Opinions

Kaarten op tafel: The Circle krijgt puntenaftrek.

Om dezelfde reden dat The Hunger Games en Divergent als mosterd na de maaltijd voelden (losstaand van de gebreken van de film zelf) na échte dystopische kost, kan ik ook weinig genoegdoening halen uit The Circle. Zodra je het echte geproefd hebt, kun je niet zoveel meer met de gladgestreken Hollywood versie.

Voor de duidelijkheid, ik heb het boek van Eggers niet gelezen, maar de character arcs die hier ten tonele verschijnen, voelen soms alsof er een paar hoofdstukken overgeslagen zijn. En daarna weer een paar. Ik kan weinig voorbeelden bedenken waarbij je zo erg voelt dat ze een omslag in denken die meerdere hoofdstukken in beslag neemt, even snel in een paar minuten hebben proberen te proppen. Whoppa. Emma changed her mind. Wow. Dat ging snel.

Belangrijker dan dat echter, ben ik naast filmliefhebber zelf iemand die de technische ontwikkelingen tegelijkertijd met fascinatie en argwaan in de gaten houdt. Ik ben een nerd/geek, en ik heb een zwak voor tech. Maar wel een nerd die op zijn zestiende diep weggedoken zat ik Huxley en Orwell, en eentje die niet zonder meer vertrouwt dat het allemaal uit zichzelf goedkomt, op het vlak van privacy en de macht van bedrijven als Facebook en Google.

Die angst is niet nieuw. Die was er vlak na de eeuwwisseling al, en zichtbaar in niet geweldige films als Antitrust (2001). Meer recentelijk hebben we de keerzijde van technologie kunnen zien in de verplichte kost miniserie Black Mirror, maar dan zoals het hoort. Je ziet bepaalde tendensen die je zelf reeds met een opgetrokken wenkbrauw hebt geconstateerd, en dat doorgetrokken naar tien, twintig jaar verder, waarbij je slechts een conclusie kan trekken: what.the.fuck....

Als je nooit over privacy, de macht van bedrijven als Facebook, overnames van Whatsapp en het delen van data hebt nagedacht omdat het niet bij je interesses hoort, dan kan ik me voorstellen dat je onder de indruk bent van de nieuwe film van Tom Hanks of Emma Watson, simpelweg vanwege de schok.

Maar als film werkt het nauwelijks. De sprongen die de karakters van Emma Watson en Karen Gillan doormaken zijn ongrijpbaar, Tom Hanks voelt bijzonder vreemd (en soms als een omstander) in zijn rol van tech-guru, maar John Boyega's rol voelt alsof ze al zijn scènes in de tweede helft eruit hebben gesneden. The Spectacular Now (2013) van Ponsoldt is bijna 2 keer zo goed ontvangen, en wellicht had ik beter die kunnen kijken. Hij ligt in elk geval klaar.

Vanmorgen vroeg hoorde ik een filmcriticus zijn lange podcastrecensie van The Glass Castle (2017) samenvatten met de zin: kijk liever Captain Fantastic (2016). Los van of ik het daarmee eens ben ( ik moet die eerste nog zien), ben ik geneigd om dit samen te vatten met: kijk liever Black Mirror. En dat doe ik dan ook.

2*

Blij dat ik deze nog op het grote scherm heb kunnen, kwam flink aan. Vrolijk is het niet, maar Garland maakt er voor mij gevoel echt wel iets bijzonders van, en de cast en het geluid zijn uitmuntend.

4,2*

Danny Trejo en Eric Roberts als katholieke priesters. Een door de kerk gevormde geheime organisatie om het stijgend aantal gevallen van mensen die bezeten zijn door demonen tegen te gaan. En om de komst van Beëlzebub te voorkomen, zijn ze afhankelijk van een jonge atheïst, die de nieuwe generatie van ‘The Cloth’ moet gaan leiden. Wow. Je begrijpt dat ik dat móest zien. Dan laat zelfs JM zich niet afschrikken door een 1,1 op MovieMeter en niet veel hoger op IMDb.

Helaas, bijna alles is er slecht aan, en Trejo en Roberts zitten amper in de film. Regisseur Justin Price verfilmt hier het boek van zijn eigen hand, en doet dat zonder ons de kans te geven om iets aardig over te zeggen over welk aspect dan ook. Met name het acteerwerk en de dialogen zijn abominabel. Nouuuu, als ik er heel hard over nadenk… Dan zou ik… heel misschien voorzichtig durven opperen… dat Perla Rodríguez er soms best lief uitziet (al acteert zij ook niet al te best). Kijk Justin Price, die kun je in je zak steken! Overigens zal het de man niet deren, er komen in 2017 vier films van zijn hand uit, met veelbelovende titels als The 13th Friday en Alien Reign of Man. Ik... kan niet wachten.

Toegegeven, ik heb even gegniffeld, maar ik twijfel of het de bedoeling was. Op een gegeven moment gaat onze Mooiboy en aangewezen redder Jason (Kyler Willett) in gesprek met de charmante gelovige dame van dienst, Julia, die aangeeft dat we niet louter op aarde zijn om onze eigen idealen na te streven. Volgens Jason heeft de wereld redden niet zoveel zin, als je niet af en toe jezelf toestaat om gewoon een beetje te leven. En in een zichtbaar moeite kostend moment van diep filosofische overpeinzing, verzucht hij: “Everyone dies, Laurel…. Not everyone lives”. Ze kijkt hem betekenisvol aan. 'Least of all people that have to watch ‘The Cloth’, lijkt ze te denken.

