Opinions

Een mooie feelgood film. Een kleurige uitvoering, die echt prachtig is om naar te kijken.

Goed doordachte opnames, soms uit het perspectief van diverse mensen en ook goede close-ups en licht/schaduw spel. De muziek is ook heel fijn, Indiaas uiteraard.

Personages zijn overtuigend en hebben karakter, sommigen serieus en een enkele komisch. De humor is wel cultureel bepaald, zo ook vormen van bijgeloof. De sfeer van die cultuur is leuk om kennis van te nemen, hoewel er wel sprake is van rangen en klassen.

Het jongetje uit de armste klasse is zo slim, dat hij opvalt tijdens de arbeid die hij verricht bij zijn oom (voor een hotel) en streeft anderen die ouder zijn met gemak voorbij. Hij kan werkelijk alles: kamelen genezen, lezen, chai maken...

Bring light into the darkness

Een erg mooi uitgevoerde film: veel actie, zombies en helhonden (of zo iets ).
Dit betreft een ‘legende’ over een held, het (bijna) religieuze heldenverhaal wat een volk vaak nodig heeft om te kunnen voortbestaan, om zin aan het bestaan te geven.
Wat dat betreft is het een universeel gegeven. inclusief het sterven van de held voor het volk, de ultieme heldendaad.

Qua uitvoering zijn er voor mij echter toch wel grenzen. Dit ligt in het feit dat films steeds meer op games gaan lijken. De honden zijn heel mooi, maar toch te nep om mij echt in de film te laten zinken. De techniek schrijdt vooruit, soms echter ten koste van de sfeer.

Het was erg romantisch in de gevangenis: mooie kleurtjes, zachte romantische muziek, comfortabele bedjes en nooit iemand die het samenzijn abrupt komt verstoren
Een toch wel aparte film met een grote lading romantiek, welke ook continue te beluisteren is in de songs bijvoorbeeld.
De sfeer is luchtig komisch, soms een tikje absurd. Ook in de zoetige kleuren en belichtingen, maar dat vind ik juist wel mooi. Het verhaal is best boeiend: de man die een vreemde karaktercombinatie tentoonspreidt van liefde voor de één en tegelijkertijd oplichting en afpersing van de ander.
Iemand die het liefst alles en iedereen manipuleert, het werd schrijnend. Hij worstelt duidelijk met zichzelf en eindigt, door zichzelf steeds meer toe te takelen, als een wrak.
Goed geacteerd, vooral door Ewan McGregor deze keer. Helaas werd het tegen het eind soms weer een beetje overacting door Jim Carey.
Ik vind hem wel in serieuzere films zoals deze het best tot zijn recht komen.

Een interessante beschouwende film. Vraagstukken met betrekking tot artificial intelligence worden behandeld. Mens vs machine. Ook wat de motivaties van de mens zijn bij het ontwikkelen van AI en welk doel het dus dient.
De robot is een beschaafde, rustig en zacht sprekende machine, een mooi contrast met het later getoonde geweld en de flitsende actiescenes.
Prachtige effecten en animatie, visueel fraai dus. De sfeer van de film deed mij aan de oudere Star Wars films denken, mede dankzij de score en sommige personages (en de robot )

Voor een muziekfilm vind ik het visuele aspect meer dan geslaagd. Elke enscenering is een schilderijtje om te zien, voor mij is dat genieten. In deze film vind ik de gele en groene filters voor een keer wél mooi toegepast, ook zijn scenes in zwart-wit geschoten. Daarbij dan de Bob Dylan soundtrack en audiovisueel is het af.

Alleen het acteren van sommige acteurs vind ik wat onnatuurlijk overkomen, maar dat kan ook bedoeld zijn om aan de subtiel licht-surrealistische sfeer bij te dragen. Subtiel-absurd is geen bezwaar voor mij, vind ik zelfs leuk.

