Opinions

Logan's Run (1976) is er eentje van de sci-fi en cult lijstjes, over een dys... ut... opische maatschappij waarin mensen in een van de wereld afgesloten koepel plezier nastreven. Maar bij het 30e levensjaar is het klaar, en wordt je gedwongen 'herboren'. Wie daar niet akkoord mee gaat, wordt als runner nagejaagd door de meedogenloze sandmen. "Logan's Run is a vast, silly extravaganza that delivers a certain amount of fun, once it stops taking itself seriously", schreef Ebert destijds, al waren er genoeg critics die minder enthousiast waren. En ik snap de aangevoerde redenen zeker.

Het is allemaal een beetje kitschy en plastic, en de gedachte dat dit een Oscar voor beste special effects had, verbaast anno 2022 wellicht. Michael York weet de film ook bepaald niet te dragen. Maar ik vond het alsnog vermakelijk. En Jenny Agutter.

3,2*

Sommige films hebben een pulserende energie die af en toe bijna je tv scherm uit lijkt te komen. Go had dit bij bepaalde scènes en ook het geweldige Requiem for a Dream schoot regelmatig in een stroomversnelling van dynamiek en visuele flair. Lola Rennt is een zijn eentje nog energieker, dynamischer en drukker dan die twee films samen.

De jonge Duitse Lola (Franka Potente) wordt opgebeld door haar gestresste vriend Manni (Moritz Bleibtreu) dat hij 100.000 Mark van zijn criminele baas heeft kwijtgemaakt en dat als hij over 20 minuten niets beters weet hij de supermarkt gaat overvallen aangezien zijn baas hem doodmaakt als hij niet met het geld over de brug komt. Lola moet alles op alles zetten om dit te voorkomen. Een kleine verandering of hindernis in haar sprint kan verschillende uitkomsten bieden en grote gevolgen hebben voor de afloop van het verhaal.

Lola Rennt stond al 13 jaar op mijn watchlist, de lijst met films die ik nog moet kijken. Ik heb hem nooit vermeden maar hij draaide niet in mijn bioscoop, ik kwam hem daarna niet echt tegen in de winkels of mijn oog viel er in de videotheek niet op. Er is geen goede verklaring voor. Ik wilde hem kijken toen ik 18 was en heb hem nu gezien op mijn 31e, maar ik heb me 81 minuten enorm vermaakt en zelfs voor een deel weer die jonge filmliefhebber gevoeld. De film die Tykwer heeft afgeleverd voelt zelfs zoveel jaar na release nog steeds fris, origineel en vernieuwend. Hij speelt natuurlijk leentjebuur bij tig andere filmmakers zoals De Palma, maar weet toch een compleet eigen film af te leveren

Franka Potente is de absolute ster van deze film, niet alleen is ze vaker in beeld dan Bleibtreu maar wanneer ze in beeld is ze ook nog eens ècht in beeld: rennend op volle snelheid. Beide spelers leveren een prima acteerprestatie, al acteerde Bleibtreu in het indrukwekkende Das Experiment wat meer naturel. In de bijrollen zitten nog een aantal bekende Duitse gezichten die ook goed acte de présence geven.

Belangrijker echter dan Potente's indrukwekkende talent om te hollen, en wat duidelijker zijn stempel op het eindproduct heeft gedrukt, zijn drie zaken waar zij geen invloed op heeft gehad. In de eerste plaats moet het camerawerk genoemd worden. Lola is namelijk niet de enige die weinig stilstaat in deze film, we volgen haar als kijker op de voet, soms letterlijk. Gelukkig is er hierbij niet handheld camerawerk gekozen maar maakt cameraman Frank Griebe gebruik van crane en steadycam shots. Als Lola in volle vaart een trap op sprint gaat de camera mee, en zonder te schudden. Vervolgens zorgt een snelle montage er voor dat het geheel er nog dynamischer uit komt te zien. Er zitten meer dan 1500 shots in de film, die met name in het begin van de film elkaar snel opvolgen. Tykwer maakt van allerlei overgangen gebruik, tot en met animatie aan toe.

Filmmuziek is wat mij betreft een niet altijd op waarde geschat onderdeel van de filmbeleving. Je kunt iets nòg zo spannend of zielig maken, maar het komt een stuk minder intens over zonder de juiste muziek. Lola Rennt heeft met een pompende techno soundtrack (mede gecomponeerd door Tom Tykwer) absoluut de juiste soundtrack. Ook muziekliefhebbers die niets met dat muziekgenre hebben zullen moeten toegeven dat dit de onvermoeibare energie van Lola Rennt alleen maar ten goede komt.

