Opinions

Toch wel een tegenvaller, deze World of Apu. Pather Panchali was invloedrijker, maar ik had toch vaak de indruk dat dit gezien werd als het hoogtepunt van de trilogie. Persoonlijk vind ik het een dieptepunt en moet ik zelfs bekennen maar net op een voldoende uit te komen.

En dat terwijl ik maar één echt probleem heb met de film: de casting van Soumitra Chatterjee in de hoofdrol. Hij is gewoon een ontzettend slechte acteur. Je ziet hem gewoon acteren, bijna iedere zin komt geforceerd over en alle gezichtsuitdrukking lijken bedacht. Dat is natuurlijk al vervelend genoeg omdat meer dan in de vorige twee delen Apu hier de film draagt, maar nog erger is dat die Chatterjee ook nog eens een vreselijk onsympathieke uitstraling heeft. Dat past nog enigzins bij de arrogante fase waar Apu in doorgaat, maar zelfs op het einde, als Apu zijn kind in de armen sluit, zie ik geen oprecht acteerwerk. Het kwam nep over, als een man die oprecht doet en het niet is. Vreselijk.

Buiten dat om kan ik Apur Sansar nog wel zien werken met een goede hoofdacteur, al moet ik ook zeggen dat er toch wel een stijlbreuk lijkt te zijn met de eerdere twee delen. Pather Panchali en Aparajito zijn eigenlijk niet los van elkaar te zien. Apur Sansar staat wat meer op zichzelf. Zowel qua verhaallijn als stilistisch. Het is allemaal net iets meer op effect gefilmd, wat nadrukkelijker. Het verhaal lijkt minder vrij en realistisch, maar maakt soms een geschreven indruk. Momenten als het plotselingen huwelijk en hoe Apu dit aanneemt voelen niet werkelijk aan, net zoals zijn isolatie tegen het einde. Als hij door het bos trekt en uiteindelijk zijn boek weggooit is het realisme compleet verloren, we zitten in een mythologische wereld. Jammer en ik zie het nut niet in van dit soort grote gebaren zo laat nog in een serie.

Het had echter mooi kunnen zijn. Acceptatie van erge dingen in het leven heeft altijd centraal gestaan in de trilogie. Dat was de kracht van veel personages uit de vorige delen, zoals Apu's ouders. Zij wisten dat het leven zwaar is, maar gingen toch altijd door zonder zich te laten breken. Aan het einde van de cyclus mag ook Apu zich voegen tot de mensen met zo'n levensvisie, maar het deed me niet zoveel, door de slechte casting van de hoofdpersoon.

Het is niet alleen maar bittere ellende met deze film gelukkig. Er zitten zeker enkele mooie en oprechte scènes in. Wat dit echter net boven een onvoldoende uittrekt zijn de momenten met Sharmila Tagore. Deze actrice heeft een bijzondere energie en de romantische scènes tussen haar en Apu zijn wonderschoon. Voor ongeveer een half uur leeft de film helemaal op. Niet op een vergelijkbare manier als in de vorige Apufilms, maar op een meer romantische, sprookjesachtige manier. Helaas gaat Tagore's personage al vrij snel dood en wordt de ziel uit de film getrokken. Eeuwig zonde.

Ach, gelukkig blijven de beelden en muziek mooi. Toch is het jammer dat zo'n sterke trilogie met zo'n domper moest eindigen. Had ik niet zien aankomenn.
3*

Abritrage is een degelijke thriller die vooral overeind blijft door het goede spel van Richard Gere, die zijn zakenman op subtiele wijze zo weet neer te zetten dat je altijd blijft gissen wanneer hij nou op eigen gewin uit is en wanneer hij het werkelijk goed meent. In feite is dat niet eens zo ingewikkeld, dus het is knap dat de film daar op weet te blijven teren. Buiten dat om is het een vrij standaard verhaal dat vrij standaard geregisseerd is en ook niet zoveel te zeggen heeft over de financiële wereld als ik vooraf verwacht had. Het is vooral een karakterstudie eigenlijk, maar die hebben wel eens dieper gegraven.

3*

Ja, dat moet wel gezegd worden. En ze speelde ook nog eens verreweg het beste van iedereen. Een enorme screen presence.

Dan hebben we ook meteen het beste van de film besproken. Eigenlijk ben ik het volledig met Kos eens, een film die wisselt tussen geniale scènes en momenten die gewoon niet werken. Ik had ook helemaal niets met dat plotje rond gemene ex Felix en die scène waarin hij zijn wang afknipt valt totaal buiten de toon. Hoe meer Felix bij het verhaal betrokken raakte hoe minder ik geïnteresseerd werd. Het ging iets teveel van arthouse naar pulp. Maar ook het begin vond ik niet erg sterk. Op een bepaalde manier had ik moeite om te accepteren dat de mannelijke hoofdfiguur werkelijk op een dergelijke manier een vrouw met insomnia mee kon nemen. Andere scènes zijn gewoon onverklaarbaar, zoals het moment waarom Elisa ineens de hand van die jongen over haar achterste laat wrijven. Breekt een beetje het karakter doormidden.

Maar Medems grootste probleem voor mij, zoals in alle films die ik tot nu toe van hem zag, is dat hij alles te veel in elkaar wil plakken. Dat hij alles perfect in elkaar wil laten passen is op zich niet meer dan normaal, maar hij doet het zo opzichtig en drijft het tot het onzinnige door. Dus de dokter waarvan de hoofdpersoon de naam steelt blijkt toevallig de broer te zijn van Elisa, waardoor ook nog eens de hoodfpersoon toevallig Elisa de juiste achternaam geeft. Toen ik een vrouw met een arm eraf zag wist ook meteen dat de dader een rol zou krijgen. Dat is enorm voorspelbaar bij Medem. Zijn spel met toeval wordt ook doorzichtig na enkele films. Dat constante aandacht trekken naar het plot als plot vind ik persoonlijk nogal vervelend.

Maar Medem is wel goed met sfeer. De beelden en muziek zijn altijd perfect verkozen. En de man heeft een grote fantasie, dus je blijft toch kijken naar wat er in de volgende scènes weer voor iets verassends gebeurt. Ik moet alleen nog die film zien te vinden waarin alle goede eigenschappen van Medem voor mij echt positief op hun plaats vallen, zodat het niet langer een matige film met sterke momenten wordt.
3*

Argo is vooral een oerdegelijke film. Een goed, professioneel in elkaar gestoken thriller die precies doet wat het moet doen. Erg vermakelijk, zeer fijn geacteerd, met prima humor en vooral goede spanning. Af en toe schiet het een beetje door met de pogingen om er wat extra suspense aan toe te voegen (die auto's die het vliegtuig achtervolgen slaan nergens op) , maar over het algemeen wordt er goed balans gehouden. Affleck heeft als regisseur eigenlijk wel iets weg van een ietsje rauwere Clint Eastwood: een vakman die ouderwets Hollywoodiaans vermaak levert en een goed oog heeft dat voorkomt dat de dingen ooit uit de bocht schieten. Zelfs de politieke onderlaag wordt gewoon goed aangepakt: alle partijen worden begrijpelijk gemaakt en de film zelf vermijdt een standpunt door gewoon stoïcijns de hoofdzaak in het oog te houden.

Tegelijkertijd denk ik dat deze oerdegelijkheid voorkomt dat Argo echt iets speciaals wordt, terwijl ik juist hoopte en verwachtte dat dit een zeer bijzondere thriller zou worden. Ergens huist hier bijvoorbeeld een film in over de rol van de filmindustrie in de wereld, of misschien zelfs onze liefde voor film. Een echt speciale regisseur,zeg, een Scorsese of en Fincher, had daar iets mee gedaan, maar Affleck filmt gewoon het script. Dat doet hij met sfeer, maar dat is ook alles dat hij toevoegt. Als regisseur wil hij vooral niet in de weg staan. Dergelijk gebrek aan zelfbewust zijn in de regie past perfect bij Gone Baby Gone (nog altijd zijn beste wat mij betreft) en The Town, maar ik denk dat Argo net iets meer te bieden had. Nu is het dus gewoon een goede thriller, maar de enorme waardering die hij krijgt begrijp ik toch niet helemaal.
3,5*

Voordat het verhaal goed en wel begonnen is zijn we getuige van een zelfmoord die uitgevoerd wordt alsof de man het dagelijks doet. De reactie van de hoofdpersoon is op zijn zachtst gezegd onderkoeld. Het zet meteen de toon voor wat volgt. Het is één berg ellende, maar de personages zijn kennelijk zo gehard dat ze het allemaal maar ondergaan zonder zich al te druk te maken. Zelfs belangrijke keuzes die ze maken doen ze alsof ze niet verwachten dat er iets van komt, maar wat moeten ze anders. Het meest grappig vond ik nog wel de manier waarop die vrouw haar baan opzegt om met de hoofdfiguur te kunnen daten. De beslissing wordt zo abrupt en terloops genomen dat het waarschijnlijk haarzelf zou verbazen, mits ze niet de fase van het verbaasd raken door het leven allang gepasseerd lijkt te zijn.

Deze onderkoelde benadering van de gebeurtenissen zijn natuurlijk typisch voor Kaurismaki, maar vinden hier voor mij tot nu toe zijn beste plek. Het is even grappig als ontroerend. Je zit de hele tijd naar een stel apathische losers te kijken, maar Kaurismaki blijkt juist verrassend veel genegenheid te voelen ten opzichte van deze types. Het is een verrassend warme film voor het onderwerp en dat is misschien nog wel de manier waarop hij zich het meest onderscheidt. Hij is een soort maatschappelijk betrokken Jim Jarmush.

Ook wel geinig dat de stijl en hele opzet van de film ongeveer net zo nonchalant is als de hoofdfiguren. Het duurt kort en gaat vrij vlotjes. Gewoon doorgaan wat er ook gebeurt is waarschijnlijk het motto van de mensen hier en Kaurismaki volgt dezelfde procedure. Niettemin filmt hij veel knappe beelden, niet eens zo zeer esthetisch, maar verhaaltechnisch en zelfs op komisch vlak. Hij weet enorm veel te vangen in een kort shot en bewijst zo een meester te zijn. En ondanks de haast heeft hij nog tijd voor shots zoals die waarin de held met zijn co-werkers in zijn auto rijdt, terwijl ze naar de radio luisteren. In principe overbodig, maar essentieel voor de humor en het gevoel van verbondenheid met alles wat er op beeld beweegt. De afstandelijkheid die Kaurismaki hier laat zien is duidelijk een act, want Ariel is een werk van grote affectie.

