Opinions

Pabst heeft het voor elkaar gekregen om in 1929 een tijdloze film te maken. Op mij komt ie in ieder geval niet gedateerd over, met name door fantastisch acteerwerk (en karakteristieke koppen), script/scenario, regie en (een beklemmende) sfeer. En natuurlijk een tijdloos onderwerp.
Visueel vond ik de film ook aantrekkelijk om te zien. Echt geweldig mooi.
Ik kan mij zo voorstellen dat een aantal hedendaagse regisseurs mede door deze film geïnspireerd zijn geraakt.
Ik kwam zelf bij deze film terecht via "L'Atlantide" en "Die Büchse der Pandora" en ik kan nog steeds niet genoeg krijgen van Georg Wilhelm Pabst

Enkele persoonlijke 'notities' betreffende het verhaal:
Vanwege de types en de locaties in het verhaal (en sommige teksten) kreeg ik het idee dat een aantal dingen ingebeeld zijn door de hoofdpersoon. En de hoofdpersoon is m.i. niet het karakter van Louise Brooks, zij is een mooie, 'in control' versie van de werkelijkheid. Zij noemt zich Thymiane (tijm).
Net als bij een film van Snyder, van Lynch en ook van Refn, zelfs van Nolan is hier m.i. sprake van een fantasie om de (nare) werkelijkheid te kunnen behappen, te kunnen overleven of deze mooier te maken dan 't is.
In deze film gaat het om een dochter van een apotheker, een vader, een moeder en nog wat personen. Net als bij de film van Snyder staat hier het dansen m.i. voor iets anders, wat verdrongen is. Ook het bordeel is in Snyder's film een metafoor, zo ook hier.
De locaties betreffen m.i. het herbeleven van ervaringen in een 'mooiere' of aangepaste versie om het draaglijk te maken. Het tuchthuis vond ik een dwangmatig karakter hebben, zoals het meisje dingen wellicht beleeft of zichzelf oplegt. En wederom een 'vader' en een 'moeder' aldaar.
Het woordje 'huis' of 'thuis', wat regelmatig voorbij komt, heeft voor mij 'de (onbewuste) psyche van de hoofdpersoon' als betekenis.

Echt een heel bijzondere film, die ik zal koesteren.

Een vermakelijke, soms over de top, actiefilm. Spanning en sensatie, coole geheim-agent-technieken en goede actie. Liam Neeson doet het goed en het verhaal is eenvoudig, doch onderhoudend, soms zelfs een tikje aangrijpend (gezien het onderwerp).

Angelina is ook zeker niet mijn favoriet, zowel in acteren als in uitstraling of uiterlijk, maar smaken verschillen natuurlijk Ethan Hawke vind ik wel heel ok acteren en uitstraling hebben.

Het verhaal vond ik onderhoudend, een leuke speurtocht, een eng moederpersonage (ik had graag wat achtergrond meegekregen over haar opvoedingstactieken). De uitvoering van de film vond ik van nette doorsnee kwaliteit. Ik miste wat diepgang, karakteruitwerking of psychologie.

Al met al toch een aardige wegkijker.

Fantastische film, een pareltje zogezegd. Echt een mooie Ierse productie.
De beelden zijn uitermate verzorgd tot in de verfijnde details en heel fijn om naar te kijken.
De muziek (cello, piano, orkest) is dramatisch te noemen en vind ik geweldig sfeervol, misschien zich wel wat herhalend.
Het acteren is overtuigend met goede types en uitgesproken, interessante karakters.
Ik vond de sfeer sowieso fijn, een mengsel van 'Stephen King' en dramatiek.
Er is een continue lichte dreiging en spanning te bespeuren, het voelt unheimisch en melancholisch.
Het verhaal is origineel en boeiend.


Schrijver/regisseur/producer Stephen Bradley mag van mij nog vele films maken
Om te beginnen zal dat 'Wayfaring Strangers' zijn (op http://www.chic-films.com een Franse beschrijving), een film met o.a. Cillian Murphy.
"Un thriller psychologique, un huis clos autour d’une réflexion sur la vraie nature de l’héroïsme" Yes! zin in:)

Dit lijkt mij een mooie documentaire voor de gitarist of iemand die wat meer van gitaren weet. Voor mij waren een aantal dingen nogal specialistisch of soms een beetje abacadabra.

