Opinions

Ik kom wel eens vaker film tegen op MovieMeter waarvan ik vind dat ze ondergewaardeerd worden, maar zelden zo schrijnend als deze. Volgens Sight & Sound de op een na beste film van 2020, Best Director op Sundance, Genomineerd voor de Oscar voor beste documentaire, en op MovieMeter wordt het 'een matige documentaire' genoemd. Uiteraard maakt kritische erkenning een film niet onbetwistbaar goed (Looking at you, Green Book), maar Garrett Bradleys Time wordt hier wel erg karig gewaardeerd.

Ik ben het met de criticasters eens dat een hoop zaken onbelicht blijven, er zijn talloze vragen die je zou kunnen stellen, waarvan het antwoord wellicht de nodige glans van deze vertelling af zou halen. Toch, als je een beetje bekend bent met de economische ongelijkheid in Amerika, systemic racism en juridische ongelijkheid, en je weet dat je in Nederland maximaal 9 jaar voor een gewapende overval krijgt... Dan is het moeilijk niet betrokken te raken bij deze jonge moeder die al die kinderen alleen op moet zien te voeden, en moed blijft houden dat haar man eerder vrij komt, ook al heeft hij sixty years without parole.

Verder kun je er van alles van vinden. Zo ben ik zelf niet zo van de motivational speakers, en nog minder van de Here en georganiseerde religie, maar dat heeft me geen moment gestoord. Garrett Bradley heeft hier wat mij betreft echt een aangrijpende vertelling afgeleverd, en een indrukwekkend staaltje cinema. Ik kon het niet droog houden.

4,1*

Qua vorm best standaard (doch prima gemaakte) documentaire over het leven en de muziek van Tina Turner. En GordonShumway heeft wat mij betreft volledig gelijk dat dit ook voor de niet-fan uitstekend te pruimen is. Het helpt als je iets met de rock ‘n roll muziek uit deze periode hebt, maar Turners levensverhaal an zich is ook allesbehalve saai.

Voor mij waren de foto’s en opnames van een (piep)jonge Turner on stage het indrukwekkendst, het talent spat er inderdaad van af; wat een presence.

Watch Tio Tomas, A Contabilidade Dos Dias Online | Vimeo On Demand (of gratis op YouTube met dank aan de NFB)

Niet moeilijk om te zien waarom deze kortfilm zoveel prijzen heeft gewonnen, erg mooi gemaakt. Het vakmanschap en de toewijding zijn overduidelijk. ‘Zo worden ze niet meer gemaakt’, vrees ik wel eens; maar gelukkig is Tio Tomás hier om te tonen dat er nog steeds prachtige animatie gemaakt wordt. Pessoa heeft er jaren werk aan gehad, om dit autobiografische verhaal op deze wijze te verfilmen.

Een grote sprong vooruit op Histoire Tragique avec Fin Heureuse (2005) en voor de animatieliefhebber die lullige euro die het kost om te huren, meer dan waard.

A Filmmaker’s Journey to Honor a Loved One in 'Uncle Thomas: Accounting for the Days' | Animation World Network

4*

Voor maart wilde ik het ter afwisseling eens anders doen. De jaren vliegen immers voorbij, en films waarvan ik me prima kan herinneren dat ze uitkwamen maar er even niet aan toe kwam, zijn voor je het weet 15 jaar oud. En een ogenblik later 25 . Maart staat om die reden voor mij in het teken van een bescheiden inhaalslag van titels van rond het jaar 2000, die ik om wat voor reden dan ook nog steeds niets gezien heb, terwijl ze wel op de radar stonden. Todo sobre Mi Madre (1999) was een van die titels.

Erg sterk vond ik hem. Naast de redenen die ik wel kan benoemen, heeft deze film iets bijzonders en ongrijpbaars, iets waar ik niet precies de vinger op kan leggen, maar dat me enorm aanspreekt. Ik herontdek Almodovar echt na La Piel Que Habito, en in het bijzonder deze film. La Mala Educacion was destijds een stroeve start, wat mijn relatie met deze filmmaker betreft, maar dat is geheel hersteld door deze ervaringen.

Ik moest er heel even inkomen, maar de rust en controle die Almodovar laat zien in het uitbouwen van zijn verhaal en de karakters die het bewonen, is een welkome verrassing in tijden waarin we daar vaker niet dan wel op mogen rekenen. Dit zijn mensen van vlees en bloed, (soms kleurrijke) persoonlijkheden met een eigen geschiedenis die langzaam doorsijpelt, terwijl de verhaallijn zich ontvouwt. Of niet. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat er meer gaande is dan wat er uiteindelijk verteld en geïnsinueerd wordt, en dat maakt Todo sobre Mi Madre zo interessant.