Een minpuntje aan de film is dat de flitsende montage op enkele momenten net iets uit de bocht schiet waardoor het onprettig voor de ogen wordt om naar te kijken, en dat kan niet Tykwers bedoeling zijn geweest in die scène. Verder zal de herhaling die optreedt door de vertelstructuur met drie verschillende scenario's niet iedereen bevallen, al is er genoeg variatie om het voor de kijker interessant te houden. Dit zijn echter kleine smetjes op een verder zeer vermakelijke en originele film.

Lola Rennt is eigenlijk een film die ik iedereen aan zou kunnen raden. Het is een spectaculair stuk cinema dat bijna uit zijn voegen barst van de energie, zich niet direct met andere films laat vergelijken en bovendien een visuele traktatie is. Tykwer is momenteel bezig met Cloud Atlas die hij samen met de Wachowski's heeft gemaakt. Wie niet tot November wil wachten kan zich in de tussentijd (in elke geval eventjes) goed vermaken met Lola Rennt.

Trailer

Het is bijzonder hoezeer ik uitkeek naar de nieuwe Oz Perkins, terwijl ik bij inspectie pas twee films van hem gezien blijk te hebben: Gretel & Hansel (2020) en February (2015). De eerste gaf ik slechts een zesje en February ook maar een zeven, maar die laatste heb ik wel echt van genoten, en voelde als een belofte naar meer. Longlegs leek dat waar te gaan maken in de early buzz. En daarna werd het inderdaad een gigantische kaskraker.

Tien jaar na It Follows (2014) speelt Maika Monroe FBI-agente Lee Harker, die de zaak van een seriemoordenaar krijgt toegewezen. Het onderzoek neemt onverwachte wendingen en er is zelfs sprake van occulte praktijken. Lee ontdekt dat ze een persoonlijke band heeft met de moordenaar. De tijd dringt om hem tegen te houden voordat een nieuw gezin vermoord wordt.

Dat een horrorfilm dikke doekoe binnenbrengt aan de box office en zijn budget meermaals terugverdient zien we wel vaker, maar dat een film óók een kritisch succes is, al iets minder. Maar Perkins' film is dat absoluut. Wellicht te traag voor sommigen, maar een traktatie voor veel doorgewinterde filmliefhebbers die de pacing en moeite die erin gestoken is wel kunnen waarderen. In het acteerwerk, cinematografie, score en editing blijkt duidelijk dat dit geen tussendoortje voor Perkins was.

Monroe speelt de rol van haar carrierè (en brunetje staat haar goed!) en Cage weet zijn unhingedness bijzonder vakkundig binnen de grenzen te houden van wat de film toestaat, al zullen over dat laatste de meningen verschillen. En terwijl de kijker zijn weg probeert te vinden door het onvoorspelbare script (dat net zo veranderlijk is als de aspect ratio), zorgen Perkins regie, de fraaie beelden en de score van Elvis Perkins (als Zilgi) voor een bijzonder sfeervolle trip, die me nu en dan zelfs even aan Fincher deed denken.

Een film die herziening vraagt voor een definitief oordeel, maar nu al een mooie waardering krijgt.

4*

Helaas, dat viel wat tegen. Het script (en de karakters) spraken mij niet echt aan, en de animatie is niet zo vloeiend als ik had gehoopt. Sommige achtergronden zijn prachtig, maar het anime character design is totaal niet mijn smaak. Wèl is het fijn om weer even in deze wereld te vertoeven en de klanken van Howard Shore's score te horen, ook al had ik early 2022 (toen dit geteased werd) gehoopt op meer.

Een zesje.

Lore (2012) - Eind WOII vanuit het perspectief van een Duits tienermeisje

De Australische regisseur Cate Shortland koos ervoor om eens niet het slachtofferperspectief te nemen maar dat van de dader, althans, de kinderen van de daders. Volledig geïndoctrineerd komen ze er plots alleen voor te staan als Berlijn valt en Hitler zich van kant heeft gemaakt. Feitelijk in de steek gelaten door hun ouders, moeten de kinderen zich maar zien te redden met een handvol sierraden.

