Opinions

Mads Mikkelsen speelt een huurmoordenaar in een misdaadsyndicaat die op zijn 50e verjaardag eindelijk met pensioen kan. Sterker nog, hij moet, dat is een van de regels. Maar noeste Mads heeft gedurende zijn loopbaan veel geld weggezet, en de (zowat uit Austin Powers weggelopen) evil mastermind bedenkt dat het goedkoper is om zulke mensen te ‘retiren’ in die andere zin van het woord... Hmmm, ok?

Mads en Hudgens spelen beter dan voor de film noodzakelijk is, maar de bad guys zijn mij iets te karikaturaal, dat werkt in de comic/graphic novels waarde film op is gebaseerd misschien beter. Of het is gewoon niet mijn ding, aangezien John Wick mij ook al niet echt kon bekoren (ja, echt)… Het simpele plotje laat zich makkelijk voorspellen en ook de wending aan het einde zie (of voel je op zijn minst) mijlenver van tevoren aankomen. Toch halen het de acteurs het voor mij wel naar een voldoende, en doen ze hun best met montage, cinematografie en kleurgebruik om Polar een eigen smoel te geven. Maar Åkerlunds stijl moet je misschien wel iets liggen, want dat het dezelfde regisseur als Gaga en Beyoncé’s Music Video Telephone betreft, is wat mij betreft duidelijk te zien.

Bijzondere modus operandi van het karakter Sindy trouwens; het in de val lokken van mannelijke slachtoffers, waarbij ze seks gebruikt om de nietsvermoedende (?) arme donders te verleiden, en tijdens de daad is het onvermijdelijk een keer Blow-Time, dat naast orale festiviteiten tevens het signaal blijkt dat een scherpschutter, terwijl zij haar hoofd naar lagere regionen verplaatst, vrij baan heeft om een flink kaliber kogel door het grijnzende gezicht van het slachtoffer te jagen. Over een anti-climax gesproken...

3*

Devastating.

Ik heb Polytechnique vanmorgen blind opgezet zonder enig idee te hebben waar het over zou gaan, nadat mijn herzieningen van Villeneuves Prisoners en Enemy zo goed waren bevallen. Hij maakte deze slechts 77 minuten durende film het jaar voordat hij echt doorbrak met Incendies (2010). Maar de man was toen al even bezig, en zijn vaardigheid is ook hier duidelijk te zien. Ik had niet eerder van het bloedbad aan de École Polytechnique in Montreal (waarbij een feminstenhater veertien jonge vrouwen doodschoot) gehoord, en er onvoorbereid invallen maakte grote indruk.

In tegenstelling tot bovenstaande meningen vond ik Polytechnique wel degelijk onderscheidend. Het sfeervolle zwart-wit, mooie camerawerk, de feministische/gender subtext, de balans tussen slachtofferperspectief en mate van humanisering van de dader, maar bovenal Villeneuves absolute meesterschap qua regie. De niet-chronologische narratief wordt niet door iedereen in gelijke mate gewaardeerd, maar naar mijn mening versterkte dit juist het gevoel van naderend onheil, en bij sommige scènes komen eerder getoonde segmenten opeens in een ander daglicht te staan.

Wanneer de camera op een peinzend gezicht rust, bekruipt je het gevoel dat Villeneuve precies weet wat er in die persoon omgaat, al moet je er natuurlijk zelf tot op zekere hoogte naar raden. Hier gebeurt voor mijn gevoel niets waarvan de regisseur niet duidelijk die bedoeling heeft, in dit zorgvuldig geconstrueerd verhaal. Ook de acteurs spelen uiterst vaardig hun rollen en Benoit Charests sfeervolle soundtrack onderstreept het verschrikkelijke drama op subtiele wijze, net zoals de vele fragmentaties/breuken je in de composities terugziet, door spiegels, schaduwen, of simpelweg de laten zien van afbrekende schaduwen. Wat dat betreft is ook het tonen van Picasso's Guernica veelzeggend.

Een mokerslag vond ik het, die wat mij betreft niet onderdoet voor qua onderwerp soortgelijke films als Gus van Sants Elephant of Lynne Ramsays We Need To Talk About Kevin. Maar tonaal en qua benaderingswijze deed Polytechnique mij eigenlijk misschien nog wel het meeste aan Greengrass' United 93 denken.

