Opinions

Heftige thriller met emoties, confrontaties, zenuwslopende dialogen en het nodige geweld. Cage is overtuigend genoeg, Nicole Kidman leek echter een paar wijntjes op te hebben. Van tevoren had ik geen clue waar Trespass over zou gaan en het bleek zich grotendeels te beperken tot een huiskamer. Een belemmering is dat niet en ook hier vind ik het weer knap hoe ze je anderhalf uur geboeid weten te houden in één ruimte. Weliswaar chaotisch op sommige momenten en niet alles is even vanzelfsprekend zoals de inbreker die verliefd was op Sarah maar mits je een beetje meegaat met de gebeurtenissen neemt dat de spanning niet weg. Leuke verassing tussen alle grootschalige fabricaties.

Zozozo. Wat een film zeg. Ik verwachtte een rustig boottochtje met hier en daar een onweersbui en overstromingen, maar het bleek veel dieper te gaan. Aangezien hij om 3.20 pas begon zat ik niet meer op scherp en ben ik dus wel degelijk geflasht met al die dubbelgangers. Moet eerlijk zeggen dat ik niet meer precies wist hoe het in elkaar zat.
Prachtig zeg, dat ze haast alle beelden weer terug laten komen. Het heeft haast een magisch effect. De cast vond ik goed en Jess heeft me eigenlijk 99 minuten weten te boeien. Hier en daar zat een mooi camerashot in, maar soms was het ook wat vreemd in elkaar geknutseld. Ik herinner me nog een scene op het dek wat niet helemaal lekker in elkaar zat.
Een absolute mustsee, die me wel deed denken aan bijvoorbeeld Mr. Nobody, Pulp Fiction en Mirrors.

Interessant uitstapje met een persoon die de hallucinerende drug LSD tot zich neemt. Hij begint in een pand van een vriend waar alle muren en meubels geheel op de gemoedstoestand afgestemd lijken te zijn. Op een gegeven moment neemt Paul de benen en komt hij op een aantal onverwachte plaatsen terecht. Schitterend om hem zo wazig rond te zien lopen en op zoek is naar 'de waarheid'. Zelf heb ik wel eens truffels op en ben toen ook gaan rondlopen omdat ik me op de hoofdlocatie niet helemaal pluis voelde. Ik kwam een aantal mensen tegen en op dat moment wist ik hoe simpel het was om met andere mensen te praten en hoe iedereen denkt etc. Nu ziet Paul weliswaar allerlei vormen en kleuren, maar ook hier komt het het 'verbindingen' met andere 'geesten' aan de orde. Hierdoor had deze trip extra impact op mij, maar ik vond het sowieso wel tof gemonteerd en de hoofdrolspeler speelt subliem.

Zeer vermakelijke animatie die ik zowel visueel als inhoudelijk wel kon waarderen. Het zag er allemaal best leuk uit en op zich wel geinig dat deze beesten een dierensinterklaas proberen te regelen door zelf hun verlanglijstjes naar de Sint te brengen. De fret beland, samen met zijn verstandige maat Takkie en de schuwe vogel Kari, telkens weer in een avontuur. Uiteindelijk komen ze aan in de pakjesboot waar zich een rat schuilhoud die er een luxe bestaan op nahoud. Er volgen wederom een paar spannende momenten en enkele overwegingen. Het einde laat ruimte over voor een vervolg. Trippel Trappel: Dierenkerstmis?

Een gemoedelijk uitstapje naar Azië waarin een moslim wordt verleid door een toerist die haar tevens een baan aanbied. Doordat ze geld nodig heeft voor haar familie besluit ze al gauw om met hem mee te gaan maar na heel wat vertrouwen en passie te hebben gedeeld blijkt het niet om ware liefde te gaan en wordt ze misbruikt. Prima gedaan maar pas op het einde wordt het echt boeiend. Zo'n negentig minuten zitten we opgescheept met een tweetal die hun leven invullen met werken, dansen en kussen. Dat kon allemaal wat ingeperkt worden en ik vond ik het een beetje onwerkelijk dat Jay twee hotels draaiende kon houden door te luieren op zijn bank. Trishna kwam hem honderd keer bedienen en we zagen verder geen vakantiegangers voorbij komen.
Het krabbelt dus wat voort en buiten de prachtige plaatjes van de omgeving had het managen van het hotel wat beter naar voren kunnen komen. Ook het besluit om Jay te vermoorden met een keukenmes en zelfmoord te plegen op dezelfde manier is nogal ongeloofwaardig (ze kon bijvoorbeeld makkelijk wat pillen in zijn drinken stoppen en zelf een overdosis nemen. Een sprong voor de trein lijkt me ook nog wat aangenamer dan dit). Het zit wel degelijk in elkaar en de hoofdpersonages zijn goed.

