Opinions

Lief filmpje dat vooral visueel zijn punten weet te scoren. Prachtig kleurrijke, inventieve film en uitermate verzorgd gepresenteerd. Audiovisueel is hier echt helemaal niets op aan te merken. Waar wel wat op aan te merken valt is het script dat op een gegeven moment maar wat blijft aanmodderen. Het spelletje tussen de twee geliefden gaat vervelen en was het niet voor het visuele geweest, had dit allang geen voldoende meer gescoord. Na een stel mislukte Jeunets gezien te hebben, dan eindelijk een sterke film van zijn hand. Wat een prachtig mooie vrouw trouwens, Audrey Tautou.

3,5*

Erg droge film met een geweldige Dillon. Deed me erg vaak aan Barfly denken en dat is niet vreemd aangezien het om dezelfde alter ego van Bukowski gaat. Paar prachtige scenes zoals de scene met die vriend van de augurkendirecteur die ook een schrijver is . Haha. Factotum heeft erg lekker weggekeken. Geen breinbreker maar gewoon goed vermaak.
3,5*

Tsja, de verwijzingen waren mij te makkelijk. Fade to Black weet verder ook nergens spannend te zijn en enkel het acteerwerk houdt dit filmpje enigszins interessant. De moorden zijn waardeloos en het psychologische aspect van de film te plat. Magere horror.

2*

Sterke Masters of Horror aflevering. Vooral de scenes met Johnny waren intens en erg cool. Nooit wat van deze regisseur gezien maar wat hij op zijn naam heeft staan nodigt ook niet echt uit vind ik (hoewel ik erg beniewd ben naar creature ). Hier heeft hij mij in ieder geval verrast. De rest van de film is leuk, de flashbacks hier en daar mooi, maar het zijn vooral die scenes met Johnny waar deze film zijn kracht vandaan haalt. Dikke 3,5*

Behoorlijk zwakke film. Zelfs het shockerende, waar ik de hele film lang op bleef wachten, viel tegen. Heb de gedubte versie gezien en die was echt om te huilen zo slecht. En dan die "R"....haha. Af en toe nog wel grappig maar die muziek van hem begon na een tijdje echt mn strot uit te komen. Wat dan overblijft is een aantal mooie shots tegen het eind en de mooie Nosbush. Fikse tegenvaller.

1,5*

Weer een missertje van Boll. Hoewel ik zijn hele oeuvre nog niet ken is het voor zover al duidelijk genoeg dat Boll beter uit de verf komt in serieuzere, niet game-gerelateerde projecten. Rampage was erg goed en Tunnel Rats degelijk genoeg. Far Cry is simpelweg Hollywood wannabe kinderachtige actie. Het begon allemaal nog veelbelovend en qua productie ziet het er allemaal best netjes uit, maar de film verliest zich in saaie clichés, een vreselijke score (veel voorkomend probleem bij Boll films) en vooral misplaatste humor. Leuk voor kinderen, maar doe mij maar de cynische Boll uit Rampage. Gelukkig heeft hij de games een beetje gelaten voor wat het is (hoewel ik er best nog een paar wil zien) en richt hij zich tegenwoordig op volwassener cinema. Go Uwe!

2*

Far From Heaven is Douglas Sirk en meer.

Alles doet refereren naar de melodrama uit de jaren 50 met name de klassieker 'All That Heaven Allows' van Sirk uit 1955. De openingscredits, de soundtrack, dialoog. Een meer dan duidelijke ode.

Echter doet Haynes er hier nog een schepje bovenop. Wat destijds onmogelijk verfilmd kon worden, hiermee refereer ik dus naar homosexualiteit en interraciale relaties, stopt Haynes in zijn project. All That Heaven Allows behandelt dezelfde problemen maar dan binnen het blanke amerika van de jaren 50.

Far From Heaven is dus een film in de stijl van toen met issues van nu. Interessant en erg actueel.

