Opinions

Ik vind het knap gemaakt, zou het zelf niet kunnen. Alleen misschien met een flinke set goede apparatuur en natuurlijk de factor tijd. De combinatie van geluid en beeld is perfect. Een overkoepelend verhaal ontbreekt naar mijn mening. Het is een compilatie van verschillende hoofdstukken, elk met een eigen sfeer en tempo. Het is meer een compositie van materiaal, muzikaal gezien tezamen met beeldende kunst. De ene keer is het meer organisch, de andere keer helemaal industrieel en de ene keer langzaam en vloeiend, een andere keer schreeuwerig hectisch.

Volgens mij is de basis voor de beelden een hoeveelheid foto's en ook wat filmmateriaal, zowel van mensen als bijvoorbeeld van gebouwen of snoeren, want het mooie vind ik dat je af en toe het basismateriaal wel kunt zien, zij het voor een fractie van een seconde. Het is dus niet zomaar iets, je kunt zien en horen dat er thema's zijn en dat beheerst wordt vastgehouden aan een sfeer of aan bepaald materiaal per compositie.

De muziek is in z'n geheel electronisch en dat kan ik goed hebben én waarderen. Ik kan mij wel voorstellen dat het sommige mensen niet zal aanspreken, dat het ver uit hun straatje ligt. Ik vind de opgeroepen sferen echt goed tot stand gebracht en de afwisseling in soundscaping en muziekstukken, ritmisch of sferisch erg interessant.

Het geheel vind ik afwisselend genoeg om alles te willen zien. Ik heb het wel in drieën gedaan, anders zou het mij toch gaan vervelen of overvoeren. Het beeld is namelijk zo abstract dat het bijna weer kijken naar iets totaal vormloos wordt en dan dwaalt mijn aandacht toch af op een gegeven moment of het is voor mij teveel van het goede in de tijd die het duurt, ook al is de muziek wel goed te volgen.

Het is wel iets wat ik vaker wil zien en waarvan ik wil genieten, dan wel wederom in gedeelten. Of de gedeelten gaan zien die bij mij passen. Sommige stukken vind ik echt adembenemend mooi.

Als ik het geheel nog meer als een vertelling zou ervaren, zou ik het nog iets meer waarderen.

Kun je het film noemen? Geen acteurs en geen plot zou je als gebrek kunnen aanmerken. En als alleen de kunstenaar nog van de muziek en beelden zou genieten en er verder niemand iets in zou zien of horen? Nu is dat m.i. nog niet het geval, het gaat hier wel om grenzen verkennen, hoewel die voor mij nog niet bereikt zijn.

De algemeen geldende filmcriteria volgend zou ik 3.5* geven, ook omdat het voor mij niet wenselijk zou zijn dat film in het algemeen die kant op zou koersen en dit meer algemeen goed zou worden. Voor het unieke karakter en de uiting van audio-visuele kunst op deze manier en voor wat het mij doet geef ik 4*.

Eigenlijk is dit één groot interview met Paul Simon, ondersteund door beelden en geïllustreerd met zijn muziek en met anekdotes door mensen uit zijn omgeving.

Er is aandacht voor racisme en apartheid in Zuid-Afrika, maar ook voor vriendschappen tussen de musici en natuurlijk voor muziek, ritmes, verhalen vertellen via muziek of juist abstractie, technieken van montage en afwerking van de tracks, etc.

Een mooie documentaire over de totstandkoming van het album en de show: Graceland.

Style-over-substance is soms ok, maar in dit geval was er voor mij veel te veel gelikte Amerikaanse actie, Het verhaal sneeuwde onder en het geheel voelde kil en afstandelijk aan. Niet dat deze film niet mooi en verzorgd is, maar deze week heb ik ook Daybreakers gezien, een betere match voor mij.

In de categorie jeugdfilms vind ik deze film vrijwel het hoogst haalbare. Het verhaal betreft een fantasie in de vorm van een sprookje over een dappere jonge krijger, parallel lopend met het als niet zo florissant beleefd leven van een jongetje. Het is een verhaal over ontdekken van eigen kracht en het ontluiken van eigen mogelijkheden.

