Opinions

Naomi Watts (goed je weer te zien!) denkt niet dat je een musical liefhebber hoeft te zijn voor La La Land, en ik denk dat hij daar volkomen gelijk in heeft. Als je van tevoren besluit met je armen over elkaar er niets aan te vinden, lukt dat je heel misschien, maar met een enigszins open mind, is de kans meer dan een beetje aanwezig dat La La Land je volkomen verrast.

Ik hou zelf niet eens zozeer van musicals, al kan ik enkele wel waarderen. Maar de meeste elementen die me in het genre vaak storen, lijken hier te ontbreken of worden overschaduwd door de chemie tussen de acteurs, de liefde voor film, muziek en dans die wordt uitgeademd, en de aansporing om niet te snel de brui te geven aan je dromen. Gosling en Stone spetteren van het scherm, en zelf als Portman fanboy van het eerste uur, zal ik eventjes aan deze performance denken, mocht Natalie er met Jackie met de Oscar voor beste actrice vandoor gaan.

Vanaf de openingsscène is duidelijk dat de nog jonge Chazelle er gelijk mee aan de haal gaat. Remmen los. Terwijl de soundtrack nog naswingt, glijden de beelden in bed nog door mijn hoofd. Wat een moves. Wat een long takes. Boy meets girl, yes. Maar de manier waarop Chazelle dat verbeeldt, heeft me met open mond doen kijken. En luisteren naar de lekker jazzy sounds. Wat mij betreft snel weer. Met koptelefoon.

4,5*

Pfff ik ben principieel tegen stukken skippen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dat zeker heb gedaan, uit verveling wel te verstaan.

Gefascineerd als ik was door het fenomeen nazisploitation en na het lezen van het uitstekende boek hierover wilde ik toch een aantal van de films zien. Ik ben begonnen met Ilsa en daar heb ik nog best wel lol aan beleefd, hoe slecht hij ook is....

Deze draak van een film die zelfs voor dìt genre geen verhaal biedt, was toch echt een prul. Geen gore, geen mooi naakt, geen spanning, geen memorabele muziek, dus je blijft met een niemendalletje zitten. Ik zou eerder Ilsa: She wolf of the SS een kans geven. Die is ook niet goed, maar het cultgehalte ligt een stuk hoger!

Ken Russel heeft een paar geweldige films gemaakt. The Devils (1971). Altered States (1980). En simpelweg goede dingen als Gothic (1986). Ik vermoed dat The Lair of the White Worm meer in die laatste categorie zit, maar soms duurt het even voor een Russel zijn plekje vindt. Bizar is het in elk geval wel.

En man man, je zal tijden het liften maar door Amanda Donohoe opgepikt worden, met je natte pakje. Almost worth it? En als je daar niet vrolijk van wordt, dan doet Hugh Grant met dat potlood het vermoedelijk wel, not very subtle. En datzelfde geldt voor de enorme voorbind-dildo, trouwens. Zeer vermakelijke waanzin.

3,7*

JM heeft wel een beetje een zwak voor filmmakers die met een beperkt budget bijzonder creatieve dingen kunnen doen. Ryland Brickson Cole Tews (that's easy for you to say, you've got a cool sounding name!) is zo iemand. Wat deze man uit 7.000 dollar weet te persen is niets minder dan indrukwekkend. Of het daarmee voor iedereen een aanrader is, is punt twee... Maar dat doet niets af aan de prestatie en overduidelijke passie die hij voor dit project moet hebben gehad.

Ik moest denken aan (daar heb je hem weer) Guy Maddin, maar ook aan de Russische Montage school in een Monty Python sausje. En even later wordt met hetzelfde gemak Bergman schaamteloos gekopi...hommage gebracht. Want zo voelt het wel. De scheidingslijn tussen jatwerk en uit ideeën van anderen iets van jezelf bouwen is misschien dun, maar deze filmmaker krijgt van mij absoluut het voordeel van de twijfel op dat vlak.

Leuk! Op naar Hundreds of Beavers (2022). Check vooral de trailer.

3,6*

Indrukwekkende, fijn geschoten en gebalanceerd gepresenteerde docu over het abortusdebat, dat vanmorgen vroeg weer een belangrijk moment beleefde met het nieuws dat het Amerikaans Hooggerechtshof het federaal abortusrecht af wil schaffen. Met sinds Trumps benoemingen 6 conservatieve en 3 liberale rechters, is dit precies waar ik bang voor was; de daadwerkelijke verwerping van Roe vs. Wade. Zover is het nog niet, maar het lijkt nu echt die kant op te gaan. Ik treur voor vrouwen wiens situatie nog onmogelijker gaat worden doordat hun toegang tot abortus bijzonder bemoeilijkt of onmogelijk gemaakt wordt door deze ontwikkeling. Regisseur Kaye neemt geen dergelijk standpunt in maar laat de mensen simpelweg aan het woord, en dat komt de documentaire uiteraard ten goede.

Persoonlijk zie ik abortus als een complex dilemma, een bijzonder moeilijke keuze die hoe dan ook zijn sporen nalaat bij de betrokkenen, vooral de zwangere vrouw. Maar het is wel een keuze die een vrouw uiteindelijk zou moeten hebben, en die niet door de staat zou moeten worden afgenomen, al helemaal niet onder druk van een instituut als ‘de kerk’ (dat zelf ook bepaald geen vlekkeloze reputatie heeft waar het moraliteit en het beschermen van kinderen betreft). Ik zie het met afgrijzen aan en ben dankbaar dat ik hier geboren ben in plaats van in de Verenigde Staten, en het uiteenvallen van The American Dream en het schisma in de samenleving op meerdere fronten, slechts op afstand heb moeten aanschouwen in plaats van beleven en ondergaan.

Iets meer genuanceerde pro-lifers (een nare term, die onterecht lijkt te suggereren dat de andere partij onverschillig of anti tegenover het nieuwe of mogelijke leven staat) was fijn geweest, ook omdat de met gebalde vuisten schreeuwende religekkies geen feest zijn om naar te luisteren, en aan een zinvolle discussie weinig bijdragen. Argumenten tegen abortus die niet voortkomen uit religie worden gemaakt, maar zijn jammer genoeg toch wat schaars. Los van de morele complexiteit lijkt het me ook een praktisch ondoenlijke discussie, omdat de partijen zo ver uit elkaar lijken te staan en hun denkbeelden veelal op totaal verschillende wijze tot stand zijn gekomen.

Ik ben blij dat er mensen zijn die het op kunnen brengen om tegenover een groepering te gaan staan die in ijzige kalmte verkondigt dat mensen die zich genoodzaakt zien hun toevlucht tot een abortus nemen, als moordenaars geëxecuteerd moeten worden. Hoe discussieer je met mensen die dit soort geluiden in hun bubble horen, dat abortus moord is en homoseksualiteit een doodzonde en capital offence? “Pro-death people are satanic worshippers and want to barbecue the baby right in front of us!” Sommigen zijn volslagen geschift en van het padje af… Als Chomsky daarna weer aan het woord komt, is het bijna weer even bezinning komen. Tot een glimp van iemands leven (zoals de situatie van Stacy) je weer een gutpunch geeft…

Het oogt me onwaarschijnlijk dat Kaye’s documentaire mensen aan eender kant van het debat ver van hun standpunt af zal brengen, maar hopelijk laat het mensen wel nadenken over de tegenargumenten die er zijn, en dat het bij welke kwestie dan ook belangrijk is die niet uit het oog te verliezen. Het leven en moraliteit zijn niet zo zwart-wit als Lake of Fire’s kleurenpalet, ook al heb je een persoonlijke overtuiging.

