Opinions

Een prima rechtbankdrama. Tegen het eind wordt de precieze en werkelijke gang van zaken onthuld en dat is behoorlijk shocking zo te zien.
Ik vond Jodie Foster erg goed acteren, vooral de scenes in de rechtbank. De jongen die haar uiteindelijk bijstond kwam ook goed overtuigend over, met name in de laatste barscene.
De kwaliteit is die van een tv-film. Verder degelijk en goed van uitvoering.

Allereerst alle respect voor ex-kindsoldaat Kon Kelei en voor het werk wat War Child verricht.

Dan de documentaire zelf........ veel te vrijblijvend en veel te weinig regie naar mijn mening.

Alleen het laatste stuk vond ik interessant, vanaf het bezoeken van de familie in Sudan en het feest aldaar. Het eerste stuk vond ik vrijwel niet te volgen.

Misschien hadden ze even een voorstelrondje kunnen doen, want ik vond het ook al lastig om bv vader (?) en moeder (?) van elkaar te onderscheiden, dus ik had de eerste helft geen idee hoe alle (familie?) banden in elkaar zaten.

Er werd een handycam gebruikt met veel vlekken op de lens (gelukkig zijn daarmee maar enkele scenes gefilmd), de montage is warrig (wie zijn dit, waar zijn we precies en waar gaan we nu weer heen?), dit is de badkamer (who cares?), een puberjongen wordt minutenlang gekieteld door vrienden/kennissen (saaaai). En de voice over klinkt ook al niet enthousiast, zeg maar lethargisch.

Ok, misschien wat leuke plaatjes gezien en de eend die wild rondwentelde in een modderige greppel was ook erg leuk.

Ik ben helemaaaal geen Beatles fan (op wat songs na, zoals 'Come Together':)), maar deze film vind ik best erg leuk. De liedjes passen goed in het verhaal en de zang vond ik natuurlijk, mooi en met emotie uitgevoerd. Ook de choreogafieën zijn geweldig.

De beelden zijn verder fantastisch, kleurig en soms knap gedaan (bv de slowmotion rugby training, terwijl het meisje gewoon op normaal tempo ertussen loopt en zingt.

Een leuke Engelse film dankzij het platte Liverpool accent en met de juiste sfeer van zo'n oude industrie/havenstad. Zo worden ook meer maatschappelijke onderwerpen aangesneden:

Uncle Sam, 'het systeem', Vietnam, soldaten/leger, oorlog en 'stop the war' acties.

Ik vind dit toch wel één van de betere jeugdfilms. Het acteren vond ik goed, op de lerares na, die deed het vreselijk slecht. Melissa en Jordi kwamen zeer overtuigend over op mij. De muziek vond ik ook heel ok.
Brainpower! Kan die man ook niet vaker op het doek? Hij heeft een krachtige, doch naturel, uitstraling.

Het onderwerp, gebruik van drugs, wordt alleen op een soort van xtc met speed-effecten toegespitst, waarom eigenlijk? Slechte research, als je het mij vraagt. Alles wat je dagelijks gebruikt en/of nodig hebt om de dag vooruit te kunnen is een verslaving, dus over die xtc werd behoorlijk moraliserend gedaan, vond ik. De (soms/vaak onterechte) angst en onwetendheid van de ouders werd daarbij dan weer goed uitgebeeld. En ja hoor, giftige pillen op een houseparty, hoe cliché en belerend. Het drugsgebruikend milieu vond ik wel aardig kloppen (dealen etc), hoewel de gezamenlijke slappe-lachbuien wat mij betreft alleen op wiet of alcohol wezen. Ik zag niemand wazig doen, iedereen bleef heel alert.
Ik vond het verhaal verder afwisselend genoeg om geboeid te blijven en bij tijd en wijle ook ontroerend.

"De man is weg, maar niet de waarheid"

Deze documentaire lijkt qua stijl op een detective gekruist met een rechtbankdrama, vooral het laatste.

Politie onderzoeken, de zaak bij de burgerlijke rechtbank en het militaire hof worden op de voet gevolgd en getuigen komen ook daarbuiten aan het woord. Onverklaarbare letsels worden belicht en de als vreemd ervaren reacties van de Congolese regering op de moorden eveneens. Vooral de politiechef is verdacht.