1*

Zo intrigerend als Annihilation laatst was, zo matig beviel The Cloverfield Paradox. Het was maar goed dat ik hem niet onbevangen en met mijn aanvankelijke hoge verwachtingen direct zag na de verrassende aankondiging tijdens de Super Bowl: dan was het helemaal een uit het niets komende megadeceptie geweest. De eerste kritische geluiden hadden mijn enthousiasme echter al iets getemperd. Kort gezegd: het is een zooitje, en het is niet iedere maand of zelfs jaar, dat je zoveel acteertalent in één film verspild ziet worden. Hopelijk is de volgende Cloverfield film beter, want nog zo’n flater overleeft de franchise wellicht niet, tenzij een Netflix toevoeging het punt is waar de ambitie voortaan eindigt met deze reeks.

Er is niet één ding wat er duidelijk uitspringt qua slechtheid, het is gewoon ontzettend meh.

2,5*

Als ik op tijd door had gehad dat Fast Times at Ridgemont High (1982) ook van Heckerling was, had ik die eerst gekeken aangezien ik hem ook voor de nu lopende vrouwelijke regisseurs challenge heb liggen. Maar na vanmorgen met Emma. (2020) de meest recente adaptatie van Jane Austens boek te hebben gezien, leek het me wel wat om deze moderne (ook al is hij inmiddels alweer 25 jaar oud) verfilming gelijk ook even mee te pakken. In de jaren '90 expres geskipt omdat het me een suffe chickflick leek, maar volgens mij had ik er als 15-16 jarige ook niet heel erg mee weg gelopen.

Het verhaal uit 1816 van de jonge rijke vrouw die zich met de liefdeslevens van anderen bemoeit, verplaatst naar de jaren '90 high school cultuur van Californië. Grappig genoeg staan die nineties gevoelsmatig inmiddels niet heel veel minder ver meer bij ons vandaan dan de periodegetrouwe verfilmingen die zich begin negentiende eeuw afspelen. Het is ook amusant om te zien hoe ze Austens verhaalelementen bewerkt hebben en deze 'moderne' Emma te vergelijken met die van Anya Taylor-Joy vanmorgen. Verrassend genoeg vond ik die van vanmorgen meer empowered dan de moderne teenager van Silverstone. Wederhelft Miss Milton drukte me gelijk een Norton Critical Edition van Emma in de handen, met een essay waarin precies datzelfde werd geconstateerd over Clueless, al was dat vergeleken met de eerdere verfilmingen van de jaren '90 en niet de 2020 film aangezien die nog niet uit was. Maar die academicus zou vermoedelijk tot dezelfde conclusie zijn gekomen.

Cluesless bleek bovenal een enorm geslaagde tijdscapsule, het ademt werkelijk jaren '90; van de Mentos reclames op tv, tot de Cranberries die je op de radio hoort en het bewaren van je maagdelijkheid voor Luke Perry (Pardon, Hymenally challengedness). Tevens loopt er een flink blik bekende acteurs rond die je wellicht nooit zo jong hebt gezien. Al met al zeker niet slecht, en ik zie wel waarom Clueless zo succesvol was. Maar ik denk dat ik toch meer affiniteit met de frisse benadering van Autumn de Wilde's Emma. (2020) heb, dan met Heckerlings moderne komedie.

3,3*

Une Colonie stond na de goedkeuring van verhoeven en tbouwh (en toegegeven, de trailer) hoog op de kijklijst voor het filmfestival in Leiden; maar hij was óf uitverkocht of de tijden waren ruk, het zat er in ieder geval niet in. Inmiddels is de film met enige creativiteit gelukkig ook thuis te kijken.

Coming of age is een subgenre dat ontzettend raak en ontzettend gemakzuchtig en cliché kan zijn, alles valt of staat bij de uitvoering wat mij betreft. Gelukkig is Une Colonie er een van het eerste soort. Mijn stem is de 5e op MovieMeter en dat is zonde, dit is wel een film die een wat breder publiek verdient. Het is zo makkelijk nog niet om precies te duiden wat de film allemaal goed doet, maar je merkt het in iedere scène; het voelt raak. Emilie Bierre had moeilijk beter gecast kunnen worden (die gaat groot worden!), maar het zijn de blikken en momenten die Dulude-De Celles’ film zo de moeite waard maken. De betere versie van Eighth Grade (2018) wat mij betreft, al is het geen wereld van verschil.

4,1*

IDFA - 'Je wordt niet als terrorist geboren'

Ik heb me tijdens mijn studie geschiedenis slechts één enkele keer out of my depth gevoeld, alsof ik de benodigde keuzevakken per ongeluk had overgeslagen. Dat was bij mijn vak over de recente geschiedenis van de Kaukasus. Dat overslaan was niet het geval (er was geen vereiste), maar kennelijk werd ervan uitgegaan dat je als student al het een en ander wist. Ik was te laat met inschrijven, en alles zat vol dus ik kwam hier. En auw, auw pappa deed dat pijn.

Tussen studenten die alles wisten over de Tsjetsjeense Oorlogen, Basajev, Osseten en de islamitische Ingoesjeten, aanslagen, gijzelingen en weet ik veel wat nog meer. Er kwamen (deel)republieken voorbij waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Een slechte zaak, want het bleek wel degelijk interessante materie. Helaas bleef het niet genoeg hangen want ik moest me nu andermaal informeren over de historisch moeizame relatie tussen Rusland en Tsjetsjenië, en Ramzan Kadyrov die er de scepter zwaait.

Even los van wat je als volk overkomen is, wordt het met zo iemand aan het roer niet snel beter. Het artikel is willekeurig, het een is nog erger dan de ander.