4*

Van alle Disneyherzieningen is dit verreweg degene die het slechtst uitviel. Ik heb de film als kind wel vaak gezien, maar ik zag iedere Disney die we in huis hadden vaak en The Aristocats was nooit degene die het meest voor me betekende en dan ook niet degene die het best was blijven hangen. Niettemin beviel iedere Disneyherziening me in meer of mindere mate me, waarbij sommigen nu zelfs beter uitvallen dan vroeger (zoals Beauty and the Beast). The Aristocats is de eerste die echt hard onderuit gaat. Eerlijk gezegd was ik de film snel zat en was ik blij dat ie voorbij was. En dat voor een korte, vlotte, luchtige film.

Het was gewoon de hele toon die me niet beviel. Té knuffelachtig, té lief (dit is waarschijnlijk wel de braafste Disney) en vooral té duidelijk gemaakt met desinteresse in wat dan ook. Dit komt nog het meest tot uiting in het zwakste script dat ooit uit de Disneystal is komen rollen. Het verhaal is niets waard en de makers hebben er moeite mee om ünerhaupt met genoeg gebeurtenissen te komen om 75 minuten te vullen, waardoor we een ontmoeting hebben met een stel ganzen die nergens naartoe gaat en moet de hopeloos irritante Marie (kon ik als kind al niet uitstaan) regelmatig uit onbenullige problemen gered worden. Daarbij kon ik het dit maal ook nauwelijks geloven dat Edgar (Disneys minst indrukwekkende schurk) een reden had om de katten te doden. Het testament zegt dat de katten het geld erven en dat Edgar voor de katten moet zorgen, wat er praktisch op neer komt dat Edgar dus gewoon ook het geld in het bezit heeft (waar geven de katten immers het geld aan uit?). Edgar hoeft hoogstens hun eten te betalen. Hij heeft het geld al. Ach, laten we dat voor lief nemen. Evenals dat we voor lief moeten nemen dat de personages in Frankrijk wonen en bij het geld praten over dollars. En dat ze soms Britse en Texaanse accenten hebben. Deze film geeft me weinig anders te doen dan dergelijke onbenulligheden op te merken.

Weinig kon hier goed bij me doen. De film miste charme, een boeiende ontwikkeling, wellicht ook wat dreiging (de katten overkomt niets op de weg terug, behalve dat Marie twee keer ergens vanaf valt) en ook de humor werkt vaak niet (al is Uncle Waldo nog wel oké). In plaats daarvan krijgen we een overdosis schattigheid (teveel stoeiende katjes en een irritant pianoliedje aan het begin). Wat rest is dat Thomas O'Malley nog wel een leuk personage is en vooral een goede stem heeft. Daarnaast is Everybody Wants to Be a Cat nog wel en aanstekelijk nummer, zelfs al is het niet bijzonder goed in beeld gebracht.
2* Erg, erg matig.

L'Armée des Ombres is bijna een meesterwerk, maar wordt geplaagd door een ietwat saai middenstuk (geen idee waarom dat gedoe met die vliegtuigen en het parachutespringen erin moest) en, wat Co Jackso al eerder aangaf, omdat het zelden als een geheel aanvoelde. Pas op het einde, toen ik wist waar alles naartoe geleid had, had ik een beetje het gevoel dat er toch iets van opbouw en continuïteit was. Niettemin voelt het toch een beetje als een film die van gebeurtenis naar gebeurtenis loopt, zonder al te veel dat het verbind. Een verhaallijn had misschien wonderen gedaan.

Evengoed is er genoeg boeiends te vinden. Het stikt van de spannende scènes, zoals de ontsnapping in dat wachtkamertje ergens aan het begin, de wurgmoord, Gerbier die een maand lang in een hutje moet verblijven, het rennen (of niet rennen) voor de nazikogels en het schokkende einde. Bijna alles komt zeer geloofwaardig over, danzij Melville's stijlvolle, maar tegelijkertijd ingetogen regie. Bijna, want dat touw dat plotseling verschijnt in die scène waarin Gerbier wegrende voor de nazikogels is wel erg onwaarschijnlijk. Een andere verhaalminpuntje was het onduidelijke vertrek van Jean-Francois.

Maar dergelijke kleine zwaktes doen er niet aan af dat het een bijzonder intense film is, met waarschijnlijk de meest zwarte blik op het verzet tijdens de tweede wereldoorlog ooit. Het schaduwleven van de verzetsstrijders vraagt om absolute geheimhouding van hun hele persoon en het minste verraad wordt bestrafd. Daarmee werd het verzet bijna een maffia-organisatie. Daarbij zien we de helden hier ook weinig berijken. Het was zo moeilijk om in Frankrijk verzet te plegen dat er weinig gebeurde. Vandaar dat de personages hier vooral bezig lijken te zijn met elkaar bevrijden of af te maken, in plaats van de Duitsers te dwarsbomen. Ik wist het niet, maar dit schijnt historisch vrij accuraat te zijn. Melville zat zelf in het verzet en ik vraag me af in hoeverre hij bij dit soort praktijken betrokken was.

Nog wat complimenten voor de geweldige sets en cinematografie, evenals de perfecte cast waaronder Lino Ventura in de hoofdrol, Paul Meurisse (korte maar krachtige rol) en met name Simone Signoret.
3,5*, met misschien een kans op verhoging.

Als kind zag ik deze film al eens en vond ik hem geweldig. Nooit geweten dat ik als kind zo'n enorm concetratievermogen had, want nu had ik bij vlagen moeite er doorheen te komen. Is dit de traagste winnaar van de Oscar voor Beste Film? Oké, Lawrence of Arabia vliegt ook niet in een razend tempo voorbij, maar die heeft tenminste nog een esthetische traagheid. Maar Around the World heeft momenten die niet vooruit te branden zijn.

Na een 7 minuten durend onzinnig proloog over de grootsheid van Jules Verne en de ontwikkeling van filmtechnieken (waarin we zelfs nog een groot stuk van Voyage Dans la Lune van Melies te zien krijgen) begint de film en dat gedeelte is nog best aardig. De snobistische Britten worden leuk gepersifleert en er zit een heerlijk absurde dialoog over ijs in drankjes in. De tocht begint ook leuk met die vlucht met de luchtballon. Maar zodra Fogg voet zet op de Europese bodem (Spanje om precies te zijn) gaat het mis. We worden gedwongen naar lange flamengoscènes te kijken en als die voorbij zijn mogen we Passepartout zien stierenvechten (acteur Cantonflas was hier namelijk goed in, dus moest dat ook op film vastgelegd worden). Nou vond ik dit gevecht al vanaf begin af aan niet boeiend, maar Passepartout verlaat ook nog eens twee maal de ring om vervolgens weer opnieuw te beginnen. Vanaf hier begon ik te vermoeden dat de film nooit meer tempo zou krijgen.

En dat deed het ook niet. Het is uiteindelijk een vrij saaie travelogue. Erg veel beelden van Fogg, Passepartout en later ook nog een zeer slecht gecaste Shirley MacLaine als Indiase prinses die door een landschap reizen zonder dat er iets gebeurt. De beelden zijn mooi geschoten, maar ik zou er regelmatig veel voor over hebben om ook iets in die beelden te zien gebeuren. Nooit gedacht dat een wereldreis zo doods zou zijn. Er zitten wel wat avontuurlijke scènes in, maar die zijn ondermaats en de pogingen tot humor zijn vooral flauw helaas. Een vorm van drama of karakterontwikkeling ontbreekt volledig. De film komt eigenlijk alleen echt tot leven als we weer even terugkeren naar de mannen in Brittanië die met Fogg de weddenschap hebben aangegaan. Daar werkt de humor nog wel.

Verder blijft alleen nog het cameospotten over. De meeste lijken er helaas vooral in te zitten om maar weer een naam aan de credits toe te kunnen voegen (figuren als Buster Keaton, Peter Lorre, Fernandel en een knipper-met-je-ogen-en-je-mist-hem-rol van Frank Sinatra voegen weinig toe), maar sommige zijn vermakelijk, met Marlene Dietrich en George Raft als hoogtepunt. Van de hoofdfiguren vond ik alleen Niven vermakelijk als Fogg. In mijn herrinnering was Cantinflas geweldig als Passepartout, maar nu vind ik hem vooral flauw.

Toch wel vreemd als ik dan op IMDB lees dat deze film nog altijd het record houd als dé film waarvoor de meeste kostuums gemaakt zijn, waar misschien de meeste figuranten ooit gebruikt zijn (ik zag cultregisseur Jess Franco ook als extra gecredit staan), ongetwijfeld ook een cameorecord heeft en die over het algemeen gezien wordt als een van Hollywoods meest grootste filmonderneming (qua formaat, niet qua kwaliteit). Erg veel heeft het niet opgeleverd. Around the World is vooral gedateerd en volgens mij de enige grote Hollywoodblockbuster die zichzelf duidelijk profileert als avonturenfilm en vervolgens probeert zo min mogelijk spektakel te tonen.

2*

Capra in één van zijn meer duistere buien, zo lijkt het, zelfs al laat hij de situatie nooit doorslaan naar echte gruwelijkheden (de moorden en martelingen hebben allemaal al plaatsgevonden voor de gebeurtenissen van de film). Zo gitzwart als bijvoorbeeld Kind Hearts and Coronets wordt het nog lang niet, maar deze meer macabere Capra is in zijn sentimentele oeuvre een leuke toevoeging. Zijn hand is vooral te herkennen in de acteerstijl en een bepaalde type personages. Dit soort druk acteerwerk heeft hij altijd, vandaar ook dat hij Grant pushde om verder te gaan dan gewoonlijk. Met helaas negatieve gevolgen, want wat mij betreft is Grant niet zo goed in dit soort over-the-top gedoe en komen zijn vele gekke bekken als geforceerd over. Grant is een van de meest natuurlijk grappige acteurs die ik ken en juist net zo iemand die je niet moet vragen om het er nog eens dik bovenop te leggen.

