Opinions

Dit zou een goed theaterstuk zijn, toerend langs de kleinere podia. Ik zou zeker gaan kijken naar dit experimentele kunststukje.

Toch knap als je met een door elkaar gehusselde conversatie, 1 setting, 1 deur, 1 telefoon en 3 vlakke personages constant dezelfde sfeer kan blijven behouden, een tikje beklemmend en toch zeker boeiend/spannend.

Oorspronkelijk was het een serie van 8 keer 5 minuten,

dat is ook al intrigerend te noemen.

Na de film in de loop der jaren diverse malen bekeken te hebben kom ik op 3.5* waardering. Het is en blijft een solide productie, met de immer charismatische Harrison Ford in zijn op het lijf geschreven rol van avonturenheld, inclusief 9 levens en onuitputtelijke vermogens.

Er is spanning en humor in de film en verder mooie lokaties, goede actie, etc.

Oftewel 'the children of the three chimneys' volgens de dorpelingen.

Mooie Engelse film over 3 beter gesitueerde kinderen en wat zij beleven met hun ouders en het dienstpersoneel. Het verhaal speelt zich af rond 1900 (schat ik). De kostuums, decors en locaties zijn helemaal in stijl. De beelden vind ik erg mooi en de muziek goed passend.

Niet verwonderlijk, gezien de titel, dat treinen een grote rol spelen in de film. Het is best een wonderlijk verhaal en er gebeuren verrassende dingen in de film, onderhoudend. De sfeer is feelgood en regelmatig licht humoristisch. Het is wel een sfeer met een erg strakke moraal. Ik kan daar minder goed tegen, vandaar van mij een 3.5*.

Hoe je ook denkt over de acties, het is in ieder geval een verschijnsel dat aandacht verdient. Het is een reactie op minder leuke verschijnselen in de wereld, dus interessant hoe een en ander zich verhoudt en wat precies aangekaart wordt en hoe. En ik vind het interessant om deze mensen aan te horen over waar zij op terug kijken en wat zij beleefden, hoe ze het beleefden en wat hun drijfveren waren en zijn en hun visies op zaken. Het zijn stuk voor stuk karakteristieke types met een grote drive om dingen in de wereld te willen verbeteren. Mooie archiefbeelden en ander ondersteunend materiaal, informatief.

PS: Lekker hoor, dat plat Haags

Naar een roman van Grisham, dus garantie voor veel verwikkelingen voordat een eventueel doel bereikt kan worden. Ook is er wat romantiek in de film verwerkt.

Goed geacteerd, er is veel dialoog te beluisteren. Muziek is vaak saai, maar geschikt voor de sfeer. Soms zijn echter interessante stukken te horen.

Ik vond het een prima uitgewerkt advocaten verhaal met een detective touch.

Voor de eerste helft zou ik een 3.0 willen geven en voor de tweede helft een 4.0.
Vanaf het schot in de kamer bij de ontvoerders (een ijzingwekkend moment in de film en zeer goed uitgebeeld met alle emoties rondom) was ik helemaal aan de buis gekluisterd en ging de film als een rollercoaster voort. Vanaf dat moment vond ik het razend spannend en kwam het acteerwerk goed uit de verf.

Aan actie geen gebrek in deze tv film. Toch knap in elkaar gezet met die achtervolgingen. Ik vond het tevens spannend, beter dan gemiddeld. In het begin wat achtergronden, verderop dus veeeel actie.

Acteren ging ook goed, naturel en er kwamen goede, verschillende (+ overtuigende) types in voor.

En een interessant waargebeurd gegeven.

Raar, creepy, horror, absurd, zwart.

Aparte film, ik heb ´m nog op video van 10 jaar geleden en was toen best onder de indruk en heb geboeid gekeken. Het niet alleen "eten om sterker te worden" maar meer in het algemeen "in oorlog en strijd nemen om er zelf beter van te worden" is bv een parallel die de film meer diepgang geeft. De sfeer en beelden van een afgelegen legerpost en de kleding/kostuums (uit circa 1800) zijn goed gekozen en uitgewerkt.