Bijzonder werkje. Erg sfeervolle slow-burner met een fijne look, kon de aandacht voor bijzondere architectuur ook wel waarderen. In het midden zakt het misschien net iets te lang in, maar het is een klein smetje op een film die mij toch behoorlijk fascineerde hoe het nu in elkaar stak. Julia Sarah Stone speelt bijzonder goed. Deze moet nog even bezinken, merk ik.

joolstein, ik zag toevallig een interview met de regisseur langskomen waarin hij aangaf dat hoe dan ook niet alles een droom was, dus dat scheelt. Wat me ook bleef verbazen, was hoe de film buiten de tijd lijkt te staan met wel een nieuwe telefoon, maar dan die oude beeldbuis monitoren. Heel bijzonder.

Mooi ook wat deze regisseur allemaal zelf gedaan heeft voor deze film (geschreven, geregisseerd, gefilmd, de score), dat maakt het extra indrukwekkend. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het voor elkaar hebben gekregen dat het er met een vast bescheiden budget allemaal zo tof uitziet. Vooral de tracking shots door de nachtmerries waren behoorlijk haunting. Uitvoerend producent Vincenzo Natali zei er het volgende over:

Wat een asshole. Niet te geloven.

Tim Heidecker speelt zijn rol vrij geweldig, het moet gezegd. Het is lang geleden dat ik zo'n irritante arsloch heb gezien. Toch sluipt de menselijkheid er naar verloop van tijd in, of projecteren we die zelf omdat we die graag willen zien? Swanson laat zijn collegaatje die hij op het punt stond te gaan bepotelen zonder met zijn ogen te knipperen stuiptrekken, wanneer ze plots een (epileptische?) aanval krijgt. Hij verveelt zich zelf terwijl haar lichaam zich in pijnlijke kronkels wringt, en lijkt zowat te knikkebollen nu zijn eigen plannetje eventjes op de tocht is komen te staan door een ongevraagde bijkomstigheid.

Ik had overigens nog nooit van Tim & Eric gehoord, maar in 2001 was ik al gestopt met TV kijken, dus ik heb van cartoon network en adult swim niet veel meegekregen. Of ik nieuwsgierig geworden ben hierdoor weet ik niet, ik was gebiologeerd door dit mankind en zijn interacties, maar voor mijn gevoel is er niet veel arc aan zijn karakter, en de film voelde wat onaf en onevenwichtig toen de credits begonnen. De triestheid van zijn bestaan is evident, maar voor mij is het niet genoeg om van The Comedy een geslaagde film te maken.

zesje dan maar.

3*

Ik heb de film door Alexspyforever denk ik zo ongeveer een jaartje op mijn radar staan, en daarvoor had ik van Alfred Sole (1943) nog nooit gehoord. Geboren in Paterson, NJ, en met een architectuur diploma van de Universiteit van Florence op zak, besloot hij na een aantal jaar ontwerpen toch te gaan regisseren. Zijn debuut Deep Sleep (1972) zorgde naar verluidt voor zijn excommunicatie van de Rooms-Katholieke Kerk en aanklachten wegens obsceniteit. Toch liet hij zich niet uit het veld slaan en kwam hij in 1976 met zijn bekendste film: Alice Sweet Alice.

In feite is heet een soort pre-slasher met wellicht wat giallotrekjes, maar de invloed van Don’t Look Now die vaker genoemd wordt, is niet te missen. Zeker voor fans van die genres dus de moeite waard, maar het is ook grappig om Brooke Shields in haar debuut te zien en bizar hoe Paula E. Sheppard min of meer geloofwaardig een 12-jarige speelt terwijl ze 19 was tijdens de opnames. Bonuspunten voor de perverse landlord, al acteert hij niet al te geweldig. Wat een goorlap. De dierenmishandelingsscène is naar, maar gelukkig snel voorbij. Een meesterwerk vond ik het niet, maar een noemenswaardige (vroege) uiting in zijn genre is het zeker wel.

Na deze Lieve Alice zou Sole nog slechts 2 films maken, waarna hij zich meer met production design bezig ging houden. Je kunt zijn werk onder andere gezien hebben in Veronica Mars, Castle en de reboot van MacGyver. Still going Strong.

3,5*

“A man makes his own problems; they don't descend from heaven”

Comoara (The Treasure) won in Cannes dit jaar de Un Certain Regard - A Certain Talent prijs, maar heeft in Nederland slechts kort in de grote steden gedraaid. En als ik heel eerlijk ben, snap ik wel een klein beetje waarom: Comoara is hoewel behoorlijk degelijk, stiekem een beetje saai en niet grappig, spannend of doordrenkt met een gevoel van avontuur. Porumboiu schijnt dat droge bewust te doen en het lijkt voor anderen wel te werken. The Playlist noemt hem de joker van de Roemeense New Wave pack en Variety kenschetst hem als een van onze grote contemporaine observators van wat we de menselijke komedie zouden kunnen noemen. Het zal wel aan mij liggen, of mijn uit het lood staande gevoel voor humor.

De film ontvouwt zich langzaam en gestaag, en behoorlijk matter-of-fact. Spanningsopbouw, heroïek en drama hoef je in Porumboiu’s film niet direct te verwachten. Wat je wel krijgt is het proces van drie ietwat simpele Dorussen die proberen een schat te vinden, waarbij eigenlijk weinig verrassingen ontstaan.

Voor mij deed Comoara niet bijzonder veel. Dan verwacht ik van de nieuwe Mungiu die over een paar dagen uitkomt, Bacalaureat (2016), toch een stuk meer.

