Opinions

Ik denk dat het voor het eerst is dat ik ik een film die ik bìjna uitgezet heb na 30 minuten toch met 4 sterren waardeer na hem uitgekeken te hebben. Als ik op Icheckmovies niet iemand had gezien die meldde blij te zijn even door te hebben gezet had ik dit moeten missen.

Wat begint als een standaard ziek Hillbilly filmpje begint met iedere verstrijkende scène toch meer op je in te werken. Blijkbaar is dit een universum waar je even ingezogen moet worden. Het acteerwerk is behoorlijk goed, met name William Forsythe en Sid Haig zijn om te smullen, maar ook de andere acteurs zijn bovengemiddeld goed voor een horrorfilm. De muziek is erg fijn en regisseur Rob Zombie weet leuk met de clichés van het genre te spelen wat een aantal bijzonder memorabele dialogen oplevert en culmineert in een geweldige climax. Dit is mijn eerste film van hem maar ik zal House of a 1000 Corpses nu ook zeker een kans geven.

Wat je ook doet, zet hem niet te snel uit, hij wordt alleen maar beter!

Zo. Dat was niet niks.

Fascinerend. Visionair. Bizar. Irritant. Intrigerend. Provocerend. Confronterend. Film- en censuurgeschiedenis.

Geweldige Oliver Reed en Vanessa Redgrave, Fenomenale sets van Jarman (van wie ik heel nodig een film moet zien) en al met al quite the trip indeed. Visueel dik in orde en een soms indringende soundtrack.

De BFI restored 2 disc dvd heeft een uitstekende transfer en extra's, en is zijn 10 pond wat mij betreft zeker waard. Onbegrijpelijk dat ingerekend een studio als Warner Zo moeilijk doet over deze film, en zelfs verhindert dat andere partijen een uncut dvd of blu-ray uitbrengen. Google maar eens op Devils en Kermode (de critic die de weggesneden scènes vondt en zich hard heeft gemaakt voor een rerelease) en je ziet hoelang dit al loopt.

Een bijzondere ervaring, die zeker niet iedereen zal bevallen.

Echt supertof, dit. Jarenlang is er geen film uit Djibouti te vinden, wat in je brein (het mijne althans) tot bepaalde preconcepties leidt, bij gebrek aan kennis. Is het als Zuid-Soedan, verscheurd door oorlog? Zijn bioscopen verboden, door een fundamentalistisch regime? En plots is daar Dhalinyaro (2018), dat al je ongeïnformeerde vooroordelen van tafel veegt. Want tot mijn grote verrassing, is dit niet zo heel veel anders dan een films als Sciamma's Girlhood (2014). Wie had dat gedacht.... Natuurlijk is het evenmin verstandig je beeld van een hele land op één film te baseren, vooral niet een die zich afspeelt in de hoofdstad, maar dan nog.

Zoals de heren boven mij al aangeven is de productie verzorgd, en zijn het acteerwerk, de montage en muziek meer dan in orde. Ik deel Fisico's nieuwsgierigheid naar hoe het economisch is; op deze school waar Aristophanes onderwezen wordt, zit het rijke meisje in dezelfde klas als haar 'vriendinnen' die het minder getroffen hebben.

Wiki meldt: "Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Djibouti circa 20% van de bevolking van minder dan 1,25 US$ per dag. De CIA World Factbook schatte dat in 2007 42% van de bevolking onder de armoedegrens leefde. Tegelijkertijd is het "strategisch gelegen aan een van de drukste scheepsroutes ter wereld en controleert Djibouti de toegang tot de Indische Oceaan". kansen wellicht voor wie het lot naar zich toe weet te trekken.

Hoe dan ook, ik word bijzonder blij wanneer in een land waar ik met al mijn moeite niets uit kon vinden, opeens een film als dit geproduceerd wordt. Dat belooft toch wat voor de rest van het continent, hoop ik.

Dhalinyaro is the Female Coming-of-Age Story Bringing Djibouti's Film Industry to Life - OkayAfrica

3,5*

Mooie film om over je heen te laten komen, en vast nog wat indrukwekkender in een verduisterde bioscoopzaal, maar op de Oled ook bepaald niet lelijk, zelfs zonder HDR. Toch maakte ook op mij Kim Ki-duk’s film wat meer indruk. Een film die ik meer respecteer dan ervan kan genieten. De moeite die de filmmaker zich getroost heeft zijn film op deze manier vast te leggen is duidelijk, maar het beklijft voor mij persoonlijk niet genoeg om uit te pakken met een hoog aantal sterren.

Wat een larie bericht van Ryo kan ook, hierboven. Niet erg Zen berichtje trouwens, voor iemand die daar zoveel meer van begrijpt dan wij simpele zielen die het lef hebben een mening te vormen, zonder ervaren meesters in de Zen canon te zijn. Dat boze bericht is trouwens nog steeds het enige spoor dat hij op deze site heeft achtergelaten, en kennelijk de reden voor het aanmaken van zijn account.

Maar dat niet uit kunnen pakken met sterren, komt uiteraard door mijn schrijnend gebrek aan aan kennis.