4*

De afgelopen jaren zijn er een hoop faith based films uitgekomen van bijzonder twijfelachtige kwaliteit. God's Not Dead (2014) 1 en 2, Miracles from Heaven (2016) en Woodlawn (2015) zijn slechts enkele voorbeelden. Het onderbelichte Rodrigo García's Last Days in the Desert hoort absoluut niet in dat rijtje thuis.

Ewan McGregor speelt Jezus, die de woestijn ingetrokken is om te vasten en te bidden. Hier ontmoet hij een familie die de nodige problemen heeft. Moeder (Ayelet Zurer) is ernstig ziek, en vader en zoon, gespeeld door Ciarán Hinds en Tye Sheridan, weten niet hoe ze met elkaar moeten praten. Die familiebanden, verwachtingspatronen en de worsteling om elkaar te begrijpen, is iets dat Garcia al eerder onderzocht in Fathers and Sons (2005). Jezus zelf wordt doorlopend geplaagd door het verschijnen van de duivel, wederom McGregor zelf in een bijzondere dubbelrol.

Het klinkt als een wonderlijke casting, een Schot als Jezus, maar het werkt wonderwel en McGregor doet het uitstekend en levert een mooi ingehouden performance af. Net als in Scorsese's The Last Temptation of Christ (1988), is Garcia niet geïnteresseerd in een eenzijdige lofzang of hagiografie: hij toont ons een mens, worstelend met wat hij wil, zijn pad, hoe te handelen en wat er van hem verwacht wordt. En het wordt al snel duidelijk dat dit voor alle personen geldt. Met name de zoon kan zich niet vinden in het 'pad' dat zijn vader voor hem heeft uitgestippeld, een leven in de woestijn. 'I'm not a bad son...', verzucht hij tegen Jezus, maar hij kan de woorden niet vinden om zijn vader duidelijk te maken wat hij zelf nu echt wil.

Zelf geloof ik in wetenschap, en heb van georganiseerde religie een bijzonder lage pet op. Dat maakt voor een film als Last Days in the Desert echter weinig uit: het is een schitterende film, die zaken aanstipt waar iedereen op een gegeven moment in zijn leven mee te maken kan krijgen. Garcia neemt echt zijn tijd, en het tempo ligt behoorlijk laag. Voortdurend blijft de camera hangen op een adembenemend, grandioos uitzicht, of de schoonheid van iets kleins dat je doorgaans van verder weg bekijkt. Ook de dialogen lijken niet de haast te hebben, zoals we dat tegenwoordig vaak zien. Al met al kunnen mensen met een beperkte geduldsspanne echt beter iets anders kijken. Wie daarentegen wat bekender is met langzamere cinema, zou deze onderbelichte film eigenlijk een kansje moeten geven

Emmanuel Lubezki won dit jaar zijn derde Oscar op rij voor beste camerawerk voor The Revenant. Na het spektakel van die film, en eerder Birdman en Gravity, is Last Days in the Desert bijna een stilleven. Geen opzienbarende trackingshots, maar wél prachtig gekadreerde, met licht geschilderde beelden. Dat de woestijn fotogeniek kan zijn wisten we al, maar gefilmd door Lubezki krijgt het Anza-Borrego Desert State Park in California dat hier dienst doet als de woestijn, echt iets majestueus, helemaal in golden hour en wanneer de zon ondergaat.

Wat mij betreft zijn de beelden dan ook de echte ster van de film. Lubezki is een ongewoon talent. Last Days in the Desert kabbelt rustig door, met bijzondere aandacht voor wat er in dit groepje mensen omgaat. Een van hen is Jezus, dat klopt. Maar de wijze waarop niét alles daarmee valt en opstaat, werkte voor mij uiterst verfrissend.

4*

Van de meeste hier gereleasede films krijg ik het bestaan wel mee, maar ik kan me werkelijk niet herinneren dat ik iets van deze heb meegekregen. Zoekend naar een exorcism horror film kwam ik deze tegen op de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films lijst, dus hij leek me het proberen waard. Overigens zou je deze ook voor found footage kunnen kijken.

The Last Exorcism (2010) doet best een hoop dingen goed. In de eerste plaats werkt het combineren van het uitgekauwde found footage genre met excorcism horror heel prima, maar de uitvoering is sowieso wel degelijk gedaan. Ook de sceptische toon van de priester/duivelsuitdrijver (hij ziet zichzelf meer als een showman die mensen in nood met een placebo-dienst helpt), voelde wel verfrissend. Belangrijker echter dan dat, de acteurs verkopen het goed. Patrick Fabian als de priester, maar ook de rest van de cast overtuigt, met name

Louis Herthum als de vader en Caleb Landry Jones die ik in de loop der jaren in allerlei films heb zien opduiken. Wat een screen presence. Toch Besson's Dogman (2023) maar eens kijken na de challenge...

Het found footage aspect zal niet iedereen bekoren, en ook het tempo (van met name het middenstuk) ligt voor sommigen wellicht wat laag. Maar binnen deze twee toch wel uitgewrongen subgenres, is dit wat mij betreft een vakkundig gemaakte combo.

3,4*

Nog een verfilming van Richard Mathesons boek I Am Legend uit 1954, naast The Omega Man (1971), en I Am Legend (2007). Het is tevens niet moeilijk te zien hoe het een inspiratie was voor George A. Romero's Night of the Living Dead (1968), wat bijzonder is omdat ik dacht dat Zombies op die manier echt voor het eerst door Romero waren gedaan. I was wrong, want dit was vier jaar eerder en de gelijkenissen zijn treffend.

Ditmaal is het horror legende Vincent Price die de Apocalyps overleefd heeft, en zichzelf probeert te redden. Ik heb (uiteraard) de zwart-wit versie gekeken (die overigens gratis op YouTube te bekijken is), maar mocht je persé kleur willen dan kan dat ook. Ik zou zeggen dat juist bij deze film zwart-wit nog beter past.

Price's stem is uitermate geschikt om de pessimistische mijmeringen van de geïsoleerde, depressieve Robert Morgan op ons af te vuren. Fans van de Will Smith verfilming zullen wellicht moeten lachen om de zombies hier, Price houdt er met gemak 5 bij zich vandaan met blote handen, dat had onze Will niet hoeven te proberen.

Desalniettemin voeg ik me gebroederlijk bij de zevens van joolstein en Ikkegoemikke. Het kijkt gewoon te lekker weg voor een zesje. Het enige jammere vind ik dat de zombies praten (we're going to kill you Morgan!), dat haalde me er toch een beetje uit Ik vraag me trouwens af hoeveel mensen door hebben gehad dat deze film in Italië is opgenomen (kostenbesparing).