Actueel want veel situaties zijn absoluut niet vreemd in de wereld van nu. De scene dat Quaid tekeer gaat tegen Moore omdat er geroddeld wordt over haar en een neger terwijl hij zelf niet veel beter doet bv. Dit imago naar buiten toe is dus veel belangrijker dan daadwerkelijk je hart volgen. Openlijke eerlijkheid wordt gelijk keihard bestraft. Mooie scene en zo zijn er wel meer te vinden in de film. Mensen die denken dat homosexualiteit te 'genezen' is met therapie e.d. Iets wat nog steeds in bepaalde kringen gedacht wordt.

Far From Heaven ziet er erg verzorgd uit. Mooie kleuren, overdreven kleuren, camera angles in de stijl van de film noir, allemaal odes aan maar tegelijk erg mooi.

Het acteerwerk en de casting zijn voor mij de sterkste punten van de film. Geweldig werk van Moore, Quaid en Haysbert en allemaal perfect gecast. Had niet beter gekund. Een mooie soundtrack en een mooi einde waarbij de regisseur beide kampen, zwart en blank, bekritiseert (vooroordelen huizen in elke ras/kring of samenleving) completeren de film.

4*

Alweer een erg slechte Japanse splatter en een jammerlijke gooi van Tsugita naar het genre. Dat Yoshihiro Nishimura hieraan heeft meegewerkt is geen moment van de film af te lezen en de dames zijn, m.u.v. Asami, niet eens de moeite waard. Gefaald in zijn opzet.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Horny House of Horrors (2010, Jun Tsugita) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Erg toffe Troma, die vooral het eerste uur een waar genot is. Jammer dat het laatste half uur wat sleept, ondanks het prestigieuze slot, maar dat laatste shot maakt weeer veel goed Troma is back!

Langer stukje en nog meer over de slotdag op Imagine:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2012 : Slotdag - verslag - cultmoviesreviewed.com

Eén van de betere Fassbinders. Thematisch gezien past dit geheel in zijn straatje en ook ik vond het erg interessant om te volgen. Fox sleurt je mee als kijker in een wereld van hypocrisie en snobisme en weet makkelijk sympathie op te wekken met zijn goedhartige naïviteit. Een goede rol van Fassbinder himself en dat kan ook gezegd worden van de rest van de cast. Hoewel Fassbinder misschien net iets teveel het homo-milieu wil tonen wordt de kern van het universele thema gelukkig nooit vergeten. Toch een hoogtepuntje uit de imposante CV van Rainer.

4*

Tuurlijk is dit allemaal magertjes maar wat geniet ik toch weer van dat heerlijke jaren 80 sfeertje met bijpassende jazz soundtrack en campy 80's muziek. Hoe slecht zo'n film ook is, heb hier altijd een zwak voor. Verder is dit niet eens zo belabberd als hierboven door enkelen gementioneerd. Gewoon een erg aardig tussendoortje met herkenbare Ferrara elementen en mijn 1,50 meer dan waard. Zeker niet Ferrara's beste maar toch 3,5*

Leuke gorefest, maar niet helemaal wat het had kunnen zijn. De neukende monsters zijn hilarisch, zo ook de introductie van de personages, maar doorheen de film weten ze mij niet te pakken en wordt ook de setting niet volledig benut. De bar is een beetje een saaie bedoening. Ben erg benieuwd naar deeltje 2, dat volgens mij nog wat meer over-de-top gaat.

3*

Vervolg dat vooral audiovisueel hoofdpijnverwekkend is, maar bepaalde zaken kent die dit toch weer de moeite waard maakt. De al vaker genoemde autopsie-scène en de baby-scène zijn zo belachelijk dat ik mijn lach niet kon inhouden. Memorabel is het in ieder geval. Maar zo jammer van het warrige camerawerk bij de scènes waarin de monsters voorkomen. Het camoufleert het feit dat we met mannen in pakken te maken hebben, wat ik overigens zeer waardeer, maar het blijft chaotisch. Beetje zoals het ook het probleem was bij Splinter. Toch is dit allemaal erg vermakelijk.
3*

Ook dit laatste deel uit de Feast-trilogie is leuk, maar niet hetgeen wat het had kunnen zijn. Audiovisueel is het in ieder geval weer een stap in de goede richting, maar dit derde deel mist dan weer de over-de-top gehalte die het tweede deel kenmerkte. Leukste scène is de verwijzing naar Rambo III .