Het politieonderzoek wordt flink te kijk gezet, want de antwoorden roepen steeds meer vragen op.

Waarschuwing: de docu bevat enkele beelden van bebloede, vermoorde mensen.

Het is goed dat deze docu laat zien dat er wel aandacht aan de moorden wordt besteed en hoe dat gebeurt. De montage is goed gedaan en de sfeer aldaar komt goed naar voren.

Vanaf 1996 was het verboden muziek te luisteren? Wist ik niet en is toch weer niet te geloven zeg. Pas in 2004 na verkiezingen werden de restricties weer afgeschaft.

Een aardige documentaire over wat de Afghaanse Idols op dit moment betekent en wat muziek en dansen betekenen (nu en vroeger) in die cultuur. Het is sowieso wel interessant om kennis te nemen van de denkbeelden van een andere cultuur, hoewel sommige dingen mij nog steeds erg verbazen.

Het staat wel erg ver weg van mij. Ik moet er niet aan denken zo te moeten leven.

Dit is al de zoveelste jeugdfilm die ik zag in enkele weken tijd die een ongelofelijk ongeloofwaardige dub blijkt te hebben.
De ingesproken stemmen van kinderen gaan wel, die van vrouwen ook, maar alle oudere mannen hebben de stem van een jolige eerstejaars student. Kinderen zullen het niet snel opmerken, maar voor volwassenen is dit toch sowieso niet te pruimen? En dan ook nog daarbij de toneelachtige, autocue-oplees intonatie…. Dit heeft minimaal een heel punt invloed op mijn waardering. En de muziek en overige sound…, tja.

Acteren kun je dus eigenlijk alleen aan de mimiek aflezen, maar dat zag er wel goed uit. Overige beelden zijn ook prima. Het verhaal is een leuk feelgood verhaal met veel voetbal en veel honden.
En een hond mag als het nodig is zomaar tijdens de wedstrijd de doelman vervangen. Huh?

De start van de documentaire, de powerpoint presentatie voor het personeel en de info over hoe artikelen voor het blad intern besproken worden, vond ik nog wel interessant.

De verdere inhoud echter…...

Dit soort bedrijfsfilms maakten en hielden ze bij ons op werk intern. En terecht.

De documentaire is mij overigens te idolaat van het eigen product, een soort commercial eigenlijk. Afgewisseld met veel (bijna uitsluitend) voor mij oninteressante personeels-interviewtjes en dito on-the-job filmopnames. Daardoor leek er te weinig sprake te zijn van enige regie.

De wereld van Libelle.....… Eh nee, ik vond 't in het geheel niet boeiend.

Respect voor het blad, dat al zo lang bestaat, that's it.

Hoe traag de film ook was, ik vond 'm erg spannend en werd ook nog eens steeds op het verkeerde been gezet, heel gaaf. Een psychologisch gevecht zonder winnaars. De vrouw had haar eigenwaarde verloren en verkocht zich (of speelde dit vnl om de man te kwetsen), maar dan nog had zij blijkbaar veel verloren bij haar man. De man heeft na de onderdrukking van zijn vrouw er blijk van gegeven ook niet veel eigenwaarde te bezitten. Hem restte slechts nog het zitten in een stoel treurend over zijn herinneringen.

Heel aangrijpend: het kind dat sterft, de gedachten en gevoelens eromheen en de rituelen die uitgevoerd worden voor de begrafenis, het wassen van het dode lichaam bijvoorbeeld.
Als je ooit (een) sterfgeval(len) van dichtbij hebt meegemaakt zijn dingen als deze herkenbaar.

De kinderen acteren naturel en de sfeer is erg goed tot stand gebracht. Het keiharde zwervers- en bendeleven van de straatkinderen ziet er erg realistisch uit.
De beelden zijn goed, soms een animatie tussendoor en de score is passend, niet opvallend.
Een rauw portret van de onderlaag van de maatschappij en een uitlichting in het bijzonder van dood en rouw, naast fantasie en dromen van de kinderen om de werkelijkheid draaglijker te maken.

"All I want to do is to wake up from this dream!"

Goh, wat een fraaie uitvoering. De kijker wordt overspoeld door een zee van regenboogkleuren, waarbij de belichtingen, en schaduwen dus, erg mooi in balans zijn, zodat het niet overschreeuwt maar verzadigend werkt. Prachtig!

