleur, al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat van de 30 stemmen tot nu toe, ik de enige ben die een 8 geeft, al is die wat naar boven afgerond. So be it.

Wat nu als je opeens het gevoel krijgt dat je kind niet meer echt jouw kind is, maar iets anders zijn plaats heeft ingenomen? Het gegeven is niet nieuw, noch is de uitwerking, maar Cronin weet het wel erg unheimisch te verpakken. Seána Kerslake doet het prima, maar het is James Quinn Markey die de show steelt als genuinely creepy kid. Bij sommige scènes gingen mijn armharen weer ouderwets overeind, en dat is altijd een goed teken. Wie van bovengenoemde titels niet heel warm werd, laat The Hole in the Ground beter links liggen. Maar mocht een sfeervolle indiehorror je ding zijn, dan is het de gok wat mij betreft zeker waard.

3,8*

Voor wie naast films kijken ook geïnteresseerd is in filmgeschiedenis en (in mindere mate) filmtheorie, is een docu als deze meestal wel de moeite waard. De ene keer beter gemaakt en diepgaander dan de andere keer, en het talking heads gehalte (plus niveau daarvan) wil ook nog wel verschillen... Met 83 minuten heeft Horror Noire een aangename speelduur en balans tussen interviews en korte fragmenten. Baanbrekende filmhistorische inzichten ontbreken wellicht, maar de docu geeft wel een degelijk inzicht in de geschiedenis van een onderbelicht subgenre.

3,5*

Leuk dat Nicholas Winding Refn zich de taak heeft toebedeeld om ook dit soort schlocky '60's sexploitation crime caper filmpjes van de vergetelheid te redden, en ze te restaureren. In februari 2018 moet het nieuwe platform byNWR live gaan, waar mensen gratis gerestaureerde films kunnen bekijken, uit allerlei uithoeken van de cinema. Mede gecureerd door gastredacteuren als Little White Lies, moet het een culturele melting pot worden die ook raakvlakken heeft met andere kunstvormen, met per kwartaal een thema. Die van het eerste kwartaal wordt 'Regional Renegades: Exploitation Gems from the Southern USA'. En omdat er een samenwerking is met de arty Netflix variant MUBI, zijn deze twee titels daar deze maand alvast exclusief te zien.

Vanaf de eerste scènes is duidelijk wat we mogen verwachten: Gekunstelde dialogen, een B-plot, gratuite scènes met erotische dans, glorieuze boezems in verscheidene... volumes... en verrassend nette seks. De film heeft een heerlijke soundtrack die doet vermoeden dat Tarantino er dol op zou zijn, en het is vermakelijk om de drie dames met de stompzinnige dialogen aan de haal te zien gaan. Dale Berry heeft er geen moeite mee om het plot ondergeschikt te maken aan dans, seks en willekeurige gesprekjes: het is duidelijk een nevenzaak.

Lekker fout vermaak dus, voor wie bereid is niet te kritisch te kijken. Alhoewel, als tijdsdocument en stukje filmgeschiedenis is het wel erg interessant om dit in fatsoenlijke kwaliteit te kunnen kijken, en te weten dat het er vermoedelijk over 50 jaar ook nog is, voor wie interesse heeft in de exploitation films van 100 jaar geleden.

3*

Hotel Poseidon wilde ik al zien sinds de 5* review van Onderhond, zo graag dat ik begin 2022 via VPN een proefmaand Arrow Streaming afsloot, om er vervolgens niet aan toe te komen door werk en huizenjacht drukte. Inmiddels is Hotel Poseidon nog steeds niet legaal in Nederland te kijken, en wat is dat zonde. Gelukkig is er de wondere wereld van de pindakaas, maar je gunt het zowel de artiesten als het publiek van zo'n film dat ze elkaar wat makkelijker kunnen vinden in het aanbieden en consumeren van zo'n kunststukje.