3*

Ik ben niet opgegroeid met Dylan's muziek. Mijn ouders luisterden het niet, en de paar hitjes die er in onze van napster of kazaa geplukte winamp playlist stonden al tiener, zijn nooit gebrand op de compilatie cd-r's die we in die tijd nog wel eens samenstelden. Wat de oldies betreft was ik meer van de Pink Floyd, Dire Straits, Collins/Genesis, Michael Jackson en Queen.

Ook toen ik later serieuzer met muziek bezig ging en dorstig op zoek ging naar nieuwe dingen waar men lyrisch over was, deed Dylan het nooit echt voor mij. Hij bleef altijd meer een artiest waarvan ik de muziekhistorische waarde begreep en erkende, dan dat ik die ook voelde. Ik hield niet van zijn stem, en vond het maar ongepolijst. Vloeken in de kerk hier wellicht, maar dat is hoe het is. Na Mangold's Walk the Line ben ik wel direct op zoek gegaan naar Johnny Cash's muziek, en die luister ik nu nog. Ik was benieuwd of hij dat met Dylan ook voor elkaar kon krijgen, zeker gezien hij de getalenteerde Timothée Chalamet voor de hoofdrol had weten te strikken.

Het korte antwoord is nee. Het was leuk om te zien hoe zo'n jonge singer/songwriter barst van het talent en hoe zijn roem explodeert, maar muzikaal gezien blijft het bij beleefde bewondering. Chalamet en Barbaro (als Joan Baez) spelen heel sterk, maar het script en Mangolds regie laten het echt afweten, en doen weinig interessants en nauwelijks een poging het fenomeen Dylan te ontleden of echt te contextualiseren. Dat hij een nogal een hufter is, helpt ook niet mee, en Elle Fannings karakter heeft in de hele film maar één echt sterke scène; voor de rest is er nauwelijks agency en hangt ze er zoals hierboven aangestipt, 'maar wat bij'. Ed Norton daarentegen is overigens heel ontwapenend en lief hier, dat verraste wel.

Een erg moeilijke film om te waarderen merk ik. Ik houd het op een zesje, en hoop dat de Oscar naar een andere titel gaat.

3*

Toevallig dat we deze praktisch op dezelfde dag voor het eerst kijken Biosguru, ligt niet echt voor de hand..! En met deels dezelfde gedachte ook nog, ik zat tijdens de film ook al aan Le Trou te denken met de gedachte dat ik die een stuk sterker vond. Wat de vlot en fraaifilmerij betreft, misschien is het interessant om toch even (wat je ook van de man vindt) Eberts review van deze film te lezen, hij lijkt Bressons 'economische' shots juist te waarderen: no beauty shots and no superfluous ones either. Ik denk niet dat ik zijn mening deel (in de zin dat ik die minimalistische en sobere insteek juist niet specifiek waardeer), maar hij heeft op zijn minst een punt.

Wat ik tot mijn grote vreugde ook op de vorige pagina tegenkwam en waar ik al sinds de eerste scène mee in mijn hoofd zat, was de gelijkenis tussen Letterier en D.J. 'I stole her panties' Qualls. Deze is zó treffend dat het me soms gewoon afleidde. Ebert poneert in zijn review dat Bresson juist niet met sterren werkte om een soort 'everyman' effect te creëren, waarbij de acteur niet afleidt van het verhaal dat hij wil vertellen. Dan werkt zo'n krankzinnige gelijkenis met een Road Trip acteur natuurlijk behoorlijk tegen, al kon hij dat meer dan 50 jaar terug natuurlijk niet vermoeden. Qualls lijkt meer op hem dan Michael Douglas en Charlie Sheen op hun vader lijken.

Om terug te komen op de film zelf, ikzelf kan een bepaalde mate aan mooifilmerij juist wel waarderen. Film is een visueel medium (no shit, Sherlock) en als je op dezelfde dag een Tarkovsky en dit kijkt, dan stap je in zekere zin wel vanuit de Sixtijnse Kapel de gereformeerde kerk op het eilandje Tholen binnen. Daarbuiten kan ik het als experiment zeker waarderen, al zal Bresson het geen moment als zodanig hebben bedoeld. Het is een moeilijk te beoordelen film, er is namelijk mijns inziens weinig op aan te merken aan het geen je ziet, het is eerder interessant om te praten over wat je niet ziet (wederom behoorlijk Ebert parafraserend). Zijn klassieker status maakt hij voor mij niet waar, daar vind ik hem simpelweg te kaal voor, maar een ruime voldoende vind ik wel weer op zijn plaats.

Ik gingoverigens in mijn milde deceptie over de film even op ICM kijken hoeveel films ik inmiddels gezien had van deze filmmaker, en tot mijn verbazing bleek dit de eerste te zijn. Door het lezen van vele filmboeken en kijken van docu's ben ik de naam inmiddels zo vaak tegengekomen dat ik me nooit gerealiseerd had dat het van het daadwerkelijk kijken van een van zijn films nog niet was gekomen. Ik hoop van Pickpocket en Au Hasard Balthazar nog iets meer te genieten.

7/10

Ik had El Conde eigenlijk beide afgelopen horrorchallenges al willen kijken, maar kon op de een of andere manier steeds een nóg beter idee vinden voor de categorieën waar hij in paste. Nu vond ik het echt wel tijd, dus werd deze Chileense Netflix horror onder 'Latin American Horror' geprogrammeerd voor de subgenre challenge. Vampire horror (of Black & White Horror) had wellicht meer voor de hand gelegen, maar daar had ik al iets staan (net als voorgaande jaren). Gelukkig kon ik hem dit jaar elders kwijt.