Het uitlichten van activisme/protestsongs versus het gaan voor dik geld verdienen, vrienden of toch niet, dit soort dingen komen ook voor in de film en maken het interessant als deel van het drama, naast de feitelijke biografie zelf en een leuke sixties London sfeer.

Misschien een hogere score als ik de film nogmaals zie, voor nu alvast 3.5*

Koude film.
Iedereen doet maar wat en geen liefde of warmte te bespeuren. Nee, ook niet tussen de 2 'geliefden'.
Een dominante snauwende moeder waar ik ook al geen gevoel voor kan krijgen. helaas.
Verder een en al vulgariteiten en oninteressante bralbekkende personages en doelloze levens.
Wat een gein steeds in het zwembad.
Het niveau van communiceren is dat van Neanderthalers. Of waren die misschien toch wat beschaafder?
Volop naargeestig schelden en schreeuwen.
Moet ik trouwens iets nog jammer of aangrijpend vinden?

En ze leefden nog lang en gelukkig.
Huh?

Een goede thriller, in een antieke sfeer en met een mooie score en de beelden zijn in sepia tinten.

Naast een thriller vind ik het ook een aansprekende romance. Ik kwam snel in de film omdat het gewoon goed vormgegeven is en ik snel werd meegenomen in het verhaal.

Dit verhaal intrigeert, ik hou dan ook van mysterie.

De extra disclosure tegen het eind hoeft trouwens voor mij niet. Het verhaal was duidelijk genoeg.

Edward Norton... moest even wennen aan zijn rol, maar hij is zeker overtuigend. Het betreft trouwens allemaal acteurs die tot hun recht komen in een goed scenario en onder deze regie.

Best een aardige miniserie die net in zijn geheel van 20.00 tot 00.00 werd uitgezonden. Ik dacht niet dat ik 'm zou willen afzien vanwege de lengte in 1 keer, maar met hulp van gezellige familieleden en met een loopje, hapje of drankje in elke pauze (circa 15 stuks?) was het goed te doen.

Helaas wat fouten en onwaarschijnlijkheden, maar ik vond het wel onderhoudend voortkabbelen.

Kleindochter vraagt aan oma: "Ben je van opa gaan houden?" "Nee", antwoordt oma.

Een portret van een vrouw die zich probeert te ontworstelen aan een ultra conservatieve Marokkaanse opvoeding en omgeving. Ze wil haar eigen, in onze westerse ogen heel normale, keuzes maken, maar dat wordt niet op prijs gesteld door haar omgeving. Een goed voorbeeld van hoe enorm culturele opvattingen kunnen verschillen in verschillende werelddelen.

Voor mij is cultuur gewoon een keuze en geen broodnodige natuurlijke omstandigheid en zou een mens zelf moeten kunnen beslissen in hoeverre de opvattingen bij hem- of haarzelf passen. De druk van een dergelijke omgeving kan fnuikend zijn voor de persoonlijke ontwikkeling. En laat ik het ook maar niet over de idioot slechte positie van de vrouw in dergelijke culturen hebben. Sommige beelden vind ik shocking, zoals een vrouw die in haar nachtpon uit het huis wordt gesleurd en verder aan haar armen door de straat wordt voortgesleept door tig mannen, omringd door krijsende en jammerende vrouwen omdat er geen bloed aan de lakens zat na de huwelijksnacht. WTF? Triest en tragisch.

Alweer ben ik toch weer blij in Nederland te wonen als ik dit zo zie. Dit is zowel informatief als bevestigend (is er veel veranderd sinds 1997 eigenlijk?)

Een goed in elkaar zittende documentaire, afwisselend qua beeldenmontage en er is ook plaats voor het laten spreken van emoties. Best een aparte invalshoek.

Deze keer is het niet zozeer een docu met alleen uitgebreide technische informatie, als wel een documentatie van de hele sfeer rondom de maanreizen en met name van de gevoelens en belevingen van de astronauten voor, tijdens en na zo’n reis.

