Opinions

Een prachtig uitgevoerde film. De fantasie van een meisje is groter dan de grauwe werkelijkheid en daardoor kan zij ontsnappen (en bv haar moeder helpen). Is het wel fantasie? Ik vraag mij af waar de (wijsheid van de) aluinwortel eigenlijk vandaan kwam. En hoe kun je ontsnappen door een gesloten deur? Dit kan dus alleen maar fantasie zijn en ze kon de kamer niet uit. De betekenis en functie van het labyrinth bleef aan de oppervlakte. Zelf vond ik verder de wezens een tikje te eng om door een meisje van die leeftijd liefgehad te worden. Ik geloof het dus eigenlijk niet (het verhaal is niet kloppend te maken én in fantasie én in realiteit).
Goed om deze film een keer gezien te hebben, vnl voor het uiterlijk, maar ik hoef 'm niet nogmaals te zien.
Ik heb in het genre (qua verhaal + uitvoering) bv 'A pin for the butterfly' veel hoger staan. Of La Vita e Bella.

Een fijne Hitchcock film. Goed en overtuigend geacteerd en de sfeer is op een subtiele manier goed suspenseful. De film heeft ook best een vrolijke en luchtige sfeer.
De dialogen spingen eruit, maar ook de zwart-wit beelden en soms opvallend karakterisieke personages spreken aan.

Aangezien het decor voor het grootste deel slechts bestaat uit het interieur van een trein zijn de gesprekken belangrijk, die vreemd genoeg vaak naar alle kanten afdwalen en daardoor best vervreemdend werken. Ook wordt lukraak door de trein gedwaald, waardoor het een indruk geeft van impressies in plaats van een doordachte en gerichte zoektocht. Zelfs de trein wordt op een gegeven moment als personage gezien en beschreven.

Bij het waarnemen van reizigers tijdens de speurtocht worden allerlei spontane aannames gedaan, een beetje zoals het brein associatief kan werken en met weinig middelen of vastigheid veel ruimte wordt benut. Hierdoor is de film voor mij boeiend e­­n erg interessant.
­Ondanks het flauwe einde toch 4* voor het voorgaande.

Een heel mooi en ontroerend verhaal over twee geliefden en hun onmogelijke liefde, dit door een nare vervloeking. En ook met een komische noot op zijn tijd.

Tijdens de intro denk je al dat er iets niet klopt, Alan Parsons in de Middeleeuwen, maar goed, alles went. Ik kreeg verder een beetje een hekel aan die schreeuwer, Leon McKern.
Echter Rutger Hauer en Michelle Pfeiffer schitterden in deze film en maakten alles weer goed, en jawel, Matthew Broderick (in mijn ogen) ook.
Zonder de toch wel gedateerde uitvoering zou de film bij mij nog iets hoger scoren, maar het romantische sprookje, tezamen met de mooie beelden en de avonturen zijn mij zeker een 3.5 waard.

Een thriller die spannend is op z'n tijd en een goed opgebouwde oncomfortabele sfeer heeft.
Prima acteurs voor de rollen, o.a. Samuel Jackson als agent Turner die zijn buren terroriseert, best een origineel gegeven.
Beelden zijn goed, soms mooi en apart gekleurd en de score is soms gedurfd en vaker gewoontjes.

Het verhaal bevat af en toe te veel toevalligheid of ongeloofwaardigheid.
Aan het eind belt het slachtoffer bv Turner, waarom belt deze niet aansluitend 911 met die telefoon? En de ene keer is Turner een kille man en koelbloedig moordenaar, de andere keer is hij een emotineel geëngageerd type, voor mij minder geloofwaardig qua karakteruitdieping.
In totaal vond ik film echter best onderhoudend.

Ehm, voor wie is dit eigenlijk gemaakt? Voor kinderen vind ik het niet echt aan te raden met ordinaire situaties en teksten, zoals kontjes loeren en in bloesjes kijken en poep- en plashumor. Voor volwassenen is het wellicht nog eventueel te doen, maar de humor is erg flauw en onderwerpen, taalgebruik en acteerwijze behoorlijk simpel. Het is gewoon niet 'mijn ding' denk ik.

Alleen de liedjes vind ik grappig en muzikaal gezien de moeite waard. dansjes vaak weer minder. Het musicalaspect vind ik dus nog wel enigszins geslaagd.