Gelukkig weet de rest van de cast wel raad met dit verhaal en steunt de film niet compleet op Grant. Het is juist een echte ensemble comedy waarbij veel personages ongeveer evenveel schermtijd krijgen (gek genoeg Priscilla Lane niet, dat is echt maar een bijrolletje). Het zegt een hoop dat Peter Lorre hier zijn gebruikelijke rol speelt (altijd geweldig overigens), maar dan nog één van de meest normale karakters speelt. Aanvankelijk vond ik sommige grappen nogal flauw, zoals die broer die denkt dat hij Theodore Roosevelt is en steeds als een militair de trappen op stormt, maar hoe langer de film duurt hoe meer er een soort flow in komt en de vele running gags ineens briljant worden. Het laatste half uur is pure waanzin en chaos, waarbij zoals een goede komedie betaamt alle elementen hun komische hoogtepunt bereiken. Tegelijkertijd! Het is een screwball comedy waarin de gebruikelijke romantische elementen wat ingetoomd zijn om het "screwball" gedeelte extra op te voeren. Ik mag dat wel.

Verder is het ook een knap script, met soms hilarisch frustrerende dialogen, zoals die waarin de twee oudjes uitleggen dat ze moorden plegen, let op hoe lang het duurt voordat ze verklaren waarom ze dat doen. Het verhaal vind ook een slot waarin alles opgelost wordt zonder dat iemand serieus gewond raakt gek genoeg. Mij leek het meest logische einde dat Grant uiteindelijk helemaal zou doordraaien en zijn hoofd tegen de muur kapot zou slaan, maar goed, dit is 1944. Het huidige einde, waarin iedereen eigenlijk op de juiste plaats beland (en Lorre tot mijn verrassing ontsnapt, nooit gedacht dat de Hays code toestond dat hij als medeplichtige van een seriemoordenaar vrijuit zou gaan), is echter zeer bevredigend uitgewerkt.

Het is overigens wel duidelijk een theaterstuk van oorsprong, maar dat stoorde me hier niet zo. Capra heeft misschien net wat beter werk afgeleverd, maar Arsenic and Old Lace doet het prima in het rijtje screwball comedies.
4*

The Art of Getting By heeft genoeg problemen. Het is te duidelijk een verzonnen verhaal om te overtuigen als slice-of-life. Waarom anders een situatie creëren waarin de hoofdpersoon pas op de diploma-uitreiking zelf te horen krijgt of hij geslaagd is of niet? Alsof het zoveel moeite kost om iemand van het schoolpersoneel hem even te laten bellen. Sommige dingen zijn te slecht uitgewerkt om te overtuigen, waaronder alle scènes waarin de ouders van de jonge hoofdfiguren een rol spelen. Je voelt ook hier dat ze slechts als een spanningsmiddel erin geschreven zijn om de personages zich wat slechter te laten voelen. Het komt nooit echt over. Daarnaast heeft deze film een afgrijselijk misplaatst happy end. Niet alleen is de beslissing van Roberts om niet het vliegtuig te nemen een clichè die me de intussen de keel uithangt, maar het past ook niet bij dit verhaal. Ik had het gevoel dat het werkelijk het beste was voor de twee hoofdpersonen om aan het einde gescheiden te worden, dat ze er allebei van zouden groeien. Dat was juist een punt die overtuigend gemaakt werd. Zo zaten er wel mee onhebbelijkheden in. Daar komt nog eens bij dat tieners of twintigers die met zichzelf in de knoop zitten zonder dat ze echt zware problemen hebben de laatste jaren vaker in films zijn opgedoken. En er is altijd wel een meisje om ze te redden.

En toch kon ik de film goed hebben, vond ik hem zelfs pakkender dan hij misschien verdient. Waarin Gavin Wiesen goed slaagt is het neerzetten van twee geloofwaardige personages. Rep_Robert zegt hier dat Highmore domme keuzes maakt en gebruikt dat als verwijt voor de film. Ik vond dat misschien wel het sterkste punt. Die domme keuzes vond ik op een bepaalde manier zeer geloofwaardig voor dat personage. Hetzelfde geldt voor Roberts, die volgens mij wel voor Highmore valt, maar niet weet hoe ze met hem moet omgaan en uiteindelijk de verkeerde aanpak kiest. Dat maakt haar anders dan de perfecte meisjes die doorgaans dit soort films bevolken. Dit zijn twee personages die zichzelf en hun relatie tot anderen pas echt leren kennen en dat kwam grotendeels goed uit de verf en gaf op een bepaalde manier iets vertederends aan de film. Tot aan het misplaatste einde dan, waarbij ik overigens het ook jammer vond dat Highmore Roberts schilderde voor zijn eindwerk. Gavin Wiese lijkt me nu vooral een regisseur die net als zijn hoofdpersonen nog wat moet groeien en misschien had hij dat beter kunnen doen voordat hij deze film maakte. Niettemin had ik best sympathie voor het eindresultaat.
3*

Sunset Blvd.? Welnee, dit is een combinatie van de verhaallijnen van Singin' in the Rain en vooral A Star Is Born. Sunset Blvd. is veel te duister en cynisch om de vergelijking te kunnen maken en gaat ook over een actrice die al heel lang geen film meer gemaakt heeft in plaats van over eentje die zijn/ haar populariteit net verliest. Ook is dit niet bepaald een satirische kijk op Hollywood.

Niet dat het er toe doet, want het is niet het verhaal dat de show steelt bij The Artist, al is het wel goed uitgewerkt. Dit is een film die al vanaf het eerste moment dat ik ervan hoorde mijn aandacht had. Een stomme film anno 2011 is toch wel een hele gebeurtenis. Ik heb wel een zwak voor stomme films namelijk, maar erg vaak krijg ik ze niet te zien. Het leuke aan The Artist is dat het ook echt een ode wordt aan die vroege periode uit de cinemageschiedenis. Ik kan je zeggen dat Michel Hazanavicius het allemaal precies goed brengt. Met uitzondering van het kleine beetje geluid dat er te horen tijdens de nachtmerrie en de eindscène en het feit dat het verhaal zich doorzet tot in de jaren '30 is The Artist precies de film die hij zou zijn geweest in de jaren '20. Nergens zie je het aan af dat het een moderne film is. Zelfs de aspect ratio is er aan aangepast. De composities, de vette camerastandpunten, de acteerstijl (hoewel misschien ietsje ingetoomd) tot zelfs aan de muziek doen allemaal denken aan de vroege stomme film. Als zo'n stijlexperiment is het zelfs meer geslaagd dan bijvoorbeeld Far From Heaven.

Maar dit is meer dan een stijlexperiment, het is een vermakelijke film op zichzelf die je niet alleen pakt als je filmgeschiedkundige bent. Natuurlijk, enkele speelse, zelfbewuste verwijzingen naar het feit dat je een stomme film in het geluidstijdperk kijkt ontbreken niet, maar die zijn allemaal wel erg leuk uitgevoerd. Zelf vond ik de premiere aan het begin schitterend, met dat orkest in de bioscoop en dan het afwachten tot het applaus, dat de hoofdpersonen horen, maar wij niet: stiekem het eerste moment dat je merkt dat je geen talkie kijkt. Dit soort leuke geintjes daargelaten is het vooral een echte crowdpleaser, geschikt voor een groot publiek, dankzij sympathieke hoofdpersonen, een aanstekelijk verhaal, veel humor en romantiek, een goed gevoel voor filmplezier en vooral een groot hart. Dit is het type film waarvan je gemakkelijk kunt zeggen dat alleen cynische kijkers het niets vinden. Helaas staat het grote publiek niet bepaald open voor stomme films. Het aantal mensen dat ik tot nu toe hiervoor heb kunnen interesseren is 0. Zodra ik zeg dat er niet in gesproken wordt haakt iedereen af. Een enorm gemis.

Er is gewoon veel te genieten. Veel momenten zijn gewoon heerlijk, zoals de hier al meerdere malen aangehaalde droomscène of die waarin Peppy zichzelf omarmt in Georges jas. Maar persoonlijk greep vooral de brandscène me aan, wanneer al dat filmmateriaal in de fik vliegt. Zelfs de heldhalftige reddingscène van de hond vond ik leuk, terwijl dat soort momenten al snel te schattig voor hun eigen goed worden. Hier paste het in het totaalplaatje. Maar het mooiste moment is toch wel het dansje op het einde. Een zeer passende afsluiter. Een kleine smet vond ik dan weer Dujardins dikke accent in zijn enige gesproken zin. Met zo'n accent is het moeilijk voor te stellen dat George een grote ster zal worden in Hollywood, iets wat veel niet-Engelstalige sterren na de overgang van de stomme naar de geluidsfilm overkwam. Een kleine smet misschien, die er per ongeluk ingekropen is, maar het haalde wat van het happy uit het end voor mij. Van mij had het mogen stoppen nadat we de zware adem van de twee hoofdpersonen hoorden na de dans, een perfecte eindgrap. Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen nu vinden dat ik me aanstel.

Verder heb ik er weinig op aan te merken. Misschien is het net tien minuten te lang of zo. Wellicht omdat ik het verhaal mentaal al had afgesloten nadat George gered was uit het vuur en bij Peppy thuis belande, met alle eigendommen en zelfs de butler weer binnen handbereik. Dan voegt die paniekreactie op het vinden van zijn spullen en verdere zelftwijfel en zelfmoordpoging niet meer veel toe. Aan de andere kant zijn die scènes ook weer niet slecht en ligt het tempo daarnaast ook hoger dan in de gemiddelde stomme film.

Dan rest er nog de vraag of deze film net zo goed zou zijn geweest als het in de jaren '20 gemaakt zou zijn. Waarschijnlijk voor een groot deel wel, maar eerlijk is eerlijk kun je The Artist niet los zien van het feit dat het een stomme film is die gemaakt is in 2011. Dat is een belangrijk onderdeel van de kijkervaring zelf.

4* Zeker een van de parels van 2011. En er zijn al zoveel goede films gemaakt dit jaar.

23:15 is niet het meest ideale tijdstip om dit soort films uit te zenden. Ik vermoedde van te voren dat ik er te moe voor zou zijn en dit klopte ook wel, maar wilde het toch even een half uur proberen vol te houden. Tegen die tijd zat ik echter gewoon in de film. Het rustige sfeertje kwam dan ook wel goed van pas, maar de onderliggende spanning die de film heeft gingen er niet door verloren. Voor het grootste deel is dit bijna een subtiliteitsoefening van Koreeda, waarin een zwaar onderwerp soms bijna terloops wordt gebracht, wat zeer geloofwaardig is. De link met Ozu is natuurlijk gemakkelijk gelegd dankzij al die alledaagse aanpak en ingetogen manier waarop zware emoties getoond worden, alleen is dit wat cynischer dan Ozu.