Blijft dat ik het een goede docu vind. Er zijn interessante beelden te zien van de bouwer en van allerlei mensen die vertellen over van alles wat met gitaar spelen te maken heeft, bv hoe eigenschappen van snaren bij je stem kunnen passen (klank, trilling). Best leerzaam dus, dat vakmanschap.

Ook zijn er wat ondersteunende beelden uit het dagelijks leven en van jammen, spelen en zingen,

dat maakt deze docu een warm menselijk portret.

Echt een mooi verhaal, met veel emotie, regelmatig bloederige strijdtaferelen, vriendschap, bloedbroederschap, eer, persoonlijke ambitie en ook verlies van eer en van persoonlijke waarden. De opkomst van niets (van Pang) naar goeverneurschap en de ondergang weer terug naar niets was interessant weergegeven. In de tussentijd was wel iets bereikt voor het vaderland, namelijk het verslaan van de rebellen.
Ook een film met een goed inzicht in machtsstructuren die boven het individu uitgaan, ongeacht de prestaties of ambities. Vooral de macht en houding van de Raad vond ik steeds dreigend overkomen.
De film zat sterk in elkaar, ik voelde spanning van begin tot eind.

Zelfs voor SF nogal ongeloofwaardig dat met een nieuw orgaan ook het geheugen van de donor meekomt. En dan het totaal voorspelbare verhaal op het laatste half uurtje na. Het boeide mij niet.
En 1 van de plotlijnen is: Vrouw wil man en koopt hem als het ware, dat was te merken en te voelen in de film. Ik bemerkte geen chemie tussen man en vriendin. Zij was een tikje berekenend en hij liet zich beetje versieren, that's it. Ik vond het kind wel goed spelen en overkomen, de man vond ik te traag spelen voor deze film, er straalde weinig van hem uit.
Ik heb het niet snel, maar de onwil om verder te kijken sloeg na een half uur al toe.
Toch afgekeken en gelukkig kwam over de helft dus nog wat spanning en gore.

Origineel in elkaar gezet. Een compilatie van veel natuurbeelden, kleur en zwart-wit foto-stills, langere zwart-wit scenes en scenes in kleur, met een voice-over die het hele verhaal vertelt.

Het lijkt op een gesproken boek met beeldondersteuning, soms stripboekachtig.

Passende muziek ingevoegd. De dodendans met -zang gaf mij kippenvel, erg mooi.

De humor zit in het feit dat je in meerdere scenes de natuur-achtergrond in gedachten kunt inwisselen voor een etage van een handelskantoor in New York of een buitenwijk in de Benelux of wat je wilt. En vervang in gedachten jagen door naar het werk gaan, ceremonies door hedendaagse gewoontes, etc. De mensen gedragen zich namelijk overal vrijwel hetzelfde. Hoe groepjes vrouwen of mannen met elkaar omgaan, hun motivaties en doelstellingen, hoe familie of vrienden of dorpelingen zich verhouden, hoe romances ontstaan, misverstanden en nog veel meer. En de ganzen business, best absurd.

Ook grappig zijn de eigenaardigheden van enkele stamleden.

Verschillen met ons en nu, met name in contact met natuur en geesten, komen eveneens aan de orde. Leerzaam.

Er loopt dus een geschiedenis over Aboriginal stammen en hun belevenissen en gebruiken, maar daarbij loopt tussendoor ook een soms toch wel confronterend tevens humorvol verhaal (of noem het satire) over de mens in het algemeen.

Over schoonheid zal ik niet klagen bij deze film. Prachtige technicolor kleuren, contrasten, kostuums en decors. Helaas aardig wat studiowerk waar men ook voor op locatie had kunnen kiezen, dat geeft soms een toneelachtige uitstraling.

Mooie muziek, die zich niet opdringt, maar de beelden en sfeer goed aanvult.

Prima geacteerd, weliswaar ook iets theatraal.

Over culturen en bijpassende houding en gedrag werd niet echt veel research gedaan, op een gebaartje na is iedereen erg 'Amerikaans' in deze film.

Het wachten is op een moderne vertolking van hetzelfde verhaal: hippe outcast kleding en desolate locaties, tezamen met onderdrukking en vrijheidsberoving door een met goud behangen machthebber (of iets dergelijks).

Voor deze spectaculaire klassieke uitvoering geef ik toch 4*, voor genoemde mindere elementen max 3*.