3,6*

Sterke Gouden Palm, wat mij betreft. Audiard heeft nog geen slechte film gemaakt, althans niet een die ik zag. Les Olympiades moet ik overigens nog zien, maar voor de nu lopende Movie world challenge ga ik De battre mon cœur s'est arrêté (2005) van deze regisseur nog zien, aangezien die in aanmerking komt voor de Bafta categorie.

Dheepan begint langzaam, maar rauw en zuigt je langzaam mee in het lot van deze drie voor de burgeroorlog gevluchte individuen, die doen alsof ze een gezin zijn. De Parijse banlieues zijn ook nog eens een vreemde wereld. Jammer dat ik deze gemist heb op het grote doek destijds.

4,1*

Na zijn verontrustende Possession (1981), had ik Zulawski’s Na Srebrnym Globie (1987) willen kijken voor het thema Sci-fi horror in de lopende horrorchalleng, tot ik erachter kwam dat de film helemaal geen horrorlabel heeft. Gelukkig heeft The Devil (1972) dat wel, en is het een film doordrenkt in religieuze thematiek. De film werd bij release direct verboden.

Diabel laat zich moeilijk schetsen, maar Woland heeft een goede poging gedaan. In feite volgen we Jakub en zijn bevrijder op hun tocht, tijdens de Pruisische invasie van Polen, enkele eeuwen geleden. En zoals hij en vele anderen terecht stellen, is dat bij Zulawski een soort manische, hysterische nachtmerrie, die gepaard gaat met veel gekrijs. Mensen lijken soms bijna onder hypnose in epileptische convulsies af te zakken, seks is dierlijk, en het camerawerk en de montage versterken een algeheel gevoel van gekte.

Naast de fraaie beelden die soms even aan Tarkovsky doen denken (die brand!), zit er een hoop symboliek en historie in dit werk, waar je de nodige analyse op los kunt laten. Ik ben daar zelf voor deze film niet goed op toegerust, maar gelukkig kun je een beroep doen op dat soort verdieping, die toegegeven: wel een beetje kan helpen een film als dit wat meer te appreciëren.

Voor nu houd ik het op 3,5* ster, Possession maakte toch meer indruk.

3,5*

Een van de laatste handvol films die de Oscar voor beste buitenlandse film wonnen, waar ik tot deze week nog nooit van had gehoord, net als La victoire en chantant (1976) en La vie devant soi (1977), die ik vermoedelijk ook vandaag ga kijken.

Lang niet onaardig, en inderdaad een goede rol van Picolli. Een acteur wiens naam me niets zei, maar waar ik 12 (!) films van blijk te hebben gezien. Shame on me. En Liv Ullman is goed als altijd. Leuk ook om Leslie Caron weer te zien. Wel moet ik toegeven dat het goed is dat ik deze op een vakantiemorgen heb gekeken en niet 's avonds laat en enigszins vermoeid. La Diagonale du Fou blijft een jaren tachtig film over schaken, een denksport waar JM zich nooit in heeft verdiept.

3,2*

Verbazingwekkend hoe lekker deze film ruim 40 jaar later nog wegkijkt. Bijna even verbazend als dat ik Dirty Harry nog nooit helemaal gezien had, althans de eerste niet. Ik had Sudden Impact op VHS en wellicht dat ik ook delen van Magnum Force of The Dead Pool heb gezien, maar dat is niet zeker. Van deze had ik alleen de openingsscène gezien en uiteraard de iconische Do I feel Lucky scène.

De invloed die Dirty Harry als karakter had en de film an sich, laten zich duidelijk aflezen. De harde cop met de mooie one liners, de sick sick puppy bad guy die mensen naar zijn pijpen wil laten dansen... De muziek van Lalo Schifrin is erg lekker maar ook de plaatjes verrasten mij in positieve zin. Cop movies staan zelden bekend om degelijke cinematografie bij mijn weten, maar Dirty Harry is zeer fatsoenlijk geschoten.

Daarnaast was het leuk om terug te lezen in de trivia op IMDb dat Terrence Malick een script had aangedragen met een compleet anders gemotiveerde Scorpio killer, en dat de coole 'well do ya', punk?' line door niemand anders dan John Milius is geschreven. Het maakt de film niet beter, maar ik hou nou eenmaal van dat soort trivialiteiten.

Dirty Harry ('Smerige Klabak', mijn dag kan niet meer stuk..!) mag hier en daar iets slepen, over het algemeen is de film goed oud geworden. Een verdiende 4*

Het blijft heerlijk als je na al die jaren film kijken weer eens écht verrast wordt door een film. Davis weet op een of andere manier de werking van het geheugen zó op celluloid vast te leggen dat we het gevoel krijgen mee te kijken in opgeslagen herinneringen van dit gezin. En hoe werkt die herinnering precies? Muziek speelt terecht een belangrijke rol en werkt naast haar functie als logische kapstok voor het geheugen als marker voor de tijd, in het Liverpool van de jaren '40. In memory everything happens to music, zoals de poster al aankondigt.

Distant Voices, Still Lives is geen narratieve film met traditionele ontwikkelingen, complicaties en oplossingen. In plaats daarvan biedt Davis ons een intiem, soms schrijnend en tegelijkertijd nostalgisch kijkje in de herinneringen van deze mensen, en het onvermijdelijke verstrijken van de tijd.