Vanaf de openingsscene is direct duidelijk dat Lernous, ook al is dit zijn filmdebuut, van plan is om zijn lange theaterervaring ten volste in te zetten voor een zo sfeervol mogelijke enscenering. Het groezelige productiedesign van het vervallen hotel, de moody soundtrack en geluiden, de belichting, de warsige kleding en smoezelige gezichten, het creëert een bijzonder fascinerend totaalplaatje waar je je ogen (en oren) niet vanaf kunt houden. Voor deze kaaskop maken de koddige Vlaamse accenten de bijzondere dialogen natuurlijk nog eens extra aantrekkelijk. Dave beheert een verlaten hotel, waar plotseling allemaal mensen naartoe komen, waarbij hij langzaam in een nachtmerrie terecht komt. Dit bouwvallige hotel krijgt daarmee plots een Mother!-achtige wending met een vleugje Overlook, maar dan in een vervallen sausje van Jeunet, Lynch en wellicht wat Tim Mielants?

Zoals Onderhond terecht stelt blijft deze film continu verassen, en dat is zeker een deel van het plezier, naast het vakmanschap en de durf van de filmmakers. En ondanks associaties met ander werk, “Hotel Poseidon exists very much in a realm of its own.” Absoluut een festival- en filmhuisfilm die je van zijn lang zal ze leven niet in Pathé zou zien, maar wie warm loopt voor de kleinere, eigenzinnige werkjes moet Hotel Poseidon absoluut opsnorren. Check vooral eerst de trailer als je twijfelt.

4,3*

"The world is full of obvious things which nobody by any chance ever observes.”
― Arthur Conan Doyle, The Hound of the Baskervilles

Jeetje wat open ik mijn recensie toch weer belezen. Maar ik moet bekennen dat hoewel The Complete Works in mijn boekenkast staat, ik nog nooit een Sherlock Holmes verhaal heb gelezen. Als kind kwam Basil Holmuis af en toe voorbij en de laatste jaren heb ik natuurlijk ontzettend genoten van de BBC's moderne versie met Cumberbatch en Freeman. Maar ook zonder die twee zaken is Sherlock Holmes een instituut, een literair baken dat voor zover ik weet iedereen kent. Ook als je Doyle nooit gelezen hebt, of niet weet wie Basil Rathbone is. Voor de Sherlock adepten zal dat wellicht een facepalm zijn, maar gelukkig is de onwetendheid voorbij: eindelijk weet ik wie nu die Sherlock is waar veel (oudere) fans het over hebben.

En dat is maar goed ook, want buiten dat voordeel bood The Hound of The Baskervilles me geen wereld aan vermaak. Basil Rathbone is absoluut een charismatische Holmes, maar voor de rest is het als je de boeken niet gelezen hebt, misschien toch wat teveel op de vlakte. Die upper class gesprekjes gingen me op een gegeven moment toch wat tegen staan. De Dartmoor is redelijk sfeervol gefilmd, maar toen The Hound na al die paniekaanvallen bij ieder hondengejank in beeld kwam, was ik niet echt onder de indruk. Is dat het nou? Dat is gewoon een hond!
Geen lieve misschien, maar met die van de nieuwe serie in het achterhoofd, was dit een beetje underwhelming. Slecht is het nergens, maar ik had op meer gehoopt.

3*

‘Een onsuccesvolle beeldhouwer redt op een avond het monster The Creeper van de verdrinkingsdood. Het monster is hem eeuwig dankbaar, en de kunstenaar maakt van de gelegenheid gebruik om The Creeper korte metten te laten maken met de kunstcritici die hem altijd vernederen’, aldus de synopsis. Hell hath no fury like an artist scorned, weet deze generatie dankzij Uwe Boll. In die zin is House of Horrors zijn tijd dus ver vooruit.

Het karakter van The Creeper is aardig, en met zo’n bijnaam mag hij natuurlijk wat schlocky zijn. Ik had er wel Karloff associaties bij. Rando Hatton (die de rol vertolkt) leed aan Acromegalie, een zeldzame ziekte die gepaard gaat met een buitenproportionele groei van lichaamsdelen zoals armen, benen, handen, voeten, neus, kaak en jukbeenderen. Hij zou de rol nogmaals vertolken in het losse vervolg The Brute Man (1946).