Ik vond het wel interessant om de vertellingen aan te horen en de beelden van de aarde en de maan zijn natuurlijk prachtig, zo ook die van de raketlanceringen en van de binnenzijde van de ruimtecapsules.

De docu eindigt met ietwat onvervalst Amerikaans patriottisme en een gepassioneerde oproep door de astronauten om goed voor onze aarde te zijn.

"For a few being immortal, many must die." (klopt, zie de geschiedenisboekjes)

Tijjd, geld, koffie, soja, olie, drugs, een strijd om de macht rond dergelijke zaken zal er altijd zijn en is er altijd geweest. Daarom vond ik dit een interessant en diepzinnig gegeven, bedoeld om over na te denken en weer meer besef te krijgen van onze eigen realiteit. En dat er deze keer puur voor tijd als machtsobject is gekozen is natuurlijk om de snelheid binnen de film te bevorderen Ik vind het een creatieve vondst.

Justin Timberlake vind ik een prima acteur, hij was overtuigend en naturel. Zo ook de tegenpartij, Cillian Murphy, een steengoede acteur met een geweldige uitstraling. Amanda Seyfried is precies geschikt voor de rol, een mooi, apart meisje met een mysterieuze, futuristische look. Hoewel, futuristisch? Want laten we wel wezen, hoe ver zal de tijd nu weg zijn dat we een controlerend device in onze arm geïmplanteerd krijgen?

De uitstraling van de film vond ik heel fijn, het leek op een (helden)comic, alles was fraai en net niet over de top tot in de details gestileerd. Deze keer meer actie bij Andrew Niccol, maar ook veel subtiliteit (in humor bv). De geluidstrack was ook prettig en passend.

Hoe meer ik erover nadenk....... een geweldige film!

Een fraaie film. Deze film heeft voor mij ook een beetje een documentaire waarde, gezien de beelden van het land waar het zich afspeelt en de cultuur, mensen, gebruiken, etc. Mooie landschappen en ook nauwe steegjes of in puin geschoten stadjes en bv ook een fraaie woning met verrassende binnentuin.
Zeer goede muziek, vond ik, catchy (melancholische) Indiesongs en regelmatig een goede sfeerverhogende sound. Ook het ontbreken van muziek wordt niet geschuwd. Goede acteurs, weer eens nieuwe gezichten en er wordt Frans gesproken, soms lokale talen.

Het verhaal is volgens mij om bepaalde statements gebouwd, om te laten zien wat er kan plaatsvinden in een (burger)oorlogssituatie. Een beschouwing zogezegd. Want in dit verhaal komt alles zeer toevallig samen, wat de geloofwaardigheid iets aantast. Iedereen is bv opeens in Canada? En ook nog eens in exact hetzelfde zwembad? Daarom ga ik er vanuit dat er gewerkt is aan het samenvoegen van impressies van gebeurtenissen in een land en dat het verhaal daarvoor als kapstok dient. De structuur lijkt op een extra lange aflevering van Vermist of Spoorloos, maar dan is deze speurtocht veel mooier tot een film gemaakt. Het geheel heeft een alternatieve uitstraling, absoluut geen type blockbuster. Het tempo is vrij traag.
Ik ben niet zo gechoqueerd over moeder trouwens. Ze had nare dingen meegemaakt, maar zelf was ze ook geen lieverdje en zelfs moordenaar. Beelden van onschuldige slachtoffers (en kinderen) zijn altijd wel indringend.

In de droomwereld kan alles, daar kan een tiener de wijsheid van een bejaarde boedhist hebben, geen probleem. Ook dat werelden opgevouwen worden of uit elkaar vallen is normaal, evenals dat vreemden bekenden, vrienden en familie zijn. Wat dat betreft vind ik juist de verder gezochte dingen de droomwereld compleet maken. Bij mijzelf zijn in dromen de gebeurtenissen veel minder precies in elkaar passend en veel chaotischer dan in deze film. De procedure om dieper in de droom te komen kwam bv steeds precies hetzelfde terug en dat strakke maakt dus dat je toch weer denkt niet in de droom te zitten. Apart.