Het artikeltje The art of Memory: Terence Davies’ Distant Voices, Still Lives op Senses of Cinema is ook zeker het lezen waard. Distant Voices, Still Lives eindigde derde op de lijst met de 100 Best British Films. Wonderbaarlijk dus dat hij nog steeds zo weinig aandacht geniet.

4*

Minder slecht dan ik had verwacht, al is het verhaal eigenlijk totaal niet bijzonder en kabbelt het plot voornamelijk in de eerste helft amper voort. Beter dan de tweede Hunger Games wat mij betreft. Mooie score van Zimmer en Junkie XL. Prima popcornvermaak voor wie daarvan houdt, maar net als bij THG is het wel dystopie voor beginners (tieners vind ik niet terecht, je kunt tieners prima Orwell en Huxley voorschotelen. Ik las die ook voor mijn lijst toen ik 16 was).

Leuk set design, geen storend acteerwerk. Was een prima film voor een moment dat ik eigenlijk veeel te moe voor Under the Skin was

Subconscious Cruelty (1999) was ik al eens tegengekomen hier op MovieMeter, zo'n poster blijft een mens wel bij. Maar ik heb die door Wolands recensie toch maar links laten liggen. Zoals hij zegt: "onsamenhangend experimentalisme boeit niet een hele film lang". Maar als we leatherhead mogen geloven is Divided into Zero (1999) het kleine broertje van Subconscious Cruelty. Ook met grotendeels dezelfde mensen achter de schermen. Ideaal dus om 'veilig' kennis te maken met de surrealistische horror van deze kliek.

En ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Sommige beelden intrigeren wel degelijk, maar van de gebroken afdaling van een man in isolatie, zelfverminking, pedofilie en moord, heb ik niet echt het gevoel uiteindelijk een totaalbeeld te hebben gekregen. De delen voelen daarmee toch wat willekeuriger dan ik graag zou willen. Daarnaast is het geluid af en toe opeens storend hard, en wordt JM niet bovengemiddeld enthousiast om te zien hoe mensen over elkaar heen plassen. Zelfs niet wanneer je er een fraai achterwerk bij cadeau krijgt.

Als met al geen onverdeeld succes dus, en ik laat Subconscious Cruelty dan ook voorlopig nog even links liggen. Daar plassen ze kennelijk ook al over elkaar heen. Is een dingetje, blijkbaar.

2,8*

De laatste film van Tobe Hooper (The Texas Chain Saw Massacre). Het is weinig origineel om mee te openen, maar dat zal vermoedelijk de eeuwige associatie blijven bij Djinn. Deze productie uit de Verenigde Arabische Emiraten is de eerste bovennatuurlijke horrorthriller die deel Engels en deels Arabisch is, en grotendeels rond Dubai opgenomen. 5 miljoen dollar budget is misschien niet veel geld vergeleken met het gros van de films die in de bios draait, maar een ervaren filmmaker als Hooper heeft lang geleden al bewezen met beduidend minder uit de voeten te kunnen. Het is dan ook jammer dat de film niet iets beter is. Zo’n acteur als die Amerikaan in het eerste kwartier van de film. Zo jammer. Gelukkig doet de rest van de cast het beter dan dat. Aiysha Hart (hier in haar debuut) en Razane Jammal zijn bovendien geen straf om naar te kijken.

Djinn is uiteindelijk minder slecht dan ik had verwacht, maar de verwachtingen waren laag, grotendeels door de poster en het gemiddelde cijfer hier. Bij vlagen wordt het nog best wat creepy en de locaties zijn prima. Hooper is alleen weinig terughoudend, met de Djinn. We zien hem snel en ook daarna gaat hij niet voor de subtiele onderhoudse spanning, wat je ook terughoort in de soundtrack. Wat ik alleen niet snap is de manier waarop Hooper hier jump scares gebruikt. Als je de spanning over langere tijd is opgevoerd, kan jezelf even compleet de tering schrikken erg fijn zijn, bij wijze van ontlading. Maar hier komen ze óók uit het niets, in scènes waar van spanningsopbouw geen enkele sprake is. BOE! -schrik. Of niet eens. Ja, en dan? -Dan nog een keer. Meh.

Als we Djinn vergelijken met een film als Za'er (2004) uit Bahrein, dan is het zowat een meesterwerk. Maar uiteraard komt Hooper er zo makkelijk nou ook weer niet vanaf. Soms lijkt hij net iets teveel te willen voor wat het budget toelaat, en meer dan eens voelt de film wat chaotisch, vooral naar het einde van de film toe, waar Hooper wat mij betreft alsnog uit de bocht vliegt en zijn voldoende verspeelt. Al stel ik het de afloop stiekem wel op prijs.

2,5*

"Something tells me if I go in that room tonight, tomorrow I'll be... in my coffin!