3,4*

Na een aansporing hier en eentje elders van de grunt was vanavond een goed moment The Last Picture Show op te zetten. Ik had kaartjes voor de Back to the Future marathon, maar ik was niet fit en mijn vriendin ziek. Dat werd hem dus niet. Maar een rustige film thuis op de bank, dat kon gelukkig wel.

Na tien minuten werd het wat onrustig naast me en kwam de vraag 'wat vind jij'? Ik zei 'wacht nou maar...', en een half uur later zaten we beiden volkomen gebiologeerd te kijken. Ik denk dat je The Last Picture Show een langzamere film zou kunnen noemen, al gold dat voor ons na de langzame start geen moment meer. Er gebeurt zóveel... Het meeste bestaat alleen uit subtext, blikken, implicaties en karakterontwikkeling.

Nu ga ik ervan uit dat het door Welles aangereikte idee in zwartwit te filmen sowieso een groot deel van het actiebeluste publiek buiten de deur houdt, maar het kan nooit kwaad te benadrukken dat het tempo van de film wel degelijk stijgt. Overigens kwam The Last Picture Show op mij helemaal niet over als erg oud, al is het een seventies film die speelt in de jaren '50. De menselijke behoeften en wat we doen, zijn niet wezenlijk veranderd in die tijd. Ik kon me er in ieder geval prima in verplaatsen.

Prachtig geacteerd door Bridges, Bottoms, Burstyn, Leachman en Johnson, waarvan die laatste twee een Oscar wonnen voor hun rol, Bridges en Burstyn waren genomineerd. Ook Sheperd is uitstekend en uitermate geloofwaardig als mooitje van de verstofte stadje waarvoor gewaarschuwd wordt. Je weet dat het slechts nieuws is, maar je snapt alsnog dat ze voor de bijl gaan. What else is there to do?

Bogdanovich heeft zijn film gevuld met emotie en menselijkheid. Zelfs de minder plezante trekken van zijn karakters lijkt hij meer te registreren (en soms zelfs te nuanceren) dan te veroordelen. Maar het voelt zo echt. Ik weet nu al dat dit een film is die ik ga herzien. Eenzelfde epische inhaalslag als Metalfist zal er niet inzitten op de MM schaal, maar aangezien ik nu op een 8,4 zit is een halfje erbij zeker niet ondenkbaar.

Prachtige review van Ebert trouwens. Op de vreemde grammaticale fout na dan. 8.4 - 4*

Bijzonder knap gedaan en leuk om te zien dat Dastmalchian die in zoveel kleinere rollen al wist op te vallen (o.a. de openingsscène van The Dark Knight) uitstekend uit de voeten kan met zo'n grote rol. Mij verbaast dat ook niet, eerlijk gezegd. Tof production design en goed uitgewerkt. Een van de betere 'found footage' films, wat mij betreft. Ik doe mee met de 4* van Woland (niets geschreven?) en de vele andere users hier.

3,8*

Met minder dan 15 stemmen en slecht berichten van 4 users, is Laurin een wat onderbelichte film op MovieMeter, die nochtans op voldoende van Noodless en Alexspy kan rekenen. En nu ook (een ruime) van mij. Laurin is een sfeervol gotisch fantasysprookje met folk horror elementen, maar allemaal zo licht aanwezig dat ik me voor kan stellen dat users de horrorcomponent in twijfel zouden trekken. Maar goed, hij heeft het label op Letterboxd, dus soit.

Laurin rust voor een belangrijk deel op de performance van de jonge Dóra Szinetár als Laurin, wiens blik alleen al intrigeert. Wat gaat er allemaal om in dat koppie? Het werkt ook wat bevreemdend, want op de een of andere manier past die blik niet bij zo'n jong meisje, waardoor Laurin iets 'leeftijdloos' krijgt. Heel wonderlijk.

3,4*

Tegenvaller na de uitstekende trailer. Lawless leek na die gezien te hebben vuurwerk te worden en ondanks enkele uitstekende scènes is de kans helaas toch aanwezig dat je met een 'gemiste kans gevoel' blijft zitten.

Lawless zou je kort door de bocht kunnen zien als de Hillbilly variant van Boardwalk Empire. Mensen proberen geld te verdienen aan de drooglegging en de stokers krijgen het met de coppers aan de stok. Er zijn legio verschillen met de uitstekende HBO serie te bedenken, maar helaas zijn een kwalitatief goed script en strakke regie daar ook enkele van.

John Hillcoats regie springt net teveel van de hak op de tak en na de introductie van Gary Oldman (you know he likes to make a big entrance) zit je klaar voor meer..... Ne-uh... Dat is het voorlopig. Na veel te lang wachten komt hij weer en lijkt hij zich nu echt met het verhaal te gaan bemoeien, ne-uh.... Wrong again. Na die scène zien we niets meer van hem. Lawless heeft wellicht teveel karakters maar hoe het ook zij, de makers lijken niet goed te weten hoe ze hun aandacht precies moeten verdelen. De band tussen de broers onderling, de twee romances, de beweegredenen van (een walgelijk pismannetje spelende) Guy Pearce en wat Gary Oldmans gangster nu precies voor een man is, het blijft allemaal wat vaag. Met acteurs als Tom Hardy, Oldman, Jessica Chastain, Mia Wasikowska en Guy Pearce valt er genoeg te zien. Shia was ok. Maar als je veel verwacht, kan het toch voorkomen dat de verwachtingen niet worden ingelost. En ik verwachte een van de leukste films van 2012. Dat is het niet geworden.

Toch zitten er een aantal lekkere recht-voor-zijn-raap gevechten in die zoals we van Tom Hardy gewend zijn niet lang duren, maar wel bikkelhard en geloofwaardig zijn. Tenminste, als Tom Hardy met een boksbeugel op mijn strottehoofd slaat, verwacht ik niet overeind te komen..... Lawless heeft lekkere muziek, goede sets en prima camerawerk, maar mijn 3,5 ster zijn naar boven afgerond.

Het is alweer bijna 2 maanden geleden dat regisseur Tobe Hooper, de man gaf ons horrorklassiekers als The Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist gaf, overleed. Leatherface is de laatste film die hij produceerde. Het regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury leverde eerder werken als À l'Intérieur (2007) en Livide (2011) af, en de heren maken met deze prequel hun Engelstalige speelfilmdebuut, waarbij zij op handige wijze Bulgarije dienst laten doen als Texas. Als ik het niet had geweten was het me niet opgevallen.

Stiekem vond ik de eerdere remake The Texas Chainsaw Massacre (2003) wel vermakelijk, en ik had ook goede hoop voor deze. Helaas komt de film nooit echt in ‘het sfeertje’, het voelt niet helemaal als Texas Chainsaw Massacre. De acteurs zijn niet slecht, maar de karakters zijn nogal dun. Ik was wel gecharmeerd van Vanessa Grasse in de rol van Lizzy, die naast deze film schittert in hoogstandjes als Roboshark en It Came from the Desert. De film zelf, al heb ik me zeker niet verveeld, ben ik nu ik dit de volgende ochtend schrijf al praktisch weer vergeten. Geen veelbelovend teken.