Alleen die scène waarin die vlinder naar binnen vliegt een beetje een spelbederver. Erg flauwe scène die ineens alle subtiliteit mist, wat ook vloekt in het einde. Voor de rest weinig op aan te merken, maar wat wil je ook met die zachte, warme beelden, de dito muziek en de fijne acteurs.
3,5*

Na het rampzalige Ocean's Twelve moest ik voor mezelf weer even bewijzen dat heistfilms heel leuk kunnen zijn en deze film van John Huston leek me wel een goede keuze. Eens te meer omdat The Asphalt Jungle het genre min of meer op de kaart heeft gezet. Ik zou niet meteen willen stellen dat het de beste heistfilm ooit is (zo uit mijn hoofd zou ik Rififi noemen), maar het komt er wel bij in de buurt.

Wat met name opvalt aan de film is dat Hustons interesse niet op de eerste plaats bij de overval lijkt te liggen. De uiteindelijke kraak duurt vrij kort en ook de planning en de opbouw ernaar toe vormen niet het leeuwendeel van de film. De inbraak dient vooral als katalysator voor het verhaal, dat de karakters tegen elkaar uitspeelt. De interesse van de film gaat namelijk uit naar de karakters. Huston gebruikt zijn tijd voornamelijk om de personages zo goed mogelijk uit de verf te laten komen. Met succes.

Zoals te verwachten valt zijn de dieven allemaal verschillende types. De meesten van hen zijn van óf though guys óf gedreven persoonlijkheden, de twee karakters die je het meest tegenkomt in Hustonfilms. Wat wel afwijkend is voor een Hustonfilm is hoe sympathiek de portrettering van de personages is. Het zijn natuurlijk criminelen, maar ze worden genoeg achtergrond gegeven om ze nooit als slechts schurken over te laten komen. DIt komt wel vaker voor, maar Huston weerstaat ook weer het andere uiterste: de personages zijn nou ook weer geen ideale schoonzonen uit de Oceanreeks.

Nodeloos om te zeggen dat het acteerwerk dan ook uitstekend is, van Sterling Hayden als de sterke, wat dommige man, via de wezelachtige geldschieter Louis Calhern, tot het wijze meesterbrein van Sam Jaffe. Monroe heeft zoals bekend een klein rolletje, maar het is jammer dat tussen dit acteergeweld zo'n slechte acteerprestatie zit. Sorry, maar ik kon er echt niets mee.

Let verder ook op de sfeer. De belichting is geweldig, maar ook de locaties zijn sterk gekozen. Let met name op de opening waarin Hayden voorzichtig op de vroege ochtend door de verlaten straten van de stad loopt. Erg sfeervol en je zit meteen in de film.

Het enige dat er stiekem een beetje ontbrak was een bepaalde spanning. Toegegeven, ik miste het niet zoveel als je zou verwachten bij zo'n film, omdat ik het meer als een karakterfilm ervaarde, maar spanning hoort er toch een beetje bij. Vreemd genoeg had ik hetzelfde probleem bij de vergelijkbare Kubrickfilm The Killing. Overigens vind ik The Asphalt Jungle beter. Kubrick is meer geïnteresseerd in plot, Huston in personages. Dan kies ik toch altijd voor de personages.

4*

P.S.: Over de poster: ik heb een sterk vermoeden dat die van een heruitgave van de film is, gemaakt nadat Monroe een ster geworden is. Het viel me op dat Monroe namelijk tijdens de openingscredits totaal niet genoemd wordt, terwijl ze op deze poster ineens first billing heeft. De film zelf pronkt in de credits met Jean Hagen als de grote vrouwelijke ster. Ik kan niets bewijzen, maar waarschijnlijk is dit de originele poster van de originele release. Wel een minder mooie helaas.

Je bedoelt waarschijnlijk dat liedje over het eten? Ik vond het al erg vreemd dat er ineens een Engels liedje bij zat.

Ik heb wel veel nostalgische herrinneringen aan de Asterixstrips en ook aan de bijbehorende tekenfilms die ik vroeger vaak zag. Deze hadden we echter niet op video, dus ken ik minder goed. Toch wel een flinke afknapper eerlijk gezegd. Waar Asterix en de Helden en Asterix en de Britten mij nog steeds vermaken durf ik wel te zeggen dat Asterix en Cleopatra de slechtste animatiefilm is die ik zag. Er deugt weinig aan. Vreselijke voice-acting van de bijrollen (Obelix blijft echter briljant ingesproken), afschuwelijk geanimeerd, humor die niet Asterix eigen is (die leeuw), belachelijke musicalscènes (Cleopatra die in bad gaat, what the hell?), een loom tempo (veel stukken worden twee of drie keer zo lang aangehouden als nodig is) en slechte komische timing breken deze film gigantisch op. Ik heb er weinig goeds nog over te zeggen.

1*

Deze tekenfilm was indertijd, toen ik nog in groep 5 van de basisschool zat, mijn kennismaking met Asterix en ik herinner me nog dat ik niet meer bijkwam van het lachen, waarna ik snel alle andere tekenfilms over de Galliër zag en ook snel alle strips gelezen had. Ondanks die ene goede ervaring en vele kijkbeurten werd mijn interesse in dit eerste deel al snel minder. De andere films (met name De Helden en De Britten) bleken nog veel beter te bevallen en naast de strips verbleekt dit al helemaal. Dit is overigens de meest getrouwe stripverfilming uit de Asterixserie, maar aangezien die strip eigenlijk ook geen kwalitatief hoogtepunt is voor de reeks ligt het voor de hand dat het een mindere film is. Zelfs als kind viel het me al op dat veel animaties opnieuw gebruikt werden en dat het soms wat traag verloopt, alsof de makers nauwelijks wisten hoe ze het te beperkte verhaaltje moesten opvullen tot iets meer dan een uur speeltijd.

Nu, zoveel jaren later, vallen de zwaktes eens te meer op. Het is eigenlijk gewoon een vrij slechte film met beperkte animaties, weinig sfeer, vooral veel flauwe humor en zoals gezegd een te beperkt verhaal voor de speelduur. Je voelt bijna dat je naar een groep filmmakers aan het kijken bent die hun weg nog moeten vinden, iets wat ik ook altijd gevoeld heb bij de strip, waar Goscinny en Uderzo ook langzaam steeds beter werden. Daarmee is Asterix de Galliër vooral interessant als de start. De start van de stripreeks, later de animatiereeks en nog later voor mijn voorliefde voor Asterix. De nostalgische waarde houdt hem voor mij nu nog echt uit de laagste regionen van mijn stemmenlijsten, maar alleen de stemacteur van Obelix en de muziek zijn nog de moeite waard. Die muziek is me op de een of andere manier altijd bijgebleven en hoorde ik altijd automatisch in mijn hoofd als ik een Asterixstrip las.

Ik verlaag naar 2 sterren.

Laat ik voor ik begin aan de echte recensie eerst even een ding rechtzetten wat zowel de promotors als de pers niet duidelijk wist te maken: Keira Knightley speelt in deze film niet, ik herhaal: niet, de hoofdrol! James McAvoy evenmin. Deze film draait om het personage Briony, gespeeld door drie verschillende actrices, namelijk Saiorse Ronan, Romalai Garai en Vanessa Redgrave. Van twee daarvan weet ik niet hoe ik de naam moet uitspreken, maar dat terzijde. Natuurlijk is het moeilijk een hoofdrol te promoten als die door drie actrices gespeeld wordt; en natuurlijk staan gevestigde namen als Knightley en eventueel McAvoy beter op de poster, maar dat verklaard niet waarom zelfs de pers deze film aankondigt als een Keira Knightleyfilm. Fans moeten oppassen: Knightley komt in de tweede helft van de film nog maar in een handvol scènes voor.

Nu de echte recensie.

De film heeft naar mijn mening een aantal hele sterke punten en een aantal echte missers. Laat ik beginnen met de twee beste elementen: de beelden en de muziek. Hoewel de film van mij niet per se met een heleboel Oscars hoeft te gaan lopen zou die voor cinematografie niets minder dan terecht zijn. Zo mooi als deze zie je ze niet vaak. Bijna ieder schot is bijzonder, de kleuren zijn altijd schitterend en de camera is lekker dynamisch. Een pareltje om te zien. De muziek versterkt de kracht van de film alleen maar. Ook hier spreken we van een zeldzaam hoog niveau. Leuk ook dat het getik van de typemachine erin verwerkt is. Dat voegt toch wat toe.

De drie actrices die Briony vertolken zijn allemaal fantastisch en prijzenswaardig. Met name de 13-jarige Ronan is een openbaring. Briony is ook een personage dat mij erg wist te fascineren. Een soort van bitch waar ik toch wel begrip voor op kan brengen. Heel knap gedaan. Daartegenover staan McAvoy en Knightley die een beetje kleurloze rollen hebben. Een standaard liefdespaar dat uit elkaar gedreven wordt. We hebben dit soort personages al tientallen malen eerder gezien en deze twee zijn gewoon standaard, al acteert McAvoy best goed. Knightley is goed noch slecht. Knightley wordt getipt voor de Oscars, maar van mij hoeft ze niet eens genomineert te worden (en al helemaal niet voor hoofdrol!).

Groter probleem van de film is het middenstuk, vlak nadat er een spring van 4 of 5 jaar gemaakt wordt. Hierin valt de film bijna compleet stil, voor een lange tijd. We zien McAvoy wat rondlopen door een oorloglandschap, maar het verhaal gaat niet verder. Er gebeurt niets. Hier zit de visuele drang van Wright in de weg. Deze scènes zijn het mooist geschoten van de hele film, maar voegen desondanks niets toe. Het nu al vrij befaamde shot van ongeveer 5 minuten aan het strand is een technische prestatie, maar haalt totaal de vaart uit de film. Ik zie liever een long shot die ook echt in het verhaal geïntegreerd wordt, zoals in Children of Men of Goodfellas. Dit is meer een show-off dan iets anders. Tijdens dit ellenlange oorlogstuk zat ik te wachten tot Briony weer in beeld kwam. De film was immers zijn hoofdfiguur kwijtgeraakt. Toen zij weer terugkwam in het verhaal ging ook het tempo gelukkig weer wat omhoog. Ik vraag me af of deze oorlogscènes ook in het boek zitten. Het lijkt me wat onlogisch, zeker als je het einde bekijkt.

Dat einde is trouwens werkelijk fantastisch. Ik ga hier niet weggeven wat er gebeurt, maar bereid je voor een ijzersterke ontknoping! Schitterend bedacht ook.