Voor mij te veel actie waarbij ik wegdroom en aan iets anders denk, dus dan weer genoeg tijd heb om het voorgeschotelde op een rij te zetten.

Deze film doet mij bijvoorbeeld denken aan Memento en The Game en ook wel aan Donnie Darko en Vanilla Sky. Dit zijn ook films waarvan ik heb genoten en voldoende op het verkeerde been ben gezet om goed geëntertained te worden.

De film betreft een post-Pasen verhaal, voornamelijk vanuit de Romeinen gezien. Het verbaasde mij eigenlijk dat dit zo net na Kerst, op het programma stond.

Aan kleuren geen gebrek in deze film. Wat dat betreft ziet het er mooi uit. Overige elementen lijken meer op een tachtiger jaren film te wijzen, niet dat dat erg is voor mij. Het was even wennen, maar deze uitbeelding ging mij wel boeien. Het lijkt wel een voorleeswerk/monoloog uit eigen gedachten van een persoon.

Het toneelmatige acteren en het schommelend camerawerk met veel close-ups is hetgeen deze film meer een B-uitstraling geeft. De muziek is echter soms ook wat apart en veel aanwezig.

Als ik zie dat het budget 8 miljoen was, vind ik het wel weer heel aardig gedaan. Prima vermakelijk.

De enige waarde die ik in deze docu zie, is dat dit discussie opwerpt en meehelpt om mensen een mening te laten vormen, hopelijk dan gebaseerd op eigen onderzoek en intuïtie

Ik neem zeker niet klakkeloos aan wat gezegd wordt. De inhoud is over het algemeen voor de gemiddelde burger niet te verifiëren en iedereen kan cijfers in zijn eigen voordeel vinden en passend in zijn eigen betoog plaatsen.

Het is altijd goed als mensen bepaalde zaken opmerken en naar voren brengen. Ook tegengeluiden dienen echter de ruimte te krijgen.

Er is genoeg materiaal/bewijs om te zeggen dat de aarde sowieso een historie heeft van steeds kouder en weer warmer worden en de zon heeft pieken en dalen in straling en uitbarstingen. Over de 'normale' of 'extreme' natuurverschijnselen die hiermee te maken hebben hoor je m.i. te weinig.

Verder geeft bv "Lifestock's long shadow", een rapport van de VN, aan dat 18% van de uitstoot van broeikasgassen uit de vleesindustrie komt, meer dan de hele transportsector bij elkaar.

Vanwege politieke en industriële belangen hoor je daar ook weinig over.

En zo zijn er meer dingen voor of tegen te vinden en het is lastig om uit te vinden welke belangen er precies meespelen.

Niet te vergelijken met de Indiana Jones films uit de 80er jaren. De professor is 30 jaar ouder geworden, maar als hij zijn hoed opzet is hij wel weer als vanouds De jonge avonturier Mutt (Shia LaBeouf) vind ik een beetje een miscast, hij heeft geen (stoute) charme zoals Indiana. Shia komt in andersoortige rollen beter tot zijn recht, vind ik.

Gedrag en dialogen zijn voor mijn gevoel ook al wat versimpeld (popi-jopi taal) in deze Indiana Jones. De actie mag er wél zijn en later wordt het verhaal veel meer onderhoudend, doch niet echt mijn smaak. Qua effecten is nu meer mogelijk, maar dat is geen garantie voor betere of leukere cinema.

Ik heb met veel aandacht naar deze film gekeken. Visueel is dit een prachtige film met dromerige beelden, belichting in mooie kleurcombinaties, zodat er wonderschone stills ontstaan. De film is vrij traag, zodat er ook de tijd is om dit op te nemen, rond te kijken en in de sfeer te komen. Voor mij zeker niet saai.

De audio is op z'n minst apart te noemen, aangenaam apart voor mij

Prima geacteerd door een voor mij onbekende cast.

