Born to Be Blue (2015)

Ik heb totaal niks met jazz maar toch vond ik het een mooie biopic. Of het helemaal waarheidsgetrouw is weet ik niet maar dat boeit me niet echt, ik vind het sowieso een prima film met een goed verhaal. Hawke laat zich van zijn beste kant zien, hij doet het werkelijk fantastisch, alleen dat al maakt de film de moeite waard. Geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet altijd.

Semi-biografische film richt zich op de periode na Chet Bakers vrijlating uit een Italiaanse geschiedenis. Onder strikte voorwaarden mag Chet [Ethan Hawke] proberen een nieuw leven op te bouwen waarin weinig ruimte lijkt te zijn voor jazz, zeker wanneer hij tijdens de opnameperiode voor een autobiografische film in elkaar wordt geslagen door zijn voormalige heroïnedealer en daarbij al zijn voortanden verliest. Niemand gelooft nog dat de Chet zijn oude niveau zal bereiken, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn droom na te jagen: een nieuwe carrière als trompettist. De vraag is of hij dat kan zonder wat hij ziet als zijn belangrijkste muze: heroïne. De ondersteunende cast is prima, vooral Stephen McHattie als Chets vader en Kedar Brown als jazzlegende Miles Davis, maar dit is een one-man show en Hawke is voortreffelijk. Hij speelt meer zeer verdienstelijk trompet en zingt indrukwekkende versies van de klassiekers 'I've Never Been In Love Before' en 'My Funny Valentine'. Doet in veel opzichten denken aan My Foolish Heart, over de laatste dag in het leven van Chet Baker, dus het is vrij deprimerend. Maar Budreau biedt een eerlijke kijk op drugsverslaving en de muziek is een genot voor jazzliefhebbers.

Het verhaal van de legendarische jazzlegende Chet Baker. Een muzikant in een wereld die nog meer dan in andere muziekgenres, te kampen had met verslavingen. Het mooie aan de goeie jazz biopics is dat ze zelf wat improviseren, maar daarom (net als bvb de film Miles Ahead), minder commercieel zijn en wat onder de grote radar blijven. In Born to be Blue zien we Ethan Hawke als Chet Baker in een wat gefictionaliseerd verhaal, al zijn de grote lijnen wel waar. De filmmaker kiest voor Baker in de jaren '60. Hij had al een carrière gemaakt en gespeeld met andere grote helden. Maar door drugs kwam het verval en het hielp niet dat hij na een gevecht waarbij z'n tanden sneuvelden, hij moeite had met spelen. Nog steeds dromend van het succes, waarbij hij alles terug op het spel wil zetten om er te geraken. De film kiest dan wel een bepaalde periode, en dan nog één uit het dieptepunt van Bakers leven en carrière. Maar door terug te blikken op z'n eigen verleden, komt die mooie muziek wel af en toe langs. Ik las hier ook al dat je na de film met een triest gevoel bleef zitten. Maar dat is nu eenmaal Chet Baker. Muziek vol melancholie, een leven met nog meer tragedie, als een trein die elk moment kan ontsporen. Voor zijn levensverhaal moet je een documentaire opzetten, om een poging te doen te begrijpen wie hij was en waarom zijn muziek zo klinkt, is er deze biopic.