Veel stelt het niet voor en eng wil het niet worden, maar saai is het evenmin. Met een speeltijd van net een uur is het zo voorbij, en telkens als je denkt dat het saai begint te worden, laten ze Joan Shawlee weer even in beeld komen terwijl ze aan het poseren is.

Hoe dat door de Hays code is gekomen snap ik niet helemaal, maar ik was blij verrast dat Sweet Sue uit Some Like it Hot in haar jongere jaren zo’n schone deerne was.

3*

nogal ondermaats horrorfilmpje, standaard formule waarin de meeste clichés even voorbijkomen. House of Wax grossiert in 'doe dat nou toch niet-momenten', waarbij de karakters ieder gek geluidje gaan onderzoeken en de psychopaat niet nog eens met de knuppel slaan als hij op de grond ligt, maar naar de andere kamer vluchten terwijl hij overeind krabbelt.

Vergelijking met het origineel is niet van toepassing aangezien dit een totaal ander verhaal betreft waarbij eigenlijk een wassenbeeldenmuseum de enigen gemeenschappelijke deler is. Hier is het meer 'kamperende tieners komen in spookstadje aan, vinden wassenbeeldenmuseum van gestoorde gek'.

Elisha Cuthbert mag ik graag zien, niet omdat ze zo geweldig acteert maar het is niet vervelend om naar haar te kijken. Paris, tsja, ik zou graag zeggen dat ze haar kleren in deze film wel aanhoudt, maar het is niet helemaal waar. Geen echte actrice en dat zie je ook wel. Ook regisseur Jaume Collet-Serra (Goal 2, Orphan, Unknown) lijkt meer van de snelle hap te zijn dan dat hij echt iets wil vertellen. Echt kwalijk kunnen we hem dat niet nemen, zeker niet bij een horrorfilm, maar dit wel echt compleet pretentieloos.

De finale is geinig, maar niet erg geloofwaardig.

Ook van mij 4 sterren. Heerlijk eigenzinnig stop-motion horrormysterie. Stilistisch verschillen de 30 minuten van deze anthologie wel van elkaar, maar verwacht ingrediënten als Gotiek, inderdaad Wes Anderson en David Lynch en wellicht wat bedorven Kafka; wat al met al een ontsporend, unheimisch cocktailtje maakt.

De Swaef en Roels eerste hoofdstuk maakte op mij de meeste indruk, en dit is de derde 4* waardering die dit duo van mij krijg na Oh Willy… en Ce Magnifique Gâteau! (2018). Ook het tweede deel is erg de moeite, waarbij een huisbezichtiging heel bizar uit de hand loopt. Het slotstuk deed me relatief het minst, al maakt de animatie en het productiedesign het wat slappe verhaaltje voor een groot deel goed.

Ik bleek Min Börda (2017) / The Burden van Niki Lindroth von Bahr (die het 2e deel maakte) in 2020 reeds op te hebben gescharreld, maar had het nog niet gezien. Ik gok zo dat dat haar ticket hier naartoe is geweest, ook een vrij absurd maar tof werkje. Nu Poles Apart van Paloma Baeza nog ergens vandaan zien te plukken. Hulp is welkom.

4*

Wederom een enorme ervaring. Als een kind in de snoepwinkel met een dikke portemonnee op zak. How To Train Your Dragon 2 flikt wat zijn voorganger ook deed: Ik was weer een kind. En met grote ogen en open mond.