De hier geroemde onderwater scène is echt prachtig én ultiem spannend. En zo zijn er meer mooie scènes. Goede horror van het suspense soort met wat gestileerde gore (voor 1980 best goed trouwens).

Het geheel vond ik te vergelijken met een droom welke af en toe een nachtmerrie wordt.

Het verhaal lijkt ondergeschikt te zijn aan de uitvoering, ik vond het wel intrigerend.

Een übergestileerde oorlogsfilm, waarin dingen als schenden van de mensenrechten en overige oorlogsmisdaden op een komische wijze gestalte krijgen. Ook de waanzin van het oorlogvoeren, het partij kiezen en het wezenlijk hetzelfde beogen door beide partijen en dat ook nog met ongeveer dezelfde expressionele middelen, wordt duidelijk gemaakt.

Zo komisch vond ik het trouwens ook weer niet, dat gemartel, etc.
Ik vind het moeilijk om aan deze film een waardering toe te kennen. Het heeft elementen die ik erg op prijs stel (absurde humor, actie, stijl), maar ik mis ook iets (emotionele lading) en in vele personages kon ik mij niet inleven (maar daar zijn het 'bastards' voor). Het bleef wel boeien, ondanks de idioot lange speelduur.

Na Mulholland Dr. vorige week voor de tweede maal na jaren bekeken te hebben had ik zin om meer van Lynch te zien en heb ik eergisteren deze film gekozen. In het verleden heb ik wel bv ook Lost Highway, Rabbits en Dune gezien en misschien meer wat ik inmiddels vergeten ben.

Achteraf begrijp ik (de bedoeling van) Rabbits beter en ook delen van andere films vallen weer meer op hun plek. Waarschijnlijk is Lynch bezig aan een honderd-luik

Het innerlijke rijk.....

Het enige wat ik hier kan zeggen is dat deze film mij geraakt heeft op een niet verklaarbare wijze. Tijdens de song en dans bij de aftiteling kreeg ik dikke brokken in mijn keel en tranen in mijn ogen. Ook ergens eerder in de film had ik dat. En een verklaring hiervoor heb ik niet.

Na afloop had ik de neiging om niets te willen verklaren én de neiging om alles te willen verklaren.

Overwegend en in eerste instantie het eerste.

Op het spoilertopic zal ik aan het laatstgenoemde toegeven, maar echt noodzakelijk vond ik het deze keer niet. Waarom? Omdat het zo complex is dat je gegarandeerd niet overal aan toekomt en tijdens het erover denken weer andere dingen bedenkt (fractal wise). Ook werkt het op een metafysisch niveau wat wellicht niet onder woorden te brengen is.

Het enige wat je volgens mij (naast de keuze tot niets doen en slechts ervaren) zou kunnen doen is je intuïtie gebruiken en je eigen hierbij opborrelende dromen duiden. En associëren tot je erbij neervalt.

Het is echt een prachtige, uitermate boeiende film vol met dromen, fantasieën, emoties, kleuren, symbolen en last but not least beelden, beelden en beelden. O ja, en geluiden, fantastische pakkende songs en andere ........ geluiden.

Een rijk innerlijk rijk

"Ingenieurs bouwen bruggen, economen bouwen dromen.

En als de droom een nachtmerrie blijkt te zijn, draaien anderen er voor op"

Een informatieve documentaire, waarin een analyse van de financiële markt wordt gegeven en allerlei zaken worden uitgeplozen en tot een presentatie zijn gemaakt waar je U tegen zegt.

Er worden zeer pijnlijke en genante zaken blootgelegd.

En een mooie toepasselijke song van Peter Gabriel erbij: Big Time.

De docu in één woord: Schande. Nog wat woorden: We leven in een retarded wereld.

De film heeft iets weg van SIlence of the Lambs, maar dan minder intens. Een psychopaat is opgesloten in 'Harmony Bay' en er is een psycholoog die wil dat de man gaat praten, om hem te helpen (bewust) bij zijn eigen rechtzaak aanwezig te kunnen zijn. Deze psycholoog is naïef en heeft een goed hart en doet zijn best om de verwilderde Dr. Powell te helpen. Het valt niet mee, want de man is erg onberekenbaar en agressief, doch best heel intelligent.