Na tegen mijn gewoonte in eerst het vervolg The Return of Doctor X (1939) te hebben gezien met Bogart, wilde ik nu ook Curtiz' 2-strip Technicolor Doctor X -film eens zien. Het aantal stemmen op MM viel vóór de horror challenge nog op één hand te tellen, maar aangezien de film legaal online te bekijken valt op het kanaal van First National/Warner Bros op Archive.org, had ik hem zo te pakken. Het verhaal is simpel: Journalist Lee Taylor onderzoekt de zogenaamde Moon Killer, een krankzinnige gek die zijn slachtoffers wurgt, verminkt en gedeeltelijk opeet. Al snel verdenkt hij Dr. Xavier, een professor die samen met een aantal collega's vreemde experimenten doet in zijn villa. En dan kan Curtiz 'los'.

Het was een bijzondere gewaarwording om te constateren dat voor die oudere horrorfilms uit de jaren dertig en veertig, kleur een beetje vervreemdend werkt. Voor giallo films met veel bloed licht dat anders, maar crazy scientist-films profiteren als je het mij vraagt juist van het zwart-wit spectrum, wat sfeer betreft. Overigens kregen tijdens de release destijds alleen de inwoners van grotere steden een kleurenkopie te zien. Small towns moesten het met een zwart-wit kopie doen. Niet nadelig in dit geval, als je het mij vraagt.

De film heeft een pre-King Kong Fay Wray (hier brunette) die alvast haar gil oefent, maar de charme die ze daar heeft, ontbreekt hier voor mij toch een beetje. Aardig om een keer gezien te hebben, maar iets te mak vergeleken met de andere pre-code horrorfilms van die jaren om een echte aanrader te zijn. De laatste tien minuten heb ik wel met een grote glimlach bekeken, en het waren deze die de film naar een voldoende trokken. Curtiz, Wray en Atwill zouden het jaar daarop weer bij elkaar komen voor Mystery of the Wax Museum (1933).

3*

5 berichtjes in de 15 jaar tijd sinds de film werd toegevoegd, niet William Wylers meest veelbesproken film dus.

Het is met afstand de oudste Wyler die ik heb gezien, na The Memphis Belle: A Story of a Flying Fortress (1944), The Best Years of Our Lives (1946), The Heiress (1949), Roman Holiday (1953) en Ben-Hur (1959). Drie van die films kregen van mij 4* waarderingen, en de twee andere alsnog 3,5*. Geen prutskoning dus. Ook Dodsworth stelt niet teleur, al kost het wat meer moeite omdat er geen echt geweldige restauratie van beschikbaar is. Hopen op een mooi schoongemaakte 4K transfer dus, in de tussentijd.

Hoewel de twintigers op het werk me er graag aan herinneren dat ik geen spring chicken meer ben, en dat de jaren '90 niet tien jaar geleden waren, heb ik met mijn 37 jaar wel meegemaakt dat een langere relatie uitgroeit in een vriendschap, waarbij de beide partijen vervolgens uit elkaar groeien. Andere karakters, andere ambities, andere ideeën, het kan van alles zijn. Eigenlijk doet het er niet toe, wanneer het zo is dan weet je het, al is dat als je pech hebt pas achteraf.

Dodsworth verbeeldt dit mooi door de sterke rollen van Huston, Chatterton en Astor, en zoals Spetie in andere woorden zegt, is het verhaal in feite tijdloos. Bovendien heeft de film een aantal verrassend rauwe randjes. Wetend dat het een film uit '36 is (en de Hays Code de dienst uitmaakte) zat ik met grote ogen naar dit einde te kijken. Hóe dan?!

3,5*

Dog Altogether starring Olivia Colman and Peter Mullan | YouTube

Ik had bijna getypt dat ik geen idee had dat Tyrannosaur (2011) gebaseerd was op een short, maar dat wist ik kennelijk dus wel. Ik zie in mijn bericht van een paar weken later dat die toen inderdaad online nergens te vinden was, dus leuk om hem nu te zien.

En ook de short is fijn, niet geheel verrassend met dezelfde acteurs en regisseur. Maar net als tbouwh vind ik de langere film toch net iets beter. Deze karakters gedijen nu eenmaal beter in een iets breder uitgesponnen verhaal, maar vooral ook door ze iets langer te zien zijn.

Beste short in Venetië en winnaar van de BAFTA.

3,8*

Waar de Uskyldige een aantal jaren op mijn plank lag om te kijken, is Dog Soldiers wellicht de film die het allerlangst op mijn kijkstapel ligt. Letterlijk uit de tijd dat ik nog spindels vol brandbare schijfjes kocht bij CD-rom Land om films van 4 gieg op een DVD-R-etje te branden. Dog Soldiers was een film die gemaakt leek voor mijn studievrienden en mij, ideaal vertier om aan te zwengelen na het eten met wat bier, alvorens naar de stad te togen om de Drie Gezusters en omgeving 'onveilig te maken'. In plaats daarvan zie ik hem nu als veertiger op een zondagmiddag, terwijl mijn bijna tweejarige zijn middagdutje doet. Bijna hetzelfde!

Regisseur Neil Marshall zou enkele jaren later furore maken met het ijzingwekkende The Descent (2005), maar ook zijn debuut Dog Soldiers is een film die nog steeds genoemd wordt in lijstjes met de beste weerwolf films. In deze film zien we een team Britse soldaten, dat op training in de Schotse wildernis een gewonde Special Forces kapitein en de overblijfselen van zijn team vindt. Ze komen er achter dat er weerwolven actief zijn in het gebied. Ze moeten zich vervolgens voorbereiden op flink wat actie, aangezien het de komende nacht volle maan is...