Dan de inhoud:

Dit is een mooie verfilming van een bijbels verhaal, het verhaal van Mozes. We moeten maar aannemen wat vanuit het verre verleden als waarheid verkondigd wordt. Voor mij is slechts een gedeelte, namelijk de natuurkundige verschijnselen, mogelijk waarheid bevattend.

Die tien geboden kunnen de eerste kerkvaders wel verzonnen hebben, hoewel ik de meeste ervan wel nobel vind en ze zeker als algemene leidraad in het leven kunnen dienen. Maar in mijn ogen is deze aanpak ook de start van het bevorderen van de onzelfstandigheid van de mens geweest en daarmee tot afhankelijkheid van deze 'vaders' van het volk. Onnatuurlijk en ongezond.

Na de ontmoeting met het brandende braambos (chemie/vuur, elektra of electromagnetisme?) kwamen de wonderdoeningen van Mozes eraan te pas, voor die tijd was hij opstandig, doch ook een wijs en nobel man volgens de geschiedenis. In zijn strijd om zijn volk te bevrijden vertoonde hij wonderen aan het hof van de Egyptische Farao en ook erbuiten. Het veranderen van een staf in een cobra zegt mij dat hij de beschikking had over elektriciteit. Voor mij is dit een natuurkundig verschijnsel, omgezet in een symbool als een cobra omdat men verder geen elektrische stroom en verlichting kende.

Mozes die water in bloed veranderde.... 'als de wateren rood worden' is ook een voorspelling voor de eindtijd, ben benieuwd. In natuurkunde zou ook dit kunnen, chemicaliën of straling en lichtbrekingen die het water rood kleuren (door onze ogen en beperkt gezichtsvermogen gezien) en eventueel ondrinkbaar maken, waarom niet? Het vuur en cobra aspect als symbool voor chemie en/of elektra in de film/bijbel spreekt mij ook aan. En het gouden kalf aanbidden doen we nu ook weer net zo goed. Misschien is dit wel de tijd van Mozes, wie zal het zeggen? Laat de eerste over de natuur heersende fysicus maar opstaan.

Al deze symboliek is interessant. Misschien kon Mozes het zelf of kreeg hij de opdrachten en instrumenten van iemand anders. Ik zie daar verder geen godsbewijs in.

Ik zie het bijbelverhaal dus niet als letterlijke tekst maar als symboliek of versluierde taal, voor in het verleden en wellicht in de toekomst steeds meer bekend en bewezen wordende verschijnselen op gebied van fysica. Een 'de cirkel is rond' verhaal?

De film snijdt psychologische onderwerpen aan, vooral het aspect liegen en de gevolgen ervan, samenhangend met vertrouwen of wantrouwen puur op basis van wat iemand zegt en ook daar de gevolgen van. In dat opzicht vond ik het een erg interessante en boeiende film.
Dat dit gedraai en gekonkel 'de tiende cirkel' zou moeten heten (in aanvulling op de negen cirkels of hellen van Dante) is niet mijn mening, ik vind het een beetje een vergezochte titel.

Verder een doorsnee, doch prima, kwaliteit van filmen en acteren. Vooral Britt Robertson (Trixie) vond ik erg overtuigend en Ron Eldard had een interessant karakter te spelen, een native American uit Alaska.
Het eind met de voice-over vond ik een belerende toon hebben en had er voor mij niet in hoeven zitten.

Voor mij was dit drama met een thriller element, geen mystery, wel wat geheimzinnigheid.

Een aardige thriller en zeker aardig geacteerd. Een van de betere verhalen van Nederlandse bodem van de laatste tijd voor mij. De beelden waren prima, doch geen bijzondere plaatjes.

Minpunten:
Dialogen bestonden uit precies gepaste zinnen, nergens kwam het realistisch genoeg over. Men sprak boekzinnen.
In het laatste half uur vond ik de actie gemaakt overkomen. vrouwen die niet aan elkaars haren trekken, terwijl dat het meest voor de hand ligt. Nee, men duwt een beetje vaag in het gezicht. Dacht het niet.
Af en toe te toevallige dingen, mensen die toevallig langskomen of bellen, etc.
En de make-up was storend, bv wittig gezicht en gebruinde zonnebank borstkas. En blauwe plekken waren ok, maar die bloedsnee vond ik nep.

Een film over de ontluikende seksuele verlangens van een jongen van een jaar of 8/10. Een excuus voor o.a. het steeds tussendoor tonen van alwéér hetzelfde stel blote borsten en toch wel wonderlijke fantasiebeelden daaromheen. Of was het allemaal écht echt?