4*

Dit was een fijne verrassing. Ik had deze anders voorlopig op de stapel laten liggen, maar door het subgenre bodyhorror tóch maar opgezet. Wat Get Out was als metafoor voor racisme en culturele toe-eigening, is Together voor wederzijdse afhankelijkheid, de angst om je identiteit te verliezen binnen een relatie, en het verontrustende karakter van langdurige romantische verbintenissen... Waar de koek op is, en men toch toch bij elkaar blijft.

Franco en Brie (in het echte leven ook een stel, extra leuk dus) spelen hun rol vol overtuiging in dit overtuigende debuut van Michael Shanks, dat vermoedelijk een hoop kijkers zich wel ongemakkelijk kan laten voelen. Als het je niet na doet denken of er nog wel genoeg vonk in je relatie zit naast de liefde, dan doet de body-horror het wel. Auw-auw die arme pielemuis. Damon Herriman is ook leuk in een verrassend ingetogen rol ver van zijn befaamde redneck hillbilly karakters af.

'People who talk in metaphors, oughta shampoo my crotch', sprak Jack Nicholson ooit. Wie dat sterk aanhangt, vindt Together misschien gemakzuchtig en teveel leunend op de metafoor. Ok, 2 Become 1 was ook mij iets teveel on the nose, en wellicht het einde ook een tikkeltje. Maar verder werkte het uitstekend dankzij de capabele uitvoering, dus ik vergeef dat graag.

3,8*

Fijne en fraaie animatie voor de vrije maandagmorgen. Ik ben nauwelijks een doorgewinterde animeliefhebber, maar mag er af en toe graag een kijken.

Wat deze betreft, mooi getekende achtergronden, een origineel plot (wat mij betreft), al ben ik het wel eens met users hierboven dat er een aantal tegenstrijdigheden in zitten. Die hebben mij echter nauwelijks gehinderd. Ik vond met name de climax erg leuk en alle scènes rondom de spoorwegovergang. Muziek was inderdaad ook de moeite.

Verder blijven de kleinigheden die me vaak irriteren, grote ogen, monden die opensperren tot je er een galia meloen in kan stoppen en figuranten die niet bewegen. En het kinderlijke gekrijs wanneer Makoto huilde werkte bij mij onbedoeld op de lachspieren.

Maar in totaal, een leuke animatiefilm. 7,5/10

Tsja. Als je de betere Afrikaanse horrorfilms als Saloum (2021) en Gaia (2021) gezien hebt, dan ga je verder kijken wat je nog meer kunt vinden. Aangezien ik voor het Uit welke landen kijk jij films? - topic sowieso al veel Afrikaanse films kijk die ik weet op te snorren, blijft er helemaal specifiek voor horror meestal alleen de restjes over; films die lager dan een zes scoren, zoals The Tokoloshe.

Het was dan ook een aangename verrassing dat deze film helemaal zo slecht niet was. Het folkloristisch aspect geeft het sowieso enige meerwaarde, maar ook de sfeer is best heel aardig gelukt. De productiewaarden bovendien, zijn niet ondermaats voor een Afrikaanse horror. Ik ben benieuwd wat het budget was, want regisseur Jerome Pikwane heeft er een vrij aardig genrewerkje uit weten te persen. Die 4,5/10 op IMDb is wat mij betreft niet op zijn plaats.

2,9*

De laatste Satoishi Kon die ik nog moest zien, uitgesteld omdat het me simpelweg te zoet leek. Nu is Tokyo Godfathers absoluut sentimenteel en een kerstfilm met stroperige moraal, iets waar ik vaak absoluut niet tegen kan. Maar gek genoeg kan ik het van deze film boven verwachting goed hebben. Zelfs met de overdadige saus van Goddelijke voorzienigheid.

Een totaal andere film dus dan de andere Kons wat mij betreft, en in de ranking is het vermoedelijk Perfect Blue, Paprika, Tokyo Godfathers en dan Millenium Actress. Al moet ik zeggen dat deze me absoluut meer raakte bij vlagen dan Paprika. Echter heb ik beide pas een keer gezien, en dat is zeker met een film als Paprika wellicht te weinig. Deze film is meer rechttoe, rechtaan.