Ik had deze nog in 3D willen zien, maar het is er niet van gekomen. Toch wel jammer.

Het verhaal is bekend. Goede acteurs, prima gecast, fantastische kostuums, make-up en entourages.

Enkele geanimeerde karakters vind ik nogal druk, van mij hoeft de humor niet zo cliché in ADHD gedrag van side-kicks gezocht te worden. En van bombastische filmmuziek hou ik ook niet echt. Gelukkig werd dit afgewisseld met rustiger periodes, maar toch was het vaak overheersend aanwezig.

En het eind is weer eens behoorlijk overdreven voorspelbaar spectaculair.

Vanwege de visuele kicks en het spel en kostuums/make-up van Johnny Depp kom ik toch op 4*

Een van de beste films aller tijden voor mij. Zeker voor die tijd, 1979, ongelofelijk.

Het geluid is werkelijk fantastisch, met vooruitstrevende soundscaping en met herkenbare geluiden waarop nu, 30 jaar later, nog steeds in bv industrial en distortion/noise muziek voortgeborduurd wordt.

Ook de overige muziek en sound is erg mooi, gedurfd en passend (inclusief samples van ademen, hijgen, beepjes en bleepjes, etc).

Van de beelden kun je hetzelfde zeggen, pure kunst. De binnenzijde én buitenzijde van het schip en de grot op de asteroïde zijn prachtig: met glanzende metalen, organische vormen, stoomstralen, geweldige handycam effecten en uitstekend toegepaste filters voor allerlei suggestie.

Tevens is er een goede combi van voortdurende spanning en intrige.

Het verhaal bevat ook het een en ander aan symboliek (bv 7 bemanningsleden, een kat)

Een zeer goede film, blij dat ik ‘m weer eens gezien heb na jaren.

Een interessant familiedrama.

Het betreft 'gewone' mensen met hun mogelijkheden en onmogelijkheden, met hun vreugdes en frustraties, hun liefdes en afkeren. Ieder heeft z'n eigen vastgeroeste (of onaangepaste) gedrag wat voor problemen zorgt. Daarbij een coming-of-age van de jongste zoon.

De film zit goed in elkaar en geeft een goed inkijkje in de individuele levenshoudingen.

Ik vond het boeiend om naar te kijken.

Ik vind het altijd wel boeiend als mensen over hun leven vertellen. In deze docu levert het een oprecht portret op van enkele hippie gezinnen uit de jaren zestig. Het betreft niet alleen rozengeur en maneschijn.

Dus in dit geval zeker leuke herinneringen, maar ook minder fijne of ook bizarre verhalen, over leven en dood, vreugde en pijn en verdriet, zwakte en kracht. Veel komt ter sprake en ik vind het allemaal interessant, ook omdat de mensen in de docu zo verschillend van karakter zijn, dat maakt het afwisselend.

De huidige toestand van de kinderen van toen, geestelijke en lichamelijk, wordt niet vergeten en ook besproken. Het viel mij op dat de kinderen van de dominant aanwezige ouders zich over het algemeen meer in zichzelf terugtrokken. Dit lijkt mij een logisch gevolg.

Het resultaat is een aardig indringende impressie van een tijdgeest en het residu ervan.

Omdat het zo veelzijdig is en openhartig en no-nonsense wordt gebracht, vind ik de docu 4* waard.

"Ik ben een witte raaf. Mensen zoals ik heb je bijna niet meer in omroepland." ... aldus Frans.

Mensen, mensen, wat een (aan)klachten. Alles is een probleem en overal is het hetzelfde. Maar gelukkig heeft Frans Bromet de oplossingen. Of nee..... toch niet. Geen enkele zelfs.

Een docu die alleen de stand van zaken toont welke iedereen al weet. Het verschrikt wakker worden uit de mooie droom van de verzorgingsstaat. Niets is goed, werkelijk niets, niets, niets én daarbij:

niets deugt. Foei. Thuiszorg en bejaardenzorg en scholen en woningen en..... en.....

De documentaire bestaat voornamelijk uit praatjes op locatie met mensen die meestal in het kort hun mening uiten. Niet echt diepgaand of onderbouwd, oppervlakkig.