De bossen in Noorwegen worden s'nachts verkend met als enige wapen een flitslamp. Dit wordt vastgelegd door middel van de cameraman die bij het studentengroepje hoort en hiermee lijkt het zoals altijd weer een stukje realistischer. Een zeer potentievolle opzet waarbij er met weinig middelen al een hoop spanning gecreërd kan worden. Toch vond ik het grotendeels wat tegenvallen en dat komt voornamelijk doordat we de trollen zo overduidelijk in beeld zagen. Ik hoef nooit zoveel te zien van 'het kwade' en ze hadden misschien ook wat schrikmomenten in kunnen bouwen. Wel is het leuk om jezelf wijs te maken dat de legende echt waar is en dat er in Noord Europa werkelijk zulke monsters rondlopen die slechts door enkele mensen zijn vastgelegd. Ook zagen de trollen er redelijk overtuigend uit en met name de Jotnar uit de big final was een imponerend wezen. Daarbij is het gaaf dat Hans zichzelf helemaal heeft verdiept in deze wereld en dat hij allerlei achtergrondinformatie vertelt die het thema doen ondersteunen. Ik ben niet weggeblazen maar merkwaardig was het zeker.

Ik dacht dat dit over honkbal zou gaan. Blijkt het een vermoeiende toestand te zijn waarin de dochter van een oude coach veel te veel speelduur in beslag neemt. Emotionele problemen en uiteraard een relatie met Justin Timberlake met wie ze ook nog eens een achterlijke dans uitvoerd. Ze waren trouwens opvallend nuchter toen ze na al die glazen alcohol over straat liepen. Ze vind per toeval een pitcher (ergens op een grasveldje) die de beste slagman weet af te troeven, yeah right. Eastwood is nog altijd een baas maar deze prent heeft niet zoveel te vertellen.

Aardige western die volgens het oude wraak-principe te werk gaat en verder niet heel veel verassingen in petto heeft maar die verder wel prima naar voren weet te komen. Ik heb me ernstig geïriteerd aan Mattie, een personage waarvan ik de bijbehorende karakter-eigenschappen moeilijk vind te verklaren. Zulk bijdehant gedrag en de compleet nutteloze opmerkingen werken enkel op de zenuwen en zijn eigenlijk alleen maar overbodig. Ze is part of the group en waarschijnlijk zul je zo'n kleine meid niet vaker tegenkomen als een compagnon van John Wayne maar met een iets normalere vertoning had ik dit meer kunnen appreciëren.

We kunnen genieten van de droge landschappen met pistolen en paarden in een uitgestrekte natuur zonder rijtjeshuizen waarbij de geringe actie aangevuld wordt met leuke dialogen.

Bijna alles is simpelweg gekopiërd van de versie uit 1968 met dezelfde handelingen zoals bijvoorbeeld het afsluiten van een schoorsteen om de ze uit te roken. Josh Brolin, Jeff Bridges, Matt Damon, Barry Pepper... veel bekende namen maar echt veel kunnen ze niet betekenen. Het bijdehante meisje was nog steeds reuze irritant en er was weinig verbetering in haar karakter. Wanneer een dochter wraak wil nemen op de moordenaar van haar vader hoeft dat naar mijn idee niet meteen te betekenen dat ze zich ook zo achterlijk gedraagt. Juist dit was een van de punten die Joel en Ethan hadden kunnen aanpassen. Daarbij wordt de muziek af en toe overdreven ingezet en is het einde erg slap en uitgerekt. De Coen brothers stellen me teleur met deze nutteloze en identieke remake.

''Ik zit al vijftien jaar in het busje''

Ik had deze lang geleden al ooit gezien. Behoorlijke actiefilm. Er komen mooie beelden langs, originele stukken. De achtervolging met het paard, de dansscene in de slaapkamer, het kantelende busje op de brug, de ondervraagkamer. Arnie speelt geen standaard held maar heeft meer te bieden dan in zijn gemiddelde film. Goed verzorgd allemaal, special effects waren prima ondanks dat ik minder te spreken was over die F16 bij de hijskraan.
Natuurlijk moet je het met een korreltje zout nemen ( zoals de van-de-trap af rollende Uzi die zes badguys neerhaalt ).

Leuk einde ook.