Zonder dat lange oorlogstuk was dit zeker een 4-sterrenfilm, maar nu is het een 3,5*. Op zich wel de moeite waard, maar geen must-see en zeker geen hele lading Oscars waard. Alleen voor cinematografie, muziek en eventueel Ronan.

Na Mizoguchi is Bresson de tweede befaamde, klassieke regisseur in korte tijd waarvan ik het gevoel heb dat hij me niet helemaal ligt. Au Hasard Balthazar is de derde film die ik van hem zien en het is wederom niet slecht, maar ik vraag me tegelijkertijd af of Bresson in staat is mij te raken.

Laat ik allereerst voorop stellen dat ik bijzonder weinig kan met theorieën over de film die beweren dat de ezel een heilige of zelfs Jezus is. Dat is waar toch een goed aantal berichten hier op MovieMeter vanuit gaan, evenals veel critici. Tijdens het kijken is dit geen seconde in me opgekomen en ik vind het enorm gezocht. Dit omdat Balthazar zich simpelweg als gedraagt zoals een ezel betaamd. Hij gedraagt zich echt als een dier die weinig begrijpt van menselijk gedrag en die alleen reageert als een mens iets met hem doet. DIt is zeer gewoon dierengedrag en ik zie het heilige er niet aan af. Mijn papegaai gedraagt zich nauwelijks anders.

Dit is meer kritiek op de receptie van de film dan op de film zelf, want dat Balthazar zich als een ezel gedraagt vind ik geen probleem. Het feit dat hij niets snapt van de menselijke handelingen geeft alle ellende die ze veroorzaken iets extra nutteloos mee. Het lijkt ook dat hoe meer Balthazar centraal staat in een scène hoe beter hij werkt. Er zitten veel scènes in waarin de ezel niet of nauwelijks te zien is en dit zijn de minst boeiende scènes, al vind ik het moeilijk in te schatten of dit toeval is of niet. Ik vond ook gewoon niet alle mensen die Balthzar ontmoette even boeiend, zoals die rijke man die geen geld uitgeeft bijvoorbeeld. Ook vond ik de eerste en laatste twintig minuten een stuk interessanter dan de rest en het einde is prachtig. Toch had ik nooit de indruk echt feeling te krijgen met de film. Misschien is het 't afstandelijke acteerwerk (ik ben ook niet zo overtuigd van Bressons theorie dat acteurs zo blanco mogelijk moeten acteren, maar daarop zal ik wellicht nog eens ingaan bij het topic van Bresson zelf), misschien de manier waarop het verhaal verteld wordt of misschien is het gewoon Bressons stijl. Wellicht een combinatie van die factoren. Hoe dan ook, ik vind het verre van vervelend om naar te kijken en ik herken ook wel een bijzondere hand en regie in Au Hasard Balthazar, maar echt pakken wil het maar niet. De laatste tijd heb ik juist vaker gemerkt dat sterke emoties gebracht op ingehouden wijze me vaak wel weet te ontroeren. Waarom bij Bresson dan niet is moeilijk te zeggen.

Het is niet allemaal negatief verder. Zoals gezegd was er een mooi begin en einde. Het is erg mooi gefilmd. En ik hou wel van vertellingen waar verschillende, los met elkaar verbonden verhaallijnen en mensen in een film gestopt worden, al zou Altman daar later meer uithalen dan hier gebeurt (daar houdt de vergelijking tussen Bresson en Altman natuurlijk ook meteen op). En de ezel is natuurlijk leuk.

3*

In 2007, toen deze uitkwam, waren van mozaïekfilms toch wel een tijdje in de mode. Verhalen met meerdere personages die allemaal op de een of andere manier verbonden waren, maar tegelijkertijd ook weer hun eigen plotlijntjes hebben. Voorop stonden de films van Iñárittu en natuurlijk Crash. Een fan ben ik er nooit echt van geweest, ondanks een goede film her en der. Meestal zijn de nogal zwaar op de hand en ligt het verbindende thema er dik bovenop. Auf der Anderen Seite weet deze valkuilen te omzeilen.

Niet dat het alle minpunten van dit type structuur uit de weg gaat. Je moet een zekere mate van toevalligheid kunnen accepteren denk ik, maar ook onwaarschijnlijkheden. Dat verhaallijn rond dat pistool voelt wat gekunsteld aan bijvoorbeeld, duidelijk iets dat bedacht is om het personage Lotte maar door te krijgen en Ayten een schuldgevoel te geven. Dol ben ik nooit op dit soort kunstgrepen, zelfs al is het niet helemaal onmogelijk dat zoiets gebeurt. Ook vond ik het vreemd dat die oude man zo snel weer uit de gevangenis was. Ik weet niet precies hoe lang hij gezeten heeft, maar je krijgt neem ik aan toch wel een paar jaar voor het doodslaan van een vrouw?

Dat terzijde vond ik het grotendeels geslaagd. Wat Auf der Anderen Seite het meest doet uitstijgen buiten interraciale familieleden als Crash en Babel is dat het allemaal wat losser aanvoelt. Er gebeuren vreselijke dingen, ja, maar overdreven zwaarmoedig wordt het niet. De personages lijken vooral naar een soort waardigheid en rust te zoeken. Daarbij zijn het hoofdzakelijk goede mensen en Akin lijkt vergevingsgezind te zijn wat betreft hun slechte kanten, die ze overigens toch ook zeker hebben. Dat aan het einde niet alles bij elkaar komt vond ik sterk; daarvoor waren immers gewoon nog een hele lading onwaarschijnlijkheden of toevalligheden voor nodig. Goed spel van iedereen, met name van de zeer kalme Baki Davrak. Leuk om ook Hanna Schygulla weer eens te zien; speelt enorm goed.

Het mist misschien de wilde kracht van Gegen die Wand, maar Auf der Anderen Seite is een goed tweede deel van Akins geplande tweeluik. Is The Cut nou het derde deel? Toch niet Soul Kitchen? Of is die gewoon nooit gemaakt?
3,5*

Viel me wat tegen. Het is vooral een vaardig gemaakte film die over het algemeen prima in elkaar steekt, maar zich eigenlijk alleen door zijn hoofdpersoon onderscheid. Zijn gesloten, waarschijnlijk autistische persoonlijkheid hielden het boeiend voor mij en het scheelt dat Bielinsky dit meer gefilmd heeft als een karakterstudie dan als een misdaadfilm. Het gaat er dan ook vooral om wat de naamloze hoofdpersoon (ik weet niet waar de naam Espinosa in de plot hier vandaan komt, maar zijn naam wordt in de film niet genoemd; in de credits is hij The Taxidermist) doet in de steeds moeilijkere situaties waarin hij terechtkomt, hoe hij dingen opvat. De filmstijl benadrukt meestal dan ook dat we naar een subjectieve visie kijken.

Dat houdt het boeiend, maar het werd nooit een film waarin ik me echt ging inleven. Gedeeltelijk komt dat omdat de plotontwikkelingen stiekem heel standaard zijn, zeker het einde waarin iedereen behalve de hoofdfiguur netjes uit de weg geruimd wordt, zoals heel vaak bij heistfilms. Belangrijker is dat het op een gegeven moment allemaal wel erg toevallig wordt, als onze held toevallig net bij een fabrieksterrein gaat kijken als daar een stel criminelen in een vuurgevecht zijn met de politie. De hoofdpersoon loopt daar gewoon wat rustig rond, besluit een gewonde crimineel te volgen, op zijn dooie akkertje, die toevallig net de man is die hij nodig had. Deze scène was zo belachelijk en ongeloofwaardig dat het voor mij bijna de hele film om zeep hielp en ik moest daarna er echt weer inkomen. Eenzelfde probleem had ik met de epileptische aanval die ervoor zorgt dat zijn mobieltje breekt. Ik zat natuurlijk al de hele tijd te wachten tot die epilepsie een belangrijke rol ging spelen, maar dat het voor zo'n opzichtig en nogal onbenullig schrijverstrucje gebruikt werd is wel erg zonde.

Zelfs de hier veel geroemde sfeer vond ik tegenvallen. De spaarzame muziek was mooi en de locaties zijn bijzonder (deden me trouwens erg aan Scandinavië denken, wellicht door de kou, maar ook het kleurgebruik). Maar de cinematografie is niet echt mooi, door een enorme focus op shots waarbij slechts één belangrijk element in focus is en de rest uit focus. Een handig vertelmiddel, maar het levert zelden prachtige shots op.

Ik snap ergens de waardering voor dit projectje wel, maar ik heb het gevoel dat Bielinsky nog wel een betere afwerking had kunnen leveren.
3*

Die films van Austin Powers waren zo'n groot fenomeen dat ik er nooit een heb gezien en toch zeer duidelijk wist wat het was. Een grote hoeveelheid aan scènes zijn door de jaren opgedoken in promotie, in documentaires over de jaren '90, nostalgische programma's en wat al niet meer, waardoor het eigenlijk kijken van zo'n film vooral dient om te zien in welke volgorde al die scènes nou precies horen.

De reden dat ik zolang gewacht heb om te beginnen aan deze reeks is eerlijk gezegd ook omdat alle fragmenten door de jaren heen vooral meer flauw dan grappig waren in mijn ogen. Niettemin, nu viel het toch mee. Mike Myers is niet helemaal mijn type komiek, aangezien hij nogal snel vervalt in het grappig doen in plaats van grappig zijn. Alsof over-the-top acteren op zichzelf genoeg is. Het gekke is dat uitgerekend Dr. Evil hier het meest aanvoelt als een personage en wat mij betreft een veel meer geslaagd typetje is. Hij maakte de film voor mij. Powers zelf vond ik net iets te flauw over het algemeen.

Het is verder een wat los verhaallijn die goed als excuus dient voor maffe situaties, wat ook wel het beste werkt bij zoiets als dit. Sommige momenten zijn echt geïnspireerd, zoals Dr. Evil die een miljoen eist bij de NAVO of in therapie gaat met zijn zoon, om nog maar te zwijgen van nasleep van de dood van de handlangers, gezien door de ogen van de achterblijvers thuis. Dat soort absurdisme mag ik wel. De cultuurshock-dingen zijn echter wat te voorspelbaar en de seksuele avonturen van Powers waren wel erg puberaal, al kon je dat ook wel verwachten. Het is ook opvallend hoe goedkoop dit allemaal oogt, met name de sets. Geeft het een b-film look mee, die wel een bepaalde charme heeft bij een komedie als dit.