Daarna komt Laura weer aan het woord, over thema's zorg en onderwijs. Hee, dat was toch al ter sprake geweest?

En toen werd het een video voor in het familiearchief, met de lokale dorpspolitiek als thema. Laura stelt wat kritische vragen, maar die vallen bij haar vader in het niet en leveren weer dezelfde vastgeroeste (anti) meningen als antwoord op.

O ja, bouwen kost geld, wie wist dat nog niet? En telefoneren ook al! Maar met de oplossing (?) van Frans kost het telefoneren slechts een x-aantal keer zoveel als nu. Misschien is leren mailen een optie? Of valt er dan weer te weinig te klagen voor in de film?

"Alles wat groeit, noemen we kanker" is één van zijn motto's. Pfff vermoeiend, dat volbloed pessimisme.

Tot slot: Bromet is echt NIET geschikt als verteller, het klinkt vreselijk... lethargisch. (lol)

'Alles van waarde' vond ik behoorlijk waardeloos.

"It's been a humbling experience"

Je wordt wel op jezelf teruggeworpen tijdens zo'n expeditie. Een schuilplaats bouwen, voedsel vergaren en het blijkt dat de hele dag besteed moet worden aan het laatste.
De docu duurt 120 minuten, waarvan 115 minuten gevuld zijn met gedachten van de avonturier over dieren doden en/of dieren opeten.
Misschien had hij zich vooraf toch nog wat beter kunnen informeren over meer eetbare planten, bloemen en wortels. Hij was slecht voorbereid, had bijvoorbeeld verwachtingen over veel zalm in het meer, wat er helemaal niet was. En voortaan een schepje in de rugzak om knollen uit te graven in plaats van met je vingers in de harde grond + een determinatieboekje (zou ik zeggen)
De beelden van de natuur zijn overigens schitterend.

"De bessen en blaadjes raken op als het kouder wordt"... eh, ja èn? 100 jaar geleden hadden mensen ook geen koelkast.

Op zich een keer goed om vastgelegd te zijn, maar of het veel waarde heeft? Misschien psychologisch gezien. Maar de man kan wel héél erg slecht tegen alleen zijn of tegen naar zichzelf in de figuurlijke spiegel kijken. Hij zoekt constant anderen om zichzelf vervulling of bevestiging te geven. Hij had miljoenen verwachtingen: "de natuur geeft om mij, de natuur zorgt dat ik mij niet eenzaam voel, de natuur zorgt ervoor dat ik te eten heb". Wat blijkt? De natuur geeft niets om hem, is zijn bevinding.
Ik denk dat ondervoeding ook wel psychische problemen met zich mee bracht, hallucinaties en depressie. Het eind lijkt op de film Into the Wild, een goed gekozen titel dus.

Na 50 dagen houdt hij ermee op en wordt netjes opgehaald door het watervliegtuig na een belletje.
Into the Wild? Ja hoor

Lol, dat viel mij ook op, dat horloge (en dat geweer om af en toe een eekhoorn uit de boom te schieten en nog wat niet-natuurlijke dingen zoals verjaardagspost midden in de wildernis)

De film deed mij denken aan de stijl van Law & Order, een serie waar ik eens best met plezier een poos naar gekeken heb. Het verloopt volgens een vast concept, hoewel bij L&O na het vinden van de schurk altijd nog de aanklacht en een rechtszaak erachteraan volgt. In deze film is dat niet het geval: er is iets gebeurd en de zaak dient opgelost te worden, klassiek.

De scene waarin men met de computer controle krijgt over een camera van de ontvoerder, vind ik wel erg vergezocht en onwaarschijnlijk. Verder gaat de Russische geheime dienst niet achter de schurk Soneji aan, agente kan niet op de banden schieten en heeft een reactiesnelheid van minstens 10 seconden op een aanwijzing, de politie kan niet ingeschakeld worden om de wegrijdende auto met Soneji te traceren en op te sporen...
Het zaakje hangt dus van toeval en onwerkelijkheid aan elkaar.
Dit mag echter de pret niet drukken, wat blijft is een leuk opsporingsverhaal, ook mede dankzij een onverwachte plottwist.