Ik was enigszins verrast dat dit pas de tweede film is die ik van deze filmmaker zie, al heb ik zijn hand wel gezien in afleveringen van bijvoorbeeld Game of Thrones en Westworld. Het is leuk om een jonge Liam Cunningham (GoT) aan het werk te zien, en Kevin McKidd heb ik sinds Rome altijd een zwak voor gehouden. Dog Soldiers koos er bewust voor zoveel mogelijk gebruik te maken van practical effects, en daar mogen we met een film uit 2002 dankbaar voor zijn; anders had dit werkje de tand des tijds lang niet zo goed doorstaan.

Dog Soldiers is met recht een actie horror, maar persoonlijk ligt de spanning die Marshall met The Descent bracht mij toch nog net iets beter.

3,3*

La Dolce Vita. Fellini. Ik heb er lang tegenaan gehikt, na conflicterende gevoelens bij 8½ en La Strada. Net als die films is La Dolce Vita onbetwist een klassieker, een kunstzinnig en intellectueel meesterwerkje. Maar. Ik merk dat ik af en toe moeite heb om de aandacht erbij te houden.

Er zijn een hoop klassieke scènes, sommige zijn uitermate schitterend in beeld gebracht. De innerlijke strijd van karakters, de opgehouden schijn en wat er achter façades schuil kan gaan worden meesterlijk door Fellini naar de oppervlakte gebracht. Maar. Drie uur kan lang duren bij Fellini. En dat gevoel drukt behoorlijk.

Toch, er is hoop. Ik had hem al eens gelezen in zijn Great Movies boek, maar net na de film nog even herlezen, de uitstekende review van Roger Ebert over deze film. Het schijnt een van zijn lievelingsfilms geweest te zijn, maar interessanter dan dat feitje zijn de laatste 2 alinea's, waarin hij beschrijft hoe zijn waardering en interpretatie van de film veranderd zijn in de loop der jaren en decennia.

Ik kan me uitstekend voorstellen dat ik deze film bij herziening 4 of mee sterren zal geven. Tot die tijd moet ik eerlijk zijn en blijf ik door de vooralsnog immer vervliegende aandacht hangen op 3,5 ster, al neig ik wel naar 4. Ik heb een prachtig koffietafelboek van Fellini in de kast overigens. Misschien toch maar eens inkijken en gaan lezen.

To be continued, I suppose...

Met veel moeite had ik Dôlè nog wel zonder ondertiteling kunnen kijken ook, aangezien mijn eerste film uit het Afrikaanse land Gabon, Frans gesproken is. Helemaal niet verwonderlijk gezien het feit dat Frans de officiële landstaal blijkt te zijn, maar dat wist ik niet van tevoren. Naast mijn onwetendheid op dat vlak, kon ik het ook nog eens niet direct (meer) vinden op de kaart. Gelukkig staat dat de film niet in de weg.

Dôlè gaat over een groepje vriendjes dat geld nodig heeft voor medicijnen en besluit de plaatselijke loterij te overvallen. Het is een aardige film, en met 79 minuten zit het tempo er prima in. Camerawerk en muziek zijn in orde, en ook de acteurs stellen niet teleur. Dit is geen amateur hour. De film laat zich niet helemaal goed vergelijken, maar denk Slumdog Millionaire meets Boys in the Hood, maar dan in Franstalig Afrika. Wellicht met een snufje City of God. Maar dat niveau haalt de film helaas niet.

3,5*

Very late to the show, maar hier ben ben ik alsnog anno 2023.

Ik weet vrij zeker dat ik zelfs bij Pathé werkte toen deze uitkwam, maar het trok me niet genoeg (zelfs gratis) om hem te zien. Op zich klopte dat gevoel wel, want de Dominee is geen bijzonder sterke film wat mij betreft. Frank Lammers is de moeite, maar verder zuigen het verhaal en de karakters je nooit binnen, en dat is bij zo'n film wel essentieel.

De score was wel behoorlijk, en ik moet toegeven dat ik me niet heb verveeld. En ondanks dat ik haar acteerwerk onder vind doen voor haar presenteerkwaliteiten, en dat JM een brunetjesman is, ben ik toch wel gecharmeerd van Chantal Janzen. Jazeker.

3*

Oh ja, kak! Dat was dus de film waar ik gisteravond bij in slaap viel. Bijna vergeten te registreren.

Laat ik overigens voorop stellen dat ik niet in slaap viel omdat Don't Move saai of slaapverwekkend is, dat is niet het geval. Brian Netto en Adam Schindlers film is best onderhoudend. Maar 93 minuten is gewoon veel wanneer je afgepeigerd bent en je op de bank zit met de oogopslag van de deerne op de poster van deze film.

In deze film heeft een doorgewinterde seriemoordenaar het gemunt op een rouwende vrouw. Wanneer de twee geïsoleerd zijn, diep in het bos, injecteert hij haar met een verlammend middel. Terwijl het middel geleidelijk haar lichaam overneemt, moet de vrouw rennen, zich verstoppen en vechten voor haar leven voordat haar hele zenuwstelsel uitvalt.