4,5*

Oef, dit was goed. Zo goed dat ik gisteren nog niet goed wist wat ik erover wilde zeggen, en eigenlijk vandaag nog steeds niet. Lanthimos, Bella Baxter, en de andere karakters zitten nog steeds onder mijn huid. Het brein maalt.

Nog een keer!

Adam Wingard's debuut Pop Skull is een film die ongeveer even lang op mijn watchlist staat als ik op MovieMeter zit, en ook al meerdere challenges op de kijkstapel heeft gelegen. Na You're Next en The Guest had ik wel verwacht dat een 3,5* waardering in de kaarten lag, maar dit bleek niet het geval. Ik kon er niet inkomen, en filmtechnisch viel er ook niet veel te genieten. Wellicht dat ik niet in de stemming was de veelbelovendheid hiervan op waarde te schatten, maar ik kon hier niet bijster veel mee, en het acteerwerk en de cinematografie stonden me eerlijk gezegd een beetje tegen.

2,5*

De 2 gieg dvdrip die ik heb opgesnord zal vermoedelijk dezelfde gare transfer zijn met als enige pre op de versie die op YouTube staat, dat er niet nóg eens compressie overheen is gegaan om er 360p van te maken. Al geeft het eigenschappen tabje van mijn MKVtje geen info wat voor resolutie dit is; denderend scherp is het evenwel niet.

Kennelijk hadden zoals Fisherking aangeeft de Gershwins zo de schurft aan deze film, dat ze Goldwyn zelfs hebben opgedragen alle kopieën te vernietigen. Dat is niet gebeurd, want hoewel zeldzaam is er wel eens een vertoning, en kennelijk kun je de film bij de Library of Congress wel bekijken, al moet je ook maar afwachten welke kwaliteit dat is, natuurlijk.

Hopelijk komt er ooit nog eens een fatsoenlijke kopie boven water, al weet ik niet zeker of de film daar beter van wordt, echt indrukwekkend oogt Preminger's film niet. Hoe dan ook, als filmhistorie dient dit gewoon beschikbaar te zijn, wat mij betreft. Beetje jammer dat de erven Gerhswin dat voor ons bepalen.

3*

"Don't open! Don't open! Don't open! Don't open! Please don't open! Don't open it! Don't open! Don't open it! Don't open!"

Wanneer je veel films kijkt, wordt het steeds zeldzamer dat je oprecht verbaasd bent over een film. Geraakt, geschokt, geëmotioneerd, geïntrigeerd of wat dan ook. Andrzej Zulawski’s Possession krijgt het ruimschoots voor elkaar. Na de Gouden Palm nominatie en de winst voor Adjani’s gedurfde rol in Cannes in ’81, werd de film voor de Amerikaanse release hevig gecut en in de UK zelfs verboden als een van de video nasties. Sinds het nieuwe millennium is dat opgeheven is hij na nieuwe dvd releases weer wat makkelijker te zien. En nog steeds allesbehalve geschikt voor een groot publiek. Maar kevin_vp wordt bedankt voor het met klem aanraden, want ik heb het met opengesperde ogen aanschouwd.

Wat mij betreft een 'hoe minder je weet hoe beter' film, dus ik houd het kort:

Adjani is fenomenaal, all over the place, all out there en ik snap haar opmerking naderhand, dat ze nooit.meer.zo’n.rol.wilde.spelen. Dear Lord.

Zulawski’s regie, Andrzej Korzynski's spookachtige score en Bruno Nuyttens wervelende cinematografie maken van Possession een psychologisch horrordrama over een op de klippen lopend huwelijk dat alle hokjes en eenvoudige doorgronding overstijgt. Waanzin, hysterie en body-horror.

Verplichte kost voor de fans van wat meer veeleisende horror, je moet er namelijk wél voor gaan zitten. WTF's are pretty much guaranteed...

4*

Het cijfer op MM negeerde ik gezien het beperkte aantal stemmen en ontbreken van users binnen mijn referentiekader, maar de stills en het IMDb cijfer hielden mijn verwachten behoorlijk laag. Des te beter, want ik vond Post Mortem een bijzondere verrassing binnen het Folk horror / Haunted house genre, al is het hier eerder haunted village . Tomás, gestorven en op wonderbaarlijke wijze weer tot leven gewekt op de slagvelden van WOI, reist nu door het Hongaarse achterland als 'post mortem fotograaf', hij poseert de doden voor hun laatste portretten om hun families afsluiting te geven. Goede business met de Spaanse Griep die afmaakt wat de oorlog niet deed, maar dood blijkt minder dood dan verwacht.