3*

Echt een heerlijke 80's tienerkomedie. Grappige personages, maar vooral het losse en niet al te verhalende script dat ruimte biedt aan zaken als de Twist & Shout scène, maken dit een van de meest fijne komedies ooit. Weinig poespas en vooral veel lol van alweer een sterke film van John Hughes, de koning van de tienerkomedies.

4*

Aardige After Dark-episode. Vooral de locatie is best oké, maar die wordt niet geheel eer aangedaan door Gierasch. Ook het script is voorspelbaar, maar kijkt wel lekker weg. Het acteerwerk is verder niet echt om over naar huis te schrijven, maar Fertile Ground is geen slecht tussendoortje.

2,5*

Zeker een aardige film. Boll bewijst nogmaals dat hij met origineel en serieus materiaal best een goede film kan maken. Final Storm blinkt niet uit in zijn regie, maar weet tot de laatste minuut te boeien. De acteurs zijn prima op elkaar ingespeeld, de muziek is eens niet irritant voor een Boll film en het laatste shot vond ik persoonlijk erg tof. Ook is de setting een schot in de roos. Het desolate gevoel was goed voelbaar. Toch is Final Storm geen hoogvlieger als Rampage dat bijvoorbeeld wel is. Het camerawerk is vaak slordig, de kadrering vaak net niet en het script had wat meer op het apocalyptische gericht kunnen zijn in plaats van veel actie en reactie tussen de protagonisten. Toch weer een voldoende voor Uwe Boll. De vierde die ik een film van hem geef inmiddels. Een nette 3* voor deze.

En die is zoals mijn stem verraadt bevallen. Niet dat de blu-ray zo fantastisch is, het betreft hier een remaster van fragmenten uit andere releases, niet van origineel filmmateriaal, want dat is jammer genoeg verloren gegaan, maar de blu-ray gaf mij wel de kans de film goed te beoordelen, in tegenstelling tot de abominabele versie op Youtube.

Final Terror is een zeer sfeervolle slasher die inderdaad een serieuzere ondertoon heeft en daarom snel doet denken aan films als Deliverance en Southern Comfort. De personages zijn relatief natuurlijk, wat niet altijd het geval is binnen dit genre. Leuk is ook om sterren in wording Daryl Hannah en Joe Pantoliano in een rol te zien. Met de spanningsopbouw zit het verder wel goed. De score is sfeerverrijkend en het script bouwt rustig op naar een climax die niet echt als een verrassing komt omdat eerder al enigszins is verraden wat er zich in het bos afspeelt. Dit deert niet, want wie verlangt naar een sfeervolle 80's slasher zit gewoon goed bij Final Terror.

Die score hier lijkt mij voornamelijk te wijten aan de slechte kwaliteit van de versie op Youtube en dat is jammer want Final Terror verdient beter.

Meerdere keren ben ik aangespoord om eens een Pixar uit te proberen. Jarenlang ben ik hier gereserveerd over geweest omdat ik al een angstvallig vermoeden had van wat Pixar te bieden heeft. Om elke twijfel weg te nemen en er een juiste indruk aan over te houden heb ik uiteindelijk de, volgens 'kenners', meest geprezen Pixar opgezet, namelijk Finding Nemo.

De twijfels waren al na tien minuten weggevaagd. Mijn vermoedens klopten als een bus. Pixar is mij té gericht op enkel kinderen. Ik heb op momenten best genoten van wat mooie animatie hoor, maar kom op zeg. Je hoeft maar een Miyazaki op te zetten en je ziet daar meer inventiviteit in vijf minuten dan in 90 minuten Pixar. De visjes zijn niets meer dan een vermenselijking van, met al zijn stereotypering (kan Pixar wel wat anders?), en de animatie van de 'echte mensenwereld' was bijna te gênant voor woorden. Plat, lelijk en gewoon fantasieloos.

Aan het verhaaltje ligt het verder niet, deze is normaal gesproken ondergeschikt aan het avontuur van een dergelijke film, maar zelfs dan maakt Finding Nemo er een saaie bedoening van. Wanneer vader vis' road trip erop zat had ik al geen idee meer wie hij allemaal had ontmoet onderweg. Pijnlijk om enkel non-interessante personages door je film te doen zwemmen.