Hij draaide niet lang genoeg in mijn buurt in de Engelse versie om hem in de bios te zien, en daarna was het lang wachten tot ik hem eindelijk in fatsoenlijke kwaliteit en met DTS geluid in het Engels thuis kon kijken, maar het was nu zover. Een film met een soundtrack als deze (John Powell heeft weer uitstekend werk verricht), animatiedetails en epische scènes te over, verdient eigenlijk een Imax ervaring. Maar bij gebrek daaraan komt de fatsoenlijke thuisbioscoop gelukkig ook een heel eind. Ik moet er niet aan denken hoeveel mensen dit op xvidjes of dvd kijken door de speakers van hun laptop of flatscreen en daarna verkondigen matig onder de indruk te zijn. Pijnlijk.

How To Train Your Dragon 2 zit misschien net iets onder het niveau van zijn voorganger door een enkele onnodige scène, maar het mag nauwelijks een naam hebben. De opzwepende muziek, grootschalige actiescènes, prachtige animatie en heartfelt emotion (vergeleken met andere Hollywood animatie) zorgden dat de tijd voorbij vloog.

Wederom een geweldige kijkervaring dus. 8.8/10 ofwel 4,5*

Soms verwonder ik me erover hoe het kan dat ik bepaalde horrorfilms uit de jaren ’80 nog niet heb gezien. The Howling is er zo een, die ik toch eigenlijk met een van die talloze bezoekjes aan de videotheek wel een keer gehuurd zou moeten hebben, zou je denken. Maar nee. Het is dan extra leuk als je ze zoveel jaar naar dato kijkt, en alsnog verrast bent. In het geval van Dante’s (Piranha, Gremlins, Innerspace) film is dat niet zozeer vanwege het verhaal of acteerwerk, maar meer vanwege de special effects. Het verbaast niet dat Ron Bottin de assistent was van Rick Baker, die eerst gepland was de effecten te verzorgen, maar toch in plaats daarvan An American Werewolf in London besloot te voorzien van zijn kunde. De stijl is behoorlijk vergelijkbaar, maar wat mij betreft niet minder goed. Sterker nog, ik zat meermaals met grote ogen te kijken hoe ze dit in die tijd voor elkaar gekregen hebben, met een budget van slechts 1 miljoen.

Weerwolf-films zijn niet mijn favoriete subgenre in de horrorgelederen, maar dit was toch best genietbaar als je het neemt voor wat het is. Ik moet overigens Dog Soldiers ook nog steeds zien, benieuwd hoe die bevalt.

3,5*

De ochtend na Of Horses and Men gezien te hebben, verhoog ik toch naar 4 sterren.

Opmerkelijk dat dit een eerste film is. Dat is veelbelovend. De film is tegelijkertijd absurd, doordacht, grappig, bizar en op sommige momenten, schokkend. In de eerste instantie lijkt de film een beetje een samenraapsel, en misschien is dat ook wel zo. Maar hoe langer je kijkt, hoe meer de overeenkomsten en rode draad te voorschijn komen. Hross Í Oss is mooi gefilmd en maakt goed gebruik van de Ijslande natuur. De acteurs doen hun werk uitstekend overigens, iets waar ik wel benieuwd naar was in een IJslandse film, waarvan ik niets van de daar aanwezige filmindustrie (voor zover we daarvan mogen spreken?) afweet. Prettige Muziek ook.

Laat ik verder benoemen dat je geen paardenliefhebber hoeft te zijn voor deze film. Hij biedt voldoende op menselijk vlak, namelijk. De hierboven aangehaalde seksscènes waren zeer de moeite. Bij ons in de zaal leidde de tweede overigens wel tot schaterlachen, en ik hoorde daarbij. Wat absurd, maar geweldig!

Al met al is Of Horses and Men op heen enkel vlak baanbrekend te noemen, maar het is een vakkundig geregisseerde en geschoten film, die op narratief vlak de ballen heeft (no pun intended) om zijn verhaal op een minder conventionele manier te vertellen. En dat werkte voor mij uitstekend. Ik kijk hem graag later nog eens een keer.

Huesera: The Bone Woman was een van mijn highly anticipated horrors voor deze challenge. Een Peruaans-Mexicaanse co-productie over een jong stel dat eindelijk zwanger raakt, maar waarbij de blijde verwachting zich manifesteert met visioenen en andere bovennatuurlijke verschijnselen, die het werk blijken van de entiteit 'La Huesera'.