Goede acteurs, vooral Anthony Hopkins vond ik erg goed zijn rol neerzetten, maar ook Cuba Gooding deed het prima, weliswaar met zijn bekende rustige, serieuze spel.

Prima beelden, helaas een veilige allround score en deze veroorzaakt verderop in de film een sentimentele sfeer, wat ook dankzij de verdere ontwikkeling in het verhaal nog versterkt wordt. Zonder al het sentiment had deze film hoger gescoord bij mij.

Ik had eigenlijk ook meer, of liever: anders, van Tykwer verwacht.

Deze keer een thriller van zijn hand. Ik vond 'm spannend, hoewel met een slapper stuk tussenin. Het verhaal over het gekonkel tussen banken en wapenhandelaren en wetgever intrigeert mij wel en is best actueel.

Tykwer is als sfeerschepper verder weer goed geslaagd, ook visueel kun je zijn touch herkennen. Want zelfs als mensen gewoon op een dak lopen vergaap je je al aan de schoonheid

Jammer dat het personage van Naomi ergens alles moest uitleggen als een lerares, op z'n Hollywoods.

Mijn punten gaan naar het uiterlijk, het acteren en de sfeer.

Prachtige animatie in regenboogkleurtjes, een feest voor het oog. Erg leuk en mooi om te zien dus en tevens om te beluisteren, met al die fantastische songs van Daft Punk.
Het verhaal vond ik ook erg boeiend, spannend, ontroerend en met een lief en prachtig einde.
Een erg mooie droom /fantasie van het kind en geweldig vormgegeven.

Duik mee in de bodemloze diepte......

Voor mij het betere documentairewerk. Geheel compleet, echt iedereen die er tot in de verste verte maar iets mee te maken had is aan het woord geweest. Dus naast familie en vriendenkring ook bv barmeisje, politieagent en uitvoerder van het vonnis, met verder nóg meer afwisselende, ondersteunende beelden en achtergrondinformatie. De beelden zijn goed, net als de sound eronder.

Well, I got the picture......... dus dat heeft Herzog goed gedaan. Niet dat het een prettig gevoel geeft. Goed materiaal om zelf verder over na te denken. Herzog geeft een compleet en indringend plaatje zonder te oordelen, dat mag je zelf doen (behalve over wel/niet doodstraf, dat werd gestuurd).

Hoe kan het gebeuren dat 3 (4) mensen gedood worden omdat 2 tieners een mooie rode auto van een ander willen hebben? Nou, zo dus.

I want to take a walk to Salvation Mountain. Wanno go?

Een verhaal over een jongen die heel veel af te breken heeft vooraleer überhaupt in zichzelf weer te kunnen opbouwen. Alle leugens en conventies die erin gebracht zijn, zijn niet de zijne en horen niet bij hem.
De inhoud van de film vind ik erg waardevol en wordt goed vormgegeven, vooral in opbouw en toch ook in uitbeelding, zij het dat dat vrij eenvoudig gehouden is, m.i. zo 'gewoon' en dus herkenbaar mogelijk tbv mogelijkheid van inleving. Het is echt een diepgaand psychologisch en sociologisch portret geworden.
Het acteren overtuigde mij, de voice-over van de zus vond ik veel toevoegen en de muziek is ook fantastisch. Een goede en indringende film, erg geschikt voor contemplatie. De combinatie van opgeroepen antipathie zowel als empathie, die ik voelde voor de hoofdpersoon, vind ik awesome tot stand gebracht.

Eerst dacht ik: waar komt die zelfvernietigingsdrang bij die jongen toch vandaan? Daar krijg je pas na een uur enigszins antwoord op Dat maakt deze film zo sterk. Het eerste stuk denk je: wat een zak is hij toch (tegen zijn ouders bv). Het tweede stuk draait dat helemaal om als je verneemt welke afbrekende jeugd hij gehad heeft.