Van de eerdere films waarin Pablo Larraín de nalatenschap van Chili onder Pinochet beschouwt, zag ik NO (2012), die me iets tegenviel, en El Club (2015) waar ik meer mee kon. Dan blijft naast deze El Conde, alleen Post Mortem (2010) over, die we bewaren voor een andere keer. Heel andere films sowieso, aangezien Pinochet en Chili's worsteling met het verleden, hier in een satirische vampiermetafoor worden gegoten.

Werkt dat? Volgens veel MovieMeter gebruikers niet, en ik vrees dat ik daar wel een beetje in kan komen. Gelukkig is het bij Larraín zoals gebruikelijk wel een uiterst verzorgde productie, ditmaal met een imposante klassieke soundtrack (de film opent verrassend genoeg met de Radetzkymars (Tiet-en-Kont). Maar het zijn de visuals van DoP Lachman en naar verluidt ook Larraín zelf, die de film voor mij net over de streep trekken om naar boven af te ronden. Daarmee voeg ik me naast Number23, volgens mij de enige andere horrorchallenge deelnemer die ook 3,5* uit 'durfde' te delen.

3,4*

Ik snap dat punt, maar om een probleem op te lossen moet er eerst consensus zijn dat er een probleem is, en dat dit institutioneel is. Ik denk dat een hoop artiesten nog in de fase zitten dat wat ze voelen, nu eindelijk pas uitgesproken kan worden, en dat moet er (wellicht?) eerst uit. De woede, de angst en misschien ook het onbegrip.

Cops and robbers is in feite ook een adaptatie van een enkele Poetry video, die een directe reactie was op de zoveelste moord. Ahmaud Arbery was gewoon aan het joggen, en dit was niet een geïsoleerde gek, maar een groepje dat vond dat hij niets in hun buurt te zoeken had. En dus hun wapens maar trok. Ik vermoed dat wanneer dat je realiteit is zoveel keer per jaar (of dagelijks), dat je niet heel erg bezig bent met agenten die wel goed hun werk doen, wanneer dat racisme diepgeworteld in het systeem lijkt te zitten, en je er jaar in jaar uit maar niet aan kan ontsnappen.

Of dat voor iedereen 'leuk' is om hier keer op keer mee geconfronteerd te worden is punt 2, maar tot het veranderd is, moet die boodschap worden herhaald, vrees ik. Je kunt moeilijk zeggen 'ja dat weten we, heel erg, maar heb je al eens gezegd', terwijl het probleem nog steeds speelt, toch? Film is nu eenmaal een geschikt medium om dit mee aan te kaarten, net als muziek.

Dan de vraag: versterkt de animatie de boodschap, en is het zo meer kunst dan het al was? Ik twijfel. Het bereikt wellicht via Netflix wel weer een ander publiek. Toch vond ik het wel creatief gedaan met de verschillende animatiestijlen die samen een soort wanhoopskreet-collage vormen om terug te kunnen naar onschuldiger tijden.

“Imagine if Gaspar Noé and (the late) Andrzej Zulawski collaborated on a remake of “The Little Mermaid” and you’ll have a faint idea of what to expect from Agnieszka Smoczynska’s “The Lure,” a wonderfully demented new musical that bridges the gap between Hans Christian Andersen and Nine Inch Nails.” – David Ehrlich

‘De musical voor wie niet veel had met La La Land’, zo zag ik The Lure laatst aangeprezen worden. In hoeverre ik daar achter durf te staan weet ik nog niet zeker, maar feit is wel dat The Lure het over een compleet andere boeg gooit: een moderne Poolse bewerking van Hans Christiaan Andersens bekende Kleine Zeemeermin sprookje, maar dan als ‘80’s disco-musical met horrorelementen. Nachtclubs, naakte dames, en mens verslindende zeemeerminnen.

Zeemeermin zusjes Silver (Marta Mazurek) en Golden (Michalina Olszańska) gaan vanaf het strand met een paar muzikanten mee naar een burleske nachtclub en krijgen daar snel hun eigen act. Een van hen ziet wel wat in de liefde, terwijl de ander voornamelijk smakelijke hapjes ziet. Bijzonder genoeg hebben de bijna altijd blote dames in droge staat benen (geslachtsorganen zijn opvallend afwezig), en wanneer nat gespetterd, komt er een lange vin/staart tevoorschijn. Mazurek en Olszanska zijn goed gecast en lijken behoorlijk wat lol te hebben. Met name Olszanska zou ik wel meer van willen zien, mooie dame, fijne uitstraling.

Is the Lure een metafoor over hoe we omgaan met (jonge vrouwen) in onze maatschappij? Met vreemdelingen? Transgenders? Is het bewust dat deze jonge, meiden van ver weg, een baantje krijgen in de adult entertainment industrie? ‘It’s hard not to think of Silver and Golden’s mermaid-ness as a psychosomatic response to Poland’s gender-based oppressions’, schreef Diego Semerene voor Slant Magazine. Food for thought. De film is overigens prima te waarderen zonder er diep over na te denken, maar dat wel doen en kijken hoe regisseur Agnieszka Smoczynska daar op speelse wijze aan lijkt te refereren (of ons gewoon met de neus op de feiten drukt, afhankelijk van hoe je erin staat), heeft wel degelijk meerwaarde.

Er rammelt hier en daar misschien wat, maar wie te porren is voor een weird horror musicalsprookje, moet The Lure beslist een kans geven.