3*

Aan het begin van de film was ik positief verrast. Mooi gefotografeerde plaatjes, Skarsgard, Waltz en Robbie, en een fijne score Rupert Gregson-Williams, mij onbekend, maar die de jongere broer van Harry Gregson-Williams bleek te zijn. Dit kon nog wel eens meevallen, na de wat kritische geluiden die ik hier had gelezen!

Helaas neemt de film naarmate het verhaal vordert steeds meer zijn toevlucht tot CGI en eigenlijk onnodige green screens. En zodra je je daaraan gaat storen zie je ook. Met een budget van 180 miljoen lijkt me dat een keuze, geen noodzaak. En inderdaad, de film blijkt grotendeel opgenomen in de Warner Bros. Studios in Leavesden, Hertfordshire, UK. Vervolgens zes weekjes achtergrond en luchtopnames in Gabon, maar de cast schijnt geen voet in de jungle te hebben gezet, wat inderdaad een budgettaire oorzaak lijkt te hebben gehad. Tarzan die in een boom staat om aan een liaan richting een rijdende trein te slingeren. Maar Tarzan staat niet in een boom, Tarzan staat op een soundstage, en dat is net even te duidelijk. Tarzan staat niet eens op die verdomde boomtak, lijkt het. Het klopt gewoon visueel niet.

Dat soort momenten namen helaas alleen maar toe. Wanneer de groep door een rots passage trekt zoals deze, dan zie je dat ze niet á la Peter Jackson in zijn low-budget film Braindead (1992) naar een waardige locatie zijn gegaan, maar het af hebben gedaan met piepschuim rotsen voor een groen doek. Er zit nog steeds wat kunde in, dat wel, maar mijn suspension of disbelief gaat compleet overboord wanneer het ene nepshot het andere opvolgt... Zonde en onnodig. Wanneer de finale van de film zich aandient, trekken ze alle CG registers open. Maar tegen die tijd was ik al dermate murw gebeukt door de kunstmatigheid dat ik alleen nog mijn schouders wat ophaalde naar mijn vriendin, in een toch alsnog wat gedesillusioneerde 'tsja...'.

Het zijn dan ook niet zozeer de film, de mythe of het verhaal die nagalmen, maar de teleurstellende keuzes van de filmmakers in hoe ze deze wereld tot leven wilden brengen. En helaas blijven ook de karakters wat eendimensionaal.

2,5*

Overweldigend, moet ik zeggen. Herzog decontextualiseert hier de (gevolgen van) de eerste Golfoorlog, door deze zonder de gebruikelijke informatie aan ons voor te schotelen en niet noodzakelijkerwijs te kiezen om ons waarheden te vertellen of te laten zien. Zijn waarheid ligt iets dieper. Zo is het openingscitaat ("Der Zusammenbruch der Sternenwelt wird sich – wie die Schöpfung - in grandioser Schönheit vollziehen") niet van Blaise Pascal, maar van Herzog zelf en zijn wat hij beschrijft als 'witte bergketenen, wolken, een land verhuld in mist' uit de openingsbeelden hoopjes stof en aarde, gemaakt door vrachtwagenverkeer in de woestijn. Waarom? Hij hoopt onder andere dat mensen op zoek gaan naar het citaat, en 'zoals zoveel dingen in mijn films zijn dit geen leugens, maar slechts een intensere vorm van waarheid', aldus Herzog in gesprek met Paul Cronin.

Herzog vond dat de televisienetwerken met hun korte shots de oorlog en haar gevolgen totaal verkeerd hadden vastgelegd, waardoor iedereen het snel weer leek te vergeten. 'Lektionen in Finsternis' pakt het inderdaad totaal anders aan. Langzame, glorieus glijdende long takes vanuit helicopters worden afgewisseld met meer statische shots. De schitterende cinematografie van Paul Berrif is een ervaring op zich, en Herzog hoopte dat deze stilering van de gruwelen de echte kracht van de beelden aan het licht zou brengen. Dat deed het voor mij inderdaad. Juist doordat er geen establishing shots zijn en de gevolgen zonder tijd, plaats, wie en waarom in beeld worden gebracht, krijgt Herzogs film daadwerkelijk iets tijdloos, iets poëtisch ook, en de muziek van onder andere Wagner, Mahler, Grieg en Pärt versterkt dat gevoel nog eens.

Herzog klassieke voice-over is slechts zeer spaarzaam aanwezig, hij laat grotendeels de beelden voor zich spreken, waarbij af en toe even iemand kort aan het woord gelaten wordt. De moeder met kind die haar ervaringen beschrijft van soldaten die de woning van haar familie binnendrongen, maakte op mij een diepe indruk. Geen dik aangezet drama, maar twee mensen wiens lichaamstaal er niet in slaagt te verbergen hoezeer ze door deze ervaringen getekend zijn. Het zijn beelden die je op een andere manier raken dan slachtingen, maar zeker niet minder.

4,5*

Voor mij is de synopsis van deze film net zo min nieuw als het voor de meeste horrorliefhebbers zal zijn gok ik; want veel van ons hebben Låt den Rätte Komma In (Film, 2008) of deze remake wel gezien. Beide films hebben meer dan 1000 stemmen op MM. Maar de remake had Ik nooit gezien, en daarmee leek het me de ideale keuze voor het subgenre 'remake horror' van de horrorchallenge 2024

Er is met een jaar of vijftien teveel tijd verstreken sinds ik het origineel zag voor een rechtstreekse vergelijking, maar ik was positief verrast met Reeves’ film. Origineel is het uiteraard niet, maar gemakzuchtig gemaakt is het evenmin. Tel daar de prima acteurs bij op en ik heb me andermaal vermaakt met een verfilming van dit boek.

3,3*

“With nudity and sexual proclivity loosened across the first world’s film boards, the vampire film finally got to embrace the eroticism of the genre in the 70s. Belgium’s Daughters of Darkness is the most artful and moody of the spicy lot.”

Aldus Collider in zijn toplijst met vampierfilms. Grindhouse voor de filmliefhebber met een voorkeur voor klasse, zogezegd. Ik lees op de pagina’s bij de film dat regisseur Harry Kümel jarenlang op de Filmacademie in Amsterdam gedoceerd heeft. En de Belgische herkomst (de film is primair Engelstalig) maakt het voor Nederlanders en Vlamingen inderdaad extra leuk, aangezien er genoeg valt te herkennen qua taal en omgeving (Oostende, Brugge, Brussel). Wat taal betreft is de film bijzonder voor een internationale ‘70’s productie, aangezien de cast die uit Fransen, Duitsers en Vlamingen bestond niet gedubd zijn maar zelf de dialoog hebben ingesproken. Hierdoor hebben sommigen een accent, maar wat loopt alles heerlijk synchroon.