Vrij apart werkje met een opvallende surrealistische ondertoon. Het wereldje waar Truman zich in bevind zit vol met allerlei merkwaardige gebeurtenissen en herhalende situaties. Aan de ene kant een typische Amerikaanse woonwijk en een suffe kantoorbaan, tergelijkertijd een vreemde omgeving met mysterieuze personen waarbij je eigenlijk niemand kan vertrouwen.

Jim Carrey weet zich weer voor 110 % in te leven in zijn personage en bijrollen worden op voldoende wijze ingevuld. Ik verwijt de cast dus nergens van, maar vooral de manier waarop het hele zaakje is uitgewerkt vond ik niet bijster overtuigend. Hier en daar is er zeker nagedacht over een detail zoals het bordje boven de televisie waarop het aantal dagen staat vermeld van de uitzending. Ik had mijn rekenmachine erbij gepakt en het blijkt om 28 jaar te gaan, kijkend naar Truman's uiterlijk lijkt dit redelijk te kloppen. Helaas vind ik de gehele opzet gewoon niet zo sterk en op ongeveer de helft van de speelduur begon mijn interesse te verslappen. Het feit dat alle burgers een rol vervulde in het programma en verder geen sirieuze baan hadden is op de eerste plek niet echt aannemelijk en de mogelijkheid om het hele klimaat om te switchen vond ik ook nèt iets te vergezocht. Er wordt geen poging ondernomen om realistisch uit de hoek te komen, zo zitten de meesterbreinen van het draaiboek gewoon rustig te werken op de maan. Maar het belangrijkste gegeven is toch dat meneer Truman gevolgd wordt in zijn bestaan en omdat we te maken hebben met doodnormale mensen bestaande uit water en bloed vind ik het op deze manier jammer genoeg neerkomen op kinderspel. Het avontuur werd steeds grootschaliger ingevuld en de regisseur kon zich niet bedwingen om rond te gaan strooien met Amerikaanse supporters die aan de buis gekluisterd zaten alsof dit de spannendste dag uit Truman's leven moest zijn. Dat lijkt me nogal onwaarschijnlijk, in al die voorbijgaande jaren moeten er echt wel een hoop huiveringwekkende momenten voorbij zijn gekomen. Verder was ik ook minder te spreken over de toegevoegde zwarte hoeken in het scherm. Waarschijnlijk werd hier mee getracht om een verborgen camera-look te creeëren maar aangezien deze alles behalve strategisch stonden opgesteld en ook helemaal niet aanwezig konden zijn op de desbetreffende plek (omdat Truman dit absoluut gezien moest hebben vanuit zijn positie) heeft het echt helemaal geen betekenis meer. In de scène met het zeilbootje slaat dit idee helemàal door wanneer er onder bijna ieder shot van die lelijke zwarte hoekjes zijn bijgeplakt.

Leuk concept, maar niets geniaals.

Behoorlijke drama.

Even de Sneak Preview meegepakt in Eindhoven en het pakte goed uit. De zaal zat helemaal vol en alleen de voorste rij was nog beschikbaar, achja het is eens wat anders. Genoeg beenruimte in ieder geval.

Liana Liberato kende ik nog niet maar ze heeft me aangenaam verrast. Zeer sterke rol zet ze neer. Blij, verdrietig, boos... het straalt er continu gewoon vanaf.
Clive Owen doet het zoals altijd weer prima.

Op het moment dat Annie instortte bij Gail en erachter komt dat ze daadwerkelijk verkracht was begon het publiek te klappen. Zo van: goed zo meid, je hebt het eindelijk door. Dat was wel leuk.

Het is allemaal lekker smooth gefilmd. Geen rare fratsen of overbodige shots... gewoon rustig in beeld gebracht.

Het einde kwam sneller dan verwacht maar ik kan het wel waarderen. Will en Annie zitten eindelijk op één lijn en dat is al heel wat, dus het is onnodig om er nog zo'n slijmerige pap achter te gooien. Ook wel mooi dat ze nog even Charlie laten zien met zijn gezin, heeft me zeker even wakker geschud wat betreft pedofielen. Je herkent ze niet zomaar.


Goed.

Een afgelegen blokhut en tieners. Meestal belooft deze combinatie niet veel goeds en worden de jongeren vergezelt door een gestoorde gek of een gevaarlijk virus. Hier hebben we echter te maken met twee partijen die elkaar per ongeluk verkeerd begrijpen en dus opmerkelijke keuzes maken. Schitterend om dat zo van twee kanten tergelijkertijd mee te maken. Tucker en Dale zijn een leuk duo en het groepje vrienden bestond uit wat meer mensen dan normaal zodat er genoeg bloed kon vloeien. De kills waren suprising alleen hadden deze wat beter verspreid mogen worden want nu werd er op het einde vooral de aandacht gelegd bij de jongen in het blauwe shirt. Verder was het gaaf.