Ach, heb ik dit ook eens echt gezien. Een beetje een gevalletje van niet goed, niet slecht. Of ik de vervolgen ga zien staat nu nog wat open.
2,5*

Wat hebben Gone With the Wind, Red River en Walkabout gemeen? Ze zijn allen samengevoegd en overgoten met de Luhrmannstempel en daar is Australia uit komen rollen. Helaas, Australia is niet zo goed als een van de 3 genoemde films, maar is verder prima vermaak.

Laat er geen misverstand over bestaan: Australia is melodramisch, episch en kitscherig, dus mensen die meer houden van realistische films over het dagelijks leven hebben hier niet al te veel te zoeken. Ik kon het echter best waarderen.

De film ziet er in ieder geval prachtig uit. De landschappen zijn uiteraard mooi, maar vooral het kleurgebruik viel op. Soms zie je het gebruik van CGI, maar vreemd genoeg weet Luhrmann dit in zijn voordeel te laten gebruiken. Zijn Australië is deels een fantasiewereld en sommige dingen behoren er niet realistisch uit te zien. Aan het begin van de film moest ik wennen aan het tempo. Er werd vrij snel gemonteerd. Nou is dat niets nieuws bij Luhrmann, maar bij een Moulin Rouge! past het beter dan bij een epos. Luhrmann redt zich er uit door er een bepaald ritme in te brengen, vaak met behulp van muziek. Later komt de film wat meer tot rust of ik wende gewoon aan de stijl.

Verder is alles dik aangezet. De personages van Kidman en Jackman zijn larger-than-life, wat in dit geval een goed punt is, aangezien de hele stijl erover is. De schurk gespeeld door Wenham is ook intens slecht. De emoties lopen hoog op en de romantiek is zoals alleen epische filmromances kunnen zijn. Enige nadeel is dat de film tegen het einde aan net iets te sentimenteel werd, maar dat lijkt eigenlijk ook onvermijdelijk.

Een genreregel voor een romantisch epos als Australia is dat zo'n film lang duurt, maar het grootste minpunt van de film is dat de speelduur niet altijd even goed gebruikt wordt. De film is iets te makkelijk in twee delen in te delen en het lijkt meer eindes te hebben dan alle LotR-films bij elkaar. Na ongeveer een anderhalf uur leek de film zelfs al afgelopen. Het eerste deel is ook wat leuker.

Ook hadden ze van mij in het midden mogen laten of de magische krachten van Nullah (prima gespeeld overigens) nou echt waren. Dat hij de koeien stopt met zijn krachten is net iets te veel van het goede.

Is Australia zo goed als Luhrmanns voorgaande films? Ik vind het zeker niet beter dan Moulin Rouge, ondanks dat ze dezelfde score krijgen van mij. Moulin Rouge is echter een dikke 3,5* (misschien kan er bij herziening een halfje bij) en Australia maar een kleine 3,5*. Ik vond Australia beter dan Romeo + Juliet, maar dat is niet zo vreemd omdat ik niets met die film had, in tegenstelling tot veel anderen. Strictly Ballroom moet ik nog zien. Met Australia voegt Luhrmann geen meesterwerk toe aan zijn oeuvre, maar uiteindelijk mag de film er best zijn.
3,5*

Dat Avalon een bijzondere film is kan niemand kunnen ontkennen, maar het is ook denk ik typisch zo'n film waar smaak nog een extra grote rol speelt bij je uiteindelijke eindoordeel van de film. Meer dan normaal in ieder geval. Avalon is, ondanks een aantal interessante punten, niet echt mijn smaak.

Oshii's grauwe kleurgebruik, met een wazig soort licht en vervormde shots zijn opvallend en origineel, evenals zijn gebruik van game-effecten. Helaas vond ik het ook wel snel eentonig worden. Erg veel variatie weet Oshii niet te vinden in deze stijl en het is ook geen stijl die mij echt weet te pakken. Het is ook meer een sfeerfilm dan een verhaalfilm en daardoor moet de sfeer je meezuigen, anders wordt het waarderen van de film lastig. De muziek vond ik uitstekend en trok mijn aandacht, maar de beelden... Nou nee, dat was het net niet.

Ik las een oud bericht van Onderhond in dit topic waarin hij een stuk van een interview aanhaalde waarin Oshii toegaf dat zijn films niet erg menselijk zijn en dat hij daar verder geen probleem in zag. Ik wel. Ik kon me gewoon geen seconde voor een van deze mensen interesseren en ze stonden me zelfs tegen. Dat de hoofdfiguur rondloopt alsof ze elke minuut in slaap kan vallen helpt ook niet echt. Het is ironisch dat ik games gespeelt heb waarin de karakters meer menselijkheid hadden, en dat terwijl ik geen games speel voor hun menselijkheid.

Dan zit er nog een filosofie achter de film, maar een filosofie in een film staat of valt voornamelijk bij of de film je weet te prikkelen voor zijn filosofieën. De sfeer en de mensen wisten me niet te prikkelen en ook het oninteressante script met daarin een gigantisch onduidelijke game hielpen niet mee. Het idee om het nut van realiteit in twijfel te trekken werd voor mij dan ook niet echt meer dan een aardig gevonden rariteit.

Blijft alleen een vreemd aantrekkelijke kookscène over. Geen idee waarom, maar dit was de enige scène die mij eventjes warm wist te maken voor de film. Er leek zelfs een warmte van die scène af te stralen die de rest van de film miste. Een moment van leven in een film die helaas net zo dood op mij overkwam als de levenloze gangen waardoor de personages zich zo regelmatig begaven.
2*

1 januari 2010. Een nieuw decennium start. Een goed moment om een blik te werpen op de toekomst van de cinema. Nou roept iedereen dat Avatar de toekomst van de cinema is en leek me dat een goed punt om te beginnen.

Ah, 3D! Mijn ogen moesten even wennen, maar al snel bleek hoe mooi het 3D-effect eruit zag. Vooral het moment aan het begin waarop Sully in zijn rolstoel over het militaire terrein rijdt laat goed de potentie zien van de nieuwe techniek. Er is veel diepte, er loopt een robot voorbij, er steken pijlen uit een rupsband. Het is een puur show-offmoment. Deze scène was waarschijnlijk nooit gefilms als er geen 3D gebruikt was, maar het is het definitieve moment waaro Cameron lijkt te zeggen: "3D is hier!". Ik was best onder de indruk.

En Cameron zet dit spelletje af en toe door in Avatar. Het gebeurt niet heel vaak, maar zo nu en dan zitten er van die kleine elementjes in de film waarvan je weet dat ze er slechts zijn om het 3D extra aandacht te geven. Een zwevend druppeltje in een gewichtloos ruimteschip of gaten in een plastic deurscel. Ook geestig is dat Cameron laat zien dat hij overtuigd is dat 3D ook de toekomst is van foto's, want er zijn 3D-foto's te zien. Een leuk extraatje. Ik kan zulke speelsheid wel waarderen, al is het natuurlijk wel maar kort leuk en kun je er geen films mee vullen.

Dit zijn dan ook uitzonderlijke situaties. Doorgaans merk je het 3D niet. Zo nu en dan denk je 'hé wat zit er mooi diepte in', maar over het algemeen leidt het niet af. Persoonlijk vond ik het enorm jammer dat er eigenlijk zo weinig mee gedaan werd. Ik zag eerder al A Christmas Carol in 3D en die gebruikte de techniek vrij expressionistisch. Geniaal was het nog niet, maar de hoop is dat 3D ook gebruikt gaat worden om ook inhoudelijk en qua compositie iets nieuws te geven aan de films.

Dit is niet aanwezig in Avatar. Nou ga ik hier niet klagen om een gebrek aan expressionisme, want dat is maar in heel weinig films aanwezig en ik klaag nooit over de afwezigheid daarvan. Mijn klacht hier is veel simpeler: is dit alles? Ik weet niet of iedereen elkaar hier naspreekt of werkelijk denkt iets totaal nieuws gezien te hebben, maar mijn indruk was dat 3D in Avatar niet fundamenteel iets veranderde. Van een revolutie spreken is zelfs complete onzin. Uiteindelijk wordt nog alles precies hetzelfde in beeld gebracht als voorheen. Het 3D is meer een gimmick. Goed uitgevoerd en het ziet er ontegenzeggelijk prachtig uit, maar stel jezelf de vraag: "wat voegt het werkelijk toe?" Bij A Christmas Carol zag ik het, maar bij Avatar stiekem niet, met uitzondering van die hele kleine momentjes waar ik het eerder over had (maar daar was het dan weer techniek waarderen om techniek). Ik snap dat mensen een ster extra geven voor deze film in 3D, vanwege het nieuwe van die extra dimensie, maar verandert het iets aan de beeldtaal die we allang kennen. Nee. En dat was voor mij uiteindelijk de grootste teleurstelling hier. Dit is een enorm klassieke film. Een klassieke film die doet alsof het nieuw is door met 3D aan te komen zetten, dat niets meer dan een aardigheidje is.

Er wordt hier weinig gesproken over de tweede revolutie die Avatar teweeg zou moeten brengen: de compleet vernieuwde motion capture. Ook dit is geen revolutie, want hoewel ik best wil geloven dat er andere aparatuur is gebruikt om Zoë Saldana om te zetten in een Na'vi dan om Andy Serkis in Gollum te veranderen zie ik geen fundamenteel verschil. Bij Gollum was ik inderdaad verbaast over wat ik zag. Bij Avatar voldeed het gewoon aan verwachtingen.

Verder is Avatar het beste wat je aan techniek in Hollywood kon kopen. Vond ik de trailer weinig overtuigend qua special effects, de uiteindelijke film ziet er bijna vlekkeloos uit. Alleen tijdens het eerste gevecht met zo'n zwart roofdier in de jungle was het duidelijk dat ik naar CGI keek. De rest is perfect gedaan.

Maar is het mooi. Soms wel soms niet. Ik las al enkele beschuldigingen richting Cameron dat het design kitscherig was en hoewel ik dit zeker niet constant het geval vond was het soms wat lelijk in overdaad. Teveel roze plantjes, te hard proberen om iets magisch neer te zetten, teveeel gloeiende manen in de nacht, kortom teveel van alles. De vergelijking met Miyzaki is er, maar Miyazaki is wat subtieler over het algemeen. Toch zaten er zeker ook genoeg momenten in dat het daadwerkelijk mooi was.

