Opinions

Een indringende en boeiende tragi-komedie. Alle personages zijn in het absurde getrokken, maar nog net zeer herkenbaar gebleven en dat maakt deze film voor mij zo sterk. En uitstekend geacteerd!
Veel memorabele scenes, zoals met de bewaker en met de zwerfjongeren op straat.

Iedereen is een karikatuur van zichzelf geworden:
Zo is er de rigide, afstandelijke, stugge Louise met toch een zacht kantje als ze een heel klein ietsie pietsie losser wordt als Johnny met haar alleen is. Verder de ultra afhankelijke Sophie die zich gemakkelijk (met of zonder tegenzin) laat nemen voor wat aandacht en 'liefde' en áls ze iets positiefs ervaart bij iemand wordt ze een parasiet die je niet meer kwijtraakt (na een halve dag plezier kan ze al niet zonder Johnny leven). Hyper nerveuze Sandra kan duidelijk het leven niet aan zoals het is (zij is controlfreak) en spreekt in halve zinnen in de hoop dat iemand haar zinnen afmaakt en daarmee de chaos in haar hoofd op orde brengt. Jeremy (Sebastian?) is een sadist pur sang, overheerser zonder gevoel. Hij heeft wel wat trekjes gemeen met Johnny in het willen overheersen van mensen (vrouwen én mannen). Hij is echter gemakkelijk op zijn nummer te zetten door een krachtiger persoon en vertrekt dan snel met het staartje tussen de benen.
Dan Johnny, de filosoof die is doorgeschoten in cynisme en arrogantie. Hij voelt zich hoog boven de mensen verheven (en/of heel ver weg staan van de wereld) en ondanks dat hij Louise vertelde dat hij zich nooit verveelt druipt de verveling er bij hem af. Zijn neiging om mensen te spiegelen en hen hun waarheid te laten zien is erg te waarderen, zijn doordrammen van z'n eigen gelijk echter weer niet. Zijn filosofische uitspraken zijn af en toe heel interessant. Verder zoekt hij totaal niet naar intimiteit, heeft hierin wat mij betreft een schier autistische uitstraling (de manier waarop hij vervolgens blijft zuigen bij mensen bv). Hij heeft de neiging om mensen te hersenspoelen met zijn geklets, waardoor ze zich ook weleens flink tegen hem gaan keren en dat voelt hij. En dan nog vol van zelfmedelijden verontwaardigd zijn als hij op straat wordt gezet, de kou in, lol. Ook opmerkelijk is dat men zelfs met (fysiek) geweld niet bij hem doordringt en dat hij ´vrolijk´ zijn eenzame leventje weer verder oppakt.

Eigenlijk gaat het over allerlei slag mensen die geen herkenning en erkenning kunnen vinden van zichzelf, voornamelijk door hun eigen (aangeleerde) levenshouding en gedrag, en daardoor geen aansluiting bij anderen vinden en nauwelijks gelukkig zijn.
Ze ontmoeten elkaar vaak fysiek, maar slechts zelden op emotioneel of geestelijk vlak.

Ja, toch is het stiekem wel leuk, een guilty pleasure dan maar De Naked Gun serie blijft van tijdloze waarde.

Leslie Nielsen was inmiddels een icoon op klunsgebied, in deel 3 is dat niet veranderd. Hij deed het prima als acteur. Verder zijn de overige types ook erg karakteristiek oftewel vaak zelfs karikaturaal. Echt álles gaat fout en alles wordt schromelijk overdreven en met al deze ongein wordt dan vervolgens erg serieus omgegaan, komisch. De stroom aan grappen blijft maar doorgaan zonder haperen.

In zijn soort vind ik het een topper, dus van mij 4* beloning.

Mijn naam is Annie. O, nanny! Fijn, we waren net op zoek naar onze 9e nanny, help ons! (pffff, het is maar wat je wilt horen).Maar goed, zo rolt de antropologe in de functie van nanny.

"Als antropoloog dien je je jezelf onder te dompelen in een andere wereld om uit te vinden wie je zelf werkelijk bent" en "Een antropoloog die ontdekt ingeburgerd te zijn in de te onderzoeken leefgemeenschap dient zich eruit terug te trekken" Dat laatste blijkt moeilijker te zijn dan verwacht.

Een grappige satire over hoe je als onervaren en ongekwalificeerde nanny meteen aan de slag kunt in de Upper East Side, in dienst bij de zichzelf tot supermama's uitgeroepen dames, die helemaal geen mama zijn en het mama zijn in z'n geheel hebben uitbesteed aan de slaaf, genaamd nanny. Papa is trouwens ook niet echt een papa met zijn circa 30 seconden quality time per dag met het kind. One big, happy, rich family.

Subtiele en lichtelijk absurde humor, precies waar ik van houd. De karakters zijn uitvergroot en vertonen stereotiepe trekjes. Alleen het karakter van de nanny en van het kind worden uitgediept zodat het onderliggend drama kan worden weergegeven: het leven van het kind temidden van liefdeloosheid. De overige personages blijven vlakke typetjes, als een grappig, doch wrang decor. Maar de non-mama en de hunk van nextdoor krijgen later toch ook een persoonlijkheidje mee. Verderop neemt het drama de overhand en is best aangrijpend.
Het camerawerk vond ik mooi, af en toe is er een surrealistisch tintje (Mary Poppins).

