Opinions

Een 'spin-off' van 'Knocked-Up' lees ik in de beschrijving maar die vond ik toch een stuk leuker en beperkte zich niet tot op het toilet blijven zitten. Daar rookte hij mariuhana en had hij een veel andere levensstijl wat juist voor zulke leuke confrontaties zorgde. Dit bleek meteen al zo'n typische toestand te zijn met de lastige dochter, geldproblemen en een onverwachte zwangerschap. Er zaten best wat leuke dialogen tussen waarbij er ook flink gevloekt werd maar vaak werd het zó ver doorgedreven dat er typetjes ontstonden. Die moeder van Joseph bijvoorbeeld met al haar hektiek. Ook de familieproblemen op het feest lieten me behoorlijk koud. Het is geen straf om deze relatie te observeren maar eigenlijk vond ik het meerdendeel niet zo boeiend.

Hard portret waarin een realistische situatie wordt geschetst. Vaderlandsliefde speelt een grote rol en wanneer je gepest wordt grijp je sneller naar de uitstekende hand. Deze Shaun dus ook en na wat ontmoetingen raakt hij onbedoeld over de schreef. Bij Woody en z'n vrienden ging het vooral om het plezier maar Combo ging net iets verder en had een duidelijk streven waarbij Pakistani's absoluut niet welkom zijn. Dit is het derde drama van regisseur Meadows die ik zie en wederom blijkt hij in staat om verborgen levenswijzes bloot te leggen zonder teveel aan te dringen. Casting is bijzonder goed en de settings van Engeland zijn weer lekker somber.

Vrij oppervlakkige bedoeling waarin twee collega's hun prioriteiten leggen bij een jongedame terwijl ze net de missie hebben ontvangen om een aantal badguys uit te schakelen. Qua genre wordt er geen duidelijke kant gekozen waardoor we belanden in een nonchalante competitie met hier en daar een korte actiescène maar vooral bekende factoren die keurig binnen de lijntjes blijven. Als geheel kwam het niet erg strak op me over en het stuk met de rollende auto op de snelweg was wel heel erg vreemd in elkaar gemonteerd. Toch zijn er ook enkele leuke vindingen zoals een zwembad boven een huiskamer, een paintballwedstrijd waar een verfbom in een hutje vol met mensen wordt gegooid en het influisteren van verkeerde schilderij-gegevens tijdens de date in de kunstgalerie. Daarbij ziet Witherspoon er goed uit en komen de frustraties van beide agenten mooi naar voren dus een echte straf was deze 'oorlog' niet.

Visueel prachtig.

Ik heb zelden zo'n mooie aaneenschakeling van special effects mogen aantreffen. Bijvoorbeeld de lange brug met verschillende kleuren en de grote ridder die bestuurd wordt door Loki maar ook Heimdall die bevroren werd, het ziet er allemaal schitterend uit. Ook de openingsscène is waanzinnig waarbij we over het hoge gebouw in Asgard heen vliegen, ondersteboven verdergaan, in het water terechtkomen en dan weer gelanceerd worden over het grote paleis heen.

Het is best leuk dat er wordt geswitched tussen twee verschillende werelden(Jotunheim niet meegerekend). De ene keer ben je getuige van de meest flitsende en moderne ontwerpen en op andere momenten val je gewoon terug naar het normale Amerikaanse leventje. Het was dan ook interessant om te zien hoe Thor reageerde op de diverse situaties toen hij in ballingschap zat.

''We hebben honden, katten, vogels...''
''Doe maar eentje waar je op kunt rijden''.

Erg jammer is natuurlijk die standaard rolverdeling en de clichématige twists. Een Japanner en een vrouw zijn weer aanwezig in de crew, een wijze vader die op sterven ligt, twee broers die zich willen bewijzen, een meisje waar de hoofdpersoon verliefd op wordt, het uitpluizen van de werkelijkheid met boeken uit de bibliotheek en zo nog wat.

Ik vroeg me trouwens af waarom ze paarden hadden in Asgard.

3D voegt weinig toe.


Zeer knap vormgegeven maar inhoudelijk kon deze Noordse mythologie toch ietsjes interessanter over worden gebracht.