Ondanks het sentiment kaart de film verder behoorlijk volwassen thema's aan zoals trauma, homoseksualiteit/drag, en geweld. Al dan niet begeleid door taalgebruik wat je in de meeste animatiefilms niet snel tegen zal komen.

Ik kan me volledig voorstellen dat er een hoop users zijn als Onderhond die danig teleurgesteld zijn in deze film, vergeleken met het absoluut superieure Perfect Blue. Maar het is een totaal andere film, en bij mij schoot hij in dit geval wel door de (al dan niet bewuste) verdediging heen.

Wat had ik graag meer films van deze man gehad.

De beste film ooit gemaakt volgens de Sight&Sound directors poll en bij de critici is Tokyo Story op de derde plek beland in de prestigieuze tienjaarlijkse poll. Na een eerdere mislukte poging heb ik nu de film toch opnieuw gekeken en helaas ben ik zelf niet zo lyrisch als de deelnemers van de Sight&Sound poll. Ik had ernstig moeite mijn aandacht erbij te houden door het uiterst trage tempo van Tokyo Story. Ik moet toegeven dat ik dan ook tijdens de film Mark Cousins' boek erbij heb gepakt (hij is behoorlijk fan van Ozu) en ook ontdekte dat er in Bordwell's Film Art een analyse van deze film stond, waarin ondermeer de ruimtelijke verhoudingen werden onderzocht die zo kenmerkend zijn voor Ozu's stijl.

Filmtechnisch gezien is Tokyo Story heel interessant en ook stilistisch is hij zeker de moeite waard. Maar om nou te zeggen dat ik zoals Roger Ebert het laatste half uur in tranen was, absoluut niet. Hoeveel bewondering ik ook voor de subtiliteit en thematiek van Ozu kan hebben en hoe interessant/mooi ik zijn camerastandpunten en composities ook vind, Tokyo Story heeft me niet kunnen grijpen.

Wellicht dat dit bij herziening nog eens verandert, maar voorlopig 7/10

Nog eentje die al lang op de watchlist stond, en perfect voor na een lange werkweek met een Orval en borrel ernaast? Of toch niet? Wat een waanzin! Afgebeten pielemuizen, bloedfonteinen, kettingzagen, deformaties, freaks, en wat voor zieks je ook kunt bedenken all the way to eleven.

Camp tot en met, en je moet hier absoluut voor te porren zijn;zoals de reviews duidelijk maken is dit niet voor iedereen. Ik ben ook niet echt de doelgroep, en met 110 minuten duur Nishimura’s film me wel wat lang. Toch ben ik blij dat ik hem eindelijk gezien heb.

3*

Top Hat, Flop Hat. Misschien heiligschennis voor de musical- en dansliefhebber, maar ik kan er weinig mee, hoe soepel Astaire ook moge bewegen, zijn gezicht en mimiek wekken een milde irritatie bij me op. Waarschijnlijk die geforceerde Prodentlach van hem. Het was mijn derde Astaire na The Towering Inferno (Doesn't quite qualify as an Astaire Picture) en Minelli's The Band Wagon. Die vond ik een stuk genietbaarder.

Net als veel films van de vroege en midden jaren '30 is het geluid niet geweldig en ook de beeldkwaliteit van mijn versie was niet super. De remasters van de vele jaren '20 films die ik heb gezien zagen er stukken beter uit, maar dat mag ik de film zelf natuurlijk niet aanrekenen.

Irving Berlin en Max Steiner, mtsja. Het is te zoet voor mij vrees ik. Eigenlijk genoot ik meer van de Top Hat reference in The Green Mile (http://youtu.be/U7-6okeCpJY) dan van heel Top Hat zelf. Ginger Rogers is best een leuke verschijning, maar het beklijft niet voor me en het zal voorlopig de laatste van het legendarische partnerschap zijn die ik kijk, ook al was het pas de eerste. Benieuwd op Busby Berkeley me beter bevalt. Deze hoed mag lekker aan de kapstok blijven hangen wat mij betreft.

Toch niet helemaal tevreden met de afwikkeling en de ontknoping. Een dikke 3,5 ster verdient hij wat mij betreft wel, maar er waren onnodige zijplotjes zoals het elektrisch gitaarmeisje die nergens toe dienden en in dit geval niet eens fatsoenlijke invulling kregen. Campion heeft er overigens een aantal vreemde scènes ingestopt, maar minstens evenveel interessante karakters. Elisabeth Moss vond ik hier beter dan in Mad Men, David Wenhams karakter kwam niet echt uit de verf naar mijn mening.