Een bijzondere film die min of meer in twee delen uiteenvalt, de romance in het begin en het uitgesponnen drama verderop. In het begin dacht ik niet de hele film te kunnen uitzitten, omdat er niet veel anders te zien was dan seks tussen de twee geliefden en mij dat te saai leek worden (ik had de plotomschrijving niet gelezen). Opeens gaat het dan een totaal andere kant op en volgt (psychologisch gezien) een interessant geval waarbij ik wel bepaalde gedachtegangen en de levenshouding van de vrouw echt onbegrijpelijk vond. Maar daarom was het wel boeiend om te zien.

Er worden wat zaken meegegeven om te overdenken voor jezelf (wat zou ik doen?) dat vind ik te waarderen. Ikzelf had bv al bij het eerste toegestuurde boek of nog veel eerder in mijn leven een poging gedaan om te leren lezen en schrijven, dat apathische staat mij niet aan. Het verleiden van een 15-jarige jongen door een volwassene snap ik ook niet, maar dan hadden we geen film gehad. En een volwassen en evenwichtige uitstraling had de vrouw inderdaad ook weer niet. De man deed uiteindelijk best een goede daad in mijn ogen (wederom: wat zou ik doen?) en zijn twijfels in deze werden goed weergegeven. Zijn avontuurtje duurde in wezen life-time.
Het hele Auschwitz proces vond ik boeiend om te volgen. En wat zouden wij doen, bevelen opvolgen en elke maand 10 mensen uitkiezen om te vergassen of niet?
Ik denk dat de vrouw ergens in haar leven in een droomwereld is gevlucht en zich het liefst haar hele leven verhaaltjes liet voorlezen om haar daden niet te hoeven verantwoorden aan zichzelf.
En toen ze eenmaal zelf kon lezen was dat sprookje uit.

Een goede docu, waarbij je eerst denkt dat er geen eind komt aan het Amerikaans gezwijmel, maar waar van lieverlee duidelijkheid komt over allerlei zaken in de Reagan periode..

Ook bv Carter en General Electrics en defensie (kan een synoniem voor aanval zijn) komen aan bod.

Verder uiteraard Reagan, politici, familie, tijdgenoten, de tijdgeest en meer stof om over na te denken.

Informatief en interessant. Een collage van veelsoortig materiaal.

Verschrikkelijk leuk voor zover je van leuk kunt spreken bij zo’n onderwerp.

Het is echter erg humoristisch uitgewerkt. De twee kinderen spelen ook verrassend goed.

Verder acteurs van goede naam, overtuigend en ik vond ze goed gecast op uitstraling en chemie.

Af en toe zijn er leuke filmtechnieken te zien, zoals kantelen van de camera op het feest en mooie kleuren in de belichting. Verder vond ik de film erg romantisch, alles bij elkaar een echt leuke ‘feelgood’ film.

Een van de betere die ik gezien heb.

Boeiende (en af en toe spannende) film, mooi gefilmd en met een aangename voice-over en aangename personages.
Voor mij gaat het over de dunne scheidslijn tussen fantasie van de schrijver en de werkelijkheid, het proces van schrijven waarin deze grens kan vervagen. Ook dat de schrijver vrijwel altijd autobiografische elementen gebruikt (en misschien daarbij bang is dat zijn fantasieën er rondom werkelijkheid zouden kunnen worden?).
Net als bij acteren trouwens.

Een vergelijking met Lynch vind ik mank gaan omdat bij Lynch bij diep graven toch een oplossing voor handen ligt en bij deze film niet. Blijft dat de film heel aangenaam is om te zien en te volgen.
En er komen heel wat relationele onderwerpen aan de orde, waaronder verwaarlozen van de partner, schuldgevoel, verlangen naar intimiteit en vreemdgaan.

De man heeft volgens mij helemaal geen spijt. Eerst massamoordenaar en nu dominee, niet te geloven.

Terwijl hij daarbij een enorm bijgelovig type is.