Improvisatie is een hoog level van échte zelfexpressie, want je creëert in het moment, terwijl je alleen bent

Leuk zo'n documentaire in het teken van klassieke muziek, waar de klassieke jazz ook onder blijkt te vallen, over een concertpianist met de status van een popster.

De docu is veelzijdig, gaat o.a. over het leven van Lang Lang, zijn (eenvoudige) komaf, zijn (eveneens muzikale) ouders en zijn eerste inspriratie uit cartoonmuziek toen hij twee jaar oud was.

Op zijn negende ging hij al naar het Nationale Conservatorium van China te Beijing.

Ook komt zijn huidige leven aan bod, nu hij beroemd is en veel met pers en media te maken heeft.

Nog steeds een leven van hard werken overigens, hoewel de piano zijn lust en zijn leven is,

naast zijn werk aan en voor Stichting Lang Lang, welke zich inzet voor het ontwikkelen van muzikaliteit bij kinderen van over de gehele wereld.

Sommigen vinden zijn stijl te bombastisch en te theatraal. Anderen vinden zijn spel veel enthousiasme en levenslust uitstralen. De docu is dus kritisch genoeg en laat verschillende commentaren horen. Er is ook een cultuurverschil dat belicht wordt, net als het van elkaar willen weten en leren van technieken, een toenadering.

Een leuke sprookjesachtige kinder/familie film, waarin je meteen wat schaaklessen meekrijgt in de vorm van een magisch levend schaakspel en ziet dat die kennis op school en in het leven van nut kan zijn.
In het verhaal raken realiteit en fantasie elkaar en het spel vormt een mooie parrallel met het dagelijks leven.
En uiteindelijk heeft de fantasie het meisje geholpen sterker in het leven te staan.
De tweeledigheid van 'de koningin' vond ik een mooi symbool, zwart en wit in het spel en natuurlijk gewoon het meisje zelf: koningin van haar eigen leven..
Mooie ton-sur-ton decors en kostuums, verzorgd geluid en theatraal acteerwerk, maar dat hoort bij de koninklijke setting.

Een evenwichtige combinatie van drama en humor (een tikje absurd). Door de humor worden de zware onderwerpen niet te zwaar en blijven ze wel uit het leven gegrepen. Leuke personages en grappige gebeurtenissen. Diverse personages krijgen een achtergrond mee om met ze mee te kunnen leven.

Goed qua opbouw en afwisseling, mooie opnamen (binnen en buiten), prima geacteerd.

Lekker plat Amsterdams (... deed me een beetje aan een show van Najib denken).

Een van de betere Nederlandse films voor mij. Een goed verhaal over de relatie vader-zoon en het verwerken van het verlies van hun vrouw/dochter en moeder/zus, ook over het aangaan van nieuwe relaties.

Overtuigend geacteerd, passende sound/muziek en heel aardige beelden met wat aparte close-ups.

Dai Carter was mij nog bekend. Hij speelde ook in De Passievrucht.

Goed geacteerd en blijvend spannend, soms een enkele onwaarschijnlijkheid.

"What's that?
I dont know.
Read the directions.
There are no directions."

Heerlijke kinderlogica. Daarbij: luv fantasy, ook al is dit een film met kinderen in de hoofdrol. Juist door hun (gespeelde) onbevangenheid kan ik mij echt even verliezen in zo'n verhaal, waarin allerlei vreemde gebeurtenissen als normaal worden aanvaard en puur worden ervaren. Wonderlijk dat in deze film een stoffen konijn als 'alien' vanuit de oceaan verschijnt. Wat een snoepje
Het blijkt later de White Rabbit uit Alice in Wonderland voor te stellen en weer wat later gaat het over de mogelijkheid van tijdreizen en dat door de toekomstige mens.
En toch is deze opeenvolging van fantasieën niet teveel, het loopt perfect in elkaar over. Soms deed het mij een beetje aan Donnie Darko en The Box denken, met bv die transparant blauwige materialisaties.
Broertje en zusje maken via het konijn kennis met een (super)kracht, telekinese. En ook telepathie en communicatie met dieren via gedachten, tevens inzichten die toepasbaar zijn in techniek.
Het eind vond ik prachtig en nee, zeker niet te sentimenteel, wel ontroerend.