Het einde zag ik inderdaad ver van tevoren aankomen. Naar hoger niveau getild door Arkapaws prachtige cinematografie.

Waar ga je naartoe van de in historie, symboliek en religieuze iconografie doordrenkte cinema van Zulawski?

Naar Torched!!!! Verkrachting! Wraak! Marteling! Cirkelzagen! KOTS!!!!! Een film die ALLE MovieMeter gebruikers die hem zagen unaniem 1 ster gaven!!! Alle twee in dit geval.

Deze Canadese horror met als tweede schilderachtige titel 'Cock & Ball Massacre', werd voor een budget van CA$4,000 in slechts vier dagen in Vancouver opgenomen. De film is nog geen 100 seconden bezig, wanneer de jonge verpleegkundige Deanna overmeesterd wordt, en op de vloer van de groezelige, aftandse lift van haar gebouw bruut wordt verkracht. Wanneer kort daarop weer een man op haar duikt terwijl ze op de bank ligt, is ze voorbereid. Niet van plan om een weerloos slachtoffer te zijn, besluit de jonge vrouw wraak te nemen.

Op zich past het wel bij een no-budget rape & revenge horror, maar Torched is opgenomen met een Panasonic AG-DVX100, een camera die je nu van ebay kunt plukken voor een kwart van wat een iPhone Pro Max kost; verwacht dus geen indrukwekkende cinematografie.

In fact, verwacht überhaupt maar niet teveel.... Al moet ik toegeven: even over de helft van de film zit een scène met een erecte pielemuis, injectienaalden, een blowtorch en veiligheidsspelden waarvan mijn ogen zo groot werden als theeschoteltjes! De splatter is zeker niet onaardig.

Maar die scène. wat.de.fuck.....

2*

Rémi Chayé maakte voor zijn indrukwekkende korte animatie Eaux Fortes (2006) die het tot Vimeo Staff Pick schopte, al enkele shorts. Helaas heb ik dat vroege werk niet kunnen vinden; wellicht duikt het ooit nog op. Het kan natuurlijk ook dat Chayé er minder trots op is, en het daarom niet geüpload heeft op zijn kanaal. Hoe dan ook, was het kennelijk goed genoeg om het niet alleen tot storyboard artist te schoppen voor The Secret of Kells (zoals kappeuter al noemde), maar ook first assistant director. Een job waar hij Moore kennelijk zelf om vroeg, toen ze hadden over de mogelijkheid dat Chayé de storyboards voor The Secret of Kells zou verzorgen.

Ik kan me moeilijk een betere leerschool indenken dan onder de hoede van Moore & Twomey, die toch verantwoordelijk waren voor enkele van de beste Europese animatiefilms van de afgelopen 15 jaar. Chayé, die ooit begon als striptekenaar en illustrator, heeft overigens een compleet eigen, simpel maar mooie, handgetekende stijl. Dit zal deels uit het bescheiden budget voortkomen, maar het kan moeilijk ontkend worden dat die eenvoud zijn eigen schoonheid heeft.

Het verhaal van de jonge aristocrate die het schip van haar grootvader gaat zoeken om de eer van haar familie te herstellen, is onderhoudend genoeg, al is The Long Way North geen spectaculaire avonturenfilm. Toch is voelbaar wat er voor de bemanning op het spel staat in het barre Noorden, en bevat de film zeker wel de nodige actie en dynamiek.

Tout en Haut du Monde maakt benieuwd naar Calamity, une Enfance de Martha Jane Cannary (2020), die zich nog een kleine dertig jaar eerder afspeelt dan dit. Kennelijk heeft Chayé hier wel iets mee, want ik begrijp dat hij momenteel met Fleur een film aan het pitchen is die zich tijdens de Belle Époque afspeelt. Ik ben benieuwd!

3,7*

Holy shit! Opeens is hij er eindelijk, de langverwachte Toxic Avenger film van Macon Blair! Sorry Bambi, wellicht later. Categorie 57 van de horrorchallende is zojuist uit je pluizige pootjes gegrist door twee misvormde, gemuteerde handen!

Ik leerde Blair kennen als acteur in Jeremy Saulniers Blue Ruin (2013), maar ook zijn regiedebuut I Don't Feel at Home in This World Anymore (2017) was niet onverdienstelijk. De vraag was dus waarom deze film die in 2023 al op het festivalcircuit draaide, niet werd uitgebracht. Kennelijk durfden de distributeurs het niet aan vanwege de gory inhoud, tot Cineverse het in 2025 aandurfde en de rechten kocht.