"Het spijt mij dat ik uw broer vermoordde, maar ik kan in het vervolg een broer voor je zijn."

De vrouw in tranen en de man vertrekt geen spier.

Ik kan uit de beelden niet anders concluderen dan dat hij gillend gek is.

De docu is daarom boeiend, om dit waar te nemen. Maar waarom loopt die man nog vrij rond eigenlijk?

Een kunstzinnig uitgevoerde horror.
De muziek en sound is fantastisch. Acteren vond ik niet al te slecht, soms niet echt naturel overkomend, maar wel passend in het plaatje. Sommige scenes zijn uitmuntend.
Een stel jongeren gaat feesten, ja ja. Reken op een bad trip. In het begin zijn de kleuren en decors prachtig, in de toren is het donker en grauw. En bloederig natuurlijk.
De toren blijkt een 'maze' te zijn, een interessant gegeven.
Ik vond Sella Turcica net iets beter, met name vanwege het verhaal.
Maar vanwege de soundtrack, het gegeven van de getroubleerde emoties van jongeren, de realistische slashergore en de eigengereidheid van de filmmaker geef ik het voordeel van de twijfel (over het acteren).

Ja, gisterenavond gezien, vandaag mijn-meningdag dus hier istie:

Ik ken zooooooooveel mensen die vinden dat zij het meer of minder moeilijk hebben, lichamelijk, psychisch, financieel (ook vanuit mijn werk). Ik vind het prima om één uit te lichten, maar vraag mij af wat de waarde van deze docu is, behalve het laten zien van één portret uit de oceaan van miljoenen die hulpbehoevend of hulpvragend zijn. En gelukkig ken ik veel en veel meer mensen bij wie de hulp goed uitpakte dan mensen waarbij dat niet het geval is.

Ik denk dat klagen sowieso niet helpt, ik denk dat het gouden tijdperk van vrijelijk aanspraak kunnen maken op de gemeenschappelijke voorzieningen ten einde loopt of in ieder geval grenzen kent, hoe sneu het in sommige gevallen ook is. Iedereen ondersteunen in zijn of haar problemen zal niet gaan en als de een iets wil, wil de ander ook weer iets: het rimpeleffect als je een steen in het water gooit.

En geld is geen water, helaas.

Je zou het begrip regelzucht ook omgekeerd kunnen uitleggen. Mensen die (veel) vragen, proberen namelijk ook van alles te regelen, voor zichzelf. Zij beroepen zich net zo goed (zuchtig) op de regels. Het systeem houdt zichzelf in stand door het aanbod, maar net zo goed door de vraag. En what about al die anderen die het moeilijk hebben dan? En diegenen die nergens om vragen? Die mogen in de ..... zakken?

We leven in vergelijking met de rest van de wereld in Nederland in een paradijs qua verzorgingsstaat. Voilà een tegengestelde (= mijn) mening.

Of een verzorgingsstaat in de grond sociaal is, is weer een andere discussie.

2* voor de moeite (die voor mij niet genomen had hoeven worden)

Het gegeven is heel goed en juist wel realistisch als je je realiseert dat je nu ook in diverse landen je organen kan verkopen aan een voorbij komend chirurg en dat dat in de toekomst flink uitgebouwd zou kunnen worden en wellicht op deze kille zakelijke manier. Wat dat betreft doet de film mij op een vreemde manier aan TV dominees denken, vanwege de overtrokken "Amerikaanse" verkoopmethode. De ongelofelijke achterkant van het verhaal is echter behoorlijk horror en laat zien dat men voor het behoud van de business letterlijk over lijken gaat. Want wat de hoofdpersoon overkwam (op circa 0.30 van de film) zou ook gewoon standaard company policy kunnen worden.
Doordat ik het gevoel kreeg niet echt in de film te kunnen komen omdat de personages te ver van mij af stonden (liefdesverhaaltje te kort door de bocht voor mij / "Romancing the Stone") en ik de actie vaak te vergezocht vond en dat ik daardoor steeds verwachtingsvol bleef afwachten in plaats van voldoening te krijgen geef ik hier een 3.0 voor.
Wel mooie industrial beelden tussendoor!
De uitwerking van "vriendschap" was voor mij ook te ver van mijn bed om nog vriendschap te kunnen zijn. Misschien later hiervoor een 3.5 als ik het een plek heb gegeven.