Geen al te indrukwekkend vervolg op het eerste deel van de man met de hamer. Er worden weer wat brainloze monsters gedood en het meeste verloopt vrij gemakkelijk. Personages blijven vrij beperkt en dialogen worden niet veel beter. Daarnaast kun je het een en ander wel voorspellen, vond ik dat boosaardige kwaad in de vorm van stromend vloeistof maar vreemd en deden die emotionele tante met haar vriendje die buiten een beetje rondliepen eigenlijk alleen afbreuk aan de algehele kracht van de hoofdgebeurtenissen. Het visuele schouwspel komt dus in een belangrijke positie te staan en dit resulteert in een tegenvallende scy-fy.

Dat Time Lapse geen grensverleggend spektakel is mag duidelijk zijn, maar de wijze waarop alles verloopt en hoe er gestalte wordt gegeven aan de 'badguys' vind ik typerend voor een gemiddelde B-film. Ik ben geen grote fouten tegengekomen en eigenlijk kan ik stiekem ook altijd wel genieten van zulke onschuldige werkjes rond het millennium. Er worden overzichtsshots toegepast in plaats van talloze close-ups, er heerst niet echte stoerdoenerij en de explosies zijn meestal live afkomstig van de set. Nu mocht de actie wel wat nadrukkelijker naar voren komen; het geheugenverlies speelt een dusdanige grote rol dat het vaak een kwestie is van nadenken over hoe alles in elkaar zit. Doordat de scènes waarin er geschoten wordt vaak ook een beetje knullig overkomen heb ik het idee dat deze regisseur niet zo goed heeft nagedacht over zijn intenties. Toch jammer want ik ik zie wel potentie.

Best bijzonder.

Het was een aparte ervaring. Op een of andere manier was er een bepaalde charme aanwezig die je niet vaak tegenkomt, ik werd positief verrast. De locaties waren uniek en het camerawerk was prima.

Er zaten ook een aantal originele overgangen in.

- Ze staan in het huis en we zien de garage door het raam. Volgend shot komen ze naar buiten gelopen, een aantal jaren later.

- Camera gaat vanaf het bed omhoog en gaat dan over in het shot van Clare's bed.

- We zien de sterrenhemel en in dit beeld wordt er een deur geopend, Als de deur opengeslagen is zien we geen sterren meer.

Hoofdpersonages presteren goed.

De verschillen in leeftijd hadden van mij wat nadrukkelijker naar voren mogen komen want ik merkte eigenlijk geen duidelijke veranderingen op in het uiterlijk van Henry. Sowiezo vond ik de tijdsprongen een beetje vaag uitgewerkt, ik snapte niet echt hoe Henry zo makkelijk aan kleren en geld kon komen.

Leuk gedaan dat het einde op dezelfde manier wordt afgesloten als hoe het verhaal begon (die onscherpe cirkels).

Prima in beeld gebracht, concept had een stuk slechter uitgevoerd kunnen worden.

Leuk om te zien dat de makers zo enthousiast over het eerste deel waren en er opnieuw leven inblazen. Ik denk ook niet dat ze de bedoeling hebben om iets te overtreffen; ze gooien er gewoon een duikboot en helikopter bij en proberen een spannende vaart te creeëren. Hoewel de special effects bedroevend slecht zijn en de cast behoorlijk matig is heb ik me nergens echt zitten irriteren. Het was namelijk eerder lachwekkend (bijvoorbeeld die totaalshots van de boot). Tegen het einde aan werd het zelfs nog wat beter en die verdrinking was best boeiend. Neemt niet weg dat het gewoon een flop is geworden door alle tekortkomingen.

Aangrijpend, het zet je weer even tot denken.

Wat moet het toch verschrikkelijk zijn geweest voor de soldaten. Tegenwoordig zijn er talloze films over de oorlog waardoor het allemaal niet erg schokkend meer overkomt maar hier brengen ze het toch goed over. We blijven bijna de gehele speelduur in het kamp en toch werden we van de ene in de andere situatie gegooid en werd het nergens saai of sentimenteel.