Laat ik eerlijk zijn: er is maar een reden dat ik Don't Move heb gekeken, want ik verwachtte een standaard Netflix film, wat het ook een beetje is. Maar die rede is Kelsey Asbille. In de eindexamenjaren mocht ik graag Giphart lezen, en die muntte de term 'zuchtmeisje'... Zo mooi dat je er een beetje van moet zuchten. Dat had ik bij Kelsey in Yellowstone. Het zou me niet verbazen als ze een echt goede rol aan zou kunnen (ik zag gisteren Mikey Madison in Sean Baker's Anora (2024) , fucking geweldig), maar voor nu blijft dat nog even een vraagteken.

Wat ik wel weet is dat Miss Milton het niet leuk zou vinden als ik voor werk met haar naar een première zou moeten.

3*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Van de regisseur van het Sylvester Stallone vehikel Tango & Cash (1989)!

Sorry, ik kon het niet laten. Ik zie dat nu net na het zien van de film en ik kan mijn ogen niet geloven. Wat.de.hel.

Konchalovskiy was al enkele jaren over de 80 toen hij deze film maakte. Ik blijk een paar van zijn films gezien te hebben (The Lion in Winter (2003), The Odyssey (1997)), maar de enige waar ik echt benieuwd naar ben is The Postman's White Nights (2014) die alweer een jaar of tien op de kijkstapel ligt. Het toeval (of eerder: deze challenge) wil dat ik nu Dear Comrades! eerst kijk.

En dat viel me niets tegen. Konchalovskiy brengt een vleugje satire naar deze verfilming van het door de KGB en Russische leger gepleegde Novocherkassk massacre, en de nasleep daarvan. Interessant genoeg beleven we dit door de ogen van een partijleider (een sterke Yuliya Vysotskaya) die het maar moeilijk kan bevatten wat er gebeurd is, en dat zij een rol speelt in dit partijapparaat.

3,7*

Los van de dingen die me iets storen aan deze films, heb ik eveneens gekraaid van plezier. Het beste dat ik van Flash Point kan zeggen is dat de film me de realisatie bracht dat ik eigenlijk te weinig van dit soort films kijk. Strak in beeld gebracht, met martial arts van iemand op de top van zijn kunnen. Top het punt dat je je afvraagt hoe ze het in 's hemelsnaam hebben gedaan. Eigenlijk jammer dat mijn smullen van Yip Man me niet bij deze samenwerking van Wilson Yip en Donnie Yen heeft gebracht.

Maar die fout maak ik niet nog eens, ik ga gelijk Saat Po Long (2005) kijken. Vrij dagje met vrouw aan het werk en kind op KDV, pappa kijkt lomp knokwerk!!!

3,5*

Leuke docu over een fascinerend beroep (stuntvrouw). Het is allemaal niet heel profi, maar de aanpak om tegelijkertijd de oudere Jeannie Epper en de jonge Zoe Bell te volgen werkt prima. Epper is een stukje filmgeschiedenis, maar het is Zoe Bell die het voor mij helemaal de moeite waard maakte. Waar Epper uiteindelijk toch gewoon (spijt me zeer) een 'echte' Amerikaan blijkt, is Bell een heerlijke down to earth kiwi. Leuke persoonlijkheid in een leuk jasje. Het moment dat ze gebeld wordt dat ze Uma's stunt double mag zijn in Kill Bill was fantastisch. Je voelt de extase.

Op disc 2 van de special edition van Death Proof staat een mooie complementaire extra, 'introducing Zoe Bell'. Recommended.

Ik vrees dat de presentatie van hoe de meesten hierboven de film gezien hebben het cijfer ernstig beïnvloedt. Een cheap-ass dvd compleet zonder geluid komt de kijkervaring niet ten goede.

Ik zag een door het BFI gerestaureerde kopie op het grote doek ik EYE met live muziek op een vleugel. Perfect beeld en prachtig gespeeld. Dit werd vooraf gegaan door een lezing over Hitchcocks werk in de context van reputatie en auteurschap, door dr. Gerwin van de Pol (UVA). Vermoedelijk tilt dat de film toch omhoog, want ondanks dat het niet Hitchcocks beste is (ook van het vroege werk beviel The Lodger mij beter) zou ik er zeker geen onvoldoende aan willen geven.

Cinematografisch valt er best wat te genieten en omdat dat de film soms wat sleept zitten er echt een paar leuke scènes in, met vrij creatieve montage voor die tijd. Ivor Novello speelt goed, en het is leuk om hem in zo'n andere rol dan in The Lodger te zien. Verbaast me trouwens dat de term misogynie niet gevallen is, Hitch schetst hier geen bijzonder rooskleurig beeld van het vrouwelijk geslacht.

”Beware of the currents of the lake. It’s dangerous to dream, stay awake.

The nix pretends to be asleep. Above him lilies gently sweep.”