Episch.
Tom Cruise speelt een psychisch gehavende en daarmee schier onoverwinbare legeraanvoerder. Hij leeft als iemand die denkt niets meer te verliezen te hebben. Maar is er niet altijd toch nog iets te verliezen?
Dit alles in een verhaal over waar het lot iemand kan brengen en dat dat gewoon goed is, hoe onwaarschijnlijk het misschien ook lijkt te zijn. Hoe mensen in deze film de gebeurtenissen aanvaarden en daarin groots zijn en blijven vind ik echt prachtig en vol van inspiratie.
Ook hoe iemand weer tot zichzelf en tot (mede)menselijkheid kan komen door wat hulp van buitenaf is hier prachtig vertolkt. Wat een geweldig verhaal en wat een geweldige sfeer. On-Hollywoods, mede dankzij de Japanse acteurs en aankleding en acteerwijze.
Reken wel op veel actie, strategie en vechtkunst.

De beelden vind ik waanzinnig mooi, de score eveneens goed ingevoegd en sfeerverhogend. Tom Cruise speelt hier inderdaad ook wat mij betreft zijn beste rol.
Ik hou erg van zo'n avonturenverhaal, welke niet een standaard blockbusterformule en -uitvoering heeft en waarin een sfeer van epiek tezamen met melancholie heerst.

Bizarre film. Het is een rustige, zeg maar trage film over de band tussen een jongetje en een meisje, een band gebaseerd op wederzijds helpen in overleven en/of aanvaard worden. Dit gegeven vind ik heel boeiend. Het lijken twee uiterste mogelijkheden van één karakter te zijn, als gepolariseerde uitingsvormen.
Dit gegeven vind ik ook interessant, de tegenhangers in een balans.

De hoofdpersonages doen beiden kwetsbaar en fragiel aan, ze zijn uitstekend gecast en geacteerd. Vooral het jongetje heeft zo'n uitstraling, het meisje is wisselend kwetsbaar en letterlijk snoeihard van zich afbijtend. Apart in de film is het vampiergegeven, met de noodzaak van bloed nuttigen en de daarbij behorende expliciet bloederige scenes. Ik vind de sfeer goed opgebouwd, met spanning en het verhaal is niet voorspelbaar. Het eind kan aangevoeld worden, maar het was geen zekerheid, dus toch weer met spanning.

Tijdens de film zou ik het niet gedacht hebben, maar achteraf vallen emoties en bedoelingen bij mij op zijn plaats. Deze onvermoede impact achteraf maakt dat ik deze film 4* geef.

Onbeschrijflijk mooi....

Vreselijk, die schommelende cameravoering, erg storend. Misschien vernieuwend bedoeld o.i.d.?

Het verhaal zelf is wel redelijk boeiend, de uitvoering vind ik echt niet op niveau.

Teksten worden veel te 'opgelezen' uitgesproken, met veel onnatuurlijke intonaties.

Het acteren zelf vond ik ook voor het grootste gedeelte niet naturel.

Stemverheffingen, gezichtsuitdrukkingen, het komt op mij allemaal niet geloofwaardig over.

Een enkel bijrolletje werd nog het best neergezet.

De sfeer is wel goed deprimerend, met al die vreselijke types mensen

Nee, niet iets voor mij om nogmaals te zien.

Een documentaire met interviews met kinderen en enkele leraren, die indertijd de schoolgijzeling in Bovensmilde hebben meegemaakt. Ook archiefbeelden van toen worden getoond.

Interessant, soms ook aangrijpend om hun verhaal te horen.

En het is duidelijk dat zij de gebeurtenis hun hele leven met zich meedragen.

Bij de kinderfilms (animatie) ben ik afgehaakt toen Aladdin uitkwam. Ik heb echt een hekel aan de obligate ADHD uitstraling en de ultrasnelle zapsfeer die tegenwoordig in elke kinderfilm lijkt te moeten zitten. Snel, sneller, snelst en hard schreeuwen en krijsen zonder enig doel. Met name de Disney studio kan niet anders meer leveren lijkt het wel. Altijd maar meer van hetzelfde. (Iemand toch nog tips?)