Ik vond dit eigenlijk vooral een mooie eigentijdse film (document) over verliefdheid, muzieksmaak, feestjes, jongens, meisjes, seks, verkering, einde relatie, kortom over van alles wat jonge mensen bezig houdt. Het verhaal is daarbij ook wel interessant.

Goede beelden, goede muziek en af en toe een voice-over als verteller erbij.

Een erg, erg goede film. Ik heb niets dan superlatieven voor deze film.
Geweldig geacteerd, goede acteurs die de gebeurtenissen geloofwaardig neerzetten. Jared Leto en Jennifer Connelly zijn een zeer geloofwaardig stel en Ellen Burstyn heeft de rol van haar leven en alle personages rondom voegen elke keer iets heftig belangrijks toe. Geen dialoog of situatie teveel.

Dan de wijze van uitvoering of stijl: Het fragmentarische van de montage, snelle korte shots, afgewisseld met fragmenten waarin de tijd vertraagd lijkt te zijn, zijn geweldig gedaan en refereren goed aan het druggebruik en de vervormde tijdbeleving daarin, met ook terugkerend vervormd beeld + geluid en de vele herhalingen. Overal is aan gedacht. Beelden zijn fantastisch met veel afwisselende technieken en kleurenfilters, belichtingen, close-ups, handheld, etc. Het is boeiend om dat alleen al te zien.

De soundtrack is perfect en aanwezig of afwezig als het moet. De schreeuw van de vrouw, gevolgd door de indringende pieptoon van het testbeeld is bijvoorbeeld fenomenaal. 'De toon bepaalt de sfeer' zogezegd, maar in dit geval is het acteren, de vertolkte levensinstelling van de personages, ook erg sfeerbepalend. Of men nu slachtoffer speelt of meedogenloze uitbuiter van de situatie.

Het verhaal: Alle aanleidingen om te gaan gebruiken of min of meer ongemerkt hooked te raken vind ik goed weergegeven. Zo ook de wanhoop en redeloze agressie als de drugs er niet zijn, ongeacht in welke of wiens omgeving men verkeert. Realistisch. Ook personages rondom, goed bedoelende vrienden, maar ook mensen die andere mensen gebruiken en/of euforisch staan te joelen als een ander pijn heeft, zijn realiteit.

Niet dat je er blij van wordt, het is een verhaal van afglijden, pijn en vernedering en vervallen van dromen die eens waren. Zowel voor de jonge mensen met hun verliefdheid en wensen van geluk aan de start van hun leven, als voor de moeder, die hoopte wat af te vallen, een huwelijk van haar zoon en een kleinkind als toppunt van haar geluk mee te maken , maar dankzij de pillen het tegendeel vond. Ten koste van..... alles. Het gaat over mensen die verder dan ooit van het pad verwijderd raken van hun eigen wensen en doelstellingen die ze eens hadden, over mensen die zelfs ver verwijderd raken van een menswaardig bestaan. Met een enorm cynische, spetterende finale.....

Showtime!

Een leuke, spannende film met flink wat actie en humor.
Naast de tijdreis theorie kun je bij deze film ook denken over multiple universes. Hier vond ik bv enkele gedachten daaromtrent.

Het gegeven wordt hallucinant en in flarden weergegeven en het verhaal is daarom niet gemakkelijk te reconstrueren. Het blijft bij impressies. Ik vind dat prima, want zo kun je zelf invullen wat je erbij denkt of voelt. Volgens mij gaat het over twee zusjes, waarvan 1 meisje misbruikt werd en misschien wel vermoord door hun pa?
Tenminste, dat idee kreeg ik erbij, vooral bij de eindscene. Eigenlijk een bekend gegeven in horrorfilms, hoewel deze niet zo gewelddadig of bloederig is uitgewerkt, meer spannend.