Morgan Freeman acteert goed, Monica Potter zag ik niet eerder, maar zij is een aangename verschijning. Beelden zijn prima en de muziekscore is passend gewoontjes.

Crazy breakcore, Onderhond


De eerste 10 minuten in deze film was ik gebiologeerd door het geluid. En verderop ook nog weleens (ritmisch, melodieus of orkestraal), ook weleens niet (schelle, niet passende sound).

Tot en met het bezoek aan de Indianen vond ik de film waanzinnig interessant. Ik kon mij tot daaraantoe volledig met Eddie vereenzelvigen (zijn zoeken naar waarheid, geweldig), inclusief zijn desinteresse voor de voor hem storende vrouw, maar weer niet met zijn totale desinteresse voor zijn kinderen. Daarna vond ik het verhaal lachwekkend en niet boeiend, hoewel de effecten het verder prima deden voor mij. Ik zag het tweede deel dan maar meer als een trip in plaats van als een zogenaamde werkelijkheid. In dat opzicht kon het juist goed een verdere LSD trip voorstellen, maar dus juist niet die semi-horror werkelijkheid. Ik had liever dat het in zijn geheel een hallucinante film was gebleven en dat er meer aan de fantasie was overgelaten.

De zandstorm trip was fenomenaal en ik moest denken aan de witte gezichten van de Indianen en dat deze hieraan refereerden omdat zij allemaal de gezamenlijke trip hadden beleefd.

Voor de rest ben ik het geheel met Johan1 eens, ook je laatste alinea, ook de verwijzing naar Enter the Void. Zou Gaspar de inspiratie voor zijn flitsende beelden hier vandaan hebben?

Een interessante 'who dunnit' annex rechtbankdrama, gebaseerd op ware feiten.

Qua kwaliteit vond ik het een goede tv-film. Goed geacteerd door Hayden Panettiere, zij moest het hele spectrum van emoties doorlopen en uitbeelden, knap gedaan.

Of Amanda terecht veroordeeld werd (samen met een vriend) voor de moord blijft volgens deze film toch enigszins in het midden. Er blijven onzekerheden in de bewijsvoering en dat is interessant om te zien.

Ik vond het wel reëel uitgewerkt hoe zo'n onderzoek kan verlopen tot aan deze uitkomst.

Ik vond deze wel meevallen. Een eenvoudige maar indringende weergave.

Hoewel ik niet in klopgeesten of bezetenheid geloof (eerder in de nog niet gekende mogelijkheden van de menselijke geest zelf) vond ik hier aardig in beeld gebracht hoe de waarheid altijd naar boven komt, desnoods met geweld en zich niet laat tegenhouden. "Truth will out" zogezegd. Triest voor Betsy dat ze door haar vader misbruikt is en dat haar moeder de zaak onbespreekbaar liet. De moeder vind ik trouwens de ene echte enge in deze film. Waarschijnlijk gebeurde het op (of vanaf) de leeftijd van het kleine meisje dat Betsy steeds voor ogen kreeg. .
Nog triester dat Betsy met de (wat mij betreft pedo-)leraar trouwt en dat ze een dochter krijgen die hetzelfde overkomt. Betsy's intuïtie zegt, zoals we op het eind zien, dat haar dochter ook weer door de vader misbruikt wordt. De geschiedenis herhaalt zich.

Rachel Hurd-Wood is een mooie rijzende ster. Deze rol was niet al te eenvoudig en ik vond haar naturel en overtuigend overkomen. Nergens had ik het gevoel dat ze acteerde.

Een goede film! De soundtrack alleen al is de moeite waard, met veel mooie (love)songs en fijne overige muziek en deze past wonderwel bij de toch wel artistieke beeldmontage en de zwartkomische, luchtige sfeer. Het leven van Harvey ging evenwel niet over rozen.

Ik vond de film uitermate boeiend en de tijd vloog voorbij. De aandacht voor detail (waarschijnlijk tekenaars eigen) en de humor die zit in het uitvergroten van het doodnormale vond ik opvallen. ‘De kunst van het luisteren’ vond ik een mooie slogan. Je moet wel van dit soort elementen houden om de film te waarderen.

Ondanks de downs (naast de ups), de aangrijpende eenzaamheid en hier en daar een ‘writers bloc’ in Harvey's leven was dit voor mij een ‘feelgood’ film. Leuke dialogen met af en toe slimme woordgrappen en lekker excentrieke en nerdy personages.