Ik zal mededelen wat ik nog meer in het begin dacht:
Een jongen die 'society' afkeurt en verlangt naar de 'wilde natuur'. Dit komt (naar ik ervaren heb) toch vaak uit de mond van jongeren die thuis altijd nog een gespreid bedje hebben om weer in terug te kunnen vallen. Altijd zullen pa en ma hem/hen weer graag in de armen sluiten, een veilige uitgangspositie voor 'wilde' avonturen. Mensen die zoiets niet achter de hand hebben, maar toch voldoende middelen hebben vergaard om zelfstandig te kunnen voortbestaan, zullen over het algemeen anders in het leven staan en niet zo arrogant alles willen weggooien. Dat opstandige komt regelmatig voort uit een luxe positie. Een strak burgerlijk opgevoede jongen die (tijdelijk) een alternatief (hippie) leven opzoekt, het komt zóveel vaker voor dan men denkt.
Well, my friend, all is not well at the hippiefront
Dit is sowieso al een interessant psychologisch en maatschappelijk verschijnsel.

Nu denk ik daarbij:
Duidelijk waaraan hij wilde ontsnappen en wat hij wilde kwijtraken door extreme ervaringen te zoeken en echtheid oftewel waarheid. Dat hij zo los stond van het zoeken naar intieme en persoonlijke aandacht vond ik ook te begrijpen, gezien zijn (levenslange) ervaringen thuis. Het gebrek aan persoonlijke aandacht en liefde was er van jongs af aan ingestampt.
Is het een verwend kreng? Nee integendeel, hij is zwaar emotioneel verwaarloosd. Of ja, hij is wel erg verwend, op materieel gebied.
Verplichte kost voor alle ouders die constant ruzie maken in het bijzijn van en over de rug van hun kinderen (zelfs meer dan 20 jaar lang!!!) en uitsluitend met zichzelf bezig zijn en dan ook nog hun persoonlijke aandacht voor hun kinderen vervangen door dode materie, dat schaadt!

Een erg mooi vervaardige Franse film, fraai beeld, prima geluid en erg goed geacteerd.
Het gegeven is ook aardig (en gebaseerd op waargebeurde feiten), een arme delinquent die met frisse tegenzin bij een rijke verlamde man in dienstbetrekking gaat en hoe ze toch elkaars leven gaan opfleuren.

De humor ligt mij niet zo, hoe personage Driss zich 3/4 van de film gedraagt vind ik niet grappig, terwijl dat klaarblijkelijk wel zo bedoeld is. Wat is precies grappig aan een domme hork, zogezegd?
Ik neem aan dat het overdreven is voor het komische effect in de film. Er werd het meest nadruk gelegd op platvloerse humor en vrijwel niet op wat meer 'witty' humor, jammer.

Dat Driss in 1 seconde precies de brief met het telefoonnummer uit de stapel trekt (en meer van dat soort dingetjes), tja, ook een beetje geforceerd.
Geloofwaardigheid in de uitwerking van het verhaal vind ik dus zeker niet het sterkste punt.

En de regisseur is Earth, Wind & Fire fan? Weten we dat ook weer. Ik vond het een vrij gemakkelijke muziekkeuze. (Nina Simone vind ik wel ok:))

Het laatste half uur was wel mooi, doch middels veel sentiment uit de kast te trekken.
Best een mooi verhaal, het slag humor dus minder voor mij.

I see you

Ik vond dit een goede film. Prima uitgevoerd en fijne songs erbij. Eerst dacht ik dat het een gemiddelde highschool film zou worden, maar dat schoolaspect valt eigenlijk snel weg.
De periode dat de jongen onzichtbaar is en zijn omgeving probeert te overtuigen dat hij nog levend in een put ligt, terwijl de tijd dringt, maakt de film behoorlijk onderhoudend en spannend.