Genoeg over het uiterlijk. 3D op zichzelf houdt mijn geen 160 minuten aan speeltijd bezig en al die plantjes vind ik ook niet interessant genoeg. Er is een verhaal dat verteld moet worden, er zijn personages die onze interesse moeten wekken, en aangezien dit Cameron is moet er goede actie in komen. Nou dat laatste komt ook. Over de actie heb ik niets negatiefs te zeggen. Het is niet het beste ooit, maar zeer vermakelijk.

De rest... is doodsaai. Ik had het al verwacht, ik was ook al gewaarschuwt, maar mijn God! Wat is dit enorm vervelend qua vertelling. Ieder cliché kwam weer om de hoek kijken. Het is een cliché van mijn kant om dit Dances with Smurfs te noemen, maar het is gewoon waar. Alleen was de South Park aflevering genaamd Dances with Smurfs leuker. De karakters zijn typetjes die we al honderden keren zagen en zelfs dan nog waren ze gewoon heel vlak. De ontwikkeling die de hoofdpersoon doormaakt is onmenselijk standaard. Bepaalde plotonderdelen worden zo overduidelijk een half uur van te voren aangekondigt dat het lachwekken wordt (iedereen die niet geraden had dat Sully uiteindelijk die rood-gele vogel zou temmen moet zich samen!).

Dat zou nog niet zo erg zijn als Cameron het gewoon als een genrefilm behandelt zou hebben. Maar Cameron wil meer. Jammer genoeg is hij als zowel regisseur als als schrijver gewoon niet goed genoeg om ook daadwerkelijk meer te kunnen. Ik werd op een gegeven moment doodmoe van dialogen over de innerlijke kracht van bomen en over hoe we één moeten worden met de natuur. Alle clichés van het boeddhisme en Afrikaanse en Indianenfolklore worden uit de kast getrokken. Nou ben ik al niet zo spiritueel, dat geef ik toe, maar Cameron krijgt er geen genoeg van en brengt het zo onsubtiel dat het gewoon gaat tegenstaan. Op een gegeven moment gebruikt hij zelfs Afrikaanse muziek, waarmij hij Pandora eigenlijk nog meer van haar eigen identiteit beroofd. Ik heb niets tegen een eco-boodschap. Integendeel, maar moet het zo uitgekauwd gebracht worden. Qua dialogen zie ik eigenlijk zelden zo'n oninteressante film als deze. En nogmaals: 3D is wat mij betrefd niet genoeg om me af te leiden van dit feit.

En dan zijn er de acteurs. Sam Worthington is net als in Terminator Salvation: hij doet niets fout, maar ook niet goed. Kleurloze acteur. Saldana ook al blijft het met zo performance moeilijk te zien wat ze zelf doet en wat er met de computer is toegevoegd. Sigourney Weaver is goed, maar heeft een vlakke rol. Ribisi speelt een lullig personage dat geen acteur eigenlijk wil spelen (en toch heeft hij de beste zin: "What have you been smoking?"). De enige die ik kon waarderen was Stephen Lang als de grote schurk. Zijn sarcasme geeft kleur aan het dode script en hij speelt als iemand die veel plezier heeft in slecht zijn, zoals in dit soort films past. Geweldig hoe hij koffie zit te drinken als hij toekijkt hoe zijn mannen alles aan gort schieten of hoe hij als macho de giftige lucht in rent om onze helden dood te schieten. Misschien wel het beste aan de hele film.

3 sterren zijn eigenlijk zeer mild. Het spektakel weet me nog enigzins te overtuigen om net boven de onvoldoende uit te stijgen. Ik verbaas me toch over de hoge waardering hier. Natuurlijk is het een hype, maar dat verklaart niet het gejuich van o.a. de critici. Ik heb niets tegen een goede blockbuster of tegen gehypete films: ik gaf hoge scores aan The Lord of the Rings trilogie, aan Gladiator, The Dark Knight, de eerste Pirates of the Caribean, aan Iron Man. Maar Avatar? Zodra er meer gedaan gaat worden met 3D denk ik dat Camerons nieuwste toch vrij snel zal verouderen. Als dit een van de weinige 3D-films wordt zal het eindigen als een technisch curiosum. Maar zal ik kan me moeilijk voorstellen dat Avatar de geschiedenis in zal gaan als een ook daadwerkelijk boeiende film. Niet dat ik altijd gelijk krijg natuurlijk.

Ik zag nogal op tegen The Avengers. Van de films die eraan vooraf gingen vond ik alleen de twee Iron Mans leuk, de rest kreeg niet eens een voldoende. Maar omdat ik ze allemaal gezien had wilde ik toch wel eens bekijken waar die enorme build-up naartoe geleid had. Er was niets dat me hoopvol stelde. Teveel personages in een simpel good-versus-bad verhaal gaat al snel mis, zeker als je vier grote helden hebt die allemaal om schermtijd vechten. Dat ik Loki in Thor nogal een makkelijk te vergeten schurk vond hielp ook niet. Nog erger was de keuze voor Joss Whedon, wiens enige andere film (Serenity) ik slechts een halve ster heb gegeven en wiens tv-series ik ook nooit voor mijn plezier zou aanzetten. Ook niet voor enige andere reden overigens.

Voor een vrij lange tijd leek het de verkeerde kant op te gaan. De openingsscène was erg matig, waarbij vooral de slechte CGI van het gebouw dat in de grond zakt een doorn in het oog was. De introductiescènes kunnen er vervolgens mee door, maar missen magie. Vervolgens wordt het plot op gang gebracht via oersaaie dialogen over de techniek van die kubus waar ze achteraan zitten. Het was ook vaak best lelijk. Zo is zo'n gevecht tussen Thor, Iron Man en Captain America leuk, maar de donkere beelden en matige omgeving staat daar in de weg. Ook dat gesprek tussen Loki en een of andere legerleider van een andere wereld was nauwelijks om aan te zien. Kortom: mijn onvoldoende stond al klaar.

Maar dan gaat er plotseling ineens iets goed, na ongeveer drie kwartier. Dat is een lange tijd wachten, maar eerlijk is eerlijk, daarna wordt het ook gewoon fantastisch. Het begint ergens denk ik als Loki Black Widow bedreigt vanuit zijn kooi. Vanaf dat moment werd hij voor mij een overtuigende rotzak, wat een film als deze nodig heeft. Niet dat ik ooit dacht dat hij kon winnen, maar dat weet je bij voorbaat al bij The Avengers. De actiescène op het vliegschip is goed uitgevoerd. De dood van Caulson (stiekem natuurlijk de coolste man in de hele film) is niet een wegwerpmoment, maar wordt op een overtuigende manier als katalysator gebruikt voor de vereniging van het team. Het grote eindgevecht vond ik eigenlijk gewoon heel sterk en meeslepend, vol met momenten die toch echt gaaf waren, waaronder een knappe long take waarin we alle Avengers hun gevecht zien uitvoeren. Ieders favoriete moment was duidelijk toen de Hulk Loki vrij plotseling en hevig in elkaar ramt. Dan is het leuk om zoiets als dit in de bioscoopzaal te bekijken, zelden zo'n enthousiasme gemerkt bij het publiek als daar.

Waar is het goed gegaan? Zou Whedon dan toch talent hebben? De latere actiescènes zijn overzichtelijker en pakkender dan die uit andere Marvelfilms, dat is zeker. Maar ik vraag me altijd af hoeveel vrijheid regisseurs hebben bij producties als deze. Ik neem ten eerste aan dat Marvel erbovenop zit om te zien dat hun personages goed gebruikt worden. Daarbij lijken hun films uiterlijk enorm op elkaar. Niettemin steekt deze film op de eerste Iron Man beter in elkaar dan zijn voorgangers, is het beter geschreven en is de actie leuker. Whedon regisseerde niet alleen, maar schreef ook het scenario, waardoor hij toch op zijn minst een aanzienlijke controle moet hebben gehad op het eindproduct en hij is er waarschijnlijk ook voor verantwoordelijk dat er zo'n goede balans is gevonden in de schermtijd voor zoveel personages. Hoe dan ook, hij levert hier goed werk, het mag gezegd worden.

De minpunten buiten het begin om zijn eigenlijk ook typisch Marvel. Ik begin steeds meer een hekel te krijgen aan een bepaald type CGI dat graag wil laten zien dat het CGI is. Persoonlijk vind ik vooral al die lichtstralen of bijvoorbeeld die portal in de lucht erg lelijk, evenals dat ik weinig heb met die typische, grauwe laboratoria waar Marvel patent op lijkt te hebben. Ook heeft het verhaal en diens betekenis weer weinig om het lijf, maar omdat er hier zoveel gebeurt stoorde dat me eigenlijk niet. Het vermaakgehalte is toch wel echt hoger dan de gemiddelde blockbuster en dat is het voornaamste bij een film als deze.
3,5*, maar toch dik 4* oor de tweede helft.

Tussen de eerste en tweede Avengers zaten vier films, die allemaal op hun eigen manier functioneren in de overbrugging. Captain America: The Winter Soldier is het meest essentieel, omdat die het plot van de gehele reeks verder duwde. Iron Man 3 leek hetzelfde te doen (Tony Stark die stopte met Iron Man zijn), maar na het zien van Age of Ultron blijkt die compleet genegeerd te zijn. Guardians of the Galaxy introduceerde nieuwe personages, maar die duiken hier nog niet op. Thor: The Dark World tenslotte kwam op dat moment op me over als een verplicht filmpje om nog maar een Thor te hebben. Dat blijkt nu nog eens te meer te kloppen, want die heeft maar weinig met alles te maken zo blijkt. Echter, nu we een tweede Avengers hebben verwacht je een grote omslag in de algemene verhaallijn, zoals de eerste Avengers.

Het gekke is, in het grote totaalplaatje voelt deze film meer aan als de tweede Thor. Misschien zitten er in de toekomst essentiële verwijzingen in naar deze en er worden wat nieuwe personages geïntroduceerd (alsof we er meer nodig hebben), maar over het algemeen genomen voelt dit als een plichtmatige film. Ik vond het zielloos, overbodig en misschien wel het meest identiteitsloze deel uit de reeks. Erger nog, ik vond het vaak nogal saai, een hele prestatie op zich met alle actie, robots, Goden, superhelden en wat al niet. Het is net alsof iemand heeft geprobeerd de meest typische blockbuster van het moment te maken, zonder daarbij oog te hebben waar het plezier in zit.