Wanneer we de geavanceerde zoekfunctie op MovieMeter gebruiken en zoeken op het land Noorwegen en genre horror, dan krijgen we 24 titels, keurig in de twee decennia tussen 1997 en 2017. Død Snø (2009) en consorten. En daarboven prijkt dan in zijn eentje Lake of the Dead (1958), zoals hij in het Engels ook wel bekend is. Een zeer vroege uiting van Norror dus. En vermoedelijk een van de eerste horrorfilms over een groep mensen die gaat kamperen. Mijn vader is inmiddels met pensioen, en die was zeven toen dit uitkwam in Noorwegen. De Cabin in the Woods van onze grootvaders dan?

Niet helemaal. IMDb labelt De dødes tjern mijns inziens terecht als Horror, Thriller, Mystery, al ligt de nadruk wat mij betreft meer op dat laatste labeltje. Er is hier meer Bergman dan Carpenter. Meer Clouzot dan Hooper of Cunningham. Toch (of misschien wel juist), zo’n mysterie doordrenkt met een totaal andere sfeer dan je gewend bent, geschoten in contrastrijk zwart-wit op locatie, het trekt mij wel. Horny teenagers en geschifte moordenaars hoef je hier echter niet te verwachten. De still is wat dat betreft redelijk illustratief voor het soort 'actie' dat je kunt verwachten.

Hoe dan ook, het groepje vrienden dat hier een blokhut betrekt, hoort het verhaal dat vlakbij de oorspronkelijke eigenaar zijn zus en haar minnaar vermoord zou hebben, om zich vervolgens in het meer te hebben verdronken. En dat wie in zijn blokhut verblijft, gedoemd is om zijn lot te delen. Uiteraard is dat slechts het begin.

De dødes tjern is te snel afgelopen, en beklijft net niet helemaal genoeg voor die 4*. Maar ik vind het zeker leuk om zo’n oud Noors horrormysterie gezien te hebben.

3,5*

Can this be evil?

Het klassieke verhaal Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde van Robert Louis Stevenson over een dokter in Victoriaans Londen wiens monsterlijke kant aan de oppervlakte komt, is in de afgelopen eeuw vaak verfilmd. De eerste verfilming uit 1908 wordt als verloren beschouwd, maar het aantal adaptaties is duizelingwekkend .

Twee jaar na The Wizard of Oz (1939) en Gone with the Wind (1939) voegde Victor Fleming daar deze bijdrage aan toe, met Spencer Tracy, Ingrid Bergman en Lana Turner. Zowel bij Tracy als Bergman wordt vaak het woord miscasting gebruikt wanneer het om deze film gaat. Tracy is een prima acteur, maar zijn Hyde is niet echt eng in de monsterlijke zin. Het Hyde karakter is hier meer dezelfde man, alleen niet meer in staat de kwaadaardige kant van zichzelf in toom te houden na een drankje genomen te hebben. De fysieke transformatie weerspiegelt dat, door vrij minimaal te zijn vergeleken met eerdere verfilmingen. Bergman is vrij sexy op sommige momenten, maar schijnt zelf ook het gevoel te hebben dat ze niet op haar plaats was als Londense barmeid.

Hoewel de Hays Code toen deze film uitkwam al actief was, is de verleidingsscène van Bergman nog behoorlijk suggestief. Maar het feit dat ze het karakter van prostituee naar barmeid hebben veranderd, is natuurlijk wel indicatief voor de veranderde realiteit. Wat horror betreft, de 1920 versie

Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) met John Barrymore heeft een engere Hyde, en ook de verfilming Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931) gooit het meer over de monsterboeg. Frederic March's Hyde is meer een vroege weerwolf qua uiterlijk, terwijl die van Tracy voornamelijk een maniakale blik in de ogen heeft, iets wilder haar en minder vaak gepoetste tanden. Die laatste versie uit 1931 van Rouben Mamoulian is tot nog toe mijn favoriete. Duidelijk pre-code...

Flemings Dr. Jekyll and Mr. Hyde is degelijk, en de scènes waarin Hyde zijn drankje inneemt en transformeert zijn behoorlijk creatief geschoten. Toch is het qua sfeer en cinematografie verder wat vlak, en betwijfel ik of het zelfs destijds wel als eng werd ervaren. Het schijnt dat ze Tracy's Hyde personage vermeden in de trailers destijds, omdat ze bang waren dat het publiek zou lachen. Zover zou ik niet niet gaan, en hij speelt prima, maar ik prefereer mijn Hyde persoonlijk toch iets monsterlijker.

3*

Een verplicht nummer voor horrorfanaten gezien zijn klassiekerstatus, die echter niet iedereen zal bekoren. Bela Lugosi's charismatische en invloedrijke performance alleen al is reden om de film te zien, al zijn er zeker minpunten op te noemen.

Ik wilde de film al een jaar zien maar heb gewacht tot er een gerestaureerde versie op blu-ray was. De beeldkwaliteit is goed gezien de leeftijd van de film. Ik zat echter meer met geluid of beter het gebrek daaraan. Bij de vroege talkies was het nog niet gebruikelijk deze van een soundtrack te voorzien, wat betekent dat Dracula het bijna geheel zonder muziek moet stellen. Dit resulteerde voor mij zoals Metalfist hierbiven ook al aangaf in een toch wat vreemde filmervaring waardoor het zelfs saaiïg op je over kan komen. Ik ben dan ook erg benieuwd daar de film met de score van Philip Glass eronder van eind jaren 90.