Er hadden misschien wel wat meer personages gecast mogen worden. We volgen nu maar een handjevol soldaten en de rest zijn eigenlijk maar volgelingen of aanhangsels. McMenamin en Robert Carlyle stelen de show.

Geweldig hoe de kolonel gewoon tegen de Japanners in ging, ik zat stiekem al te wachten tot er iemand in opstand zou komen en dat gebeurde. Aan de andere kant was het vriendschappelijke dialoog tussen Takashi en Ernest ook erg interessant om te volgen.

Het aanleggen van de spoorweg naar India had wellicht iets grauwer gekund want het leek nu niet alsof ze echt honger hadden of moe waren.
Die zwart/wit foto's er tussendoor kon ik wel waarderen, het herinnert je er even aan dat deze gebeurtenissen zich werkelijk hebben afgespeeld en dat mag niet zomaar vergeten worden.

De geallieerden vliegtuigen kwamen uit het niets en de bijbehorende explosies waren een leuke verassing (voor de kijker).


Sterk.

Je kunt duidelijk zien dat hier een ervaren regisseur achter de knoppen zit maar het was meer Woody Allen's personage die mijn belangstelling wekte en niet deze samenraap van luchtige liefdesrelaties. We vallen in herhaling met terugkerende paparazzi, een douche op het toneel en de zogenaamde hot temptation die Jack's dagen kwam invullen met cultureel geneuzel. Hier en daar best wat leuke momenten maar door de eenzijdigheid gaan deze lichtjes van het reuzenrad langzaamaan uit.

Begon wel aardig met een jochie dat dat nieuwe gerechten aan zijn ouders voorstelt. Ze laten de spaghetti zomaar staan en nemen niet eens de moeite nemen om iets anders te proeven en dat was best zielig. Wanneer zijn moeder overlijd (van het sterven, Nigel's reactie of een begrafenis krijgen we jammer genoeg niets te zien) gaat het meer om de band tussen hem, zijn vader en de 'vreemde poetsvrouw' en het koken zelf wordt naar de achtergrond geschoven. Met als gevolg een teleurgestelde Nigel die overal tussendoor loopt met een strenge blik op z'n gezicht. Prima kijkbaar maar absoluut niet grappig en het is allemaal iets te gemakkelijk om een echte impact te maken.

Ik vond hier niks aan. Het hele uitgangspunt (een andere wereld betreden met behulp van een button) kon me eigenlijk al gestolen worden en het kleine jongetje irriteerde me mateloos door zijn laffe uitstraling en vervelende manier van praten. George Clooney begin ik ook een beetje zat te worden; hij is een soort Nicolas Cage (iemand waar het eveneens altijd vaag blijft wat er in zijn hoofd omgaat) maar dan een stuk langzamer en saaier. Het feit dat er twee titels zijn genaamd 'Tomorrowland' en 'Project T' weerkaatst voor mij een gebrek aan overtuiging; ik vind een pakkende titel (zonder alternatieven) best belangrijk. De 130 minuten in deze kinderachtige sci-fi duren erg lang en ik raad het iedereen af om er aandacht aan te schenken.

Tegenvaller. Ziet er erg verzorgd uit, cast is ook dik in orde. Oke, het is een drama maar wel een erg saai drama. Eigenlijk is 3/4e van de film opgevuld met de introductie van personages, maar geen van deze personages wordt echt interessant. Meredith Monroe vind ik leuk, maar ze krijgt helaas geen mooie rol aangeboden. Je ziet eigenlijk iedereen apart en er is niet echt een groepsgevoel of wat dan ook. Er wordt een presentatie gehouden, er wordt koffie gedronken en er worden herinneringen opgehaald. Ik zat constant te wachten op een twist maar het blijft allemaal maar hangen. Er gebeurd veel te weinig en pas op het einde wordt er geprobeerd een soort van spanning te creeeeren, wat totaal niet lukt. Na de badkuip loopt het overigens nog veel te lang door en kun je de film al afzetten. Lelijk eindshot ook, gericht op een stel bomen.

Heeft te weinig te bieden, terwijl de cast er absoluut klaar voor was.