De film volgt de tocht van Lore en haar 4 jongere broertjes en zusje van wie één nog maar een baby is, vanuit het Schwarzwald naar Hamburg waar hun oma woont. Onderweg komen ze Thomas tegen, een jongen die joods lijkt te zijn. Lore wordt heen er weeg geslingerd tussen haar aangeleerde afkeer van joden en haar ontluikende seksualiteit die met allerlei gevoelens voor Thomas gepaard gaat.

Lore is prachtig gefilmd, met veel aandacht voor detail. De camera zit de karakters soms vrij dicht op de huid en vaak heeft het geheel iets sprookjesachtig, maar meer op een dromerige manier dan in de connotatie van kinderverhaaltje. Integendeel, Lore schrikt niet terug om de ellende in beeld te brengen.

Lore is een coming of age story van een meisje wiens hele wereld, ideologie en het beeld dat ze van haar ouders heeft en ineenstorten terwijl ze door het chaotische naoorlogse Duitsland zwerft met wat over is van haar familie, niet wetend wie ze kan vertrouwen en amper in staat om te overleven. Lore heeft het lef anders te zijn, de Duitsers spreken Duits in plaats van Amerikaans met Duits accent en de film echt weet onder je huid te kruipen.

De befaamde voorloper van Jurassic Park en ’s wereld eerste feature speelfilm met stop motion effecten. Het plan was om hem dit jaar met live muziek te zien, maar dat was helaas door ziekte niet doorgegaan. Gelukkig is er sinds een paar jaar een prachtige 2k remaster van Flicker Alley en Lobster Films beschikbaar, waardoor we ook thuis deze klassieker met o.a. Wallace Beery in volle glorie (en de meeste complete print in decennia) kunnen bewonderen.

De naam Willis O’Brien zal wellicht niet iedereen iets zeggen (ik had hem zelf ook even niet meer paraat), maar hij zou 8 jaar later ook de effecten voor King Kong (1933) verzorgen. Die pionier zorgt er ook hier voor dat de prehistorische reuzen uit het verhaal van Arthur Conan Doyle tot leven worden gewekt. De film is prachtig gerestaureerd met een volledige nieuwe orkestrale score van Robert Israel, en eigenlijk verplichte kost voor alle liefhebber van de stomme film; ik betreur het echt dat ik deze niet op het grote doek heb kunnen zien, maar wellicht krijg ik ooit een herkansing.

4*

Leo McCarey heeft enkele films gemaakt die ik erg goed vond, dus ik verwachte wel iets van Love Affair. Maar tijdens het kijken had ik erg het gevoel dat ik dit al eens gezien had, wat toch niet het geval bleek. Wel kwam ik erachter toen de film even bezig was, dat dit een eerder variant was van een remake die McCarey zelf vele jaren maakte; An Affair to Remember (1957), waarover ik schreef:

Dat temperde de verwachtingen enigszins, kan je wel stellen. Maar in een zondagavond nachtdienst waarin echt niets te doen is, kun je best wat tijd verdoen.

Love Affair heeft Irene Dunne en Charles Boyer, waar de remake Cary Grant en Deborah Kerr opvoerde, maar verder ook met dit duo in de hoofdrol, kan dit verhaal me simpelweg niet heel erg boeien. De film was genomineerd voor 6 Oscars, waaronder Best Picture, maar verzilverde er geen enkele. Er was een onbeduidend filmpje van David O. Selznick dat jaar, iets met Gone with the Wind?

2,5*

Drie berichtjes slechts, dat valt me tegen voor een toch wel gelauwerde film als deze. En dat de vierde dan van mij moet komen, niet eens een musicalliefhebber bij uitstek. Wonderlijk

Het is vermoedelijk mijn eerste film met Maurice Chevalier, ik geloof niet dat ik ooit iets van hem gezien heb. Maar het is schijnbaar mijn vierde film van Rouben Mamoulian, na Applause, Dr. Jekyll and Mr. Hyde (aanrader), als we zijn werk aan Cleopatra meerekenen (hij werd vervangen door Mankiewicz). Persoonlijk ben ik veel meer van zo'n beginscène dan een Isn't it romantic scène, en ik hoopte dat dit net zo'n fijne pre-code als Gold Diggers of 1933 (1933) zou zijn. Wat een fijne musical was dat. Dat niveau haalt Love Me Tonight niet, maar het zag er nochtans behoorlijk goed uit, zodra ik een fatsoenlijke versie in de krochten van het internet opgedoken had, althans. Wellicht verklaart dat het gebrek aan stemmen?