Een herziening zou geen kwaad kunnen vanwege de vele dingen die te zien zijn in deze film. Voor nu 4*.

Tsja, uit het leven gegrepen....
en het moddert maar voort.

Jammer dat de vader het niet breed heeft, maar moet hij dan zijn kinderen (+ iedereen in zijn omgeving) steeds als een razende de huid volschelden? Misschien zouden cursussen woedebeheersing en agressiehantering baat geven.
En jammer dat de moeder liever met mannen rommelt dan dat ze bij haar kinderen is. Maar wie weet, misschien kennen ze haar later nog wel van een foto.

Heel realistisch dus, want je zou ze kost moeten geven die hun kinderen, partner en verdere omgeving zo tegemoet treden.
Triest voor de kinderen.

Ik heb met aandacht het spektakel gevolgd.

Het plot is prima en bij tijd en wijle spannend (behalve het super voorspelbare en onnatuurlijk uitgerekt en over-the-top eind). De technieken zijn die van een gemiddelde TV-film, niets bijzonders. Het verloop en de indeling deed mij aan CSI denken, puzzelen en zoeken. De special effects vind ik in CSI echter beter.

Ik vond het wel lekker wegkijken, hoewel een lange zit.

Het boek zal wel weer beter zijn in dit geval.

De reeks van Angelique vind ik een serie echt zalige avonturenfilms.

Mooie mensen, mooie plaatjes van diverse delen van de wereld (en de zeeën), goede kostuums en spannende avonturen. En niet te vergeten: heel veel romantiek.

De boeken zijn net zo leuk om te lezen.

Ik heb de films nog op video, maar misschien is zo'n dvd-box wel een idee voor mij

Een Brits drama, in heftig dialect gesproken, over een jongen die in de reclassering zit en via zijn ambtenaar kennis maakt met whisky's van het betere soort.

Een mix van het dagelijks leven: narigheid, leukere dingen, soms humor, soms geweld. Vooral de vriendengroep beleeft grappige en avontuurlijke dingen.

Goed geacteerd door niet-acteurs. Een goed getroffen sfeer en geloofwaardige types.

Met een kritische noot naar de maatschappij.

Mij viel op dat de jongen zelf met 2 maatstaven meet. Als een meisje iets steelt vindt hij het niet juist, maar als hij zelf iets steelt wel bv.

Een interessante invalshoek over de onzichtbaren/onaanraakbaren, de Paria in India, maar tegelijkertijd over de hogere klasse net zo goed: klassenonderscheid en niet inleven in elkaar.

De film is zo apart dat ik het wel 4* waard vind.

De regisseur las een psychiatrisch rapport en maakte er een film van? (edit: o nee, gebaseerd op een waargebeurd verhaal)
Het gaat over een dag uit het leven van een dwangmatige moordenaar, op die ene dag dat hij niet in de gevangenis zit. Zijn verleden is plausibel, een in de steek gelaten kind/baby met een gestoorde emotionele ontwikkeling, schijnt vaker zo te gebeuren.

Het thema angst komt naar voren in de angst die de slachtoffers hebben en waar de hoofdrolspeler op kickt. Zijn eigen angst wordt ook belicht. Wat ik fascinerend vind is zijn tunnelvisie en zijn zeer dwangmatig denken en handelen. Tegelijkertijd is zo'n leven voor mij oersaai. Buiten zijn gedachten aan moorden (en de roem die hem ten deel zal vallen vanwege zijn heldenstatus hierin) bestaat er helemaal niets voor hem, al zijn handelingen zijn op het voorbereiden, plegen en afronden van moorden gericht, zonder uitzondering.
Ik herkende de psychopathische slager uit Carne en Seul contre Tous van Noé hier zeker in.