Met Peter Dinklage, Jacob Tremblay en Elijah Wood heeft The Toxic Avenger een uitstekende cast, en Troma liefhebbers zullen vanaf het begin met vreugde constateren dat de Schlocky sfeer ondanks het torenhoge budget van 200 miljoen (!) dollar en de betere acteurs, gelukkig behouden blijkt, al oogt alles natuurlijk stukken gepolijster dan The Toxic Avenger (1984) van Michael Herz en Lloyd Kaufman (die hier een cameo maakt). Dat budget is overigens problematisch, want de film heeft tot nog toe een miezerige 3 miljoen dollar opgebracht aan de Box office. Daar zal nog wat bijkomen wellicht, maar winst maken kunnen ze wel vergeten. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel, want ondanks dit heeft distributeur Cineverse wel de nodige medical debt opgekocht van mensen in nood. Sympathiek!

Blairs Giftige Wreker werd niet unaniem met loftuitingen ontvangen, maar met een 6.4 op IMDb, 6.5 Metascore en 87% fresh op RT, is men overwegend positief. Ik kon wel genieten van de sfeer, de looks en de leuke combinatie van CG en practical effects. Het duurt een klein half uurtje voor de onvermijdelijke transformatie, en met name in de tweede helft van de film gooit Macon Blair de remmen los, wat gore betreft.

Wie niets met Troma films of schlocky B-horror heeft, zal door The Toxic Avenger (2023) niet opeens een fan worden, maar voor diegenen die dat wel kunnen waarderen, biedt de film een anno 2025 niet vaak op dit productieniveau voorbijkomend vermaak.

3,7*

Ik hou erg van animatie met verf op glas. De films van Aleksandr Petrov natuurlijk (check vooral zijn The Old Man and the Sea (1999)), maar ook Loving Vincent (2017) vond ik een feest om naar te kijken.

Mialhe’s film toont ons de gevaarlijke reis van 2 kinderen op de vlucht, wanneer ze van hun ouders worden gescheiden nadat hun dorp is aangevallen. Het verhaal is in principe fictief, al voelt dat nauwelijks zo. Het is echter niet zozeer het verhaal, maar meer de beelden die imponeren.

Nu te zien op MUBI

3,8*

Ik heb de filmversie gezien, en me enorm verkneukeld. Absoluut geen film die voor iedereen leuk is, want de film is eigenlijk praktisch plotloos en bestaat voor het grootste gedeelte uit dialogen tussen deze twee mannen. Maar wat kunnen ze het goed. Ze proberen elkaar de lief af te steken, waarbij ze voortdurend (het blijven acteurs) in typetjes vallen. Uiteraard is dit een overdreven, en ze spelen eigenlijk een soort gechargeerde versies van zichzelf. De dialogen en imitaties zijn soms echt geweldig.

De trailer van de tweede film zag ik toevallig laatst, die me ertoe leidde dit te gaan kijken. Dat zowel die als deze oorspronkelijk (mini)series waren die tot een film gemonteerd zijn, wist ik helemaal niet. Ik had er nooit van gehoord.

Maar ik kan me goed voorstellen dat als je Michael Caine niet goed kent, niet echt goed weet wie Sean Connery, Billy Connely, Martin Sheen en een keur aan andere oudgedienden zijn die voorbij komen, dat het dan een stuk minder leuk is, of zelfs vervelend. Geen aanrader voor wie niet van 'praatfilms' houdt dus.

Na mijn hele middelbare schooltijd in zowel het Duits als Frans lokaal naast deze poster te hebben gezeten en Kieslowski's trilogie al een jaar of zes op dvd te hebben, heb ik Trois Couleurs: Bleu (het eerste deel) toch eindelijk maar eens bekeken. En het is inderdaad een prachtige en bijzondere film voor wie houdt van mooi geschoten films met emotionele en psychologische diepgang. Films die van de kijker verlangt dat hij of zij ook echt kijkt. Dan valt er hier namelijk een hoop te halen…

De Films van de Trois Couleurs trilogie zijn genoemd naar de kleuren op de Franse vlag en gebaseerd op de beginselen van de Franse Revolutie (vrijheid, gelijkheid en broederschap). Kieslowski geeft hier op geheel eigen en ook eigenzinnige wijze een invulling aan. In Bleu wordt het thema vrijheid verbeeld door de prachtige Julie (Juliette Binoche) die in een auto-ongeluk haar man verliest en hoe zij hier vervolgens mee omgaat. Een van de eerste dingen die ze doet is een collega van haar overleden man verleiden, om te kijken of ze nog iets voelt, maar dat is niet gevoel. Het ervaren van emotie lijkt voor haar niet langer mogelijk. In plaats van haar verlies te verwerken zoals we dat vaker in films hebben gezien, probeert Julie alle herinneringen uit te bannen en gaat ze ergens in Parijs wonen waar niemand haar kent. Ze wil niets meer met het verleden te maken hebben.