Toch, naarmate de film vordert, blijkt Mamoulian wel wat van de pre-code sassyness van Jekyll meegenomen te hebben (the doctor's eye is satisfied), en experimenteert hij zeker naar het einde toe wat met de mogelijkheden van het medium. Het verhaaltje blijft dun, Chevaliers accent ligt misschien niet iedereen (ik had er weinig last van), maar dat hij de overgang van silent naar talkies wél goed gemaakt heeft, is op zich al interessant.

Viel mij dus niet tegen, maar ik had wellicht minder verwachtingen. Leuk.

3,5*

Het is soms iets experimenteel, maar ik vond het vooral een mooie manier om een jeugdvriendin te herinneren, die zo lang geleden (enkele weken na het Rodeny King incident) tragisch om het leven kwam. Zoals de synopsis aangeeft, de dood van Latasha Harlins leidde mede tot de LA riots van 1992. Regisseur Sophia Nahli Allison brengt wie ze was, de buurt en de herinneringen van haar vrienden en familie met een kleurrijke collage tot leven. De pijn is nog steeds aanwezig.

A Love Song for Latasha (2019) is te zien op Netflix en in de race voor een Oscar voor best documentary short dit jaar.

3,8*

"I’m the love witch. I’m your ultimate fantasy"

Als ik tijdens de horrorchallenge door één ding het meest verrast ben, dan is het wel wat een verscheidenheid aan films er zijn, waar je het horrorlabel aan kunt hangen. Van pure slashers, eigenzinnige horrormusicals, tot stilistische en feministische technicolor hoogstandjes als Anna Billers The Love Witch.

Bij het zien van de trailer destijds, leek dit me een fijne hommage aan de sexploitation films van de jaren ’60 en ’70, maar niets bleek minder waar. Billers film is er eentje met een boodschap, een zeer persoonlijke film over (de onmogelijkheid van?) liefde, genderverhoudingen en wat er van vrouwen wordt verwacht. En hoe dat je als vrouw zijnde kan vernietigen. Het internet staat vol met interviews over The Love Witch, en Biller blijkt een bijzonder welbespraakte filmmaker en cinefiel, met een verregaande visie over wat ze precies met haar film wil vertellen. Maar het is natuurlijk beter om eerst de film te kijken.

De film opent met een zeer herkenbaar rear-projection shot in de auto, en de toon is gelijk gezet. Elaine is zoek naar liefde, nadat haar man onder mysterieuze omstandigheden om het leven is gekomen, maar wordt telkens in die zoektocht teleurgesteld, waarna ze de man uit de weg ruimt. Als ze na veel zoeken de politieman Griff ontmoet, lijkt er hoop dat ze eindelijk iemand heeft gevonden. The Love Witch draait echter niet om het plot, maar de achterliggende gedachte. Biller wilde een aantrekkelijke film maken over hele donkere materie, haar gevoelens als vrouw in een patriarchale wereld en industrie. Dit doet ze door het gebruik van code, soms subtiel, soms ligt het er dik bovenop.

Biller heeft zeven jaar gewerkt aan The Love Witch. Geschreven, gestoryboard, geregisseerd, kostuums, sets, schilderijen, props, look en belichting bepalen met haar DP, een deel van de muziek en montage. De visie die ze had voor haar film was veel groter dan haar budget, wat betekende dat ze veel zelf moest doen. En ik kan niet anders zeggen, dan dat het er fantastisch uitziet, en dat de kleuren van het scherm spatten. Prachtig belicht. Samantha Robinsons acteerwerk valt precies in de pas met de toon van de film, al zal het ongetwijfeld op sommige mensen als (bewust) cheesy overkomen. De soundtrack, die bol staat van herkenbare Morricone melodietjes, maakt het geheel erg fijn af.

Een prachtige film om over te discussiëren dus, helemaal wanneer je enige interesse in feminisme en klassieke cinema hebt. Ik heb overigens zelf mijn male gaze niet kunnen bedwingen, wat een vrouw is die Samantha Robinson, nondeju. Sorry, Anna Biller. Ik zal eraan werken.

4*

Hart op de juiste plaats, maar toch te sentimenteel en simplistisch naar mijn smaak, met enkele tenenkrommende parodieën van karakters op de koop toe. Had iets meer van Edge of Seventeen mogen hebben, die de grens tussen komedie en coming of age drama wat mij betreft stukken beter bewandelde.

