Opinions

Nou nog een keer, Mrwhite: Helaas voor Dredd was The Raid: Redemption net iets eerder (althans, ik zag hem eerder ook al is Dredds script ouder) waardoor toch een behoorlijk dit ken ik al gevoel ontstaat. Natuurlijk is het niet exact hetzelfde, maar wetsdienaars die vastzitten in een hoge flat waarvan ze de baas moeten hebben, waarna vervolgens allerlei henchmen op hen afkomen terwijl ze zich door het gebouw omhoog werken, de overeenkomsten zijn behoorlijk.

Toch heeft de film een aantal zaken die het zeker de moeite waard maken. Visueel is hij origineel, variërend tussen enorme sets, diepe gangen, slowmotion moorden en ontploffingen die vaak net iets anders in beeld gebracht zijn dan je gewend bent. Veel shots hebben ook wel iets comic achtigs en zien er vrij kunstig uit met een goed gebruik van 3D. Karl Urban is bijzonder geschikt voor de rol van Judge Dredd (voor zover ik dat kan beoordelen als niet comic-lezer) en Lena Headey (Game of Thrones) is heerlijk als psycho bitch. Het verhaal, de bijrollen en de muziek zijn niet zo bijzonder en diepgang hoef je evenmin te zoeken, maar daar is Dredd ook niet perse de film voor. Maar als mannenfilm met een biertje erbij voldoet hij prima.

Een top 250 film (hij staat momenteel op plek 215) is Drishyam voor mij allerminst, maar ik was wel lichtelijk blij verrast. De kleine, schijnbaar verplichte ergernissen zoals regelmatig geforceerde dialogen, de dommige sidekick en slapstickachtige humor van het niveau door de stoel zakken, waren ook hier aanwezig. Maar de morele kwestie sprak wel degelijk aan, en de film schroomt niet om duistere terreinen te verkennen. De lengte van tweeënhalf uur is niet strikt noodzakelijk, maar zoals Bbarbie aangeeft wordt het niet saai (wel grapten we dat de film zonder slow-motion op normale lengte was uitgekomen, daar wordt veelvuldig gebruik van gemaakt).

Shriya Saran is inderdaad ontzettend mooi, maar ook van Tabu was ik wel gecharmeerd. Gotta love a woman in uniform. Uitbarsten in zang en dans is afwezig, voor mij een prettige bijkomstigheid. Vele malen beter dan de films van Aamir Khan (of Shahrukh Khan), die ik toch vaak behoorlijk mallotig vind. De muzikale cues bij dit soort films zijn hier en daar wat nadrukkelijk aanwezig, en in plaats van dans is er regelmatig een montage met toepasselijke song, wat voor mij niet nodig is, maar heel ergerlijk was het evenmin. Qua stijl heeft het alleen niet mijn voorkeur, maar dat is een kwestie van smaak. En Bollywood past doorgaans niet al te goed bij de mijne. Drishyam was daarop een prettige uitzondering. Enige zure moment was dat die vader nadat hij door zijn stoel gezakt is zijn daarom lachende dochter naar zich toe gebaart met een glimlach, en als ze vlak bij hem is bij wijze van grap doet alsof hij haar gaat slaan, om haar na haar terugdeinzen, alsnog te omhelzen. Seriously? Not funny.

Afgerond naar boven 3,5*

Spielbergs eerste film 'Duel' ziet er geremasterd weer prachtig uit (in tegenstelling tot de trailer). Meestal zijn vroege uitingen van latere meesters wat sneu (ach, kijk wat knullig hij toen nog films maakte), maar 'Duel' is oprecht 40 jaar na release nog steeds erg spannend. Hij was 25 toen hij deze film maakte, nog vier jaar voor jaws. Het verhaal is simpel: forens irriteert truckdriver op verlaten woestijnweg, wat dermate escaleert dat de truckdriver hem dood wil rijden. That's all the plot Spielberg needs for 90 minutes of entertainment. Mooie shots en vrijwel continu suspense. Die truck wordt echt een kwaadaardig karakter op zichzelf. De meeste online trailers doen geen recht aan de film, laat je daardoor niet van de wijs brengen! Mijn versie was 1.33: 1 aspect ratio en ik heb begrepen dat Spielberg voor de Europese markt een 1.85 : 1 editie uit heeft geconstrueerd (Gecropt? pan and scan? ik heb geen idee). Deze zou ik graag zien, hoewel tv verhoudingen wellicht de 'onontkoombaarheid' van de truck benadrukken, zou widescreen de verlatenheid van het landschap juist weer wat extra naar voren kunnen brengen en het feit de hoofdpersoon geen hulp hoeft te verwachten. Ik benieuwd wat dat met de sfeer zal doen....

Eigenlijk is het best wel wonderlijk dat ik met bouwjaar 1980 en 9000+ stemmen Dune (1984) nog nooit had gezien. Misschien komt dat ook omdat eigenlijk alleen al de credits met 'A David Lynch Film', tezamen met de gepeperde kritieken die de film altijd kreeg te verduren, hem mij een tikkeltje tè bizar deden lijken. Het trok me in ieder geval niet, zo vaak horen dat het een legendarische flop was. Maar waarom dan nu opeens wel?

Tot en met de feestdagen had ik Denis Villeneuve's Dune (2021) op plekje 1, wat een wervelende ervaring in de bioscoop. Op zich niet de allerbeste reden om met die bewondering in full swing, een schijnbaar inferieure versie te gaan kijken. Maar ik merkte dat ik na het zien van Villeneuve's versie, echt heel gek was op de wereld die Herbert geschapen had. En daardoor werd ik alsnog ontzettend benieuwd wat een auteur als Lynch daarmee zou doen. Laat ik vooropstellen dat ik de boeken niet gelezen heb, dus ik vergelijk louter de films met elkaar.