Péter Bergendy's film deed het goed op de Film Festivals en was de Hongaarse selectie voor de Oscars. En als je reviews zoals die van Screenanarchy ziet, dan vraag je je af waar die miserabele 5.5 op IMDb vandaan komt. Ik snap het niet, want ik heb meerdere keren met mijn armhaar overeind gezeten. Ja er valt wel wat op aan te merken, maar ik was voornamelijk verrast.

4*

Achtervolging op de fiets - Premium Rush (2012)

Premium Rush belooft in de trailer een actiefilm te zijn met spectaculaire achtervolgingen op de fiets door New York traffic. Met acteurs Gordon-Levitt en Michael Shannon aan boord lijken alle ingrediënten voor een heerlijk actiefilm aanwezig.

Wilee (Joseph Gordon-Levitt) is een waaghals fietskoerier in New York die een geheimzinnige envelop moet bezorgen. Hierbij wordt hij tegengewerkt door Michael Shannon (Boardwalk Empire), die een gokverslaafde cop speelt met schulden (I'm the guy you don't fuck with') en de envelop te pakken wil krijgen. Tegelijkertijd heeft hij het aan de stok met zijn vriendinnetje (Dania Ramirez) die hun collega Manny van zich af moet slaan. Manny kent overigens geen groter plezier dan Wilee dwarsbomen, terwijl hij 'lekker puh'-achtige zinnetjes uitkraamt. Dit resulteert in allerlei achtervolgingen op de fiets, dwars door het verkeer van New York heen.

Bordkartonnen karakers

Helaas worden de door de trailer gecreëerde verwachtingen niet alleen niet ingelost, Premium Rush is zelfs behoorlijk slecht.

UITGEBREIDE REVIEW

Niet verkeerd. Prima zet van scriptschrijver Aison en Trachtenberg om een prequel in deze setting te laten plaatsvinden. Ik heb daar nog niet genoeg films van gezien, en bovendien is Midthunder een plezier om naar te kijken. Een soort badass Native American mengeling van Aubrey Plaza en Christian Serratos, hopelijk is dit voor haar een mooi opstapje naar meer.

Het verhaal heeft verder nauwelijks iets omhanden, enorm geloofwaardig is het niet, die groep Fransen zijn jammer en de CGI is hier en daar niet helemaal bevredigend… Maar dan nog ziet Prey er mooi uit (Calgary doet dienst als de Frontier), is de actie prima en heb ik me voldoende vermaakt om naar boven af te ronden.

3,3*

Ik keek er wel erg naar uit, en werd niet teleurgesteld. De wat kritischere commentaren hierboven gaan wel degelijk (voor een deel) op, maar worden wat mij betreft overschaduwd door wat de film wél goed doet. Het is moeilijk om drama en komedie goed te combineren/balanceren en Pride doet dat behoorlijk adequaat.

Het gegeven is wat zot op het eerste gezicht, al hebben de groepen misschien inderdaad meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken. Pride draait op de goed gespeelde karakters, ik heb erg genoten van met name staunton die een superrol speelt voor een film als deze, maar ook de supporting cast doet het prima. Inderdaad een feelgood film, al zitten er een paar behoorlijk ontroerende scènes tussen. Mijn softe kant werd in ieder geval een aantal keer aangesproken met opwellend traanvocht tot gevolg.

Het was overigens behoorlijk rustig in het LHC Utrecht bij de 19.15 voorstelling, stuk of 20 bezoekers denk ik, terwijl de film net pas draait. Of het daarmee ook in Nederland een succes gaat worden betwijfel ik, maar de film verdient wat mij betreft zeker een publiek, al is dit niet persé een biosfilm.

Een wat bijzondere film, dit. Origin Story, romantisch drama over polyamorie, historische zedenschets, biopic... Professor Marston and the Wonder Women (2017) vertelt ons het op waargebeurde feiten gebaseerde verhaal van de bedenker van Wonder Woman, een voormalige professor aan Harvard, en de driehoeksrelatie die dit volgens de film inspireerde.

Het plot is misschien iets gekunsteld, met een subplot over een ondervraging van Marston over het bederf van de jeugd die de comic teweeg zou brengen, maar het is leuk om een interpretatie te zien van hoe de strijd voor vrouwenkiesrecht, BDSM en psychologische theorie samen kunnen komen in het ontstaan van een van de meest succesvolle superheldenkarakters. Rebecca Hall en Bella Heathcote zijn erg de moeite als de 2 vrouwen in Marstons (Evans) leven.