Het was zeker wel uit te zitten door enkele leuke acteurs, maar emotioneel kon ik hier niet in meegaan. Desalniettemin, iedere film die zelfacceptatie (en die van de medemens) vergroot, is voor mij prima. Zoals Esteban het hierboven zegt, klinkt dat ook in mijn oren erg sympathiek. Alleen de tienerkomedies voor heteroseksuele tieners vind ik doorgaans ook niets. Het is nochtans goed dat Love, Simon er is, ook wanneer ik het niet echt denderend vind. Volgens IMDb is dit de eerste film van een grote studio over een homoseksuele tiener protagonist. Schrik ik wat van. Maar wellicht is het voor sommige groepen mensen een toegankelijker opstapje naar een gedachtenomslag, dan een rauwe arthouse film over andere liefde dan die tussen twee doorsnee heteroseksuelen.

Mijn LGBT films van het jaar blijven echter voorlopig Call Me By Your Name en het stukken onbekendere Princess Cyd (2017). Seksuele Coming of age zonder het high School gebeuren. Die raad ik dan weer wel aan, voor wie een serieuzere variant over soortgelijke thema’s wil zien. En van de afgelopen paar jaar uiteraard Carol en Tangerine, maar dat is geen coming of age.

2,5*

”Bring the hammer, Daddy. And a nail… You've got 10 seconds to go or Daddy's gonna nail it to the chair.”

Per ongeluk heb ik eerst Sean Byrnes latere film The Devil's Candy (2015) gekeken twee weken geleden, maar zo erg was het achteraf niet, het is niet dat ik nu de chronologie verprutst heb. Al is het wel grappig om ook hier vlaagjes metal terug te zien, na eerst die film te hebben gezien. Hoe dan ook, The Loved Ones stond al even op de agenda door zijn memorabele poster met het brunetje in haar roze satijnen jurkje, met de boormachine op de kijker gericht. En een druilerige vrijdagmiddag is natuurlijk een prima gelegenheid voor zo’n soort film.

Hoewel The Devil’s Candy in Texas speelt, is het hier in The Loved Ones nog Byrnes geboorteland Australië waar de gruwelen zich voltrekken. De jonge Brent is druk bezig met het verwerken van de dood van zijn vader, maar heeft inmiddels een relatie met een leuke, knappe meid. Vervolgens weigert hij om die reden beleefd een uitnodiging van de verlegen Lola, om samen naar het schoolfeest te gaan, en wordt vervolgens ontvoerd door haar geschifte vader en het muurbloempje in kwestie. De twee blijken een zorgvuldig uitgewerkt plan te hebben om Lola de alsnog de prom night te geven die haar ontzegd is. Alleen al de manier waarop vader naar zijn dochter kijkt, is genoeg om je de kriebels te geven. Grappig genoeg wordt het echter al snel Lola’s blik, die je je als kijker af doet vragen waar het échte gevaar zit. Unhinged.

Bepaalde besluiten doen de kritische kijker zich wellicht wel achter de oren krabben. Zoals het moment dat hij Lola van zich aftrapt, plots merkt dat hij zijn handen los kan maken, en terwijl vader zich over dochter buigt hopt hij met gebonden voeten de kamer uit. Dat was het moment om vader in de rug aan te vallen en uit te schakelen, niet heel nobel wellicht, maar dan had hij ‘zijn handen vrij gehad’ voor Lola. Of wanneer vader hem achterna gaat in de auto, klimt hij in een boom, waarop vader onder die boom de schade aan zijn auto inspecteert. Spring dan knees or elbows first naar beneden. Nee, hij wacht tot ook dochter er weer bij is zodat ze hem met zijn tweeën uit de boom kunnen kegelen met een stel fikse stenen. Is niet handig, hè?

Los daarvan is The Loved Ones een vermakelijk, absurd horrorsprookje. Ik zeg sprookje, omdat de manier waarop het gefilmd is, het geheel wat ontkoppelt van de realiteit. Op zich niet raar, want zo voelen Lola en Brent zich vast ook, al is het aan compleet andere zijden van het spectrum. Xavier Samuel en Robin McLeavy doen het prima, en met 84 minuten is dit een aangenaam Australisch tongue-in-cheek horrorsnackje. Het is wat torture-porney, maar de pure gekheid en discoglitter laat het dat ontstijgen. En juist wanneer je denkt dat de film in herhaling gaat vallen, volgt er een nieuwe fucked up wending. Helemaal geloofwaardig is niet altijd, maar amusant was het zeker. Achteraf ben ik blij dat ik The Devil’s Candy eerst heb gezien, want anders had die film me nog meer teleurgesteld na dit fijne debuut.