Kieslowski heeft van Trois Couleurs: Bleu een cinematografisch hoogstandje gemaakt. Niet alleen zijn de beelden van een grote schoonheid, maar hij gebruikt kleuren ook om de emoties (of het gebrek daaraan, blauw kan een kille kleur zijn) te onderstrepen. Het behoeft geen uitleg dat de kleur blauw in deze film een grote rol speelt.

Trois Couleurs: Bleu vertelt een verhaal, maar doet dat niet op de manier waarop dat ons meestal door Hollywood wordt voorgeschoteld. Kieslowski is een filmmaker die er vaak voor kiest om in plaats van het karakter te laten zeggen hoe ze zich voelt of dat uit een handeling te laten blijken, ons de kans geeft om die emotie uit het gezicht van de protagonist af te lezen. Het hoofd van Binoche leent zich hier uitstekend voor en ze laat hier ook zien een actrice van grote klasse te zijn. Er gaat duidelijk een wereld van gedachten en emoties schuil achter haar gezichtsuitdrukkingen en het is leuk als kijker om dat mysterie stukje bij beetje te ontrafelen. Des te meer bij een schoonheid als Binoche.

Wanneer de man die zij in het begin van de film verleidde haar treft in een café met de mededeling dat hij haar maanden gezocht heeft en van haar houdt, doet dit Julie niets. Kieslowski kan dat als regisseur op vele manier aan de kijker duidelijk maken, dat dit haar volkomen koud laat. Hij kiest ervoor om ons te laten zien waar Julie mee bezig is op het moment van die emotionele onthulling van die man. Julie houdt haar suikerklontje in haar koffie houdt, waarna het zich langzaam volzuigt. Waarom laat hij dat zien? Het is Kieslowski's manier om ons te laten zien dat Julie geen ruimte heeft voor de mededeling van de man. Hij heeft haar maanden gezocht en houdt van haar, maar zij kijkt naar haar suikerklontje. Wat er verder daaromheen gebeurt, is voor haar totaal niet interessant, of eerder, ze wil er niet mee bezig zijn op dat moment. Ze bepaalt zelf wat haar wereldje is en wie ze daarin toelaat. Het blijkt echter zo eenvoudig niet, om alles zomaar achter te laten en het gevoel uit te bannen wanneer ze samen met deze man gaat werken aan het muziekstuk waar haar overleden echtgenoot mee bezig was. Naast de mooie beelden is ook de muziek zeer de moeite waard.

8/10 met grote kans op ophoging bij herziening

Prachtige film, laatste die ik van de trilogie bekeken heb met redelijk wat maanden of zelfs een jaar ertussen. Deze wedijvert bij met Bleu voor de hoogste score van de trilogie. ik Vond Bleu wat rechtlijniger, maar ze zijn allebei sterk op hun eigen manier. Het is een dooddoener, maar meer kan ik er niet van maken.

Nu terwijl ik nog nageniet de extras maar eens kijken en zien of de soundtrack-setnog ergens kan scoren, desnoods digitaal.

Een horror van Claire Denis, dus bij voorbaat interessant en een kijkpoging waard als haar werk je een beetje ligt. Beau Travail kon ik destijds niet zo verschrikkelijk mee, maar dat kan aan de timing hebben gelegen. U.S. Go Home die ik dit jaar zag vond ik wel erg goed. Met haar nieuwe film Un Beau Soleil Intérieur (2017) (een komedie) op het punt van release, leek het me een uitstekend idee om voor de momenteel lopende horrorchallenge nog een Denis mee te pakken.

Het eerste kwartier wordt er amper een woord gesproken, en laat Denis ons langzaam binnen in de wereld van haar personages. Trouble Every Day is geen film die waarbij het verhaal meteen begint, de personages en hun onderlinge relaties direct redelijk duidelijk zijn, en je gelijk snapt wat er aan de hand is. Overigens wordt het ook later nergens een praatfilm, en blijven de dialogen spaarzaam. Steeds leren we iets meer over de twee stellen waar de film om draait, en die aan een soort van vampirisme blijken te lijden. Het duurt zowat een uur voor de horror toeslaat, maar toen het dat deed was het ook wel dermate intens dat ik er bijna even naar van werd. Niet vanwege extreme gore, maar omdat Denis je het echt laat voelen. Bovendien mengt ze het met seks, zonder dat het exploitation wordt. Echt wel sensueel ook, het begin van de scène.