3,5*

Short Night of Glass Dolls is het regiedebuut van Aldo Lado, van wie ik afgelopen zaterdag Chi l'ha Vista Morire? (1972) zag, en eerder L'Ultimo Treno della Notte (1975). Beide films kregen een zesje van mij, maar deze heeft het hoogste gemiddelde van de drie en mag zich op 4 wendyvortex sterren beroepen, plus 3,5* van joolstein, Tonypulp en Baspls. Iedereen lovend? Nee. Noodless kon er met 2* beduidend minder mee, dus ik was benieuwd of Lado nu ook bij mij zijn eerste ruime voldoende zou scoren, met deze giallo van de lijst BFI's 100 European Horror Films.

Dat is helaas niet zo. Het ridicule plotje over de man zonder hartslag die in het mortuarium zijn eigen moord probeert op te losssen, dat na de fijne openingsscène maar wat voortkabbelt zoals Noodless het omschrijft, wist ook mij niet te grijpen. Wel fraaie beelden van Giuseppe Ruzzolini en een gelukkig weer wat sterker einde. Maar een helaas te klein rolletje van mijn early crush Barbara Bach en een wat repetitieve score van grootmeester Morricone.... Het resultaat is net niet genoeg, en helaas dus een derde zesje voor Lado.

Jean Sorel deed me hier trouwens erg aan Franco Nero denken met die ogen van hem, grappig.

3,2*

Op de bank kijken ze elkaar tegelijkertijd met een glimlach, grote ogen en opgetrokken wenkbrauwen gefascineerd aan. Hij haalt zijn schouders op en volstaat met de constatering: ‘Cronenberg…’, alsof dat hetgeen zich op het scherm voltrekt, direct zou moeten verklaren. En eigenlijk doet het dat ook wel. Net zoals een beetje filmliefhebber wel weet wat hij met Lynch in huis haalt, geldt dat ook in sterke mate voor deze eigenzinnige Canadees, bekend om wat hij het menselijk lichaam allemaal laat doorstaan.

Het is mijn 11e film van de man, en inderdaad niet zijn beste, zoals hier op MM meermaals te lezen valt. Maar in tegenstelling tot enkele kritische users die er echt weinig mee aan konden vangen, heb ik wel gefascineerd zitten kijken. Narratief is het niet zijn sterkste, maar mij biologeerde het gegeven van de groep mensen die na een ongeluk bemerken dat ze een seksuele fascinatie ontwikkelen met auto crashes zeker genoeg om af te ronden naar een 3,5*. Leuke acteurs ook, en het moet gezegd, die seksscènes van toen doen je soms toch constateren hoe puriteins Hollywood nu geworden is. En ook gewoon vasthouden, dat shot. Andere tijden.

3,5*

Ik was benieuwd hoe ik de gevechten zou gaan vinden aangezien ik absoluut niets heb met anime waarin poppetjes met elkaar vechten, maar in een boksfilm vond ik het wonderwel werken. Heel opzwepend, en wat mij betreft werd de slow-mo (gelukkig) niet teveel ingezet. Majors vond ik in Lovecraft Country al een fijne belofte, en die is hier ook een goed tegenstander. Wat een tank.

Wat Jordan's regiedebuut betreft, ik houd het op een zeventje; en ik kan moeilijk zeggen of ik hem beter of iets minder vind dan deel 2... Net te lang geleden. Maar het zeventje is naar boven afgerond, want ook ik miste Sly wel en de film lijkt inderdaad wat ziel te missen. De zijplotjes met moeder, vrouw en dochter komen niet erg binnen. Maar al met al geen slecht debuut voor een regisseur.

3,3*

Creepshow is een geliefde horroradaptatie gebaseerd op de oude horrorcomics van de jaren ’50, bestaande uit vijf uiteenlopende horrorverhalen. Ze zijn niet allemaal even sterk, en eigenlijk geen van alle echt eng met wat we nu gewend zijn. De special effects ogen soms wat campy en theatraal, maar mits je er open voor staat heeft dat eigenlijk wel een leuke sfeer. Hetzelfde geldt voor de combinatie horror en komedie; het is niet mijn favoriete mix, en dat wreekt zich ook hier deels.

Desalniettemin is het geheel onderhoudend, al heeft Romero meer memorabel werk afgeleverd in zijn carrière. Er zijn leuke rolletjes voor Ed Harris, Hal Holbrook, Leslie Nielsen en Ted Danson. Stephen King liet daarentegen (zoals gebruikelijk) weer een belabberd staaltje acteerwerk zien. Echt niet om aan te zien. Had liever Tom Savini in een grotere rol gehad.

3*

Mijn tweede Nacho Vigalondo, nadat ik een aantal maanden geleden Colossal (2016) zag. Een ondergewaardeerde film op MM, wat mij betreft. Los Cronocrímenes wordt gelukkig iets beter op waarde geschat met een beduidend hogere waardering dan Vigalondo’s debuut hier. En het moet gezegd: films over tijdreizen blijven leuk, helemaal als ze een beetje goed in elkaar zitten, en dat zit bij Timecrimes wel snor.

Het verhaaltje begint simpel met Héctor, een man van middelbare leeftijd die met zijn verrekijker in de bosjes een jonge meid zich ziet uitkleden, waarop hij op onderzoek uit gaat. Hij vindt haar naakt en bewusteloos tegen een steen liggen en wordt plots met een schaar in zijn arm gestoken. Op de vlucht, voor deze man verstopt hij zich in wat een experimenteel laboratorium blijkt te zijn waar hij een wetenschapper ontmoet (Vigalondo zelf), en dat is waar het echt misgaat, wanneer hij per ongeluk een uur teruggaat in de tijd en zijn best moet doen om de o zo gevreesde cataclysmische paradox te voorkomen, waarbij hij in dit geval zijn toekomstige zelf verhindert van terugreizen, waardoor hij in feite ophoudt te bestaan. Je weet wel, een breuk in het space time continuum, al dan niet met imploderend universum en dergelijke.