Deze film echter is helemaal naar mijn hart. Natuurlijk actie en snelheid op z'n tijd maar niet zodat het irritant wordt. Prachtige animatie en een prima vertolking van de eeuwige strijd tussen goed en kwaad.
Daarnaast een coming-of-age van Soren die door eigen ervaring ontdekt dat de wereld anders in elkaar zit dan hij van vader had begrepen en waarbij hijzelf uiteindelijk de held is, opgetekend in de vernieuwde kronieken. De cirkel is rond.
Uilen zijn cool
Ik heb genoten van deze film (had ik 'm maar in 3D gezien).

Ik ben maar gedeeltelijk Lennon fan, maar ik heb wel bewondering voor de man en zijn werk.

Deze documentaire vond ik daarom informatief en voor een groot gedeelte aangenaam om kennis van te nemen. Er wordt veel besproken van zijn leven, beweegredenen, partner en tijdgeest (muziek en avant-garde kunst). De opbouw en montage vond ik ook prima. Een mooie collage.

Interessante film. Prachtige beelden en goed, vaak boeiend geluid. Het script en scenario zitten goed in elkaar. Uitstekend geacteerd door o.a. coryfee Bette Davis, fantastisch om haar te zien spelen.

Het gaat over een welgestelde 'administrator' van een rubberplantage. Zijn vrouw verliest zich in de liefde voor 'Geoffrey' (best heftig!) en 'shoots him', 'fired fired fired', etc, en kan hem steeds maar niet vergeten. Ze is verder veel bezig met 'lacen' en kan daar ook echt niet vanaf blijven. 'The advocate' doet overigens zijn best.
Interessant is dat er een donkere dame is tegenover de lichte dame. En nog interessanter is, dat de donkere de lichte doodt met het mes.
Ook de Aziatische connecties zijn relevant, met handel in diverse soorten 'Buddha' en 'Jade', evenals het verdere gedoe rondom 'rubber'.
De rode draad is het kwijtraken, zoeken, vinden en weer verdwijnen van The Letter' (the latter)

Leslie (dark castle) Crosbie (bij 't kruispunt)..... what's in a name? (and other names)

Ik heb eigenlijk wel zin om deze Somerset Maugham te gaan lezen. En om de film nogmaals te zien.

Mooi geschoten film, vaak met scenes in grijstinten of heel zacht getint (blauw, groen of sepia bv). Hierdoor vond ik de beelden er kunstzinnig grauw uitzien. De effecten waren meestentijds goed, in het begin vond ik bij sommige achtergronden gebruik van chroma-key opvallen.

De afwisseling tussen actie en rust vond ik erg mooi contrasteren, in een goede montage verwerkt.

Ik vond het erg interessant om eens de sfeer aan de Japanse zijde van de oorlog mee te krijgen. Ook achterliggende culturele dingen en achtergronden van personages kwamen naar voren in de film. En het draagt aan de sfeer bij, dat gedurende vrijwel de gehele film Japans gesproken wordt.

Dit is een van de weinige oorlogsfilms die ik graag nog eens zou zien, met name vanwege de goed opgebouwde vervreemdende sfeer en de prachtige visuele plaatjes.

Na enkele films van regisseur Clint Eastwood gezien te hebben, moet ik zeggen dat zijn producties mij tot nu toe prima bevallen.

Indringende kunst, vooral als je het verhaal erachter hoort. Zo is het een boeiende biografie van Charlotte Salomon geworden. Een vertelster doet het woord met bijpassende beelden, welke veelal bestaan uit de tekeningen en schilderingen van de maakster. Ook zijn bijvoorbeeld heel wat korte geregisseerde reconstructies van gebeurtenissen ingevoegd om het verhaal audiovisueel te ondersteunen. Verder verduidelijken getuigen en overige mensen elementen van het verhaal en worden proza teksten in beeld gebracht en voorgelezen. Het is een oorlogsverhaal, best aangrijpend.

Door de combinatie van deze mooie vormgeving en het onderwerp komt deze bij mij op 4*.

Geinige docu over bijgeloof, de gokwereld en een hele cult met muziek en dans rondom een octopus.