3,5*

Regisseurs Tesh Guttikonda en Mitch Oliver spelen heerlijk met je preconcepties en genre clichés. Het ontbrak me net om uit te pakken met 4 sterren (al kan de late nachtdienst daar ook een rol in spelen), maar Lowlifes (2024) hield me heerlijk wakker, en bleef me tot het einde toe verrassen.

Ik heb niet heel veel Tubi Originals gezien, maar wat ik lees is dit wel een van de grotere verrassingen. Zowel script als regie zijn sowieso in orde, en ik kan hoe dan ook beamen dat Amanda Fix, Matthew MacCaull en Brenna Llewellyn hun rol alledrie leuk spelen. Leuk mieskie, die Brenna. En ja, dat is de rechter.

3,7*

Toch fijn dat ik na al die karrenvrachten films bij de horrorchallenge 2024 nog steeds gewoon een Bava of een Fulci op kan zetten die ik nog nooit heb gezien. Het worden wel zo langzamerhand iets kleinere werkjes, maar A Lizard in a Woman's Skin kom je toch zeker wel eens in 'de lijstjes' tegen. Met een plekje #914 in de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films is het wellicht geen Zombi 2, The Beyond, City of the Living Dead of Don't Torture a Duckling, maar ik was alsnog benieuwd. Fulci is Fulci.

In deze mystery thriller met horror elementen is Carol Hammond de dochter van een prominente Engelse politicus die enorm te lijden heeft onder nachtmerries, waarin ze deelneemt aan bizarre orgieën. Oeh la la. Op een dag wordt haar buurmeisje dood in haar bed gevonden en lijken de dromen van Carol realistischer te zijn dan ze aanvankelijk dacht.

Fijn geschoten met prima art direction en dito vrouwelijk schoon, is Una Lucertola con la Pelle di Donna geen straf om naar te kijken. Ook niet om te luisteren trouwens, aangezien Ennio Morricone de deuntjes voor zijn rekening nam. Beetje jammer dat die inspecteur Corvin er telkens doorheen fluit. Filmliefhebbers die Fulci waarderen om zijn iets nadrukkelijkere horror, moeten voorbereid zijn dat dit element hier niet erg aanwezig is. Maar verder is het best een genietbaar werkje.

3,4*

Een behoorlijk prutsfilmpje. Scarlett ziet er (nee, joh!) goed uit, wat voor een hoop mensen al aanleiding genoeg zal zijn om de film te kijken, en ook de naam Luc Besson brengt altijd wel mensen binnen. gooi er een strakke trailer bij en Morgan Freeman, et voila, we hebben een potentiele teleurstelling! Respect voor Johansson dat ze nog behoorlijk lijkt te acteren ook, voor zulk flansmateriaal. Zoals al vaker gemeld is de premisse van de film (we gebruiken maar zoveel % van ons brein) een behoorlijk broodje aap, maar wat dit script er daarna mee doet, slaat helemaal alles. Het nadeel is dat Scarlett zo god-like wordt dat Choi Min Siks (always a pleasure) badguys geen schijn van kans maken. Weg spanning. Ook van de actie en effecten werd ik niet warm, of het nu een car chase was of baddies simpelweg uit de weg laten zweven. Ik had meer plezier van de volgende quote, dan van de film:

Een film die net als The Rider (2017) opereert op de grens van realiteit en fictie. Met een cast bestaande uit non-acteurs die een versie van zichzelf spelen, zou je Luzzu neorealisme anno 2021 kunnen noemen. Camilleri’s debuut is een wrang portret van het verlies van over generaties doorgegeven tradities, in het nauw gedreven door de moderne maatschappij, en de keuzes die dit met zich meebrengt voor diegenen die daar hun brood (of vis) mee moeten verdienen. Dat ook op Malta de traditionele visserij kwakkelt is misschien geen verrassing, maar Luzzu is desalniettemin een ingetogen en gelaagd, genietbaar portret.

Mijn derde (en beste) film uit Malta na Simshar (2014) en Bahar Zmien (2018).

4*