“Uiteindelijk blijkt het weer zo een artfilm te zijn”, verzuchtte Alexspyforever vanmorgen in zijn review, waarbij hij constateerde enigszins tegen de stroom in te gaan. Maar goed dan, dat ik gisteren geen tijd had om mijn review af te maken, anders was die van hem onder nog weer een extra positieve van mij beland. Want dat 'arty' aspect beviel mij juist behoorlijk. Sfeervol, mysterieus en toch weer een tikje anders dan we gewend zijn. Voor vier sterren beklijft het ook mij niet genoeg, maar ik heb best van de stijl van de film en van Delphine Seyrig genoten.

Had je hem ook van mijn kijklijst gehaald als tip, of niet? Zo ja, het management accepteert geen verantwoordelijk voor de kwaliteit van de films

3,5*

Ik kan niet precies de vinger op àlle redenen leggen, maar Ebert als persoon en de manier waarop hij in het leven en zijn vak stond liggen me enorm na aan het hart. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar deze verfilming van Eberts memoires Life Itself, zeker aangezien als regisseur Steve James (Hoop Dreams) was aangetrokken en hij geproduceerd is door Martin Scorsese. Ik was bang teleurgesteld te worden, maar Life Itself is een uitstekende documentaire geworden die zoveel meer biedt dan je in de eerste instantie zou verwachten. Ik werd er diep door geraakt.

Wanneer Ebert precies op mijn pad in en in mijn systeem kwam zou ik niet eens meer kunnen zeggen, maar na het zien van een film en het vormen van een oordeel was Eberts review erop naslaan een vaste traditie geworden die ik tot de dag van vandaag in stand houd. Eerst met mijn wederhelft een oordeel vormen en daarna samen Ebert lezen, om vervolgens zijn review samen te bespreken. Heel af en toe was die niet zo sterk, maar over het algemeen zijn we allebei erg onder de indruk van zijn manier van schrijven. Ik was het zeker niet altijd met hem eens, maar zijn passie voor film en argumenten waren altijd de moeite waard om te lezen. Wat de belangrijke zaken des levens betreft, over het wezen van cinema, kunst, het leven, wetenschap/religie, was ik positief verrast over de nuance en diepgang die deze criticus aan de dag legde. Goed je wint niet zomaar een Pulitzer, maar toch.

Life Itself lijkt misschien een film waar een klein publiek voor is. Niet iedereen kent Ebert en zelfs onder de mensen die hem wel kennen zit wellicht niet iedereen te wachten op een documentaire over het leven van een filmcriticus. Dat zou jammer zijn, want Life Itself stijgt op een hoop fronten boven zijn ogenschijnlijke onderwerp (Ebert) uit. Eberts leven mag dan de kapstok zijn, maar de film is zoveel meer dan een rechtlijnige documentaire over diens leven. Steve James is niet geïnteresseerd in het en-toen-en-toen-verhaal. Hoewel we een goede indruk krijgen van Eberts carrière, zijn dit niet de zaken die je bijblijven.

Passie voor film, voor elkaar, voor het leven... Rivaliteit en vriendschap. Ziekte, doorzettingsvermogen, revalidatie en acceptatie. Het zijn de grotere (soms zware) thema's en vooral de manier waarop deze behandeld worden die Life Itself ver boven een standaard biografische documentaire uittillen. "Time is slipping through our fingers... like a long silk scarf". Uit zijn context gerukt maakt zo'n zin niet half de indruk die het in de documentaire maakt, maar James' film is naast een film over Ebert minstens evenveel een film over het leven zelf... En een keur van zaken waar we in dat leven mee te maken kunnen krijgen. Dit klinkt misschien abstract en zwaar op de hand, 'het is maar een film'... Dat is waar... En in dit geval, toch ook weer niet... De titel dekt hier wel degelijk de lading...

Wat Ebert en de film zelf betreft, ondanks een lichtelijk slepend middenstuk, wordt een sterk portret van een bijzonder mens neergezet. Het risico tot hagiografie licht al snel op de loer, maar James weet dit te balanceren door ook ruimte te laten voor wat opmerkingen over de minder positieve kanten van Eberts karakter. Toch, wanneer filmmakers als Herzog vertellen over wat Ebert voor ze betekende, of een bijna tot tranen geroerde Scorsese vertelt over wat hij (niet alleen carrière technisch!) aan Ebert te danken heeft, dan overheerst dat de anekdotes van huftergedrag.

Er is een mooie balans tussen talking heads, archiefbeelden en 'het nu van 2013' wanneer James bij Chaz en Ebert in het ziekenhuis is. Het groteske aangezicht van Ebert in de ziekenhuisscènes, overgehouden aan ettelijke operaties in de strijd tegen kanker zal voor sommigen een bevreemdende ervaring zijn. Met een hangende onderkaak is er van zijn mimiek weinig meer overgebleven dan een verwrongen, bizarre glimlach. Terwijl hij spreekt via zijn laptop, zorgen zijn doorzettingsvermogen en goede humeur er echter voor dat je daar eigenlijk niet eens zo op let, al is het op sommige momenten best zwaar wanneer je door zijn open mond zo op zijn borstkas kijkt. Ebert geeft ons een eerlijke blik op zijn worsteling met de medische problemen waar hij zijn laatste jaren mee te kampen had. Het is niet altijd fijn om te zien, maar dwingt wel een zeker respect af. Dit is wie ik ben, en wat ik momenteel doormaak...

Goede muziek, een knappe montage, uitstekende research en een bijzonder knappe voice-over van Stephen Stanton voor de autobiografische quotes uit Eberts memoires (ik dacht even dat het Ebert zelf was), maken van Life Itself een gelikte documentaire die absoluut een groter publiek verdient dan wat hij uiteindelijk krijgen zal. Mijn initiële waardering was 4* sterren, maar na de tweede helft van de film deze morgen nogmaals te hebben gekeken en wederom behoorlijk geraakt te zijn, is voor mij 4,5* toch echt op zijn plaats. Life Itself bleef nog lang door mijn hoofd gaan, lang nadat het scherm weer zwart was geworden.

Voor filmliefhebbers eigenlijk verplichte kost, maar ook mensen die minder affiniteit hebben met Ebert, filmkritiek of filmgeschiedenis zouden nog wel eens positief verrast kunnen worden door Life Itself. Schitterend.

4,5 *

Een kind dat zichzelf uit het leven terugtrekt en als het ware uit lijkt te zetten. Vreselijk.

Ik had het bij de trailer al zwaar en heb de 40 lange minuten die het duurt, aangedaan zitten te kijken. Nu komt dat meer door de (ernst van) de inhoud dan het staaltje filmmaken, en dat maakt de film enigszins moeilijk te beoordelen. Het is knap geschoten, maar qua documentaire maken niet zo baanbrekend.