Redelijk geacteerd, een boeiend verhaal voor mij, een prima eenvoudig uiterlijk qua beelden en een goede score.

Een mooi verhaal. Een man reist met een otter aan een riem, net een hondje, best apart. Ik had trouwens geen idee dat je otters ook zo kunt africhten of trainen als een hond.

Het levert veel bekijks op. De otter en hoe deze zich gedraagt is absoluut ‘cute’ om te zien.

In deze film staat liefde en aandacht voor de natuur centraal. Dit brengt zelfs regelmatig gelijkgestemde mensen samen, zoals we hier kunnen zien.

De aangename Engelse sfeer deed mij aan Beatrix Potter verfilmingen denken, vooral vanwege de muziek en sound (Frank Cordell & een prachtige titelsong van Val Doonican) en ook vanwege de korte overpeinzingen en beschouwingen via voice-over.

Echt bijzonder mooie locaties en evenzo mooi gefilmd (technicolor), overtuigend geacteerd, goede personages. Een mooie productie.

Een leuke film over oudere seniele mannen in een midlifecrisis, inclusief het in groepsverband rollebollen met siliconenpoppen. Die blonde man verloor af en toe bijna zijn überwitte kunstgebit, zag ik. Een verhaallijn was verder niet te ontdekken. Voor de statistieken heb ik even geteld dat bij elkaar 317.528 keer f*cking werd gezegd. Een hele prestatie.

Toch maar na een uur uitgezet, want ik werd er een beetje erg moe van. Vanwege de filmische technieken zou ik echter wel 1 punt willen geven..

Een erg ontroerende documentaire. De 'Tommy Academy' is een broodnodige exit voor de jongeren in ghetto's die anders met grote zekerheid in de levensbedreigende gangs zouden terechtkomen.

En daar zit geen enkele ouder en overige familie op te wachten, zoals we in deze docu te horen krijgen.

Tommy heeft eigenlijk zijn eigen gang gecreëerd waarin hij alle colors van een clown gebruikt, hoe geniaal is dat? Het is zijn levenswerk. Vanaf 1992 is hij al bezig en inmiddels zijn er meer dan 50 clubs van Clowners. De Clowners dragen geen gangcolors en worden daarom met rust gelaten.

De jeugd heeft een uitlaatklep, dansen en muziek, waarin ze al hun (zo te zien) tomeloze energie in kwijt kunnen. Mooier kan toch niet?

Hoezo geen achtergronden in deze docu? Het leven in ghetto's komt uitvoerig aan bod en velen komen aan het woord, de jongeren zelf, hun familie, de omgeving en zelfs de plaatselijke begrafenisondernemer....

De montage is goed en de beelden prima, de muziek is hiphop.

Wel battles, maar dan Clowning vs Crumping. Beter!

Een erg goede sfeer in deze film, bewerkstelligd door prachtige beelden en geweldige belichtingen (visueel heel fraai!), een goed doorgevoerde algehele klassieke styling, een rustige pacing en een erg mooie en goed ondersteunende score.

Eigenlijk is het best een harde gangsterfilm, zonder al té veel actie, meer sfeerschepping.
Het verhaal is ook best aangrijpend met zo'n triest einde.

Een grauwe trip in groezelige grijstinten. Af en toe wel kleurige scenes welke zich in het verleden afspelen. De sfeer is zeker goed post-apocalyptisch neergezet.

De vraag is waarom mensen elkaar in films altijd zo cliché barbaars behandelen na een ramp.

Het verhaal van de man en zijn zoontje is best aangrijpend, de manier waarop hij zich gedraagt staat mij echter tegen. De hele sfeer trouwens ook, deprimerend. Dit zal niet een film zijn die ik vaker ga opzetten.