De avonturen deden me verder ook helemaal niets omdat elke vorm van spanning snel werd weggenomen door een veel te aanwezige score, eentje die het ook nodig vindt om elke beweging van een personage te voorzien van een noot of twee. Dit soort bombasme is niet aan mij besteed, zeker niet in zo'n gelikte en weinig creatieve context als deze. Rest een paar mooie plaatjes en misschien een of twee grapjes die een glimlach wisten los te weken, maar verder hou ik Pixar wel weer voor gezien.

2*

Deze film destijds gezien op VHS en ik ben hem nooit meer vergeten. Nu eindelijk na bijna 20 jaar weer eens herzien en Fire in the Sky heeft de tand des tijds met gemak doorstaan. Het eerste uur is nog steeds retespannend en weet op een zeer strakke wijze een spanningsboog te creëren. Het laatste stuk zakt het mysterie wat in, maar kennen we nog wel een ijzersterke sequentie in een buitenaards schip. Fire in the Sky heeft een beetje een tv-film sfeertje en doet vaak denken aan zo'n typische Stephen King verfilming, maar dan van het betere soort.
Dikke 3,5*

Zeer degelijke King-verfilming die een meerwaarde krijgt wegens de bijdrage van klasse acteurs als Scott en Sheen, maar vooral uitblinkt op het gebied van de score, waar Tangerine Dream alweer opvalt met hun erg sfeervolle muziek.

3,5*

Herzien op blu-ray en dat was een zeer fijne ervaring! Dit blijft een enorm krachtige film, die werkelijk op fantastische wijze de jungle naar de USA verplaatst. Erg fijn sfeertje ook en een onvergetelijke bad-guy in de vorm van Dennehy. Het blijft elke keer toch wel jammer dat de film aan het eind te lang blijft hangen bij de emoties en trauma's van John Rambo. Ik kan het vanuit historisch perspectief begrijpen, maar het is een afbraak van de sterke opbouw die First Blood tot dat moment heeft weten op te bouwen.

Dikke 4*

En wat een geweldige transfer op blu-ray overigens!

Flauwe horror. De sfeer is typisch voor deze 'jungle-horror', maar The Great Alligator is absoluut geen exploitation te noemen. Nergens waagt Martino zich aan gore en/of andere ranzigheid en krijgen we een film die puur inspeelt op het succes van Jaws, maar dat nergens goed doet. Af en toe valt er te lachen met de slechte dubbing e.d., maar ik wil bloed zien in zulke films. Tegenvallend.

2*

Erg mooie film die gedragen wordt door Nicholson. Zoveelste topprestatie van deze unieke acteur.

Het verhaal heeft aan de buitenkant niet veel om het lijf maar onderhuids heeft dit eigenlijk erg veel te vertellen.

Bobby Dupea is een personage waar ik me enigszins mee heb kunnen identificeren, reden dat Five Easy Pieces mij behoorlijk heeft kunnen raken. Een man zoekend naar betekenis in het leven. Simpel en uitgekauwd concept maar met erg veel gevoel op film gezet.

De rest van de cast speelt allemaal geweldig, met een opvallend goede rol van Karen Black en de dialogen zijn zo natuurlijk dat je het gevoel krijgt midden in de film te zitten.

Puike film.

4*

Heerlijke camp. Over het algemeen een beetje fragmentarisch, maar genoten heb ik hiervan. De effecten vielen me nog alleszins mee, maar de paar degelijke effecten worden op momenten verwaarloosd door een stel debiele verzinsels. Die Lizard-men bijvoorbeeld zijn echt niet om aan te zien, maar het maakt van Flash Gordon wel een feestje voor de liefhebber van dit soort sci-fi. Acteurs als von Sydow zie je ook niet snel in zo'n film. Erg leuk, zelfs de soundtrack van Queen.

3,5*

Hoewel iets minder dan de eerder geziene Melville's toch weer een erg sterke film.