Ik had niets te doen, nam een gok, maar hij is reuze meegevallen. Uitgaande van de poster, de cast en het genre had ik geen al te hoge verwachtingen. Op zich was het allemaal zo slecht nog niet; geen talloze misplaatste grappen, debiele opmerkingen of storende belichting. Dat scheelt al veel en ik heb eigenlijk zo'n driekwart zonder moeite kunnen uitkijken. Cliché's of niet, pas het einde wordt het echt vervelend en langdradig. Je weet namelijk al vanaf de eerste paar minuten dat Sanne en Jeroen elkaar zullen vinden dus het is dan vervelend als ze die voorafgaande trouwerijen zoveel screentime geven. Verder niet echt grappig of origineel, maar tot mijn verbazing prima door te komen.

Een blockbuster die visueel best overtuigend van de grond komt maar qua opzet nauwelijks originaliteit in huis heeft. Het ontdekken van de waarheid, evenals het ontkomen aan badguys, gaat allemaal vrij makkelijk. Wel leuk dat er twee mooie vrouwen meevechten die ook gewoon toegetakeld worden. Doordat het al snel duidelijk wordt waar we mee te maken hebben zijn 118 minuten redelijk lang maar ik kan me niet voorstellen dat postzegels verzamelen of schaapjes tellen uitdagender is.

A Simple Life is simpelweg te simpel. Een Aziatisch vrouwtje voelt zich niet fit genoeg en besluit om een bejaardentehuis op te zoeken. Daarbij krijgt ze soms bezoek van haar goede vriend waarmee ze een frisse neus kan halen. De bewoners om haar heen blijven op de achtergrond en het draait hoofdzakelijk om de band tussen de twee. Ik denk dat de 45-plussers voor mij in de zaal een hoop plezier hebben gehad met de rijst, het kunstgebit en de lieve poes. Uitgangspunt is best oké maar ik vond die wandelingen en de inhoudsloze gesprekken lichtelijk vermoeiend worden. Misschien ben ik niet emotioneel genoeg.

Erg mager...

Moest een beetje aan Salt denken. Voorspelbaar en allesbehalve boeiend...

Jolie ziet er leuk uit, maar eigenlijk mag ze van mij wel gaan zingen. Ik vind haar op het toneel te saai, het lijkt of ze maar één gezichts-expressie heeft.

Venetië vond ik ook maar slap in beeld gebracht. Hadden gerust wat meer shots in mogen zitten van de varende bootjes en de oude gebouwen.

Bij Amerikaanse films irriteer ik me de laatste tijd sowieso vaker aan het feit dat ze zo weinig laten zien. De lens wordt altijd gefocust bij een pratend persoon, dus de achtergrond wordt wazig. Ook zitten er erg veel close-ups in waardoor er veel dingen buiten beeld vallen. Natuurlijk, hetgene wat er wordt gezegd is belangrijk en de aandacht moet dus naar die persoon worden gericht maar het krijgt dan zo'n standaard-uitstraling zoals veel 'blockbusters' die hebben. Als ik regisseur was zou ik streven naar originaliteit en de shots een beetje meer karakter geven...

Het verhaal zelf stelt ook niet heel veel voor. Er wordt voornamelijk gevlucht en gezocht, maar een spectaculaire achtervolging mistte ik.

Nee, niks voor mij.

Een clichématige samenstelling van allerlei inspiratieloze ideeën waarbij de meeste gevallen naast hun wannabe-leuk gehalte een zeer voorspelbare invulling hebben gekregen. Geen van alle scènes wist indruk te maken en over het algemeen heb ik me alleen maar geïrriteerd aan de situaties die in 1467 voor Christus al waren verzonnen. Ben Stiller heeft een lange filmografie op z'n naam staan maar toch zal ik nooit fan worden van deze O'Sullivan look-a-like. Eddie Murphy kwam wèl verassend uit de hoek en hij wist sirieus over te komen als ervaren bandiet die het kansloze groepje wat lessen bij moest brengen. Enrique, de ex-Burger King medewerker en tegenwoordig liftenbediener, was enkel toegevoegd om misplaatste opmerkingen te maken en dat is zeer triest. Vooral als het helemaal niet grappig is. De overdreven soundtrack doet ons vermoeden dat we met een spannende actiekomedie te maken hebben maar eigenlijk zijn beide genres te hoog gegrepen voor dit mislukte project.