Ik had tot vandaag nog nooit van Resignation Syndrome gehoord, maar wat extra googelen na de docu leert dat het met name in Zweden en op Nauru (waar Australië haar kindervluchtelingen tot voor kort leek te dumpen) officieel is gediagnosticeerd. Er is reeds een arts op deze aandoening aan het promoveren, en die werkt ook mee aan deze docu. Het gaat niet om enkele gevallen en lijkt besmettelijk te zijn in uitzichtloze situaties waarbij de kinderen reeds getraumatiseerd zijn. Dan zou je zeggen ok, het is psychologisch, maar zodra die kinderen in coma liggen reageren ze nergens meer op. Geen reflex, geen reactie op pijnprikkels.

Ik ben zelf niet geheel onbekend met jeugdtrauma en Miss Milton is als 11 jarige met haar ouders, jongere zus en kleine broertje noodgedwongen hierheen gevlucht als kind, dus het komt voor mij misschien iets dichterbij dan voor de gemiddelde kijker... Maar Life Overtakes Me raakte me behoorlijk.

3,7*

- 'Terugtredingssyndroom' treft jongeren Zweden: 'ze vallen weg uit de wereld' - AD

- What is resignation syndrome? - The Economist

- What is Resignation Syndrome? | Médecins Sans Frontières

Life, animated duikt inderdaad niet erg de diepte, maar het is ook geen docu die 'The story of autism' pretendeert te zijn. Dit is echt verhaal van een gezin, en meer specifiek een jongen met een vorm van autisme, en hoe hij uiteindelijk opnieuw leert te communiceren en om te gaan met de wereld om hem heen. In zijn geval weet hij houvast te krijgen door de realiteit te koppelen en in malletjes van Disney films en karakters te stoppen.

Het raakte mij wel, moet ik zeggen. Met name de scènes waarin de ouders geëmotioneerd vertellen over hoe het voor hen was opeens niet meer (de omslag kwam toen Owen drie was) met hun kind te kunnen communiceren, grepen mij wel naar de strot. De geanimeerde scènes die de belevingswereld van Owen moeten verkennen of gebeurtenissen van vroeger moeten tonen, zijn behoorlijk mooi.

Net geen acht voor mij, daarvoor was hij net een stukje te Amerikaans en aan de oppervlakte, maar dit was een fijne zondagmorgenfilm.

3,7*

Voor de 100e titel deze horrorchallenge doen we natuurlijk iets speciaals; sorry Tobe, dan doel ik niet op jou... Maar op het adembenemende brunetje dat ik bij IH88 al voorbij zag komen. Niet normaal. Eigenlijk had ik Lifeforce vorig jaar al op de planning, vermoedelijk door de tot de verbeelding sprekende (of moet ik zeggen weinig aan de verbeelding overlatende?) 2022 registratie van Number23, maar toen is het er niet van gekomen. Volgens mij had ik al een andere Hooptober qualifying film gezien, en deze daarom maar doorgeschoven naar dit jaar.

Lifeforce mag wendyvortex tot zijn grote bewonderaars rekenen, en ook joolstein, theunissen en noodless zijn behoorlijk positief. Shadowed en Alexspy zijn dat stukken minder. Collins en Woland zitten daar wat tussenin, en ik denk dat ik me ook in dat kamp bevind. Er is een hoop aardigs en vermakelijks, al voelt het geen moment alsof de karakters zelf geloven dat het echt zou kunnen. Daarmee blijft Lifeforce toch wat aan de kant van vermakelijke camp, zonder echt spannend of aangrijpend te worden. Stewart is bovendien altijd een meerwaarde, al duurt het even voor hij op komt draven.

Het schijnt dat jaren nadat de film was uitgebracht, en Tobe Hooper gevraagd werd wat het eerste was dat in hem opkwam als iemand hem naar 'Lifeforce' vroeg, hij weinig meer dan “Mathilda May" wist uit te brengen.

Geef de man eens ongelijk.

3,1*

Audiovisueel is het smullen, maar verder haalt deze niet-Toy Story film (zoals de synopsis ook duidelijk aangeeft) voor mij lang niet het niveau van die films. We zouden hem er niet mee moeten vergelijken, maar zelfs zonder het titulaire karakter, zou men dat aangezien het een Pixar film is vermoedelijk alsnog doen. Ik kan me voorstellen dat er kijkers zullen zijn die hier iets vinden dat ze bij Toy Story niet zagen, maar voor mij is het meer andersom. Het idee is best ballsy, maar het zal geen Pixar Classic worden als je het mij vraagt.

Lightyear is ontegenzeggelijk een vlotte film met een aantal leuke set pieces, en ik vermoed dat de kids zich absoluut niet zullen vervelen. Neither did I. Maar ik had er ook nauwelijks een connectie mee, en dat was bij Pixars vroegere werk (op Cars na) ondenkbaar. Hier voelt hoe het verhaal zich ontwikkelt behoorlijk willekeurig.

Die Golden Age waarin Pixar niets fouts leek te kunnen doen, en de ene geweldige animatie na de andere maakte, is voorbij; en dat wist ik al. Maar ik hoop dat ze nu en dan toch iets maken met wat meer ziel dan dit. Misschien dat Elemental kan verrassen (geregisseerd door Peter Sohn, die hier het lichtpuntje Sox inspreekt, en eerder het niet memorabele The Good Dinosaur afleverde). Lightyear maakt de verwachtingen voor mij helaas niet waar. Dat is misschien niet eerlijk na 4 Toy Story films die tussen de 4* en 4,5* schommelen, maar het is wat het is.

3,2*

Lisa Frankenstein is geschreven door Diablo Cody en het regiedebuut van Zelda Williams. Inderdaad, de dochter van Robin Williams. Ze maakte hiervoor wel al enkele korte films en muziekvideo’s, maar dit is haar eerste feature film. Het is lang niet gek wat Williams met het beperkte budget van 13 miljoen dollar weet te doen, vooral aangezien de film in feite een period piece is. De populariteit van de eighties vibe die inzette na Stranger Things mag dan al weer even op zijn retour zijn, Lisa Frankenstein draait zich er nog eens lekker in om. En persoonlijk vind ik dat nu en dan niet onaangenaam.

Met een zesje op IMDb en een meta score van 4,7 is William’s film niet persé bijzonder lovend ontvangen, al waren enkelen wel degelijk positief. Onze ibendb bijvoorbeeld. Zelf vond ik Lisa Frankenstein vooral aangenaam wegkijken, uitbrakkend van de nachtdienst en het te kort slapen overdag. Kathryn Newton en Carla Gugino zie ik graag, en ook de Filipijns-Amerikaanse Liza Soberano als het ‘perfecte cheerleader zusje’ (die je ook een beetje wilt slaan met pom-poms) is een prettige verschijning.

De transformatie van Liza en Cole Sprouse’s creature, en hun onderlinge relatie maken misschien niet heel veel indruk, maar als vertier werkt het prima.

3,1*

Smakeloze, oversentimentele kitschfestijn-draak. Helaas bleken mijn 'angsten' niet alleen gegrond, het was nog een stukje erger dan ik dacht. O'Hare is een met overdadige kleurenfilters bewerkt ansichtkaartstadje, waar het altijd een soort karikatuur van Golden Hour lijkt. Het wordt bevolkt door eendimensionale karakters die met onderlinge spanningen te maken krijgen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. De kleine Little Boy gelooft dat hij met pure wilskracht dingen kan bewegen, min of meer aangemoedigd door de vriendelijke dorpspriester, die hem tevens een lijstje opdrachten geeft, waarop bij voltooiing de almachtige God wellicht zijn vader terug zal brengen. Want, true faith can move mountains, if there isn't the slightest doubt. Zucht.