Voor mij een mooi voorbeeld van massahysterie (en allerlei andere ‘convenient’ menselijke motivaties), waarbij de mens zijn emoties richting wil geven en daarvoor een octopus kiest. ‘De octopus heeft het goed’ (vreugde, voldoening), ‘de octopus deed het verkeerd’ (woede, haat).

Er zaten trouwens steeds 200 mensen van de pers bij het aquarium, tja, waanzin.

Er zat dus ook nog een hele logistieke en administratieve organisatie aan de heisa rond Paul vast.

De docu zelf zit wel grappig in elkaar, met legopoppetjes, papierknipsels en andere creatieve extraatjes.

Ook zag ik bv een leuke anecdote over de ‘Kraken’, een mythische reuzenoctopus.

Of de octopus psychic was? Dan zouden we eerst moeten vaststellen wat psychic precies is en daar is de wetenschap (bv op gebied van hersenfuncties) nog lang niet uit.

“Weten op het niveau van energieën”, ja, dat denkbeeld bevat mij dan weer wel

Jee, wat een prachtige collage! Echt alles komt voorbij. Ik dacht al veel gezien te hebben en toch zag ik weer nieuwe dingen of in een totaal andere context. Zeer interessant en fascinerend..

Aan de hand van enkele vragen geven mensen van over de hele wereld hun antwoord. Verbazend en verbluffend wat mensen uit hun mond toveren (en uit hun cams natuurlijk). Ontroerend, niet te geloven, wel te geloven, diep, gewoon, vrolijk, somber, maar met name oprecht.

Wat ik mooi vond is dat overeenkomsten zowel als contrasten direct naast elkaar. geplaatst worden, zonder oordeel én dat bij beelden een context werd geplaatst. Zoals man en kind in een verwaarloosde huishouding, die wat later de foto van de overleden moeder begroetten. Dit is van een onvergetelijke schoonheid voor mij. En zo wemelde de film van onvergetelijke impressies.
(bij een stukje over voedselbereiding heb ik wel mijn hoofd even moeten afwenden)
De soundtrack vond ik ook zeer de moeite waard, met een song waarin Ellie Goulding zong als hoogtepunt voor mij (+ de 'sad' reprise).
De opbouw, van de film van in de vroegste uurtjes tot middernacht en tevens van baby tot volwassene vind ik heel mooi gedaan. De montage is geweldig, zo ook de wereld en haar bewoners

Ja, die slak, geniaal!

Ik vond de reactie van Blekkerstifte de leukste Eens.
Vooral dat de vrouw weer bij hem is ondanks dat hij gebruikt en helemaal veranderd is vind ik onwaarschijnlijk.

Ik had echter wel plezier in de film en wil dat belonen. In het begin vond ik de gebeurtenissen. maar vooral de gesproken taal erg traag (of ligt dat aan mij?). Pas na 3 kwartier was ik aan die traagheid in spraak gewend en op de helft van de film vond ik wat er gebeurde boeiend en onderhoudend tot het eind.
De film is best apart te noemen, met name op gebied van aparte inzoom beelden en vreemde maar ook goede muziek. Ook een vreemde sfeer. En de vraag blijft achter wat nu beter is, jezelf of je opgepepte andere versie.
Bradley Cooper doet het goed als achtereenvolgens suffe dude, yup, junk én gladde zakenman, hij kan heel diverse rollen aan.
Mijn conclusie: een aparte film, veel gebeurtenissen, een beetje onduidelijke zijplotjes, de nasmaak is goed, dit is weer eens iets anders.

Herzog weet toch altijd weer met zijn zijige stem en het bombarderen van de kijker met wetenswaardigheden rond een onderwerp emoties op te roepen en ook een warm menselijk portret neer te zetten.

Hij vertelt het verhaal door uit de geïnterviewden veel details te halen die niemand nog vroeg en van emotionele waarde voor die persoon zijn. Gecombineerd met ondersteunend materiaal heeft het dan een effect van erin gezogen worden terwijl je zijn docu's kijkt.

In ieder geval kregen we hier wat survivaltips van de man die crashte met zijn vliegtuig in oorlogsgebied en wonder boven wonder overleefde. Zijn hele leven is best wonderlijk trouwens.

Wederom een interessante docu van Herzog.

Leuke roadmovie met een sneer naar missverkiezingen voor baby's die net uit de luier zijn en waarin de tactieken en onrealistische fantasiën van sommige lifecoaches terloops op de hak worden genomen.