Best aardig filmpje. De kwaliteit van de beelden was niet atijd even hoog. Het begon mooi, 'n beetje film noir zelfs. Maar daarna krijgen we normale kleuren en toch blijft het vaak erg donker. Spanning zit er wel in, muziek was ook prima.
Jammer nog van het Amerikaanse vlaggetje op de auto.
Het script had wel iets beter gekunt. Het blonde meisje vond ik tegenvallen, zij begint een verhaal te vertellen vanuit het niets en praat maar door ( met dat boek ). En ik vond het 'n klein beetje jammer dat die gast van Prison Break erin zat, dat doet me teveel herinneren.
Wirth zag er goed uit. Leuke special effect wanneer hij z'n huid eraf trekt.
Sommige scenes zijn 'n beetje rommelig in elkaar gezet en het is niet altijd duidelijk wat er nou gaande is. Het leek soms wel of ik geslapen had.
Het einde is nog redelijk fresh gehouden.

Geen afgang om 'n keer gezien te hebben.

Ik vond er niet heel veel aan. Te veel nutteloos gepraat in plaats van harde actie wat je juist zou verwachten in een film als deze. Ben Affleck kan ik niet sirieus nemen, hij komt gewoon te droog over. Maskers waren grappig. Beetje standaard gedoe met die politie, en offcourse ontsnapt hij. Wel nog lache dat briefje met 'Go fuck yourself'.

Wegkijker, maar iets te saai en cliché.

Een klassiek werkje uit de jaren 80 om de vingers bij af te likken. Zowel ledematen als ingewanden zijn niet veilig voor de brute kracht van deze getransformeerde schoonmaker. Het is lekker overdreven, maar zonder buiten de toon te vallen. Bijvoorbeeld die scène in het restaurant waar Melvin te maken krijgt met drie overvallers. Één van hen liet wat Oosterse vechtkunsten zien en maakte hierbij ook kenmerkende geluiden. Hij was echter niet aan het stuntelen en het werd nog best een interessant gevecht (ook al weet je dat Melvin hem uiteindelijk wel te grazen zal nemen). Personages zijn leuk gecast en er zitten een aantal geile wijven in met strakke pakjes.
Jammer vond ik die spinnende krantenberichten die om de zoveel tijd weer het beeld verpesten. Ook begreep ik niet echt waarom er op een gegeven moment allemaal scènes opnieuw werden getoond. Was dit een gedachte van Melvin, om de woede te als het ware te vergroten? Ik vind in ieder geval dat de kracht van zo'n moment verloren gaat als je het vaker terug laat komen. Daarnaast had ik een ietwat grovere afrekening met die twee jongens verwacht (eigenlijk worden zij nu het minst hard aangepakt: eentje wordt de auto uit geslingerd en de andere overlijd een poosje later in het ongeluk). Verder vond ik het vreemd hoe die politie op het einde stond opgesteld rond die tent (in een soort driehoek, en de achterkant werd helemaal niet in de gaten gehouden).
Over het algemeen een fraaie komedie met absurdistische toestanden. De scène met die frietpan, waarin Melvin wat stalen buizen om die persoon heen buigt zodat hij niet kan ontsnappen, zal ik nooit meer vergeten.

Wellicht iets te laid-back tot me toe genomen, maar ik heb me er in ieder geval wel mee vermaakt. Parcour is een van die hobbys die ik wel onder de knie zou willen hebben hebben. Niet onder de knie krijgen krijgen want dit is me toch iets te gevaarlijk en het risico tot beenbreuken ontloop ik liever. Ik vind het wel gaaf te zien hoe deze jongens en één meid over de daken springen en allerlei gebouwen en objecten gebruiken om hun kunstje uit te voeren. Jammer genoeg ontstaat er gaandeweg een romance en verdwijnt de actie grofgezegd naar de achtergrond. Echter, wanneer een persoon genaamd Taylor Lautner een fiets gekregen blijkt te hebben van een onbekend meisje kun je dit al uittekenen. Het blijft nog steeds een beetje vervelend, maar ik denk wel dat je hierop ingesteld moet zijn om een negatieve spiraal te kunnen voorkomen. Naar mijn idee waren de personages in principe afdoende ingekleurd om enkele missies uit te voeren en panden in te breken. Wanneer ze een kluis trachten te beroven zit er een Aziaat nonchalant te lachen en staat een andere onbekommerd met zijn wapen in het hand wanneer geëist wordt zich over te geven. Al bij al, best OK, maar had Benyamor echt iets spectaculairs willen neerzetten had hij voor een andere benaderingswijze moeten kiezen.