Alejandro Monteverde's regie is minstens even rotsvast en consistent. We lijken te worden getrakteerd op een waar Smörgåsbord, maar alles smaakt hetzelfde: Feeëriek belichte shots van idyllisch klein stedelijk Amerika in de jaren '40, de karikaturale bully die de kleine held het leven zuur maakt, de bedachtzame met haat vanuit de gemeenschap geconfronteerde Japanse Amerikaan, en natuurlijk Little Boy, die op de stijger staat met zijn handen in dezelfde pose waarmee hij eerder een berg leek te verplaatsen. Er is hem verteld dat de enige manier om zijn krijgsgevangen vader (zijn enige vriend) terug naar huis te krijgen, het eindigen van de oorlog is. Luid kreunend en steunend met vertrokken gezicht en verrassend veel tandvlees, staat hij daar, uur na uur, misschien wel dag na dag. En uiteraard op de achtergrond een ondergaande zon.

Praktisch ieder moment wat tastbaar en echt had kunnen zijn, wordt teniet gedaan door overmatige corn-syrup zoete muziek, en een terugkerende verscheidenheid aan close-ups van snotterende acteurs. Al die cornyness en smakeloosheid bereikt een triest hoogtepunt op het moment dat de oorlog over is. Little Boy, you did it! Het countryliedje “This Little Light of Mine” begint te spelen terwijl het dorp hem omringt. Het staat zelfs op de voorpagina van de krant. Het moment waar iedereen die iets van geschiedenis weet al voor vreesde is gekomen, de atoombom op Hiroshima met de nickname Little Boy. Als je het maar graag genoeg wilt en gelooft dat je kunt, veegt God graag een complete stad van de kaart, zodat je vader naar huis kan komen. Hoezee! Er lijkt even een moment van introspectie te komen wanneer we beelden van de verwoesting zien, maar dit is slechts een middel om Little Boy's angst te tonen dat zijn handeling nadelige gevolgen kan hebben voor zijn vader, mochten de Japanners zich op de gevangenen wreken. Little Boy en de bom zijn beiden contrastrijk rood tegen een praktisch ontkleurde achtergrond. Waar hebben we dat eerder gezien?

En inderdaad komt dan het bericht dat pa is omgekomen zo vlak tegen het eind van de oorlog. Maar wie na veel films te hebben gezien wat cynisch of sceptisch is geworden ten aanzien van dit soort verhalen, heeft gelijk. De poster zegt het al: Believe the impossible. Pa leeft nog. Een orgie van snotter close-ups kondigt zich aan.

Waar films als Hachiko of Departures ook niet wars zijn van een overvloedige dosis sentiment, gebeurt het daar op een heel andere manier. Little Boy verdrinkt zowat in zijn eigen, zwoel belichte, met zoetgevooisde klanken begeleide boodschap dat je met geloof alles voor elkaar kan krijgen. De kleine nuanceringen die de film maakt, met de andere levensvisie van Little Boy's oudere Japanse vriend, en de concessie van de priester dat 'zelfs als de jongen zijn geloof zijn vader niet terugbrengt, zal datzelfde geloof hem steunen met het verwerken van het verlies', lijken slechts plichtmatig. This has all the nuance of a sledgehammer, zo concluderen enkele reviews. En dat is geen understatement. Op sommige momenten schoot ik letterlijk in de lach, zo slecht. Ik heb hem gisteravond ook uit moeten zetten, om vanmorgen verder te gaan. Niet uit moeheid, maar ik trok het gewoon niet meer.

Wie een film wil zien over kinderen die omgaan met verlies en gemis, kan duizend keer beter Jeux Interdits kijken.

Is er dan niets goed, dat je 1* geeft? Nou... Emily Watson, Tom Wilkinson en Ted Levine zijn alle drie prima acteurs, en hetzelfde geldt voor Cary-Hiroyuki Tagawa. Maar ze krijgen simpelweg weinig om mee te werken. Cinematografisch heeft de film wel degelijk ambities met zorgvuldig gekaderde shots en grootschalig production design, maar alles wordt overwoekerd door de onechtheid die de film uitstraalt, zowel emotioneel als qua kleuren. Crosscutting tussen Little Boy die achterna gezeten wordt en zijn vader die gevangengenomen wordt, is an sich niet verkeerd (werkte in Snatch ook, Tyrone and the properly fucked rabbit), maar ook dat voelt hier in de context van de film, als niet meer dan weer een nagel in de doodskist.

Het grote mirakel is voor mij dan ook niet een van de gebeurtenissen in de film, maar de voornamelijk positieve ontvangst tot nog toe op MovieMeter. Ik kijk zelden iets waarvan ik vermoed dat ik het niet op zijn minst goed vind, waardoor ik niet zo vaak onder de 6 hoef te duiken met mijn waarderingen. Voor Little Boy doe ik het echter graag, wat een prutfilm.

1*

Een genetische gemodificeerde plant waar je tegen moet praten, aandacht geven en goed voor moet zorgen. In ruil daarvoor geeft hij oxytocine af en ga je je gelukkig voelen. Maar is dat wel zo? De planten die in dit lab gemaakt worden, weten de werking van dat beoogde idee al vrij vlot in twijfel te trekken.

Little Joe draaide op het IFFR en sinds afgelopen maand in de bioscopen, al heb ik hem gisteravond veilig thuis gezien; we kijken de Coronakat in tegenstelling tot onze eerdere gerustheid, toch nog even uit de boom. Ik ben eigenlijk een beetje verbaasd dat juist deze wat klinische sci-fi horror de bioscopen heeft gehaald. Qua tempo en toon is het bepaald geen allemansvriend zou ik zeggen, en het sound design en de atonale, behoorlijk aanwezige score van Teiji Ito maken je weliswaar erg ongemakkelijk, maar we ergerden er ons nu en dan ook flink aan. Met name de schrille hoge piep bij scènes in de plantenkassen was meer vervelend dat sfeerverhogend.

Toch is Little Joe visueel gezien erg interessant, al was het alleen al door het bijzonder kleurgebruik en de belichting. Whishaw en Beecham spelen bovendien uitstekend (Beecham won beste actrice op Cannes), maar of dat voldoende is om Little Joe tot een prettige kijkervaring te maken, zal grotendeels van die kijker afhangen. Dat is natuurlijk altijd voor een deel zo, maar bij Little Joe geldt dat wellicht iets sterker.

3*

Met afstand de zwakste van de films die Affleck geregisseerd heeft, en tevens de eerste die ik niet goed vind en lager dan 3,5* krijgt toebedeeld.