Los Cronocrímenes zal niet veel geld gekost hebben, maar dat valt niet negatief op. Net als Shane Carruths Primer (2004) (die nog een flink potje ingewikkelder is dan deze film), zit de kracht juist in het feit dat het gewone mensen overkomt en de nadruk ligt op beweegredenen en consequenties, in plaats van special effects. Een goed script (ok, en een knappe meid) is alles wat Vigalondo hier nodig heeft.

3,5*

“Motherfucking cocksucking son of a bitch asshole pendejo!” - Angel de la Guardia

Ik kan weinig regisseurs bedenken, die in gelijke mate als een veelbelovend regisseur zie als Guillermo Del Toro, terwijl ik zoveel van zijn films maar zozo vind. Dat heeft alles te maken met El Laberinto del Fauno (2006). Wat een fucking meesterwerk, om in het lingo van bovenstaand citaat te blijven. Dan kun je nog zoveel zesjes en zeventjes als Blade Hellboy, Pacific Rim of Crimson Peak maken, je naam is gevestigd. Normaal gesproken zou je dan verwachten dat iemand na een aantal net-nietjes, een oningeloste belofte wordt, maar in mijn waardering is dat label Del Toro keer op keer bespaard gebleven.

Ik had reeds zeven van zijn films gezien, maar van het oudere werk ontbraken Cronos (1993) en El Espinazo del Diablo (2001) nog. Wat de belofte betreft, ik heb hoop dat The Shape of Water (2017) voor mij eindelijk het niveau van Pan’s Labyrinth gaat halen. Maar ik wilde voor die tijd deze twee titels alvast een kans geven, en dat doen we uiteraard op chronologische volgorde.

Cronos ontbeert ook helaas net dat beetje extra om uit te pakken met 4*, laat staan meer. Daarvoor grijpt het verhaal ervan me toch net niet genoeg. Del Toro blinkt voor mij uit in de scènes met zo’n apparaatje, dat mysterieuze mechanisme en wat het doet. Maar de relaties tussen de personen, hun interactie, het blijft wat op de vlakte. Opa en kleindochter, neef en oom. Het was de duurste Mexicaanse film ooit destijds, en het ziet er prima uit, rekening houdend met het budget. Je kunt Del Toro moeilijk een gebrek aan ambitie of visie verwijten, maar de uitvoering is niet vlekkeloos. Niet hier althans.

Federico Luppi speelt een fijne rol als Jesus Gris, Perlman is Perlman, en de aankleding, belichting en muziek zijn prima. En een scène zoals opa die gulzig het bloed van de toiletvloer likt, blijft je wel bij. Maar hoewel ik me zeker vermaakt hebt, gaat het niet de canon in.

3,5*

Docu’s. Niet iedereen houdt ervan, en het lijkt me niet onmogelijk dat dat percentage onder verstokte horrorliefhebbers nog wat lager ligt, al kan ik dat gevoel niet staven met cijfers. Ik mag zelf graag een goede documentaire kijken, en was wel benieuwd hoe het zou zijn om er eentje te zien die als ‘genuinely creepy’ wordt omschreven. Ik was niet zeker of Cropsey een mockumentary à la The Blair Witch Project zou zijn, of serieus. Wanneer de docu aanvangt met een urban legend over de Cropsey killer die zich in de tunnels onder de verlaten psychiatrische kliniek zou verschuilen, lijkt de boel eventjes gefingeerd. Maar al snel verschuift de focus en blijkt waarom dit soort verhalen juist daar zo verteld worden: op Staten Island blijken in de late jaren ’70 en het begin van de jaren ’80 een aantal kinderen te zijn verdwenen, waarvan vaak het lichaam nooit is gevonden. En is Andre Rand de man die voor dit alles verantwoordelijk is, of slechts een gemakkelijke zondebok?

We krijgen vlot daarna ook beelden te zien van hoe het eraan toe ging in Willowbrook Hospital aan de hand van een rapportage van een jonge Geraldo Rivera uit die tijd, en het is ronduit schokkend. Ook nadat je Titicut Follies (1967) gezien hebt, schrik je alsnog. De documentaire wisselt archiefbeelden als deze af met nieuw onderzoek, dat soms verrassende ontdekkingen oplevert, en meer dan eens toch wat verontrustende beelden, wanneer we bijvoorbeeld onverwacht ontdekken dat een van de toekomstige slachtoffers te zien is in het publiek bij een van de nieuwsrapportages uit die tijd.

Er zijn genoeg positieve Critic Reviews, maar ik moet zeggen dat ik de punten van kritiek op MovieMeter absoluut begrijp. Brancaccio en Zeman, lijken soms wat te los om te gaan met de collage van stukjes informatie die ze ons voorschotelen, en kiezen er soms simpelweg voor wat extra creepy sfeer, in plaats van verder de diepte in te gaan met hun onderzoek. Qua looks lijkt Cropsey ook wel wat op de eerder genoemde The Blair Witch Project, met zijn grainy low-fi shaky videocam beelden. Aan het eind van de docu weten we niet hoe het zit, maar de filmmakers pretenderen ook niet dat ze ons dat hebben verschaft. Kenmerkend genoeg wordt door een van de geïnterviewde mensen nog eventjes het Kuleshov effect aangehaald: we construeren verhalen in ons hoofd, en leggen zelf verbanden. Ook wanneer die er niet direct zijn.