Sterke prent waarin een corrupte agent zijn partner de kneepjes van het vak wil bijleren. Jake Hoyt kan wel tegen een stootje maar is meer een voorstander van de legale wijze en zijn geweten wordt op de proef gesteld tijdens verschillende confrontaties. De slotfase is krachtig en eigenlijk steelt vooral Denzel Washington hier de show. Hij zag er weer blits uit, ditmaal met zwarte leren jas en kettingen. Eenmaal verminkt op de straat komt de tragiek van zijn positie naar boven, zie je dat hij afhankelijk hij is van bepaalde macht en blijkt zijn verslaving een zekere lijn gepasseerd te zijn.

Ik had deze ooit al gezien. Gelukkig herinnerde ik niet meer alle scenes.
Het is een vrij simpel filmpje zonder echt uitgebreide structuur. Wel komt alles goed en duidelijk over.
Europese film, ligt me altijd wel lekker.
Geweldig gedaan met die wc-pot en het wegzakken in het rode dook.
De ontwenningsverschijnselen zijn ook gaaf in beeld gebracht.
Maar nergens werd ik echt overdonderd of verrast. Het is leuk om te zien allemaal en ik zie het vooral als 'n komedie, ondanks alle toestanden. Het blijft een beetje nonchalant allemaal.

Niets mis mee, kijkt lekker weg.

Verschrikkelijke prent waarin enkel stomme confrontaties op het programma staan en er banale opmerkingen worden geplaatst. Een erg goedkoop, oppervlakkig en vervelend gebeuren waarbij de actrices niet eens knap zijn. De baas van de hoofdrolspeelster was een ongelofelijke bitch en het voegde weinig positiviteit aan het geheel toe om haar zo in het rond te laten commanderen. De nerd die blijkbaar verliefd was geworden is de enige normale, logisch denkende persoon in de regio waardoor hij zich al direct enorm onderscheid van alle idiote typetjes. Deze 'komedie' speelt zich af in een wereld vol zielige mensen. Overigens kan LeBron James het beter bij basketballen houden, al kan hij er niet veel aan doen dat hij zo'n laf personage moest vertolken. 50 Cent als dokter is natuurlijk ook een wanhopige zet.

Wat een ongelofelijke slome, dromerige en overdreven kunstzinnig brouwsel. In eerste instantie zijn we aanwezig bij een veiling waar een schilderij op het podium staat en er wordt toegelicht dat er een busje vol Siberische commando's paraat staat voor het geval er een inbraak wordt gepleegd (yeah right... en dan ook nog zo'n laffe bleekscheet die zijn kop uit het bovenraampje steekt...). Ietwat tegenstrijdig ook dat er na al die woorden over lasers en röntgenstralen nog steeds enkele mannen op relatief eenvoudige wijze alsnog hun plan kunnen uitvoeren. Geen veelbelovende start dus... en die jongen met zijn vriendelijke blauwe ogen begon me sowieso de neus uit te hangen. Wat een vreselijke acteur. Het hele concept van 'het verloren schilderij met de oplossing van een hypnose' wordt ook nog eens fataal uit z'n verband gerukt en zo belanden we in een vage aaneenschakeling van flashbacks en valse werkelijkheden. Erg krom ook om meerdere malen hetzelfde punt van een voetbalwedstrijd op televisie terug te laten komen (speler schiet op redelijk korte afstand mis langs de rechter paal). Het opvallende lichtgebruik, de vele schuine beelden en de duidelijk aanwezige soundtrack kunnen niet verbloemen dat Boyle hier de mist in gaat.