Verder de man die zijn winden kan laten branden als ware het een vlammenwerper (ja Jackass is er niets bij), de dikke dame (en nog wat circus), een tenensabbel-fetish, een tranenlik-fetish, een stokbroodknaag-fetish en ... ander alternatief vermaak.

Tja, niet echt mijn kopje thee. Ik vond het een geforceerde boel eerlijk gezegd, zo zogenaamd leuk. Het deed mij aan 'Jamón, Jamón' denken...

O... het is dezelfde regisseur, ah... dat verklaart het :/

Toch een keer gezien dan Het is een heel aardige biografie van een van de beroemdste bands die bestaan heeft. Wat een geweldige stem heeft Jim toch! Het blijft altijd weer genieten van de muziek van The Doors. Prachtige poëtische teksten en heerlijke psychedelische melodieën.

Het blijft jammer van de zelfvernietigingsdrang en de alcoholverslaving die tussen alle relaties kwam te staan. De manier waarop Jim in een getoond filmfragment met een stervende hond omgaat, vind ik wel tekenend voor een ongelofelijk onsympathieke kilheid, eerlijk gezegd.

En toen sloeg de waanzin toe volgens de docu, gepaard gaande met cocaïne bovenop de alcoholverslaving: het Mr Mojo-sinking tijdperk.

Zo strange vind ik Jim Morrison trouwens niet, gewoon een intelligent, kunstzinnig/ontvankelijk en alles-of-niets type. Hij leefde een leven wat veel mensen leven, zij het dat hij een carrière in de muziek had en daarmee ook nog eens beroemd werd.

Ik ben nu qua films wel even Doors-moe, het is geenszins een aangenaam verhaal.

De documentaire geeft goed aan welke elementen positief en welke negatief werkten voor de band. Een verteller doet het woord en de kijker wordt getracteerd op veel beelden van de bandleden en van optredens. Mooi en voor het grootste deel ook eerlijk.

Enkele uitlatingen halverwege en aan het slot vind ik wel wat overdreven: Hij kneedde het bewustzijn van een hele generatie? Toe maar.

Ik vond dit indertijd een geweldige film. Ik houd juist van subtiliteit en on-Amerikaanse actie. Een interessant gegeven, het verhaal in het verhaal, inderdaad net als in eXistenZ en in The Matrix, die allemaal ongeveer tegelijkertijd uitkwamen. Alleen The Matrix kreeg veel aandacht, de rest helaas niet.
De sfeer van de 'oude' tijd vind ik heel fijn en het heen en weer gereis spannend. Het leek voor mij op een 'quest' spel.
Ik wil 'm binnenkort nogmaals zien.

Een mooi drama over het leven van een tienerjongen met een vreselijke thuissituatie: een dominante onbehouwen narcist als stiefvader en een moeder die mishandelingen acceptabel vindt. De jongen moet ertussen gezond en wel zien op te groeien en dat gaat met ups en downs.
Uiteindelijk is er maar één oplossing, ontsnappen uit zo'n hel.
Een realistisch en uit het leven gegrepen verhaal, zelfs gebaseerd op waargebeurde feiten.
Een veelomvattend verhaal dat veel aspecten uit het leven van een tiener aansnijdt: school, vriendschap, dreigen te ontsporen, de relaties met de ouder(s).

Acteren vind ik erg goed gedaan door de nog zeer jonge Di Caprio en ook door Robert de Niro als de nare stiefvader. Ellen Barkin fungeert (door haar rol) meer als beeldvulling.

Mooi om te zien hoe zo'n show tot stand komt, voor wat betreft de casting van de dansers en het repeteren van de musici tezamen met Michael, tevens zijn wensen, invloed en leiding hierin.

Ook zien we dat hij een ruime invloed had op de realisatie van zijn eigen videoclips.

Zo te zien was hij een bevlogen artiest die precies wist wat hij wilde en hoe dat te bereiken.

En ook live een performer van topklasse!

Bewonderenswaardig, of je nu van zijn muziek houdt of niet.

Ik vind dit een mooi document ter nagedachtenis aan Michael Jackson.

Een wondermooie film. Traag en aandachtig, echt prachtige beelden van mensen, steden en natuur, regelmatig verrassende filmtechnieken, geweldige songs en fantastische personages.