Het gaat in deze film meer in het algemeen om mensen en hun relaties, hun gedrag en de gevolgen ervan, vriendschap, verwerken van verdriet en ook over spijt, begrip, inkeer en vergeving, leven en dood.
Een mooie en ontroerende film.

Vrijwel de gehele film wordt van achter hekken, ramen, mensen, muren, lampen, tafels en overige gebruiksvoorwerpen gefilmd zodat er constant een vaag object voor in het beeld is met een scherpe achtergrond, welke dus normaal gesproken het eigenlijke beeld is. Ook zijn er regelmatig schuine opnamen. Uniek is het wel.

Samen met de speelse score en de nonchalant of juist dramatisch uitgesproken teksten geeft het de film een vervreemdende, licht absurde sfeer. Het acteren is prima passend bij de beoogde totale uitstraling.

Ik vind het wel gaaf, het werd een aparte sfeervolle kruising tussen detective en thriller op deze manier.

Zo mogen van mij meer films gemaakt worden.

"The harder it gets, the faster you go"

Een prima Engelse film. Mooie grauwe stadsbeelden en steeds een goede sound erbij. Overtuigende karakters, zo uit het leven gegrepen.
"Making tea and cleaning up", dat is hetgeen Maggie onder de werkzaamheden van een gastvrouw in een seksclub verstaat. Wat je naïef noemt... eerder volslagen wereldvreemd. Het sollicitatie gesprek heeft daarom al iets wrang grappigs. Oh, daarom mevrouw "Palm" trouwens, lol. De beelden van de andere zijde van de muur maken het beeld compleet.
Ik vind het toch ook een grappige film, naast dat het wat minder prettige sociale omstandigheden aansnijdt. En zelfs romantiek ontbreekt niet.

Grappig hoor, die ouwe rockers. Het zijn echt van die droge Engelse types en het is best leuk om ze een klein beetje te leren kennen. Het lied "Always look on the bright side" is een uitstekend gekozen titelnummer. Nog steeds zetten ze erg coole en energieke shows neer.

Veel beelden zijn te zien van het reizen tijdens de tours en wat interviewtjes met bandleden en gesprekken onderling in bijvoorbeeld kleedkamers en in het eigen Iron Maiden vliegtuig.

En het is genieten van de muziek natuurlijk Verder staan overal uitzinnige fans op ze te wachten.

Men reist van locatie naar locatie, dus er zijn wel wat zich min of meer herhalende gebeurtenissen in deze docu verwerkt. En ze leiden best een erg net leven zo te zien

Dit lijkt mij wel een hele leuke docu voor de fans.

Ik vond het wel een lekkere actiefilm. En ik vond de oververzadigde kleuren, helder wit/blauw binnen en overdadig geel/groen buiten, en scherpe contrasten echt mooi om naar te kijken en goed passend in de futuristische setting. Qua actie veel spectaculaire achtervolgingen, het ging maar door De spanning hield goed aan.
Acteren was toch interessant, met name de ontwikkeling (voor zover mogelijk ) van het karakter van McGregor en het typetje van Buscemi was ook weer fijn, ook dat van Ethan Philips was trouwens een welkome afwisseling. Johansson was volgens mij alleen maar bezig mooi te zijn, maar past ook prima in een film als deze.

Dol op muziekdocumentaires? That’s me

Jack White, nice! Zelfs bebloede vingers en een besmeurde gitaar komen in beeld (@ Les Raconteurs).

En wat ziet Jimmy Page er nog verschrikkelijk goed uit! The Edge is er natuurlijk ook bij

Een interessante selectie dus van zeer bevlogen musici, goed gedaan.

De docu bestaat uit interviews met muzikanten, opnamen van hun optredens, hun inspiraties, foto’s en films uit het verleden, animaties, tv-fragmenten, enkele gitaartechnieken, samen jammen en niet te vergeten alle bijbehorende muziek (zelfs oude blues van Blind Willie Johnson, wow)

Een erg leuke docu en het waard om te bewaren.