Één scène werkt: die met de grote Iron Man versus de Hulk. Die is oprecht vermakelijk. Toegegeven, ik weet niet wat ze moeten met een zoiets gevaarlijks als de Hulk als je zo'n grote Iron Man hebt, maar logica terzijde was het in ieder geval leuk om naar te kijken. Daarnaast valt er bijzonder weinig te genieten. De actie was buiten die ene scène om standaard en blijft niet in het hoofd hangen. Voor veel coole momenten zoals je die nog nooit gezien hebt moet je hier wat mij betreft niet zijn. Sowieso is Whedon geen sterk visueel regisseur. Die nachtmerriescènes misten sfeer bijvoorbeeld. Een andere gemiste kans is als Black Widow op die zwevende stad zegt dat ze in ieder geval een mooi uitzicht hebben als ze sterven kan Whedon niets anders produceren dan een heel kort te zien standaard, lelijk uitzicht.

Het verhaal is ook wel één grote, armzalige ramp. Ondanks een poging tot humor die zelden werkt (oké, dat gedoe rond Thors hamer is nog wel amusant) neemt deze film zichzelf erg serieus en zitten er ellenlange gesprekken in over moraliteit, technologie of erger: mysterieuze stenen met magische krachten. Deze dialogen zijn pure expositie en enorm droog geschreven en hebben geregeld een lengte waardoor je vermoed dat de makers denken dat het publiek daar voor komt. Komt nog eens bij dat dit niet bepaald een strak geplot verhaal is, dankzij een overkill aan personages. Thor met name lijkt er maar met de haren bijgesleept, omdat hij een Avenger is, maar dit voelt nergens aan als een probleem waarbij hij enige betrokkenheid heeft. Ze geven hem die scène in die grot waarin hij een visioen heeft, maar dat is een dieptepunt in de Marvelfilms, zo slecht uitgewerkt en ook slecht gefilmd is het. Quicksilver is ook enorm saai hier, maar dat komt ook omdat Aaron Taylor-Johnson de rol kreeg en die durf ik inmiddels wel de sufste acteur van zijn generatie te noemen.

Ook schurk Ultron deed het 'm niet. Toegegeven, buiten Loki om zijn ze bij Marvel niet bepaald goed in het creëren van goede bad guys, maar Ultron doorbreekt deze trend niet. Zijn ontstaan en hoe hij praktisch meteen slecht wordt is abrupt en ondramatisch. Zijn plannen voor wereldvrede, de mensheid doden, zijn niet bepaald diep voor een hyperintelligente robot en op een bierviltje uitgewerkt zo lijkt het. Waarom het specifiek nodig is om daarvoor eerst de Avengers uit te roeien, in plaats van ze gewoon mee te nemen met de rest van de mensheid is niet duidelijk. Nog minder snap ik waarom hij ze eerst uit elkaar wilde drijven. Om een punt te maken voor wie? Niet dat het ertoe doet, want ondanks dat de helden jammeren dat ze als groep verdeelt raken zijn ze constant bij elkaar en worden meningsverschillen binnen twee minuten vergeten. Vanuit dramatisch opzicht is dit gewoon ver ondermaats en het zorgt niet voor de spanning die het moet hebben.

Ik ben niet de grootste fan van Marvelfilms, maar ik heb er inmiddels toch al enkele gezien die mij wisten te vermaken. Age of Ultron wil zoveel doen en doet daar ook zo gewichtig over dat juist het entertainment er bij in schiet. Alsof iemand hier voor de gewichtigheid komt.
1,5*

Ik had nog nooit van het bronmateriaal gehoord, maar het was al snel duidelijk dat dit een stripverfilming was. Het ligt allemaal wat in het verlengde van Kuifje, al doet het op filmisch vlak wat denken aan Indiana Jones, maar dan geregisseerd door Jean-Pierre Jeunet. Ik ben niet de enige die deze link gelegd heeft merk ik.

Het is echter natuurlijk niet Jeunet, maar Besson die de uiteindelijke film geregisseerd heeft. Wellicht dat het daardoor wat beperkter aanvoelt, al ligt dat niet echt aan de aankleding. Besson slaagt er goed in om het cartoonachtige uiterlijk altijd in stand te houden, tot aan de acteurs toe, die half stripfiguren lijken.

Opvallend is de keuze om de grootste avonturenscène (in Egypte) al aan het begin te plaatsen, terwijl de climax een magische genezing door komische mummies is (een fraaie scène overigens). Een soort omwisseling van een normale structuur. Even vreemd is dat Mathieu Amalric geïntroduceerd wordt als een sinistere schurk, maar al snel verdwijnt, buiten een kort optreden in de eindscène. Kennelijk iemand die vooral bedoelt is voor een vervolg?

Of je dit leuk vind hangt er denk ik vanaf of je van dit soort ouderwetse avonturen houdt. Ondanks een opvallend donker grapje hier of daar is dit erg luchtig vermaak. Een soort jongensavonturenboek, maar dan eens met een vrouw in de hoofdrol. Diepgang heeft het niet, maar het heeft wel een bepaalde zwier, een gevoel voor humor en wat fijne actie. Ik kan hier wel van genieten. In feite gebeurt in Les Aventures Extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec nooit iets dat echt indruk maakt, maar plezierig is het altijd.
Kleine 3,5*

Ik heb het lang uitgesteld, mijn eerste Antonioni. Ik vreesde dat zijn werk niet helemaal in mijn smaak viel. In zekere zin had ik gelijk. L'Avventura was eigenlijk gewoon het soort film dat ik ervan verwachtte. Arthouse op zijn arthouserigst dus. Personages die zo min mogelijk hun gedachten en gevoelens verraden; lange contemplatieve shots; thema's over gevoelloosheid van de moderne samenleving en de drang naar contact. Niet dat ik iets tegen deze zaken heb, maar ik vermoedde dat Antonioni een erg afstandelijke filmstijl zou hebben en dat zijn films er bedacht en geconstrueerd over zouden komen. Ik zag al eens tijdens een college een scène ui Zabriski Point die dit bevestigde.

Deze film verandert niets aan dit beeld, behalve dat het gelukkig gewoon blijkt te werken. Althans voor een deel. Ik wordt er niet emotioneel door meegesleept en wildenthousiast wordt ik niet van L'Avventure, maar ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat dit voor anderen anders geldt. Het duurde even voordat ik erin zat. Op het begin vond ik alleen de rotsachtige locatie interessant. Maar eenmaal opweg raakte ik toch enigzins betrokken bij de twee hoofdpersonen en hun zoektocht naar zichzelf werd interessanter, ironisch genoeg op het moment dat de werkelijke zoektocht naar Anna wat minder op de voorgrond kwam. Vanaf het moment dat Claudia een soort subjectieve ervaring had, waarin ze dacht dat allerlei mannen haar aanstaarden kwam de film voor mij van de grond en daar bleef hij ook. De laatste paar scènes waren opvallend mooi.

Dit brengt me op 3,5*, maar toch had ik graag gezien dat Antonioni zijn film wat minder geconstrueerd kon laten overkomen. De film komt op mij nog teveel over alsof Anontioni de emoties van zijn hoofdpersonen ziet als een intellectuele uitdaging voor de kijker dan als een persoonlijke visie of iets dat emotioneel interessanter is. Op zich prima, maar het maakt L'Avventura wel wat moeilijk om werkelijk om te geven. Voor mij althans.

Mooi ingetogen drama, met mooie acteerprestaties van Christie, maar vooral Pinsent. Ook opvallend is het mooie gebruik van witte kleuren en fel licht. Past mooi bij het thema van vergeten, maar ook bij de berusting. Het is echter wel jammer dat de film soms wat inzakt. Het eerste uur is ook sterker dan wat daarna komt.

3,5*

P.S.: Volgens mij m'n korste recensie in jaren.

Liefhebbers van screwball comedies (His Girl Friday!) opgelet! Dit is een topper in het genre! Cary Grant is hier op zijn best in een weer duivels charmante rol. Irene Dunne is een beetje een vergeten actrice lijkt het, maar dat is totaal onterecht. Ze doet helemaal niet onder aan Grant. Ralph Bellamy speelde ook in His Girl Friday de rol van sullige geliefde, maar hier is hij nog lulliger en vooral nog grappiger. Hij kreeg zelfs een Oscarnominatie voor de rol. Zeer terecht.

Verder een hoop komische scènes en vlotte dialogen (al is het lang zo snel niet als His Girl Friday) om je goed te vermaken. De film verliest tegen het einde iets van zijn vuur en tempo, maar het laatste shot maakt veel goed.

4*

Zeer matige bedoeling dit. Een goed verhaal had ik niet verwacht, maar dit is allemaal wel erg onzinnig, met een meester die tien jaar lang een plan voorbereid om een oorlog te voorkomen door middel van meer mensen te vermoorden dan waarschijnlijk in de oorlog omgekomen zouden zijn. En je zou ook zeggen dat die meester toch iets meer voorbereidingen treft in die tien jaar. Het kwam allemaal wat halfbakken over. En dan is er nog het probleem met het karakter van Azumi. Aanvankelijk vond ik het een juiste ontwikkeling dat Azumi de autoriteit van haar meester in twijfel begon te trekken, maar de film draait dit om en lijkt toch vooral te zeggen dat Azumi beter maar roekeloos kan moorden en onduidelijke orders opvolgen dan een vredig leven lijden. Nou weet ik dat ik niet zo diep na moet denken over films als dit, maar het komt nou eenmaal gemakkelijk naar boven. De film wordt wellicht pas echt eng als ik diep ga graven naar de betekenis van dit ding, maar dat bespaar ik mezelf.

Laat ik het verhaal laten voor wat het is, Azumi draait natuurlijk om actie en avontuur. Daar faalt de film net zo hard als in het verhaal. Toegegeven, er zitten wat aardige gechoreografeerde momenten in, maar over het algemeen lijkt het toch een adaptatie te zijn van een anime van het type waar ik een hekel aan heb (ja, ik weet het, dit is een manga-adaptatie en geen anime-adaptatie, maar de manier van bewegen en het camerawerk zien we toch veel terug in animes). Dus we krijgen absurde kledij, enorm dik aangezette personages die eerder flauw dan grappig zijn, compleet misplaatste dramamomenten die te idioot voor woorden zijn en een actrice die geen seconde overtuigd als actiepersonage. Het ergst van al is nog de lelijke CGI in de actiescènes. Het enige voordeel is dat het allemaal lekker wegkijkt, al is 128 minuten te lang. Een director's cut lijkt me moeilijk uit te zitten.
2*