Niet te vergeten de rustige, bijzondere dialogen en de sfeer. Het desolate, de pijn en de depressie van de hoofdpersoon was voelbaar.

Deze film voelde voor mij aan als een poëtische overpeinzing en zoektocht, in de vorm van een vreemde roadtrip. De excentrieke hoofdpersoon ontmoet allerlei (minder of meer excentrieke) mensen onderweg. In dat opzicht deed de film mij enigszins aan Broken Flowers denken.

Ik vond deze film uitermate boeiend, ondanks een bepaalde traagheid.

Vooral in de helikopterview en zwevend over de werelden was 3D heel mooi gedaan (en voelbaar), verder was het effect minder aanwezig en in de actie scenes vond ik het beeld eerder een beetje wazig door 3D. Tijdens de aftiteling kun je nog wel even lekker spacen op een heelalreisje.
Asgard en Jotunheim (en ook de ijsreuzen zelf) zijn prachtig ontworpen, elk met een eigen sfeer en kleur. De aarde kennen we natuurlijk wel, maar vooral de scenes alhier waren voor mij grappig met de theatrale en arrogante Thor die er niets van snapt.
Hier en daar wordt de mythologie flink losgelaten (behalve met Mjolnir, de hamer van Thor die hij alleen kan gebruiken als hij de juiste instelling heeft) en wordt er een twist aan de personages en gebeurtenissen gegeven, maar dat stoort niet. De vrienden van Thor zijn er duidelijk bijgehaald. Ze vertonen geen karakter en geen ontwikkeling en zijn dus voor mij slechts figuranten. Ook de aarde-personages, inclusief Jane, blijven heel vlak. Odin, Loki en Thor worden wel goed uitgewerkt zodat je met hen mee kan voelen Ik vond Heimdall eruit springen qua acteren en qua aanwezigheid en ik vond het geheel van de poort, de brug en de wachter van grote schoonheid.
Ik heb mij kortom prima vermaakt in de bios met deze blockbuster.

O ja, ik betaalde 10 euro. Normale prijs is bij ons 8 euro.
Ik vond 3D een toevoeging en het dus waard.

Jee, staat deze ook op de site? Ik vond de serie ook erg romantisch, die onmogelijke liefde waar toch af en toe aan toegegeven werd (zo onmogelijk was het nu ook weer niet blijkbaar:))
Goede (en mooie) personages, prachtige locaties en smachtende romantiek. Wat wil je nog meer?

.

Deze film kostte echt geen drol (5000 dollar) en dat is wel te zien aan de kwaliteit van het filmmateriaal

Toch interessant vind ik de kunstzinnigheid die er regelmatig qua beeld en geluid in zit. Naast de gesprekken tussen de 3 hoofdpersonen, wat bijna het enige is wat we te zien krijgen) spreekt Araki gewoon zelf via de de personages van de videokunstenaar en de geluidskunstenaar tot ons. En vooral de scene met de diaprojector vind ik qua beeld en geluid best geniaal. Interessant is ook dat de personen via hun eigen producties zichzelf leren kennen of ook afwijzen of terecht wijzen.

Verder dacht ik te bemerken dat via [spoiler de (neon) uithangborden in het eerste gedeelte ook woorden worden gesproken, waardoor ikzelf weer wat meer diepgang in de film vond.
Voor mij verbreedt Araki het verhaal hiermee met een maatschappelijke en culturele context.

Wat mij ook opvalt is dat het meisje een jongen lijkt en de jongens niet een specifiek mannelijke uitstraling hebben. Alle drie vind ik ze als het ware onzijdig, over het algemeen aseksueel overkomen en onderling inwisselbaar qua geslacht. Het gaat meer om de onderlinge, bijna platonische, liefde en de uitwerking daarvan. Ondanks dat naar de kijker toe zeker wel een seksuele spanning wordt afgevuurd door voor deze man-man-vrouw setting te kiezen en ze met elkaar in interactie te laten komen. Hoewel deze interactie vnl gesprekken en fysieke nabijheid/aanwezigheid betreft, veelal niet meer dan dat.

De vrijheid of vrijgevochtenheid van de mensen trek ik in twijfel. Zij zijn voornamelijk getroebleerd, depressief, gevangen in gewoontes en zichzelf aangeleerd gedrag. Ieder afwisselend en in een verschillende gradatie. Ook een drang tot zelfvernietiging is hen niet vreemd.
Ik vind het echter te bewonderen dat in deze film alles open en bloot op tafel komt, zelfs de diepste gedachten hierover. Wat dat betreft is de 'bewildering' voor mij zeer goed vormgegeven.