Er zit veel symboliek in, bv het (witte) paard, het rijdier vol levenskracht, dat verdrinkt in het moeras van droefenis, maar er staat een beter rijdier klaar waarmee je kunt vliegen, de kleine keizerin in de Ivoren Toren, het alles opslokkend Niets, door je eigen spiegelbeeld heen stappen....
En zo zit de film vol met prachtige en bijzondere dingen.

De uitvoering vind ik ook heel mooi gedaan, goed geacteerd door de kinderen, fraaie decors en wezens, prima sound, etc. Een verhaal vol bemoediging en wijze raad. En diepgang.
De uiterlijke krijger en het innerlijk kind.... heb ik ook in andere films gezien. Een universeel thema.

Atreyu zegt: "I can't find the bounderies of Fantasia!!"
Gmork (the Servant of the Power behind the Nothing) antwoordt: "Hehehe, Fantasia has no bounderies."

Ehm, need I say more?

Goede film met uitstekend geregisseerde martial arts actiescenes met opvallend goede choreografie. De Engelse types en dito humor vond ik erg leuk. Goed geacteerd en af en toe verrassende visuele vondsten.
Daarbij een mooi verhaal over een jongen die als vechtslaaf wordt gebruikt door een criminele beroepsgokker en verwaarloosd en mishandeld wordt. Hij heeft daar een nog veel erger leven dan van een hond, vond ik eerlijk gezegd. De jongen wordt later geholpen zichzelf te worden en zijn afkomst te onderzoeken en dat werd mooi uitgewerkt.

Het gegeven deed mij in de verte aan Ichi the Killer denken en ook het uiterlijk en kleding van de jongen deed mij aan Japanse films op grond van anime denken. Een beetje sprookjesachtig of surreëel zelfs.
De combi van harde actie, humor en drama vond ik op die manier ook apart verweven.

Erg mooie animatie! Mooie realistische texturen op vele objecten, van zulke beelden kan ik echt genieten. Ook een fijne score, veelal klassiek getint.

Het tempo is aangenaam, met tijd om de indrukken op te nemen. Erg fijn.

Het verhaal is origineel: de oude baas Mr. Fredricksen is iedereen te slim af en gaat er met huis en al vandoor, grappig en avontuurlijk.

Ik vind dit echt een mooie en humorvolle film en ook voor volwassenen leuk.

Zeker geen doorsnee romantische comedy. Het gaat voornamelijk over bindingsangst, vasthouden aan het bekende en angst voor het onbekende, in liefde zowel als in werk. Het drama lag voor mij voornamelijk in het feit dat de hoofdpersonen een baan hebben waar veel drama aan te pas komt. Een aparte setting.

De vorm is eerst vlot en luchtig, later ingetogen. De luchtigheid waarmee de inhoud van het werk (de baan) wordt gebracht is trouwens bijna absurd te noemen.

Ik hou niet erg van het genre romcom, maar deze film stak er voor mij echt bovenuit, mede door de inhoud met meerdere elementen om op te focussen en het goede acteren (ook al ben ik geen fan van Clooney).

"Krieg ist Scheisse"

Een aardige Nederlandse productie. Het kabbelt rond de lotgevallen van een doorsnee hedendaags gezin van een vader, een moeder en hun puberzoon. Ook de vader van de vader gaat verderop een belangrijke rol spelen. Tezamen met wat andere oudjes uit het vroegere verzet wil deze blijkbaar een oorlogsmisdadiger liquideren, degene die zijn vaders vader doodschoot.
Het gedeelte over de tweede wereldoorlog krijgt de meeste aandacht, maar verder lopen ook diverse verhaallijnen van o.a. het gezin door elkaar.
Ik vind het wel een interessante film, prima geacteerd, goede types en met een mooi opgebouwd scenario. De ontknoping is ook nog redelijk verrassend. Misschien hadden de lotgevallen binnen het gezin iets minder standaard uitgebeeld kunnen worden, maar ik vond het geheel boeiend genoeg.

Wanneer is oorlog eigenlijk werkelijk gedaan, zou je het werkelijk kunnen ontwijken als het op je pad komt en hoe blijft een en ander doorwerken?