Toch, het is geen gemakkelijke film. In de eerste plaats door het tempo en tweede de manier waarop Denis haar verhaal construeert. Tevens zal de rauwe narigheid niet iedereen bekoren. Arthouse-horror dan? Ik zou het niet gek vinden als mensen dat zouden vinden. Dalle en Gallo zijn prima, maar ook ik vond het visueel niet heel erg mooi.

3,5*

Geschoten in een contrastrijke Zwart-Wit 1.85 : 1 aspect ratio, heeft True Love Ways een opvallend gestileerde look voor een Duitse horrorfilm uit 2014. Sowieso heeft de film een apart sfeertje dat mij wel beviel; dit verhaal over een verslechtere relatie en de drastische maatregelen van de man om haar terug te winnen, voelt net niet helemaal realistisch. Als een soort duister sprookje, want het blijkt volledig uit de klauw te lopen wanneer Severine onbedoeld het doel wordt van makers van Snuff films. Perfect is de film niet (de montage kon bijvoorbeeld beter), maar ik heb me prima vermaakt en Anna Hausburg is best een plaatje!

3,7*

Kurosawa en ik zullen geen vrienden worden denk ik, althans niet zulke goede als je als filmliefhebber zou kunnen verwachten. Ook Sanjuro is het weer niet echt voor mij.

Mijn 8e Kurosawa nu was dit. Ik vind Rashomon erg goed, Seven Samurai, Dersu Uzala en High and Low goed, Ikiru redelijk goed. Al heb ik bij menig van die films af en toe moeite de aandacht erbij te houden. Het grijpt me lang niet altijd evenveel.

Maar de afgelopen drie, Yoyimbo, Ran en nu ook Sanjuro vond ik alledrie echt saai, al begon Sanjuro prima en zat ik er gelijk in. Het mocht niet blijven helaas, dat gevoel. Ik begrijp het eerste woord van Onderhonds review dus wel.

Binnenkort Throne of Blood nog kijken om de ICM Action list compleet te hebben, en dan zal ik er voorlopig niet snel weer een gaan kijken vermoed ik.

Yokel. Bumpkin. Redneck. Hick. Hayseed. Yahoo. Hillbilly. Het maakt niet uit hoe je het noemt, en eerlijk of politiek correct is het al evenmin, maar John Milton kan er niet zo goed tegen. Sorry. Zelfs toen als ik als klein jongetje nog geen enkel vooroordeel had over dit soort stereotype zuidelijke kinkels (voor zover ik weet), ergerde ik me direct de tering toen J.W Pepper in beeld kwam in Live and Let Die (1973). Jezus. Doe eens weg die gast?! Herschell Gordon Lewis laat hier zes toeristen in een dorpje terecht komen wat geheel uit dat soort zuidelijke simpletons bestaat (waarvan je stiekem vermoed dat de inteelt welig tiert), onder leiding van de om de zin in hysterisch gehinnik uitbarstende burgemeester Buckman. Y’all enjoy yaselves now, y’heaaar..? Als het nou andersom was, en de zes toeristen gingen los op deze uiterst hinderlijke figuren, dan had ik me er misschien overheen kunnen zetten, maar het zijn de zes die het moeten ontgelden in allerlei mensonterende rituelen.

Deze derde HGL beviel me derhalve iets minder dan The Wizard of Gore (1970). De gore is geinig, maar ik erger me teveel aan die karakters om er ontspannen van te kunnen genieten. Het siert me niet, ik weet het. En helaas worden dit soort films zoals gebruikelijk niet gered door geweldige scripts, mooie dialogen of indrukwekkende acteerprestaties. Het is niet anders.

Moest wel even aan Big Fish denken, gek genoeg. Vreemde associatie.

2*

De eerste klap is een daalder waard, heeft regisseur Paddy Considine waarschijnlijk gedacht. Hij heeft exact één minuut nodig om je aan zijn hoofdpersoon voor te stellen en tegen het brute einde van deze zestig seconden zullen veel mensen geen greintje sympathie voor deze man meer hebben.