Toch maar een 4.0 gegeven, want als Araki meer geld tot zijn beschikking had voor deze productie dan had het er vast gelikter en toegankelijker uitgezien.

Volledig met David eens.
Een prachtig verhaal vol met (en zonder) menselijke waarden, keuzes en consequenties, mensen met en zonder inhoud, maar ook over obsessie, waanzin en innerlijke transformatie. Regelmatig blijken mensen achteraf helemaal niet zo te zijn zoals ze zich voordeden, herkenbaar. Alles enorm mooi in beeld (en geluid) gebracht met een opvallend contrast tussen de vorige-eeuwse western sfeer met fraaie landschappen, Mexicanen, cowboys en vee en af en toe een modern tintje zoals een hedendaagse bus, steeds verrassend.
Een interessant, goed uitgebeeld en voelbaar drama in de vorm van een meeslepende roadtrip

Een mooie intro, in iets wat op bragaglia photography lijkt (heet het ook zo in de filmwereld?), van een zwaardvechtend stel. Echt prachtig! Ook lang geleden dat ik Michael York in een film zag, een karakteristiek en daarmee altijd opvallend type, ook zijn stem:) Richard Chamberlain en Oliver Reed zijn ook niet de minsten, het is een uitmuntende cast. En ze acteren geweldig en meeslepend.

In het spel zit ook humor, gewoon door manier van uitspraak en mimiek. En door de uitspraken zelf.

"You can't go to the queen with dirty legs!" bijvoorbeeld

Plus daarbij de goede beelden en eveneens goede filmmuziek en het is een plaatje van een film geworden. Het verhaal is bekend en al vele malen verfilmd, maar dit is een goed en leuk exemplaar.

Het muziek gedeelte vond ik erg interessant. Leuk om kennis te nemen van de melodieën en zang aldaar,. Vooral de teksten van de traditionele liedjes vond ik nogal diepzinnig. Ik neem wel in ogenschouw dat een geëmigreerde altijd meer vasthoudt aan de cultuur van zijn geboorteland dan degene die er blijft wonen.

Dit is m.i. mede een uiting van een mate van heimwee en sentiment. Tijden en gebruiken veranderen nu eenmaal. In Nederland dansen we ook niet meer de klompendans en dragen we (bijna) geen klederdracht meer. En onze volksliedjes horen we ook nog amper.

Dan komen we bij het gedeelte over de Chinese inval in 1950 tot aan nu. Dit is andere koek. De manier waarop de overheerser de eigen identiteit van de Tibetanen uitbant is d.m.v. hersenspoelen en een verbod van alle eigen culturele uitingen. Op elke straathoek een schallende luidspreker met Chinese patriottische muziek, 1000 Chinese muziekgezelschappen over Tibet verspreid die dagelijks in de buitenlucht Chinese cultuur opdringen, hoe gek wil je het hebben?

Dat je voor een kwartier demonstreren 5 jaar gevangenisstraf krijgt en voor het verzamelen van volksliedjes 18 jaar is helemaal van de zotte. Laten we het dan maar niet over de martelingen hebben als je weigert het Chinese volkslied te zingen.

Informatief en goed dat deze documentaire voor dit doel is gemaakt.

Door deze twee onderwerpen te mixen is de docu afwisselend en boeiend.

Zelden (of eigenlijk nooit) heb ik een kind zo goed zien spelen, vlekkeloos en zeer expressief.

Verder vond ik de film erg goed, spannend, mooi zwart-wit gefilmd (belichtingen, contrasten), sfeervol, erg goed geacteerd en met uitgediepte karakters. Ik heb ervan genoten.