Een van de vreemdste fabricaties die ik ooit heb aangetroffen. Ik vond het erg apart hoe de personages zich gedroegen en ik kon niet altijd ontrafelen wat er nu precies speelde. Ik had het idee dat de boel ietwat opgeblazen werd; wanneer je ter nauwer dood aan een lawine bent ontsnapt lijkt het me waarschijnlijker dat je opgelucht bent nog steeds te leven. Misschien dat deze merkwaardige Zweedse uiteenzetting dan ook wel de nodige eigenheid nodig heeft om het probleem op een acceptabele wijze naar voren te brengen. Maar ik weet nog steeds niet helemaal hoe de vork in de steel zat; was het hele gezin het spoor bijster geraakt, zat die man met zichzelf in de knoop of had die lawine echt zoveel impact? Ook op momenten dat er eigenlijk 'niets aan de de hand' was vond ik het maar een merkwaardige toestand. Bijvoorbeeld als ze gaan skiën en die vrouw om hulp schreeuwt en die kinderen daar uiterst kalm staan te wachten totdat hun vader haar gevonden heeft (en er bij terugkomst helemaal niet uitgelegd wordt wat er gebeurt was). De busreis op het einde was ook nogal apart. Zo was dit eigenlijk één bizarre zit en dat kan ik wel waarderen maar ik had moeite om me in te leven in de personages en de boel op een rijtje te zetten.

Laten we eerlijk blijven, het deed me niet echt veel. Misschien ben je geneigd om deze film extreem te waarderen omdat er twijfels bestaan over de realiteit en het jaartal waarin er geleefd wordt, maar dat zorgt er niet persé voor dat je ook een goede film overhoud.

Brad Pitt in een erg maffe rol, dat doet 'ie uitstekend. Willis speelt ook wel aardig.

Het geheel kwam een beetje leeg en nietszeggend over. Toch zijn er wel wat momenten van spanning. Leuk dat ze Vertigo afspeelden in de bioscoop.

Een hele tijd geleden had ik nietsvermoedend The Eclipse verslonden. Ik vond er niet veel aan en sindsdien heb ik dan ook geen enkele moeite gedaan om iets van de serie terug te zoeken. Vandaag was ik in de bioscoop en bij gebrek aan keus was ik toch maar binnen gestapt want je weet nooit hoe iets uit zal pakken. Helaas bleek ik toch weer met een slappe GTST-aflevering opgescheept te zitten waarin de personages met witte gezichten en kleurenlenzen elkaar aan zitten te gapen. Toen dat kleine meisje in het spel kwam werd het allemaal nog vervelender. Gelukkig was het eindgevecht best treffend gefilmd en kwamen die gozers in de zwarte jassen best creepy over. Maar als dan blijkt dat het enkel een toekomstvoorspelling was en dat er net zoals in Savagas (2012) van Oliver Stone nog helemaal niets is gebeurd zak ik diep door mijn stoel. Special-effecten waren trouwens ook erg matig en Elisabeth Reaser jeukte qua lelijkheid.
Achteraf heb ik het idee dat ik naar een stelletje mietjes heb zitten te kijken die voor alle freaks een ontmoeting hebben georganiseerd waarbij ze hun wilde fantasiën er op los kunnen laten.

The Eclipse. Veel te veel gekus, gezoen en geklef om een thriller te zijn, gelukkig kwamen er nog net geen tranen aan bod anders zou het drama gehalte echt te hoog worden. Het draait allemaal om de vriendschap tussen Bella, Edward en Jacob en het overgrote deel van de dialogen heeft hier ook mee te maken.

Een beetje jammer dat het verhaal zich niet concentreert op de moorden en op de achtergrond van de tegenstanders bijvoorbeeld. Het gedeelte in het sneeuw zag er niet echt geloofwaardig uit maar de kleurlenzen waren wel wreed.

Goed acteerspel, dat zeker. De actie was matig maar de sfeer bleef er in, ook dankzij de prima muziek die hiervoor is gekozen.

- 2,5 -

Huh... waar woon jij ergens dan? Hier is het gewoon normaal weer hoor.