3,3*

Prachtige stap vooruit weer na Dash Shaw's vorige film (die ik direct hiervoor zag) My Entire High School Sinking into the Sea (2016). Zijn tweede langspeler is nog meer dan zijn debuut wild inventief, volledig non-conformistisch en ontzettend kunstzinnig gemaakt. Verhaaltechnisch is er genoeg diepgang voor wie daar waarde aan hecht, maar zelf heb vooral met open mond zitten kijken naar de immense creativiteit op het scherm. De animatie is wat jerky, maar dit is wel de meest vernieuwende animatie die ik dit jaar heb gezien.

Net als Shaw's vorige film is dit niet gemaakt voor het grote publiek, maar mocht je warm worden van namen als Bill Plympton en Don Hertzfeld, en je open staat voor wat minder traditionele animatie specifiek gemaakt voor volwassenen, dan zou ik Cryptozoo zeker een kans geven.

4,2*

van Sollers Point (2017) behoorlijk genoten paar jaar terug, en gelijk zijn andere films ook opgesnord. Helaas is het daarbij gebleven, verder nog niet in dat eerdere werk verdiept. Dan beginnen we hier maar mee. Die Aubergine Parmigiana kan best even wachten:-)

Matthew Porterfield Introduces His Film 'Cuatro paredes' on Notebook | MUBI

Had het hier gisteren met Filmkriebel over, status post production op IMDb, dat dat bij kleinere films vaak nog niet (op tijd) bijgewerkt is. Maar Porterfield is inmiddels bepaald geen rookie meer, en dit wordt best met de nodige aandacht op Mubi gelanceerd... Dat dan toch nog niet gestemd kan worden op IMDb verbaast me dan wel wat.

Wat de short zelf betreft, ik ben er niet helemaal over uit. "I like to think of it as an affirmation of language and its ability to transcend the physical frame.", vertelt Porterfield. Nu ben ik dol op taal en kan ik een stagey one-woman show best waarderen, zoals recentelijk Almodovars The Human Voice (2020). Maar ik moest toch enige moeite doen mijn aandacht erbij te houden. Wellicht moe na een drukke werkdag, maar ik kan me toch niet geheel aan de gedachte onttrekken dat de boel misschien minder het frame ontstijgt, dan Porterfield graag zou willen. Ook al doet López écht wel haar best.

Benieuwd wat tbouwh ervan maakt. Ik houd het voor nu op 3*

Ik ben vermoedelijk een van de weinige Nederlanders die Luz (2018) in de bios heeft gezien, maar dankzij Imagine zie je af en toe nog eens iets. En dat was tof, Miss Milton en ik waren onder de indruk, en ook Woland kon er wel 4* aan kwijt. Maar de meeste Horrorchallenge deelnemers hebben deze nog niet gezien. UIteraard maakte dat me benieuwd naar Tilman Singers nieuwe film.

Hunter Schafer (Euphoria) speelt erg goed, en ook Dan Stevens en Marton Csokas hebben mooie rollen. Net als Luz is Cuckoo (2024) een vreemd filpje dat niet iedereen zal bekoren, maar ik was voldoende geïntrigeerd voor een zeven.

3,4*

“It's not a monster. It's not a monster. It's just a doggy” – Donna Trenton

“What is wrong with this dog?” – Rachel Greene

Misschien een van de engste boeken die ik ooit heb gelezen. Sowieso toen ik Kings oeuvre verslond in mijn vroege tienerjaren, was dat zo. Kings schijnt zich weinig van het creatieve proces en het schrijven te kunnen herinneren, zo onder de coke en alcohol zat hij. Ik merkte daar weinig van tijdens het lezen toen, en ook toen ik het herlas een aantal jaar later, in de tijd dat ik vermoedelijk ook de film voor het eerst eens zag.

En hoe blijft dat overeind? Hij was nooit zo eng als het boek, toen niet, en nu niet. Maar als het boek zo angstaanjagend is, zegt dat dan wel veel? Nee, niet echt. Cujo is zeker geen meesterwerk, maar ik vond het zelfs bij deze rewatch (3e of 4e keer?) nog steeds wel spannend. En hoewel niet iedere gevechtshandeling met Cujo even echt lijkt, bleef ik me ook nu weer verbazen hoe ze bepaalde dingen gedaan hebben en hoe gevaarlijk die hond wel niet lijkt; kwijlend, slijmend en pussend van de rabiës. Dat vroeg onder andere 5 verschillende Sint Bernards, een hoop gekwispel wegsnijden tijdens de montage, en het invoegen van enkele Rottweiler close-ups, waar de lobbessen niet gemeen genoeg wilden kijken, volgens IMDb.

De film leunt voornamelijk op de performances van Dee Wallace als Donna Trenton en Danny Pintauro als haar jonge zoontje Tad. Stephen King ging zo ver om die van Wallace de beste performance van al zijn verfilmingen te noemen, inclusief Kathy Bates. Het was zeker niet slecht, maar dat laatste haalt ze voor mij toch (bij lange na) niet. Pintauro schijnt bizar genoeg pas wanneer hij compleet hysterisch moet spelen, waar hij zo overtuigd dat je je afvraagt of ze dat joch niet echt doodsbenauwd hebben gemaakt. Jackie Coogan-tactieken, of iets dergelijks.

Kortom, geen meesterwerk, maar ik heb me zelfs bij deze herhaaloefening niet verveeld. Dat zegt toch ook wel wat.

3*

(Uit: Horrorchallenge 2017)