Met Bed Rest (2022) en Baby Ruby (2022) niet de enige horror film van de afgelopen jaren waarbij zwangerschap een belangrijke rol speelt, en er blijken er sowieso best wat te zijn. Maar die scoren allebei niet zulke veelbelovende reviews, en ik snap wel waar die vandaan komen; Huesera is een bijzonder sfeervolle slow-burn horror met momenten waar mijn armharen toch echt van rechtop gingen staan. Het sounddesign draagt daar bijzonder effectief aan bij. Die plotse, tegennatuurlijke bewegingen blijven voor mij overigens bijzonder doeltreffend in het bezorgen van grote onrust.

De Mexicaanse filmmaakster Michelle Garza Cervera had reeds een ruime handvol korte films afgeleverd, maar alsnog is Huesera een bijzonder volwassen debuut, met een overtuigende Natalia Solián in de hoofdrol.

Check vooral de trailer (ondertiteling start bij de echte dialoog).

3,8*

Hunger gaat over de laatste zes weken uit het leven van de Ierse hongerstaker Bobby Sands. Het verhaal vertelt de gebeurtenissen aan het eind van The Troubles in 1981, toen 500 Ierse republikeinen in Noord-Ierse gevangenissen in hongerstaking gingen om erkenning als politieke gevangenen af te dwingen, waarbij tien van hen de hongerdood stierven. Sands zat in 1981 in de beruchte H-blokken van de Maze-gevangenis in Noord-Ierland. De politieke gevangenen kwamen hiermee eveneens in opstand tegen de barre omstandigheden in de gevangenis.

Hunger ligt vanaf het zien van Shame in 2011 al op de kijkstapel, maar terwijl ook Steve McQueens volgende films 12 years a Slave (2013) en Widows (2018) direct bekeken werden, bleef deze een beetje liggen on onduidelijke redenen. Hetzelfde gebeurde vervolgens met het bejubelde Small Axe (2020) en wat lauwer ontvangen Blitz (2024). Wellicht mijn favoriete element van dit soort challenges is dat ze me uitnodigen om bij iedere categorie even kritisch te kijken naar wat ik nu ècht het liefste (of hoognodig!) wil zien dat daar goed bij past. In het geval van de BAFTAs was die keuze heel snel gemaakt toen ik Hunger tegenkwam in de lijst met BAFTA nominaties. En anders had ik hem wellicht voor de categorie Cannes gekeken, waar McQueen een Gouden Camera in ontvangst mocht nemen voor dit fenomenale debuut.

Maar wat een vreselijke film. Naar. En vies Dirty protest; - Wikipedia - en.wikipedia.org mensen met een zwakke maag kunnen Hunger wellicht beter mijden… Toch ben ik blij dat ik dit indrukwekkende staaltje cinema eindelijk gezien heb. McQueen toont zich een meester in de montage en de kracht van beeld, en Fassbender speelt de pannen van het dak. De long take met de door Liam Cunningham gespeelde priester die hoopt Bobby Sands op andere gedachten te brengen, kan niet anders dan respect afdwingen. De film als geheel, hoewel niet persé aangenaam om te zien, doet dat zondermeer ook.

4,1*

Op enkele mooie scènes na toch wel een deceptie, wellicht door de opgeschroefde verwachtingen aan de hand van de hoge score op Rotten Tomatoes viel The Hunger Games: Catching Fire mij juist tegen. De consensus lijkt te zijn dat deze opvolger op vrijwel alle vlakken zijn voorganger voorbij streeft, maar alles bij elkaar opgeteld heb ik van deze iets minder genoten dan van het eerste deel, al ontloopt het elkaar niet veel. Lawrence laat in een aantal scènes zien dat haar acteertalent in een film als dit nooit volledig tot wasdom komt en Phillip Seymour Hoffman is een feest om naar te kijken, al zit hij zoals te vaak het geval is ook hier in te weinig scènes...