Het is na de donkere opening al direct duidelijk dat Considine voor zijn (speelfilm)regiedebuut geen Hollywoodproductie voor ogen heeft. Tyrannosaur is de uitgebreidere verfilming van zijn daadwerkelijke debuut als regisseur uit 2007, Dog Altogether, een korte film waarvoor hij vele prijzen in de wacht wist te slepen. Als acteur is Considine steeds bekender aan het worden (Red Riding, The Bourne Legacy), maar hij lijkt in rauwe, realistische films toch het meest op te vallen, zoals hij in 2004 liet zien in het onderschatte Dead Man’s Shoes, dat hij met Shane Meadows maakte. Het is goed om te zien dat hij ook als regisseur een film met eigen stempel af kan leveren.

Joseph (Peter Mullan) oogt vanaf de openingsscène direct als een enorme hufter, het type aso waar veel mensen met een grote boog omheen zouden lopen: luid vloekend, zwalkend en bier morsend op zijn trainingsbroek vanuit het halveliterblik waaruit hij drinkt. Na zijn wandaad uit de openingsscène is de spijt duidelijk, maar een merkbaar positief effect op zijn gedrag levert dit niet op, aangezien hij kort daarop bewust twee gevechten uitlokt. Joseph zit duidelijk in een neerwaartse spiraal. Wanneer hij na een vechtpartij doordraait, schuilt hij in een kringloopwinkel waar hij Hannah (Olivia Colman) ontmoet, die hem probeert te helpen. Joseph blijft hierna terugkomen naar Hannah op zoek naar een vorm van verlossing, maar als de relatie zich ontwikkelt, blijkt zij zelf ook de nodige problemen te hebben.

Considine laat ons in de rest van de film de wisselwerking tussen deze twee personen en een aantal mensen in hun omgeving zien. Nergens vervalt de film hierbij in stereotypen als ‘de slechte rotzak’ of de ‘hulpzoekende vrouw’ en het is een compliment voor Considines durf in regie en scenario dat hij niet zijn best doet om je zijn karakters aardig te laten vinden. Er is geen duidelijke boodschap in Tyrannosaur. Je bent getuige van wat er met Joseph en Hannah gebeurt en de film laat je daar zelf een oordeel over vellen. Doordat de karakters zo uit het leven gegrepen zijn, is het mogelijk dat je gevoel over deze complexe karakters gedurende de film verandert. Je wilt Joseph eigenlijk niet aardig vinden of zelfs respecteren, maar het gebeurt toch, al heeft de film ook genoeg lef om opgebouwde sympathie weer weg te nemen.

Het een hoeft het ander niet uit te sluiten, maar in het geval van Tyrannosaur is duidelijk niet voor leuk gekozen. Zelfs als de titelverklaring komt en Joseph in een filmrefererende monoloog uitlegt dat hij zijn overleden vrouw zo noemde omdat ze net als de T-rex in Jurassic Park kringen in de drankjes op tafel veroorzaakte als ze de trap af kwam, is dit niet grappig bedoeld, maar slechts een middel om op Josephs karakterontwikkeling te wijzen: “I thought it was funny… but I was being a cunt”. Considine heeft de sfeer in zijn film bewust donker gehouden. Het is echter meer dan een gebrek aan humor dat deze film kenmerkt; het gaat om twee ongelukkige mensen die zich aan elkaar vastklampen en waarbij alsnog dingen misgaan. Het zijn hun onderlinge contact en menselijkheid die dit in balans brengen.

De middelen die gebruikt worden benadrukken de grauwe en realistische sfeer uitstekend. Hoewel Engeland natuurlijk niet écht bekend staat om het mooie weer, zijn alle buitenscènes donker en ook binnen domineren de spaarzaam belichte beelden. Muziek wordt alleen subtiel gebruikt. Behalve mijn nog meer gestegen respect voor Considine moeten Peter Mullan en Olivia Colman worden genoemd. Zij weten in Joseph en Hannah overtuigend en subtiel emoties als woede, wanhoop, schuld en hunkering tot leven te wekken met een intensiteit die je helaas te weinig ziet. Uiteindelijk werken alle stijlkeuzes goed samen om de aandacht op het verhaal en de personages te vestigen, wat niet altijd vrolijk stemt, maar continu intrigeert.

Tyrannosaur is geen lichte film, maar wel een film over échte mensen en échte emoties. Hoewel hij naargeestig kan zijn en daardoor niet voor iedereen geschikt is, is dit een van de beste en aangrijpendste films die deze zomer op dvd en blu-ray is verschenen.

eerder verschenen op www.nadelunch.com en in het Engels op journeythroughfilms