En is die vergelijking eerlijk? Uiteraard niet. Een film die ik altijd vermeden heb, vergeleken met praktisch mijn favoriete film van het hele jaar; het is geen complete verrassing dat ik Villeneuve's versie superieur vond. Al was het alleen maar de manier waarop het verhaal verteld wordt. Maar slecht vond ik het allerminst, en een deel van me heeft spijt dat ik deze film niet eerder heb gezien, als was het bepaald geen straf om de mooie decors en kostuums nu in de 4k remaster te zien, in plaats van destijds op een gare VHS. Lynch's film doet meer goed dan ik had verwacht gezien de reputatie, al ziet de ene scène er beter uit dan de andere, Maar er valt genoeg te genieten. Toffe muziek ook van Brian Eno en Toto, naast alle visuals die me zeker niet tegenvielen.

Lynch mag deze film disownen, en met zijn filmografie snap ik het ook wel wat. De man had geen final cut, en die gedachte tergde hem tijdens het maken al. Dat hij er spijt van heeft en tot op de dag van detail niet graag over praat, is voor zo'n eigenzinnige filmmaker niet moeilijk te begrijpen.

Maar ik ben positiever over Dune (1984) na hem gezien te hebben, dan ik ervoor was, en dat is toch iets waard. En nu heb ik nog meer zin in Dune: Part Two (2023). En uiteraard in de versie van Jodorowsky, die we nooit zullen zien. Maar ik ben blij dat films tegenwoordig beter gemonteerd worden, dit voelt wel behoorlijk knullig.

3,5*

Nollywood. De filmindustrie van Nigeria is groot, erg groot; afhankelijk van welk artikel je leest, is het de tweede of derde filmindustrie van de wereld, na Hollywood en Bollywood (India). Toch had ik er nog steeds geen film uit gezien. Net als Onderhond was ik ook al jaren op zoek naar een (goede) film uit Nigeria, of had het op zijn minst op mijn to-do list staan. YouTube staat er vol mee, maar dat lijken allemaal met een videocamera, in één dag geschoten soapdrama’s. Het leek me onbestaanbaar dat er in een land met zo’n gigantische filmproductie niet iets beters gemaakt zou worden, of al reeds gemaakt was.

Ik heb gewacht, maar er diende zich niets aan. Daar blijken redenen voor te zijn. Dan toch maar een keer in het diepe, en aangezien The Duplex op Netflix staat momenteel, kon ik het lekker in de trein kijken. In de eerste shots zie je al dat er met dergelijke producties anders omgegaan wordt dan we in het Westen gewend zijn: wanneer in een scène de camera van een medium close-up naar een wide shot gaat, hoor je opeens de dialogen een stuk minder goed, en de auto’s die blijkbaar achter de cameraman op straat rijden en continu toeteren, des te beter. Amateur hour dus. Aan het eind van de scène zit een cut waarbij de muziek dus niet overvloeit in de volgende scène, maar van het ene op het andere moment overschakelt naar iets anders. Dat geeft het effect alsof ‘je cd overslaat’. Oei.

Het verhaal zit boordevol plotgaten, bevat behoorlijk onnodige scènes en het is eigenlijk nog het meest interessant dat we dit überhaupt op Netflix kunnen zien.

1*

Richard Stanley. De filmmaker waar ik ooit een docu over zag op Imagine (Lost Soul: The Doomed Journey of Richard Stanley's Island of Dr. Moreau (2014)) over het maken van een film die ik niet eens had gezien. Maar dat maakte weinig uit, Stanley leek me interessant zat. Daarom maakte ik haast en wachtte ik een jaar of tien met het kijken van zijn Dust Devil.

Woland leek iets underwhelmed toen hij deze zag na het zien van Hardware (1990), ik ben gewoon underwhelmed, aangezien ik Hardware ook een zesje vond. Dust Devil is mysterieus en ongrijpbaar, en ik snap dat sommigen hier een unieke visie (menen te) zien. Wellicht is die er ook en kijk er nu met een de nodige been- en rugpijn overheen, maar voor nu vond ik het vooral rommelig. Wel toffe karakters, en een leuke rol van Chelsea Field.

3,2*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Ik ben erg gek op productiemaatschappij A24, en ook op de weird ass, arty slowburn horror die ze regelmatig uitbrengen. Dat moet een klein beetje je straatje zijn, maar als het dat is, ben je hier aan het juiste adres. De regisseur van Lamb had eigenlijk alleen 2 shorts gemaakt, maar wist Rapace over te halen met een beeldboek met schilderingen, foto’s en tekeningen hoe hij het voor zich zag. Rapace, die in haar jeugd in IJsland gewoond heeft en de taal spreekt, was snel overtuigd. Lamb is de succesvolste film in de IJslandse box office geschiedenis geworden, maar bovenal een sfeervolle, magisch-realistische folkore over verlies, liefde en ouderschap.

Voor wie dit soort films geen horror vindt: de regisseur is het met je eens; hij wilde een arthouse film maken. Eentje die hij in interviews omschrijft als een visual poem, wat prima gaat tussen die woeste, IJslandse bergen die neerkijken op de boerderij waar praktisch alles zich afspeelt. Bijzonder ook om Bela Tarr bij de aftiteling tussen de uitvoeren producenten te zien staan.

Het karakter Ada vond ik erg goed gemaakt, Rapace speelt een sterke rol en ik ben razend benieuwd wat Johannsson hierna maakt. Mooi gefilmd ook.

4*