Een van de leukste en beste misdaad comedy's die ik in tijden zag.
Geniale personages, absurde humor, vlotte montage, aparte filmtruks, goede en harde actie en een heel fijne soundtrack. Het verhaal is een mengeling van realistisch geloofwaardig (vastgoedbusiness, corruptie, crimineel circuit, buitenlandse investeerders) en absurd (de strijd om een schilderij, nota bene).
En het vreemde is dat de film helemaal niet over Rock 'n Roll gaat

Het nogal turbulente levensverhaal van Roman Polanski. Het begint met hem als kind met zijn familie rond WOII, wat tevens het verhaal is van vervolgde Poolse mensen in de oorlog. Aangrijpend, boeiend, ontroerend... allerlei emoties passeren de revue.

Verder wordt ook Polanski's carrière belicht. Zijn visie op film en zijn beleving in de filmwereld komt eveneens tot uiting. De tijdgeest verandert vervolgens in 'Flower Power'.

Dan nog het verschrikkelijke verhaal van de moord op Sharon Tate, de vrouw van Polanski.

Alles is verder gezegd over deze docu, erg mooi en interessant.

De vorm en stijl van de documentaire vond ik lijken op die van Zomer/Wintergasten. Het is een lang gesprek, afgewisseld met veel fragmenten van allerlei soort. De toegevoegde muziek vond ik mooi en goed passend.

Goede sfeer en emotioneel zijn dingen erg goed uitgewerkt, dat kun je wel aan de Italianen (en Fransen) overlaten. Deze film komt realistisch over en is niet gevuld met holle personages.

Ik vond het een boeiend verhaal en ik kon mij goed inleven. Het kan dichtbij komen door deze uitvoering.

Verder prima beelden, goed geacteerd.

Dramatisch. In de zin van dat de oude teksten, welke op rijm zijn, enorm dramatisch worden uitgesproken, op de wijze van klassiek toneel/drama. Ik zou een film als deze wel eens willen zien met dezelfde tekst, maar dan naturel uitgesproken. Ook zou ik de setting eens veranderd willen zien in een bijvoorbeeld een gothic of 'Underworld' setting of een futuristische setting met psychedelische sixties muziek of drum & bass of de teksten verhip-hopt of zo.

Ik bedoel dat er in mijn ogen soms erg weinig creativiteit met het klassieke materiaal plaatsvindt. Ik denk dat dan de vervreemdende oude tekst alsnog als contrast goed zou kunnen werken.

Maar misschien blijft het moeilijk om met die enorme lappen oud taalgebruik nog iets aansprekends te creëren.

Ik zal het deze film niet kwalijk nemen, is namelijk gemaakt in 1968 en dan op de meest klassiek denkbare wijze (middeleeuws). Wat dat betreft kun je de film tijdloos noemen op seventies borsthaar na misschien.

De kostuums zijn wel erg fraai en de decors eveneens. Het acteren, op de dramatische intonaties na, vind ik redelijk/goed, soms te gemaakt in de uitbundige scenes. Denk aan ouderwets toneel dus.

Voor mij hoeven overbodige gebaren en mimiek niet zo, de ingetogen stukken vind ik het mooist. En de gezongen liederen zijn erg fraai, de overige muziekscore is passend oud.

Het liefdesverhaal is, zoals vanouds, hartverwarmend, het eind hartverscheurend. De eerste helft is romantiek vermengd met kluchtige taferelen en de tweede helft is het romantische tragedie.

Voor mij hoeft Shakespeare echter nooit meer tot op de letter verfilmd te worden. Dat vind ik niet meer zinvol of interessant in deze tijd. Dan lees ik liever zijn werken.

Uitvoering 4*, voor wat het mij doet 3*.

Niet slecht, een beetje zeemzoet, een bekend soort verhaal met een lach en een traan, deze keer in New York. Matthew Perry doet het uitstekend, de kinderen zijn wisselend in acteerkwaliteiten.

Een echt leuke leraar, met onderwijstechnieken als rappen bv krijgt zijn klas mee en voert ze tot betere prestaties. Zo'n verhaal zal iedereen wel ontroeren, denk ik.