Het 'bondgenoten aspect' van de arena sequentie maakte het voor mij een stuk minder spannend. Ieder voor zich à la Battle Royale en het eerste deel is toch een stuk spannender dan een clubje vriendje dat elkaar beschermt tegen het andere clubje en de boze arena. Hutcherson had ik al niet zo hoog zitten na de eerste film en helaas verbetert dat hier niet. Hij wordt volledig van het scherm gespeeld, en al kan dat gebeuren tegenover Lawrence, hij heeft het gewoon niet. Ik noemde het een gebrek aan charisma, in de slashfilm podcast werd het beter geformuleerd: "He lacks gravitas..." Werp een blik op PSH en je weet wat ik bedoel. Heck, Het meisje dat Primrose speelt maakt meer indruk.

Helaas komt net zoals in deel 1 de reflectie en kritiek op de dystopische maatschappij slechts sporadisch en oppervlakkig aan de orde. Maar goed. Young Adult... Maybe I'm just too old and bitter

Wel positieve vermelding dat Francis Lawrence de shaky cam die sommige scènes uit deel 1 plaagde achter zich heeft gelaten.

6/10

Nee, dit soort uitingen kom je intellectueel mee uit de hoek.

Moet men uit dat karige, pover beargumenteerde stukje informatie opmaken dat je suggereert dat mensen die Collins' matig geschreven young adult romans niet gelezen hebben, het beter na kunnen laten hun wellicht wel gefundeerde mening over de film hier op het forum te ventileren (Love the word 'bakkes' though, always has been a favoriet of mine)? In die discussie zou ik eerder het standpunt aanhangen dat iemand die de boeken niet gelezen heeft wellicht beter in staat zou zijn de films onbevangen te beoordelen. THG is niet alleen een verfilming maar ook een film. Het feit dat je je door dat werkje heen geworsteld hebt maakt je niet meer gekwalificeerd om je mening hierover uit te spreken dan iemand die dat niet heeft ondergaan.

Achteraf valt me hoe snel deze films achter elkaar gemaakt zijn. De eerste verscheen in juli 2012, een maand of vier voor ik op MovieMeter kwam. Dat was geen oprecht goede film, maar een zeven kon ik er wel aan kwijt. Net als het latere Divergent (2014) een beetje dystopie voor beginners, maar dan was dit toch wel iets beter. Catching Fire, volgde het jaar erop in 2013 al, en dat was met een zesje al een tandje minder. En toen in 2014 The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 uitkwam en mijn beoordeling naar 2,5* ging, was de lust om de hekkensluiter het jaar daarop te kijken in 2015, mij een beetje vergaan. Daarom is dit de cleanup challenge, want thema 1: blockbuster bleek de benodigde stok achter de deur om hem tóch maar eens te kijken.

En het is niet geweldig. Er is onnodig veel expository dialogue dat totaal ongeloofwaardig aanvoelt, en bij deze vierde film overheerst meer dan ooit de bevreemding om acteurs van het kaliber PSH, Julianne Moore en Jennifer Lawrence (we kunnen er nog een stuk meer noemen) hier te zien. Gelukkig daalt het niveau niet verder na Part 1, maar daar is wat mij betreft alles mee gezegd.

2,5*

Ricky Baker: I'll never stop running!

Paula: Yeah, and I'll never stop chasing you - I'm relentless, I'm like the Terminator.

Ricky Baker: I'm more like the Terminator than you!

Paula: I said it first, you're more like Sarah Connor, and in the first movie too, before she could do chinups.

De naam Taika Waititi zal bij een hoop mensen nu misschien nog geen belletje doen rinkelen, al stond hij ruim anderhalf jaar geleden opeens in de schijnwerpers met de eigenzinnige, hilarische komedie What We Do in the Shadows (2014). Met Hunt for the Wilderpeople vestigt hij echter definitief zijn naam als regisseur. Met een poster en synopsis om van te gruwelen, was de positieve ontvangst van de film een grote verrassing voor mij, tot ik zag wie er aan het roer had gestaan. Komedies met dikke jongetjes zijn zelden films waar John Milton veel positiefs over te melden heeft. Hoe dan ook, toen de film terug bleef komen op de critic lists en stug in de prijzen bleef vallen op filmfestivals, werd ik toch wel nieuwsgierig. En ik ben blij dat ik hem gekeken heb.