Kinderfeestje.

District 9, Battle: Los Angeles, Cloverfield... overal vind je wel iets terug van dit uitgemolken concept. Een oorlog met allerlei tafarelen waarbij er mensen in nette pakken (NASA) het avontuur mogen beleven via computerschermpjes en een koppeltje dat voor live-toeschouwers mag spelen. De jonge knaap zet zijn leven op het spel en wordt daarbij vergezijld door een blondine. Ze komen moeiteloos overal doorheen en houden er niet één schrammetje aan over.

De special-effects zagen er leuk uit.

De muziek was totaal verkeerd gekozen op sommige momenten. Het deed me aan Bruno Mars en al die andere troep denken. Sowiezo prefereer ik instrumentale nummers in plaats van een of ander popzangertje die de situatie een ander gevoel probeert te geven.

Nee, ook als leanback filmpje kan ik het niet echt waarderen. Het is gewoon te voorspelbaar en te standaard ondanks de vrij indrukwekkende Autobots en Decepticons.

Fantastische beelden en daarnaast ook faniscinerend om het leven van deze jongen te mogen observeren. Details komen kort maar treffend in beeld zoals de eerste voetstappen, het onkruid bij de wortel pakken en een raam ingooien. Jack ontdekt zijn macht die hij heeft tegenover zijn leeftijdsgenoten en omdat zijn vader altijd zo streng is geweest maakt hij hier gebruik van. Later ziet hij in dat het niet werkt op deze manier. De emotionele momenten met zijn broers ondersteunen dit en zijn erg sterk naar voren gebracht. De toevoegingen van het heelal, de oceaan en de schitterende animaties maken het wat dynamischer en geven je ruimte om na te denken over het leven zelf. Knap in elkaar geknutseld door Malick, het neemt je moeiteloos mee en laat je niet meer los.

Lege bedoeling.

Ik vraag me nou af wat de regisseur precies wilde vertellen. Gaat het om Dawn, Geroge, de kinderen of de boom? Niets van dit alles is goed uitgewerkt. Die kinderen acteren slecht en het script was waardeloos. Simone gooit er allemaal woorden uit alsof ze tien jaar ouder is en de rest gedraagt zich te vrolijk... zonder persoonlijke karaktereigenschap.

De overgangen tussen diverse scènes zaten echt niet lekker in elkaar.
Op het ene moment waren we een uitstapje bij het strand aan het maken met en in het volgend shot kwamen we opeens terug bij de boom in de tuin.
Simone is aan het zwemmen en ziet een kwal, schrikt, zwemt terug naar de kant en roept 'mama...mama....' Toen werd er opeens weer geswitched naar iets anders zonder hier op terug te komen. Ik vind het een beetje nietszeggend.
De scène met onweer kon ook wel wat beter in elkaar worden gezet. Ze moesten schuilen want het huis was kapot maar we kregen totaal geen paniek of angst mee van de personages. Wellicht moesten er daar wat meer close-ups ingestopt worden of kon het geluid wat krachtiger in elkaar worden gezet.

Op het einde vertrekken ze met de auto en that's it. Het leek net alsof we pas op de helft van de speeltijd zaten... niet dat ik het zo snel voorbij vond gaan, maar gewoon omdat er nog niet veel bijzonders was gebeurd.

Eigenlijk hou je alleen Gainsbourg over.


Zwak.

Erg fijn, kleinschalig werkje waarin Buscemi zowel achter de knoppen als op het podium te vinden is. Om eerlijk te zijn wist ik niet eens dat deze geniale man ook regisseerde maar het gaat 'm duidelijk handig af. Klassieke platen spelen op de achtergrond terwijl er bij half gebroken daglicht sigaretten worden gerookt en er hier en daar een glas alcohol wordt genuttigd. Tommy's leven is vrij eenvoudig maar hij bekommert zich wel om de mensen in zijn omgeving. Er zijn geen zware problemen; juist de alledaagse belevenissen, verspreid over een beperkte omvang, doen een fraaie voltreffer ontstaan.