3,5*

Het idee dat de meisje dat we tijdens de openingsscène zien er tien jaar later uitziet als de 22 jarige Jamie Lee Curtis, oogt volkomen ongeloofwaardig. Nu is dat aspect natuurlijk nooit de voornaamste reden waarvoor we een horror kijken, maar het mag wat mij betreft niet storen of afleiden, en dat deed dit wel een beetje. Pas dan het verhaal aan (of desnoods de getallen), of anders de casting. Gelukkig kan een film je zo'n matig begin doen vergeten door het daarna met allerlei andere zaken goed te maken, en je alsnog het verhaal in te zuigen. Maar Paul Lynch's film deed dat voor mij niet.

Prom Night was een film waar ik wel een beetje naar uitkeek, aangezien ik een min of meer sappige slasher verwachtte. Maar op mij kwam de film vrij vlak over; een klein beetje een nothing-burger die de sfeer en spanning van zijn soortgenoten toch een beetje mist. Met Curtis en enkele aardige kills is er genoeg om de film van een echt lage waardering te behouden, maar een lichte teleurstelling is dit wel.

2,5*

"The truth is always less interesting than the fiction" - Jean-Pierre Dardenne

Wederom een zeer sterk sociaal drama van de Dardenne broertjes, in hun gebruikelijke, sobere realistische stijl, die inderdaad uit een achtergrond in de documentaire voortkomt. Het is de vierde film die ik van hen zag in een jaar tijd, na Rosetta, L'enfant en Deux Jours, Une Nuit. Het is juist dat échte in de manier van vertellen, filmen en de natuurlijke performances dat de films van deze mannen zo bijzonder maakt. Ontdaan van alle opsmuk, krijg je echt een slice of life. Het doet me dan ook toch even nadenken wat Dardenne nou feitelijk echt bedoelde met bovenstaand citaat...

Dat zoiets je (nog) niet bevalt, zoals Teejey hierboven, kan ik me best voorstellen. Het vereist een iets andere manier van kijken omdat het drama van de film en de betrokkenheid van de kijker wellicht in de wat kleinere zaken zitten. Een intiem, maar uiterst doeltreffend gefilmd portret. Plotselinge plotwendingen hoef je hier dan ook niet te verwachten. Het zijn vooral de ontwikkeling in de relaties van de jonge Igor en de innerlijke worsteling over de consequenties van de beslissingen die hij zal moeten maken, die het zwaartepunt vormen.

Ik zal Le Fils binnenkort ook kijken en dan heb ik de meest bekende Dardenne films er helaas alweer opzitten, al is Le Gamin au vélo ook niet geheel ongelauwerd met zijn Grand Prix in Cannes en nogal wat lof van de critici. Daarna zijn er natuurlijk de nog iets minder bekende titels als Le silence de Lorna, die daarom natuurlijk niet persé minder goed hoeven te zijn. En hopen dat La Fille Inconnue (2016) die oktober dit jaar uitkomt van hetzelfde niveau is als hun recente Deux Jours, Une Nuit. Ook daarin zal Dardenne regular Jérémie Renier weer een rol spelen.

4*

Zelfs zonder te hoge verwachtingen moet ik toegeven dat Prometheus toch stiekem iets tegenvalt, wat eigenlijk ook de consensus lijkt te zijn. Technisch gesproken zit hij enorm vakkundig in elkaar, visueel is het een traktatie, het ziet er allemaal ècht geweldig uit (wat je van Ridley Scott ook mag verwachten) en het acteerwerk is uitstekend, met de nog steeds rijzende ster van Michael Fassbender als uitschieter. Rapace heeft genoeg girl power, maar de ongenaakbare feminine actieheld die Weaver was weet ze niet te benaderen. Ook de bijrollen van Idris (Stringer Bell) Alba, een onherkenbare Guy Pearce en Charlize Theron e.a. zijn allemaal goed. De vraagstukken die de verhaallijn aanroert (waar komen we vandaan, wie heeft ons gemaakt, wat is het doel) zijn allemaal interessant en worden op een leuke manier in de dialogen verwerkt. Toch ontbreekt er iets, maar het is moeilijk om je vinger er precies op te leggen. De eerste helft van de film lijkt voornamelijk onder science fiction te vallen terwijl de horror meer in de tweede helft aan bod komt. Waar Alien (1979) uitblonk in suspense, is dit bij Prometheus helaas net iets minder. Alien bevat zenuwslopende scènes die in kwaliteit Hitchcock evenaren en zelfs zonder verwachtingen is het moeilijk om Prometheus hier niet mee te vergelijken. Scott verklaarde dat deze film niet als een directe prequel moet worden gezien maar de verwijzingen naar Alien zijn duidelijk. Er wordt momenteel over een sequel nagedacht, die ik zeker zal gaan zien. Maar ik weet nu al dat het me niet gaat lukken deze los van Alien te zien of te vermijden om ze kwalitatief met elkaar te vergelijken.