Dwayne vond ik een geweldige uitstraling hebben, ook al hield hij zijn mond dicht Een echte gevoelige tiener met nog grote dromen en af en toe een hoge golf van emotie.
Olive, een lief en schattig meisje, precies zo gevoelig voor kritek als kinderen van die leeftijd zijn.

Niet alle humor vond ik trouwens even leuk, bijna alles rondom opa vond ik flauw en bv die agent onderweg vond ik zwaar over de top flauw.
Het nerveuze geschreeuw tussen de ouders in het begin irriteerde mij ook, gelukkig werd dat onderweg een stuk minder.

Ja leuk, kindjes van gemiddeld 5 jaar die alles doen wat ouderen ook (willen) doen. Machootjes met snel oprijzende haarlokken indien een leuk meisje wordt waargenomen. Vergaderingen zijn zwaar hip en cool, alsook zaken doen met de bank. Tevens hebben meisjes maar één recht, het aanrecht en dienen ze te allen tijden de jongetjes te behagen. "Een lekkere natte. Wat? Een kus."

Poehee, wats keburt in de kinderfilmindustrie? Ik pas.

De film was echt een verrassing toen deze in 1998 uitkwam. Een fris concept en leuke hippe personages. Zo ook de beelden en de geweldige muziek.
'Wish' van Thomas D en Franka Potente is nog steeds een van mijn lievelingsnummers:), en overige nummers vind ik ook goed en origineel.
Tykwer legt meestal veel emotie en verlangen in zijn film, melancholisch bijna en dat voelt goed.
Hij doet niet zo maar iets, maar levert een fantasievol en verzorgd product af.

Het verhaal is erg leuk vormgegeven. Het leven kan vanaf het telefoontje 3 kanten opgaan en dat wordt dan helemaal uitgewerkt en uitgebeeld. Wat ik heel knap en verzorgd vind, is dat wanneer Lola tegen mensen opbotst er in de 3 uitwerkingen elke keer een ander levensverloop getoond wordt van die mensen.
De diverse relaties tussen mensen krijgen ook wat ruimte, tussen Lola en haar vader bijvoorbeeld.

Ik vind dit een erg goede film, voor nu 4*, misschien na herziening meer.

Tja, dat heb je als je even 7 jaar niet oplet bij de opvoeding van je tieners. Wat een chaos.

Het eerste uur van de film vond ik traag en vrij saai. Daarna kwam er leven in de brouwerij en vond ik het wel een leuke film worden. Vooral het tochtje met de bus met z'n allen.

Reken op veel geschreeuw met veel gef*k en op platte lol, maar ook op warme menselijkheid en karakterontwikkeling. Een tragi-komedie wat mij betreft.

Het was mij verder totaal onduidelijk wat Cantona in de film deed

Dit is onbetwist een fantastische en prachtige trilogie, in uitvoering, verhaal en onderwerpen, sfeer, muziek, locaties, stilering, etc.

Voor mij heeft het niet de x-faxtor waardoor ik het op 4.5* zou waarderen, maar ik kan wel zien dat het een geweldig fraaie productie is. Ik vind dit persoonlijk in ieder geval mooier en boeiender dan bijvoorbeeld de Harry Potter reeks.

Het eerste deel ken ik wat beter, heb ik wat vaker gezien en nu ik het weer zag kon ik mij weer aardig verliezen in het verhaal. Het is zonder meer entertainend van begin tot eind. Bij deel 2 en 3 heb ik al wat meer het gevoel dat het voor mij langdradiger begint te worden, hoewel de kwaliteit op zich gewoon gelijk blijft, goed dus. Aan de ene kant langdradiger, aan de andere kant ontstaat toch een binding met personages en dat vind ik wel weer prettig en knap gedaan. Deel 3 is wel heel erg mooi met die landschapsbeelden, ook al is er veel en vaak computer-gegenereerd.

Een prachtige en bijzondere reeks. Ik hou het even op het beoordelen van deel 1 omdat ik de andere delen steeds slechts voor een groot deel zag. Weliswaar vrijwel geheel, maar ik geef het nog een kans. De reeks in totaal zal bij mij hoogstwaarschijnlijk ook op 4* uitkomen.