Ik twijfel nog richting het zesje, maar vooralsnog ben ik streng: de film heeft me praktisch niet weten te grijpen, en dat is voor een gangsterfilm tijdens de drooglegging eigenlijk wel een doodsteek, gezien de eerdere palmares van Affleck wanneer hij in de regiestoel zit. Schrijven, regisseren en de hoofdrol was ook duidelijk geen goed idee, zoals andere hierboven al aangeven, en zijn Joe Coughlin krijgt meer aandacht dan het karakter weet te rechtvaardigen.

Het kabbelt maar wat, en op enkele mooi geschoten actiescènes na, is het eigenlijk wat saaiig. Niet zozeer vanwege de pacing, maar meer omdat Affleck niets interessants met het verhaal of de karakters doet. Waarom dan nog die 2,5*? Het production design van de film is fantastisch, kostuums, sets, auto's... Het ziet er geweldig uit. En ook de score is vrij aardig, Maar dat is natuurlijk niet genoeg om de film redden.

Kijk dan liever The Untouchables of de eerste seizoenen van Boardwalk Empire. Hopelijk herpakt Affleck zich met zijn volgende film. Dat hij de nieuwe Batman niet gaat regisseren is al een stap in de juiste richting, denk ik.

2,75*

Drie jaar verder, maar eindelijk heb ik hem ook gezien. Liyana laat zien wat de kracht van verhalen vertellen betekent voor kinderen; ze worden niet alleen creatief uitgedaagd, maar kunnen tegelijkertijd hun eigen ervaringen in een narratief verweven, en wellicht hiermee een plekje geven. Want deze kids in Swazilands hebben de nodige bagage.

Liyana is een mooi gefilmde docu met dynamische prenten. Geen klassieke animatie hier dus, maar het werkt wel. De live action is mooi gefilmd, en de vertellende kinderen zijn erg aanstekelijke karakters.

Mijn eerste film uit Swaziland, en dat viel niets tegen.

3,7*

Dit was de laatste van de losse city-appartement trilogie die ik nog niet gezien had, na Repulsion en Rosemary's Baby. Zo indrukwekkend als die twee is The Tenant (ik zag hem in het Engels, en dat liep bij de meeste acteurs vrij synchroon) misschien niet, maar het is alsnog een fijne Polanski, met een hoog paranoia gehalte. Het duurt even voor de film op gang komt, maar daarna komen er een aantal behoorlijk memorabele scènes, wat mij betreft.

Ebert was niet zo dol op deze film, maar wat mij betreft kunnen we die dus in het rijtje van Roger's mistakes plaatsen. The Tenant is een rustig opgebouwd, maar bijzonder sfeervol stukje narigheid, waarin Polanski (die een best aardig acteur blijkt) steeds verder in conflict komt met de buren in zijn appartement, wat voor hem steeds meer als een complot begint te voelen. Waarom staan die mensen die hij uit zijn raam ziet bewegingsloos stil op de wc? Waarom heeft de vorige huurder zich in deze zelfde kamer uit het raam gegooid? Bergman cinematograaf Sven Nykvist legt een en ander op gloomy wijze vast.

De film heeft een flinke sloot Oscarwinnaars en genomineerden, waaronder Isabelle Adjani, waarbij ik 2 keer moest kijken of ze het nu wel of niet was, toen haar karakter werd geïntroduceerd. Achteraf viel dat mee, want Shelley Winters had ik helemaal niet herkend, terwijl ik 4 dagen terug nog A Place in the Sun (1951) zag. Ik dacht dat ze daar al een beetje irritant was, maar hier speelt ze écht een rotwijf. Pardon my French.

Mijn veertiende Polanski, en tiende speelfilm van zijn hand. Wederom geen teleurstelling gelukkig. De 'grote' titels die ik nog niet gezien heb zijn Knife in the Water, Cul-de-sac, Tess en The Fearless Vampire Killers. Vooral naar die eerste ben ik toch wel erg benieuwd, nu hij al een jaar of wat klaarligt.

4*

Hitchcocks The Lodger: A Story of the London Fog (1927) heb ik in 2012 in de bios mogen zien met live muziek, en ik had daarna nooit zo’n haast om deze versie te kijken. De horrorchallenge is altijd een uitstekende aangelenheid om dat soort titels dan toch eens mee te pakken. Met 12 jaar ertussen (en nu een talkie) is een rechtstreekse vergelijking wat lastig, maar ik geef beide verfilmingen een ruime voldoende, en John Brahms remake is daarmee absoluut beter dan ik had verwacht. Het acteerwerk is hier en daar wat theatraal, maar Merle Oberon brengt wel de nodige afleiding daarvan.

3,5*

Wat mij betreft een nieuwe benchmark in marvel/superhelden films. Gekraaid van plezier heb ik, en was tevens ontroerd. De R-rating doet twee dingen: wanneer de actie losgaat, gaat hij ook bruutlomp los. En anderzijds is er meer ruimte om het tempo in de overige scènes omlaag te brengen. Omlaag zeg je?! Ja, omlaag. En dat blijkt een goede zaak. Met het tonen van meer geweld had die r-rating ook minder te maken.

Regisseur James Mangold:"For me, what was most interesting in getting the studio to O.K. an R rating was something entirely different. They suddenly let go of the expectation that this film is going to play for children. And when they let go of that, you are free in a myriad of ways. The scenes can be longer. Ideas being explored in dialogue or otherwise can be more sophisticated. Storytelling pace can be more poetic and less built like attention-span-deficit theater." Dat je het even weet.

Dit zal niet iedereen evenveel bevallen, maar voor mij was de combinatie van het menselijke drama, de karakteruitdieping en de actie een gouden greep. Geen overdaad aan CGI, geen end-of-the-world scenario, geen leger aan mutanten, maar een handvol mensen op hun laatste benen, die om verschillende redenen toch doorgaan. Krachtig in zijn eenvoud, en des te geloofwaardiger (voor zover die term van toepassing is in het Marvel Cinematic Universe). Hugh Jackman, Patrick Stewart en 'het jonkie' krijgen hierdoor alle ruimte om te schijnen. Weinig luchtigheid hier, maar wat een menselijkheid en rauwe emotie.

Ik vond de actiescènes heel fijn gechoreografeerd, vernieuwend en heerlijk hard: zo hoort het in een Wolverine film. Je beseft nu pas wat we met de PG-13 Wolverine hebben moeten missen. Uiteraard zijn er bloed en lichaamsdelen na zo'n uithaal! Nieuwkomer Dafne Keen is niet alleen geweldig gecast, maar brengt de actiescènes echt naar een ander niveau. De dynamiek is fenomenaal. Wat kan die compleet berserk gaan. Smullen, die woede. Behoorlijk indrukwekkend, om de bad guys op zo'n atletisch agressieve wijze om zeep te zien worden geholpen.

De toon van deze film is dus anders, dood en depressie zijn nooit ver weg. Uitzichtloosheid wellicht evenmin. Dat zijn we niet echt gewend van Marvel, maar voor mij smaakt het absoluut naar meer. Logan is voor mij niet alleen de beste Wolverine film, maar de beste Marvel film period.

Yes Deadpool. That includes you.

Meer van dit alsjeblieft. Ruime 4*