Opinions

Leuke film. De sfeer vond ik intiem en er was veel aandacht besteed aan een compleet jaren '70 uiterlijk, met moooie beelden, muziek en wat creatieve vondsten.

Een klein, maar fijn.verhaal. Het betreft een coming of age van een 11-jarig meisje en daarbij de relatie tussen haar en haar moeder. Het meisje wil graag weten wie ze precies is, herkenbare situaties en twijfels zijn het gevolg. Humor is ook aanwezig.
Het idool Dolly Parton en een roadtrip worden leuk in de film verwerkt.
Het gaat om de weg zelf waar men belangrijke dingen leert en niet om het doel, dat vond ik mooi uitgewerkt.

"he don't know about people, what they feel inside"'
"a woman can tell without words"

Het verhaal is onderhoudend, een soort Lone Ranger idee, een goed uitgangspunt. Kelly en zijn kersverse jonge metgezel moeten o.a. langs een Indianenstam om hun tocht te vervolgen. Deze Indianen zien er qua make-up uit als wat lichter geschminkte zwarte pieten.
Het eeuwig opstandig neefje van het opperhoofd irriteert mij. Waarom zou de leider zo'n domoor zo'n hoge functie toebedelen en/of kan hij hem niet in toom houden? Vreemd.
Dat Kelly bij een Indiaanse een kogel naast de ruggewervel moet verwijderen en met vlag en wimpel daarin slaagt, is dan wel weer erg stoer.

De muziek is erg aanwezig en ouderwets bombastisch. De beelden zijn mooi. De gevechten en het stuntwerk zien er erg goed en levensecht uit (hoop dat alle paarden het overleefd hebben).
Als ik door de ouderwetse vormgeving qua kleding en make-up heen kijk, waardeer ik het uitbeelden van waarden, emoties en good old fashioned romantiek in deze film toch wat hoger dan gemiddeld. Ook de landschappen zijn erg mooi.

Een erg mooi portret. Een klein meisje in een weeshuis heeft geen vat op haar leven en is afhankelijk van wat de omgeving brengt. Dat is op zich een universeel gegeven voor kinderen.
Een heel scala van emoties komt voorbij naarmate de tijd en het inzicht vordert. Echt prachtig vertolkt. De kinderlijke beleving en de eenvoudige directe, impulsieve reacties zijn ontroerend en soms aangrijpend. Bijvoorbeeld als het meisje een verkeerde beslissing nam en toch met het gezin mee had gewild en dat zij later zelfs tot een doodswens komt.
Geen muziek, mooie beelden. Hoe het meisje de poppen sloopt of zichzelf begraaft is fantastisch in beeld gebracht. Het acteerwerk van de kinderen springt er uit en overtuigt.

Ja, zo zien we maar weer, NIETS blijft, uitgezonderd het principe van liefde, de oorsprong of kern..
Een fraai filosofisch kunstwerkje.

Qua verhaal zag ik de film als een kruising tussen Valhalla Rising,The Crow en 22 Mei, qua vertelwijze tussen een avonturenfilm en een contemplatieve film. Het laatste overheerst.
De film is traag en neemt volop de tijd voor beweging van decor, mensen en attributen, vervloeien van kleuren, doordringen van sound, etc.

Ik heb echt prachtige beelden gezien met daarbij de juiste muziek op het juiste moment. De hoofden in de kookpot, waarbij de kaken uiteindelijk in elkaar bijten als in yin-yang en als in het embleem voorop het shirt van de man (een gedraaide 69, bij ons het symbool voor Kreeft) en het baden in rood vond ik erg mooi, zo ook de diverse opnamen van gebladerte en overige natuur, close ups van touw en handen, etc.

Het draait om loslaten, d.m.v. na de fysieke dood (of eerder, indien gewenst) te branden in de door de persoon zelf opgestapelde emoties (rood) en tenslotte zuivering en her-verbinding (re-ligie) met het basisprincipe (helder), man en vrouwprincipes in één. Of noem het verlichting.
Het wraakgevoel (emotie) is hetgeen deze persoon nog vasthield en niet kan doen loslaten en hem verhindert liefde, licht, hereniging te vinden. Dat betekent weer een poosje op aarde vertoeven tot hij ziekte en haat gedood heeft.

Omdat de door mij hiervoor genoemde 3 films mij iets nader stonden hou ik het bij deze film even op 4.0

Absurd komisch. De humor bereikt steeds de grens van flauw, maar weet zich vaak snel te herstellen en niet flauw te worden. Gebeurtenissen volgen elkaar snel op en er zijn vele plotselinge verrassinkjes ingebouwd.

Je moet er van houden. Ik vond deze humor prettiger dan bv de ultraflauwe stonerhumor.

Van mij mag een film als deze in stukken van een half uur worden opgedeeld en als serie worden uitgezonden, want na een poosje vind ik het toch wel genoeg gekkigheid.

De film is een misdaad komedie? Niets van gemerkt. Het gaat over een huurmoordenaar die lijken oppoetst voor hun begrafenis en die net gestart is bij de AA. Ook ontmoet hij een vrouw en ontstaat een romance. Ik zou het eerder een romantisch drama noemen, wel met wat subtiel komische elementen erin. Voor mij juist een aangename verrassing, ik vind dit een erg leuke film.

Ok, af en toe komt er een crook voorbij met een mafiose uitstraling, maar that's it.

De beelden zijn goed, verzorgd en de songs en overige sound zijn aangenaam en sfeerverhogend. Acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld, het acteren oogt naturel en het overtuigt.

Een film in 2009 gemaakt, maar met af en toe de uitstraling van een 70er of 80er jaren film, zowel qua beeld als qua acteren. Wel met moderne, afwisselende technieken ingevoegd: tekenen, animeren, stop-motion, beeld over beeld, etc. En met leuke songs. Die combinatie van traditionele filmstijl met die grappige snufjes tussendoor maakt het leuk om naar te kijken.

Het verhaal heeft z'n leuke en minder leuke kanten. De kids zijn op vakantie in Frankrijk en beleven avonturen. De humor is vaak goed, maar soms flauw (lol om ontsnapte varkens).

Alles bij elkaar wel een leuke alternatieve productie.