Het realisme maakt dat het aangrijpt. Ik vroeg mij alleen af waarom de mensen niet veel tegenstribbelden (ik zou mij doodvechten of ontsnappen), sterker nog, er was een moment dat het meisje hem wilde kussen.
Ik vind het verder onbegrijpelijk dat bij sommigen op dit forum het toedienen van vele messteken aan het meisje hen helemaal niets doet. Zelfs de moordenaar gaf over

Voor 1983 vind ik dit een zeer innovatieve film qua cameravoering en verteltrant.
Het camerawerk en het casten van de hoofdrolspeler zijn echt fantastisch. De camerahoek van schuin boven of schuin onder geeft mij het gevoel dat je loopt met het hoofd licht gebogen naar de grond kijkend of schuin in de lucht kijkend, wat ik voel als hoe de hoofdrolspeler de wereld ziet en hoe hij niet normaal recht vooruit kijkt.
Ook dat er vrijwel niet gesproken wordt, alleen door de verteller (de moordenaar) en via beeld en muziek, vind ik apart.

Het enige minpunt voor mij is dat ik niet graag naar een realistische moordenaar kijk en mij blijf afvragen waarom regisseurs juist dit in beeld wil brengen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de eerste 25/30 minuten niet gezien heb. Ik heb wel het idee dat ik de film kan waarderen op de rest.

Zo verschrikkelijk slecht vond ik het niet. Het is wel te zien dat er waarschijnlijk geen groot budget was, op bijna alle fronten is het eigenlijk wat minder dan gemiddeld. De cast is mij onbekend en het acteren niet altijd even goed. Camerawerk was regelmatig té schokkerig en soms zag ik een flaw in montage (beeldcontinuïteit). De decors vond ik wel mooi met apocalyptische uitstraling, net als bepaalde effecten (explosies en kometen die inslaan). Ook kleding en make-up ziet er goed uit.

Heel kunstzinnig. Deze film heeft meerdere invalshoeken, SF, fantasy, symbolisch, maar voor mij vooral drama. Het drama steelt de show, zit fantastisch in elkaar en grijpt aan.
Daarnaast is de vormgeving heel fraai en verrassend.

Als je de film als SF beschouwt zullen een aantal dingen niet kloppend te krijgen zijn (fysica). En als je de film als symbolisch beschouwt kun je er eigenlijk alleen maar vanuit gaan dat de hele film (of vanaf het ongeluk) in de fantasie plaatsvindt en dat dus de ontmoeting tussen Rhoda en John slechts plaatsvond in de fantasie van Rhoda. De SF elementen zijn echter m.i. te realistisch neergezet om ook symbolisch te kunnen zijn (radio en tv broadcasts, reactie van familie op het vertrek van Rhoda).
Ik zie de film het liefst als (niet geheel kloppende) SF, waardoor het drama in de realiteit van de film zou kunnen blijven bestaan. De opgeroepen vragen zijn dan voor mij (filosofisch) het meest prikkelend. Als tweede keus zou het dus voor mij (bijna geheel) fantasy kunnen zijn, inclusief het drama binnen deze fantasie. Ook heel fraai en diepzinnig.

De beelden van de natuur waren prachtig, zoals ik ze zelf graag zie en fotografeer. De dromerige, trippy beelden vond ik ook fraai, een beetje VJ-achtig. De dieren (als in totem, natuur en constellaties) kwamen hier goed en indringend tot z'n recht.
Maar dan de personages: een emotieloze en daardoor voor mij niet geloofwaardige man, een onaantrekkelijke wild psychotische vrouw ......, niet mijn ding.
Met deze uitwerking van de schuld en boete vraag kon ik mij in het geheel niet identificeren, gelukkig maar.
Bovendien hoeft voor mij niet ELKE fantasie in beeld te worden gebracht, puur om gewoon te uiten, zonder reden, of met andere motivaties zoals shockeren. Wat mij betreft mogen sommige dingen binnen de fantasie regionen blijven en behoeven niet tot "kunst" te verworden.
tekst

De soundtrack is al de moeite waard. Doe daarbij het verhaal en het werk van de fotograaf en kunstenaar en het is genieten geblazen. Ik hoorde mooie uitspraken over 'licht'. Alle kinderen in het ouderlijk huis van Corbijn waren volgens een zus stuk voor stuk wat eenzaam en op zichzelf aangewezen en het weinige praten veroorzaakte beter kijken en de omgeving observeren. Een interessante stelling.

En er worden meer familiebeelden en achtergronden over de levensinstelling en -keuzes van Anton getoond.

Ik hou wel van dit soort intieme, warm menselijke portretten.

PS: Mooie uitgebreide recensie, Zinema