Hunt for the Wilderpeople is een Nieuw-Zeelandse komedie, met sterke coming-of-age en roadmovie elementen. Taika Waititi’s quirky hand maakt er echter iets volslagen eigens van, door sentiment te mengen met soms morbide, en vaak onverwachte grappen, terwijl zijn twee hoofdpersonen ook wat ongebruikelijk zijn. Sam Neill als chagrijnige lomperik en Julian Dennison als het ongewenste pleegkind met gangster-illusies. De geweldige interactie tussen deze twee tegenpolen is vaak een feest om naar te kijken, net als het prachtig geschoten Nieuw-Zeelandse landschap. Tel daar een uiterst effectieve soundtrack met muziek van artiesten als Moniker, Nina Simone en Leonard Cohen bij op, en het plaatje is zowat compleet.

Ik heb weer eens hardop gelachen, maar ben toch ook oprecht ontroerd geweest door Hunt for the Wilderpeople. Komedie is doorgaans niet mijn favoriete genre, maar onvoorspelbare, vakkundig gemaakte films als deze zijn er echt te weinig. En Hollywood had het in de gaten blijkbaar, aangezien Taika Waititi inmiddels getekend heeft voor Thor: Ragnarok (2017). Laten we hopen dat dat een tijdelijk opstapje is naar meer naamsbekendheid, en dat Waititi blockbusters en kleinere unieke projecten als deze af blijft wisselen. Dit smaakte wederom naar meer.

4*

Ik had de cast niet bekeken, en ik kon niet geloven dat deze gruff-Gerald-Butler-look-alike Devon Sawa was uit Final Destination. Doet 'ie goed! Ik weet niet meer hoe deze op mijn radar is gekomen, maar vermoedelijk door naar recente Canadese horrors met een goede waardering te zoeken. 3,5* van joolstein, Noodless en Collins. Aan de andere kant 2,5* van ibendb en 2* van Shadowed. Kiest JM een van die twee zijdes, of eindigt hij lafjes in het midden?

De eerste helft van de film neigde ik daar wel naar, in alle eerlijkheid. Maar het laatste half uur maakt het helemaal goed. Regisseur Shawn Linden bouwt de spanning mooi op, en de laatste akte is rauw en gruwelijk.

3,6*

Bovengemiddeld goed. Ik neig zelfs een beetje naar 4 sterren voor deze tweede film die ik van Mike Flanagan zag (na Oculus), en volgens mij gaan die hogere waarderingen door een aantal users die na mij zullen stemmen alsnog wel uit worden gedeeld. En niet geheel onbegrijpelijk. Wellicht zit ik daarnaast aangezien de 2 stemmen na mij allebei 2,5* waren. Nightbreed onder mij noemt de film zelfs matig en cliché. Origineel is het inderdaad niet, maar matig evenmin, en ik zal proberen enigszins uit te leggen waarom.

Het idee van iemand die op een afgelegen plek belaagd wordt door een kwaadaardig persoon, is niet nieuw. Evenmin is het hebben van een handicap die de belaagde in het nadeel stelt revolutionair. Toch voelde de executie van Flanagan en Siegels script (zij vertolkt tevens de hoofdrol en is sinds een paar maanden met hem getrouwd) realistischer aan dan veel andere films in dit subgenre. John Gallagher Jr. speelt de rol van de ongenode gast uitstekend, helemaal wanneer ze (gelukkig vroeg in de film) al besluiten hem zijn masker af te laten doen.