Fijn debuut.

Ik herinner me dit soort vakanties prima, kamperen in België, Frankrijk, Engeland en een keer Hongarije. Broertje Milton was 2,5 jaar jonger maar volwassen genoeg (of ik kinderlijk genoeg) dat dit geen probleem gaf op vakantie met het vriendjes maken, of later: vriendinnetjes. Good wingman. Maar in Provence zien we de situatie waarin het leeftijdsverschil daarvoor te groot is, en er meer speelt. Net als Metalfist ga ik hem nog maar een keertje kijken tzt, denk ik.

De Boeck geeft veel aandacht aan wat er in de kids omgaat, en hoe dat de ander beïnvloedt. Mooi gefilmd en goed gespeeld ook, met name dat mieskie die Camille speelt.

3,5*

Ik meende intussen al wel een film uit Noord-Korea te hebben gezien, maar dat bleek niet het geval. Nu had ik door The Lovers and the Despot (2016) reeds vernomen dat Noord-Korea eind jaren ’70 een beroemde Zuid-Koreaanse filmmaker en zijn vrouw had ontvoerd in opdracht van Kim Jong-il. Ik moet die desbetreffende docu nog zien, maar het leek me leuk om eerst een van de films te kijken die Sang-ok Shin in die periode maakte, voor hij in 1986 uiteindelijk wist te ontsnappen.

Pulgasari is het resultaat van Kim’s bewondering voor de regisseur, en Godzilla en andere Kaiju films. Voor ogen van nu legt de fantasy film het af tegen de gemiddelde aflevering van de Power Rangers, en is het allemaal een beetje knullig en meer dan een beetje propagandistisch; maar dat kun je natuurlijk wel verwachten gezien de historische context en het feit dat Kim zelf als producent op schijnt te hebben getreden. Niet alles ziet er echter slecht uit, en dat snap je al iets meer met de wetenschap dat Kim ook special effect specialisten van Toho Studio’s vanuit Japan naar Zuid-Korea had gelokt onder valse voorwendselen.

Leuk om een keer te gezien te hebben als saillant stukje filmgeschiedenis, maar om nou te zeggen dat het echt goed is? Nee, dan zet ik liever King Kong nog een keer op, of desnoods Gojira (1954). Wie nieuwsgierig is, kan ook YouTube even checken.

2,5*

mijn derde PTA film na Magnolia en There will be Blood, dan hoe kan ik steeds vergeten wat een fijne regisseur het is. gelijk zin om There Will Be Blood nog eens te kijken of misschien nog wel meer om Boogie Nights voor het eerst te gaan kijken.

Sandler heeft me compleet weten te verassen, zelfs ondanks dat ik al wist dat hij in deze film goed scheen te spelen. Geweldig acteerwerk ook van de rest van de kast, mooie karakters, een vreemd verhaal en mooie cinematografie en kleurgebruik. De muziek is inderdaad soms vreemd, soms ondersteund dit de scène maar hij is me op een paar momenten ook als storend opgevallen en ik twijfel of dit de bedoeling is geweest.

Wat mij betreft een ondergewaarderde film met 3,5 ster, 4 zou hij toch wel mogen hebben van mij!

Ik had Puss in Boots (2011) tot vorige week nooit gezien, en het rechtzetten daarvan resulteerde in een mager zesje... Derhalve waren mijn verwachtingen voor een sequel bepaald niet hoog. Tot mijn vreugde echter heeft The Oceanic Six volledig gelijk: dit is onverwachts (zeer) goed geworden. Visueel laten ze de drang naar fotorealisme varen, en ook in de actiescènes is duidelijk dat ze hier echt wat nieuws beogen, en het wèrkt.

3,8*