Melville kan crime in action echt geweldig in beeld brengen. De tijd die hiervoor genomen wordt en het gebrek aan dialoog is een geweldige manier je mee te laten slepen in het incident.

In Un Flic wordt sterk gebruik gemaakt van omgevingsgeluiden zoals het geval bij de openingsscene en de treinscene. Hypnotiserend gewoon.

Die beginscene is één van de sterkste die ik in lange tijd gezien heb.

Het is vaker gezegd dat Melville zich veel laat inspireren door de amerikaanse misdaadfilm. De personages zijn misschien wel zo larger than life dan in de meeste amerikaanse voorgangers en navolgers maar de tijd die de kijker krijgt zich mee te laten voeren in de gebeurtenissen is een unicum in de amerikaanse cinema. Dé handtekening van Melville als je het mij vraagt.

De treinshots van buitenaf zijn inderdaad knullig maar Un Flic boet daardoor niet in kracht in.

Vierde Melville voor mij en de vierde 4*.

Op naar Bob le Flambeur.

Stond dit in de flop 100? Onbegrijpelijk! The Fly II was een zeer aangename verrassing. Walas heeft een onorigineel, maar heerlijk vlot script in elkaar geflanst. Ik heb genoten van de opbouw die niet te lang duurde en de laatste 20-30 minuten zijn een heerlijk portie gore en spanning. Ik heb genoten van de make-up effecten en het kat- en muisspel in een setting die me nog het meest deed denken aan een Alien-setting. De muziek van Christopher Young (Hellraiser) werkte sfeerversterkend, waardoor je uiteindelijk gewoon met een erg solide jaren '80 horror zit die zeker niet onder doet voor het eerste deel. Sterk vervolg.

4*

Geweldig idee natuurlijk, maar vooral scriptsgewijs een zooitje. De film kent een ietwat lange opbouw naar het moment suprême, dat zomaar overgeslagen wordt. Rare keus om de professor ineens met een doek om zijn hoofd op te laten draven. Ik had wel het moment willen zien waar de vlieg de pod binnendringt. Neumann helpt hier een leuke troef totaal om zeep. Dat heeft Cronenberg met zijn remake veel beter gedaan. Desalniettemin een leuke 50's sci-fi.
3*

Stijlvol filmpje. Ik kon de rustige vertelstijl erg appreciëren en ook de Macause setting vond ik, zeker als Portugees zijnde, bijzonder leuk om te zien. Sommige straatjes leken zo uit Lissabon te komen. Een type architectuur die je niet snel voorbij ziet komen in een Hong Kong gangster film, maar gezien zijn hints naar o.a. de spaghetti western, is het geen wereldvreemd gezicht. Deze link die hier al vaker is gelegd, is geen vreemde. Een paar trage scènes en het gewelddadige aspect van Exiled deden vaak denken aan een Peckinpah, maar de verwijzingen naar voornamelijk Leone zijn overduidelijk. Toch is dit een typische Hong Kong film qua soundtrack en 'look'. Mooie donkere tinten doorheen de film en een paar zeer cool geschoten scènes. De laatste shoot-out is inderdaad erg fijn. Erg jammerlijk blijf ik wel de geforceerde 'cool' van de personages vinden. Iets wat ik vaak terugzie in de Aziatische misdaad cinema. Het stoere kijken en het toffe lopen en/of peuk opsteken komt vaak wat te gemaakt over. De enige die ermee wegkomt is Anthony Wong. Erg fijne acteur waar ik meer van wil zien. Best genoten van dit filmpje. To is in ieder geval een naam om in de gaten te houden.

3,5*

Geweldige pulp. Beter dan dit worden ze vaak niet gemaakt. De vrouwelijke personages die zijn erin zijn gestopt om te vallen voor de charmes van onze stoere protagonist , de tijdens handarbeid-les in elkaar geknutselde decors, de synth-score, de doorgedraaide wetenschapper en een monster dat waarschijnlijk het debiele broertje van Gigers Alien moet voorstellen. Wat een genot! En als toetje een kankergezwel dat zonder verdoving wordt verwijderd uit een lichaam om vervolgens als wapen ingezet te worden! Allan Holzman is een genie.
4,5*