PS Leve de opname apparatuur en het uitzenden van goede oudere films door de BBC

Een apart verhaal, mysterieus. Voor mij waarschijnlijk het enig romantisch drama waarbij ik elke minuut aan de buis gekluisterd zat omdat ik wilde weten hoe het verder zou gaan en hoe het nu precies zou verlopen. Het feit dat ik zo in de film kon opgaan zegt mij dat het acteerwerk prima was en de beelden en muziek vond ik ook mooi.
Het verhaal is prikkelend om over te filosoferen. De man kon als het ware tegelijk in heden, verleden en toekomst leven en dat is het overdenken waard.
Het zit ergens tussen 3.5* en 4* voor mij. Voordeel van de twijfel

Best leuk om de enorm grote (knutsel) werken te zien. De denkbeelden in deze docu vind ik echter achterhaald: vrouwenemancipatie in de sixties, man-vrouw analyse en polarisatie, etc. Het voortdurend vastgehouden thema van deze kunstenaars betreft abstractie/mannelijkheid/ machine vs intuïtie/ vrouwelijkheid/ natuur. Ik vond de fontein (speels en kleurig) en de werken met glasmozaïeken (eigenlijk exact Gaudi-like) en de 'machinery' (RoboDock-like) mooi gemaakt.

Het gaat over mensen (de kunstenaars) die aan de bourgeoisie wilden ontsnappen (aan de medemens NB) en erachter kwamen dat men daar toch deel van is, zij het bv als producent van een gadget in de tuin van de burger of iets dergelijks. De rebellerende intentie valt dan toch uiteindelijk, na vele omwegen, in het niet.

Ik begreep er een hele poos niet veel van. Maar beter dat ik het niet begrijp, dan dat het saai is Vader houdt van dochter, op een vreemde en incestueuze manier en reist haar achterna, heeft allerlei (seks- en moord) fantasieën (of herinneringen) en komt op mij over als een psychotisch karakter, die zichzelf niet echt onder controle heeft. Daardoor en door de structuur met tijdsprongen of gedachtesprongen is het verhaal in de film wazig, voor zover er werkelijk een verhaal is.
Mooie muziek, af en toe stunning beelden, in den vreemde vooral. Intrigerende film.
Misschien verhoging als ik 'm nog eens zie, voor nu 3.5*

Een grappig gegeven: Andy, de jongen des huizes is inmiddels 17 jaar oud en het speelgoed vindt het niet leuk dat niet er meer met hen gespeeld wordt. Dankzij allerlei misverstanden ontstaat een vermakelijk avontuur.

Toy Story 1 vind ik een classic en erg leuk, deel 2 heb ik nog niet gezien. Nu dus dit deel 3:

Goede stemmen, goede sfeer, goede afwisseling tussen rustig en snel, vrij natuurlijke bewegingen in de animatie, leuke karakters, grappige en serieuzere situaties, leuke cartoon-muziek.

De geschiedenis van Lotso binnen dit verhaal vind ik erg mooi om te zien.

De animaties van Andy en zijn familie vind ik ook heel mooi en redelijk realistisch.

Dit vind ik een vreselijk drukke film en best erg overdreven geacteerd.
Het verhaal op zich is spannend, met het zieke kind wat ontvoerd is en vader en moeder die apart gevangen worden gehouden, seksueel belaagd worden en noem maar op.

Wel goede actie en mooie beelden, maar het kon mij niet voldoende boeien en het acteren kwam niet naturel of 'echt' over. Kevin Bacon leek niet overtuigd van zijn rol als bad ass, leek wel te twijfelen of afgeleid af en toe. Charlize idem dito, soms goed angstig en soms ongeloofwaardig het totaal tegengestelde. Het zal ook wel met regie te maken hebben.
Ook allerlei toevalligheden zijn een beetje storend (kind en moeder ontsnappen tegelijkertijd, hebben allebei een mobieltje bemachtigd, eh ja).

"... what gold does to a man's soul..."

In het begin heel leuke oude Latijns-Amerikaanse muziek. Ik vond het hierdoor ook wel een beetje een spaghetti-western of Zorro sfeer krijgen. Ook de Mexicanen dragen hieraan bij..

Erg goede acteurs met goede teksten en ietwat dramatische intonaties, wederom sfeerverhogend.

De beelden zijn prima contrastrijk in zwart-wit en er zijn afwisselende camerahoeken en zooms te zien.

Ook al duurt de film 2 uur, het blijft boeien.

Het is een onderhoudende roadtrip, men is op zoek en op weg naar goud. Het gaat ook over vriendschap met elementen als vertrouwen, veiligheid, verantwoordelijkheid, etc, allemaal ten opzichte van het goud (of geld, of bezit in het algemeen) en ook met wat interessante psychologische uitwerkingen.

De film is wel ietwat gedateerd en nogal gefocust op het ene onderwerp. Als er iets meer afwisseling was kreeg ie van mij meteen 4*, nu voorlopig even 3.5*