Ik heb het nooit zo op die onweer-films omdat je het wel kan voorspellen. Niet de onweer, maar de film zelf. Ze willen gegevens meten en dus proberen ze zo dicht mogelijk bij de orkaan te komen. Het wordt gevaarlijk, ze moeten schuilen, ze gaan op pad of hebben ruzie.
Tijdens het onderzoek ging er niemand dood, ook wel jammer. Iedereen brengt het er zonder kleerscheuren vanaf.
Sommige special-effects zagen er echt niet uit. Die vliegende sensoren, de koe en de vrachtwagen bijvoorbeeld.
Helen speelt opzich aardig, maar haar personage is nogal nerdig.
Het einde had ik al voorspeld: de storm is overgewaaid, Helen en Jonas zijn blij en dan gaat de camera naar achteren. Ze leven nog lang en gelukkig.

en ze hadden toch een missie... met behulp van de gegevens een nieuw alarm kunnen maken waarbij er vijftien minuten vantevoren gewaarschuwd kan worden in plaats van drie. Laat dat ook even zien dan...

Het viel me trouwens nog op dat die gast uit Mulholland Drive een piepklein rolletje had gekregen.


Niet echt boeiend.

'Twee kunnen het spel spelen', het is te kinderachtig voor woorden. We krijgen geen enkele voorgeschiedenis van de hoofdpersonages en we weten niet welk beroep Keith uitoefent, terwijl hij toch vaak op het kantoor aanwezig is. De romance van Keith en Shanté begint met een ontmoeting aan de bar die redelijk vlekkeloos verloopt en het had net zo goed bij een one-night-stand kunnen blijven maar kennelijk houden ze toch te veel van elkaar. Dat moeten we opmaken uit het jaloezie-spelletje dat een week blijft aanhouden waarin ze elkaar treiteren en allerlei dingen verzinnen om de andere uit de tent te lokken. En dat allemaal doordat Keith met een andere vrouw aan het dansen was. Ze hadden er ook meteen over kunnen praten in plaats van er zo belachelijk omheen te draaien. Zoals gewoonlijk komt Anthony Anderson weer leuk uit de hoek, maar verder was het niet echt grappig. Dat presenteren van Shanté (in de camera kijken) vond ik ook maar dom bedacht en paste meer thuis in een weerbericht of instructie-video.

Slap.

Laatst zag ik nog 'Love, Rosie' waar ik helemaal niets mee kon, maar ik vond dit toch een aangenaam plot zonder teveel aanstellerij of kleverige poespas. Fijn dat ze vrijwel de hele tijd in dezelfde kamer blijven en er niettemin allerlei verschillende situaties worden gecreëerd. Al weet je wel hoe het een en ander zal verlopen, vond ik het interessant om deze twee 'onbekende' elkaar uit te zien testen en langzaamaan ook iets gaan voelen voor elkaar zonder dat ze daar van tevoren ook echt veel behoefte aan hadden. Ik zag deze romantische lading op zondag nadat ik heel de nacht had doorgehaald in een club, en daarom ga ik bijna denken dat mijn gemoedstoestand de objectiviteit van het beoordelen heeft beïnvloed maar ik vond het een fijn, kleinschalig werkje.

Sterk drama over een Britse man die rondstruimelt tussen de plaatselijke kroeg, lastige buitenlanders en het hok van zijn overleden hond. Hij komt bij een vrouw in een winkel terecht wiens privé leven ook niet bepaald gesmeerd loopt. Deze twee verhalen blijven grotendeels van elkaar gescheiden waardoor ik uiteindelijk niet overdonderd ben. Ook waren sommige shots net iets te donker. Maar er is genoeg overtuiging, met name te danken aan de twee hoofdrolspelers. Die kop van Ned Dennehy past er ook weer goed tussen.

Dit is het eerste wat ik van Bergman zie en het is in ieder geval een fraaie aftrapper. Deze man weet hoe hij iets moet uitvoeren; erg smooth gefilmd en de acteurs zitten geheel op hun plaats. Ik heb trouwens nog nooit zo'n goede ober gezien die op een dergelijke manier voor zijn gasten klaar staat. Toen Ester ziek op bed lag kwam hij naar haar toe met onder andere een kam en een spiegeltje (zonder dat ze hier om vroeg). Dit geeft aan dat hij zich verplaatst in zijn medemens en dat reflecteert op zijn beurt weer de grondige werkwijze van Ingmar. Zo is er eigenlijk in iedere scène veel aandacht besteed aan het hoe en waarom. Ik wist niet direct wat het probleem nu was; de relatie tussen de twee vrouwen stond op een of andere manier onder druk maar ik kon niet zeggen wat er in hun hoofd om ging. Dit werd ongeveer duidelijk vanaf de scène bij het bed (wanneer Anna met die vent ligt te rotzooien en Ester bedroefd binnen komt lopen). Knap uitgespeeld en ook chapeau voor het jonge kereltje.