Het verhaal zit strak in elkaar en Siegel speelt ontzettend goed voor een introducing credit. Ik leefde erg met haar mee, en op een enkele beslissing na worden de traditionele 'domme dingen' gelukkig niet begaan. Ok, op de ruit bonzen terwijl die jock op het punt stond om die kerel neer te meppen leek dom, maar ik denk niet dat zij dat kon zien. Wat mij betreft worden de vluchtwegen of manieren om om hulp te vragen die je in zo'n situatie zou hebben, zorgvuldig 'weggeschreven', en bij de meeste wanhoopspogingen die Maddie doet kunnen we instemmend (maar weinig hoopvol) 'Ja... Je moet toch wat...' mompelen, zelfs wanneer je in de eerste instantie iets toch anders gedaan zou hebben.

Uitstekend in spanning gezeten met deze zeer degelijke genre-oefening. Grensverleggend is het niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Goed uitgevoerd is het zeker. Het maakt mij benieuwd naar Absentia (2011) en Before I Wake (2016) en heeft Flanagan definitief op mijn radar gezet nu. Als je bedenkt dat Hush in 18 dagen gefilmd is en er het grootste gedeelte van de speelduur niet wordt gesproken, is de manier waarop de film je aandacht vasthoudt des te knapper. Het budget van deze film schijnt slechts 70.000 dollar te zijn geweest, en als dat klopt dan is dat geen geringe prestatie. Kun je nagaan wat we voorgeschoteld zouden kunnen krijgen, in plaats van een tweede, derde en vierde Transformersfilm. Daar kun je duizend van dit soort films van maken...

3,5* ++

Meer. Meer Bette Davis, graag. Het spirituele vervolg op Whatever Happened to Baby Jane? (1962), zou je kunnen zeggen, maar dan zonder Joan Crawford, met wie Davis een legendarische rivaliteit had. Overigens was Crawford oorspronkelijk wel gecast voor een second pairing met Davis, maar de productiemaatschappij eiste dat ze vervangen zou worden na ziekte. Hier en daar lees je dat het gedoe met Davis op de set daar niet bij geholpen heeft, maar wat de waarheid ook is, ze moest op de radio horen dat ze was vervangen door Olivia de Havilland, tot haar grote woede.

Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964) heeft een lekker donker plot, wat gelijk blijkt als een jonge Bruce Dern, ondanks dat hij al getrouwd is, er met de knappe Charlotte vandoor wil om te trouwen en vervolgens met een hakmes onder handen genomen wordt. Dag Hand. Dag hoofd. De sfeer is gelijk gezet! De film evenaarde het success van Whatever Happened to Baby Jane niet, maar deed het alsnog prima. Davis en de Havilland spelen hun rollen uitstekend (Davis is aangenaam unhinged), en Joseph Cotten is degelijk als altijd.

Ik kan eigenlijk geen andere actrice zien dan Davis in de rol van Charlotte. Dat is toch wel een teken aan de wand.

3,6*

Als je zoekt op horrorfilms uit Zuid-Korea met meer dan 5 sterren, dan staat White: The Melody of the Curse bovenaan. Niet helemaal terecht wat mij betreft, want beter dan A Tale of Two Sisters, The Host of The Wailing is de film wat mij betreft niet. Leuk om naar te kijken is het wel, deze donkere twist op het K-pop wereldje waarin de jonge wannabe idooltjes elkaar continu af proberen te troeven om in het middelpunt te kunnen komen.

White: The Melody of the Curse bevat de Aziatische vloek-horrorelementen die wel al kennen van films als The Grudge en The Ring, maar dan tussen de jonge popsterretjes in. De film heeft prima effecten, een aantal leuke actrices en de song en dansnummers zijn prima gedaan. Ik ben een paar keer toch geschrokken en de beenharen hebben een keertje overeind gestaan, wat je zou kunnen zien als JM’s horrorkeurmerk. Desalniettemin zakt de film in het midden wat in, vond ik het whodunnit plot wat mager en warrig en komt de nadruk op een gegeven moment iets teveel op de jump scares te liggen. Maar alsnog best aangenaam.

3*