Het aanvullende acteerwerk is niet geweldig, maar storend slecht is het niet. De special effects kunnen dit wel zijn, de vleermuizen en spin die ik zag waren behoorlijk knullig. De film is ook nergens echt eng, om eerlijk te zijn niet eens een beetje. Door het gebrek aan muziek zit je nogal nuchter naar het gebeuren te kijken. Tevens vinden alle sappige dingen buiten beeld plaats. Als er zoveel op aan te merken valt, waarom toch een voldoende?

Naast Lugosi, is de cinematografie van Karl Freund een behoorlijke traktatie en zijn de decors om te smullen. De speelduur is kort, wat ervoor zorgt dat de minpunten zeer goed te verdragen zijn. Ik zal zeker de Philip Glass versie gaan bekijken en lees hier en daar een hoop mensen die de gelijktijdig opgenomen Spaanstalige versie prefereren.

Voor de Hooptober challenge 2023 op Letterboxd moest ik de laagst gewaardeerde Dracula film kijken die voor mij beschikbaar was. Met de gevorderde pindakaas skills van John Milton betekent dat helaas voor mij de aller, aller kutste. En dat was de onvolprezen Dracula 3000 met Caspar van Dien, Erika Eleniak en Coolio, van de Zuid-Afrikaanse regisseur Darrell Roodt, die je wellicht kent van zijn matig gewaardeerde film Prey (2007).

Dracula 3000 is een televisiefilm die opgenomen werd in Zuid-Afrika, en dat zal alles met het budget te maken hebben gehad, vermoed ik. Ik kan niet vinden hoeveel de productie gekost heeft, maar veel zal het niet zijn geweest. Het is verder niet eenvoudig om een recensie van zo'n film te schrijven, want als Casper van Dien een van de betere dingen in je film is, dan is er wel wat aan de hand. Oh ja, Udo Kier komt ook even opdraven. Hoort ook wel een beetje bij zo'n film. Stiekem is het toch wel geinig om gezien te hebben. Gezien oktober 2023 maar review alleen bij horrorchallenge geplaatst, en dat is natuurlijk zonde.

Elevator Pitch: It's... It's Dracula.... But in SPACE!!!! And we'll get a Baywatch actress too!

1,5*

“Music does not need language of words for it has movements of dance to do its translation.”

― Shah Asad Rizvi

Dat klopt. Fucking ballet. In de horror challenge, John Milton? Why the hell not… Guy Maddins Dracula: Pages from a Virgin's Diary is gebaseerd op Mark Godden’s Dracula adaptatie in balletvorm, maar wie Maddins werk een beetje kent, weet dat hij er sowieso zijn eigen stempel op zal drukken. The Forbidden Room (2015) was erg hoog geëindigd in mijn 2016 toplijst, dus het leek me leuk nu voor de horrorchallenge weer een Maddin te kijken, en toen werd het dus Tales from the Gimli Hospital of deze. Gezien de Dracula thematiek was de keuze toen snel gemaakt.

Dracula - Pages from a Virgin’s Diary combineert Goddens Dracula Ballet met een soort van faux silent film adaptatie à la Maddin. Wie zich afvraagt hoe zo’n moderne silent er dan uitziet, moet beslist even zijn short The Heart of the World kijken, al is dit door de hoeveelheid dans alsnog wel andere koek. Ik zal me niet voordoen al de grootste balletliefhebber, al ben ik beslist ook geen hater. Bewerkingen in dit soort films kan ik wel waarderen: Expressief, silent film sausje, en een lekker sound design met klassieke score (Mahlers 1e en 2e zijn uitstekend gekozen). Tevens is de onderliggende thematiek van de angst voor vreemdelingen, nog immer actueel.

Ik vond het erg lekker, vooral met de koptelefoon op, compleet ondergedompeld in die bizarre wereld van gestileerde gothic horror, dans en klassieke muziek. Maar wie klassieke muziek zo snel mogelijk uitzet of niets heeft met ballet, zal weinig hebben met een film als Maddins Dracula. Het zal dan ook zeker niet iedereen liggen, en veel mensen zullen er vermoedelijk niet eens voor open staan. Dat is niet gek, het is een eind van de mainstream af. Maar ik vond het heel bijzonder, en zou graag dit op het grote scherm in echt goede kwaliteit hebben gezien, of beter nog, het ballet zelf met orkest. Awesome.

Maar ook thuis op de buis… Wàt een expressie…! Jonathan Rosenbaum gaf het de volle score en noemde het de meest trouwe adaptatie van Stokers roman. Zo ver ga ik niet, maar ik ben erg aangenaam verrast.

4*

Eindelijk ook gezien na 20 jaar op de watchlist.

Niet teleurgesteld, ideale film om te kijken op een vrije ochtend. Ik heb een NC17 cut van de film gezien, en die liet weinig aan de fantasie over. Belangrijker echter is de erg fijne sfeer, en de thematiek is voor hardcore filmliefhebbers (en fijnbesnaarde cinefielen) ook aangenaam om je in te wentelen, ook al is de cinephilia a little on the nose. Of zoals iemand op ICM treffend zegt: It's a bit pompous and vain, but it is equally as enchanting.

Daar kan ik me wel in vinden.

4*