Ik ben blij dat ik deze film heb gekozen uit de 5 komedies die vanavond allen om 20.30 op tv kwamen (wat een planning.... zucht). En dan na deze film een aflevering van Supernanny programmeren, hahaha

Het was mooi Het leven van enkele Eskimo's werd in de jaren '20 tot in de kleinste details vastgelegd. De muziek en de teksten tussendoor maken er een verhaal en daarmee eigenlijk een speelfilm van. Ik vond het informatief, af en toe verrassend en erg mooi qua arctic beelden. Jachtende sneeuw over ijsheuvels bv. Na een poosje kijken gaat het echt fascineren.

De film geeft vooral de 'struggle for life' weer, in de barre kou. Het vergaren van voedsel (vis, zeehond, walrus) en de huiden om kleding en bv visdraad van te maken, het samenwerken met de honden, het bouwen van de iglo's. Het is een compleet, interessant en fraai plaatje. Ik vind dit een waardevol document over een unieke cultuur van 100 jaar geleden.

Het is dat Jenna Harrison en de guitige politieagente Sheyla Shehovich meespeelden, anders had ik de film uitgezet (rest = niks) Enkele ouders (4 stuks Loomis?) speelden ook wel aardig.

Het verhaal met de Russen en de politie is redelijk boeiend, het leven in Engeland echter vol flauwe grappen.

O ja, geen gebrek aan jeugdige topless decorstukken.

Gisteren weer gezien. Ik vind dit pure videokunst. En het verhaal klopt ook prima, wat wil je nog meer? Misschien iets minder geweld?

In het begin gaat het er hard en rauw aan toe maar verderop ben je daaraan gewend en krijgt de humor een Monty Python-achtige uitstraling. Te absurd voor woorden.

Kortom een mooie satire.

Het verhaal van Alice in Wonderland, maar dan in de totaal eigen vertolking van Svankmeijer.

Enkele elementen zijn wel overeenkomend met het originele verhaal, maar een heleboel is bijgevoegd.

Ik vond het boeiend en creepy, fantasievol.

Voor kinderen lijken mij een aantal belevenissen en uitbeeldingen ware horror.

Een aparte, creatieve en alternatieve film.

Nog 1x over de dub oftewel nasynchronisatie:

De dub werd ingesproken door volwassen vrouwen in plaats van door kinderen, totaal niet overtuigend + erg ongeïnspireerd overkomend (beluister hier het verschil). De versie op Ned3 heb ik dus met moeite beluisterd/gekeken, want deze dub was voor mij wederom lelijk, lelijk, lelijk en storend, jammer van zo'n film.

Ik ben eigenlijk nu wel echt hélemaal klaar met de Nederlandse dubindustrie

Voortaan alleen maar originelen voor mij.

Het uiterlijk van deze film vond ik fantastisch mooi qua decors, camerawerk en belichting. De acteurs zijn goed en de sfeer wordt prima neergezet, de dreiging volgehouden. Het geluid ondersteunt alles goed.

Ik heb het verhaal voor mijzelf uitgebreid. Het gaat niet uitsluitend over een man die de hel meebrengt en op een dorp loslaat. Voor mij betreft het tevens de getergde agent die zijn eigen hel meebrengt naar dat dorp en in zichzelf dient te strijden tegen zijn eigen demon(en) tot hij weet dat hij sterk genoeg is om die hel te boven te komen en uit te bannen. Ik zie deze film dus als een zwart sprookje. Typisch Stephen King

Heel fijn om eens in onder te duiken en te genieten van de sfeer en beeldenpracht.

Hippe film: bikini's, boksen, mixed martial arts, guys, gals, rap & rock... een echte jongerenfilm, mtv-soap style. Het gaat het meest over trainen, sporten en gevechten, maar ook is er romantiek in verwerkt en af en toe iets over de relaties met familieleden.

De soundtrack vind ik echt de moeite waard en 'Stronger' van Kenya in da club, een mooi fragment

Snel lachende en snel aangedane jongen spelende Aaron Eckhart als psychiater, hm...
Intelligente, erudiet sprekende man spelende Ian McKellen als schizofreen, ehm... (tenzij hij toch iets anders zou mankeren dan schizofrenie) Dan nog een vrouwelijke voice-over ergens in het begin, die juist weer als een uit de bocht gevlogen schizofrene psychiater klonk, tja... 't klopt niet erg.
In mijn ogen niet zo'n goede casting dus. Behalve Nick Nolte dan top acteur.
Wél een interessant gegeven en ook de muziek vond ik erg mooi, de beelden echter te 'warm' gekleurd met veel rood en geel.

Ik vond het een mooie 'coming-of-age', op de hogere leeftijd van circa 40 jaar weliswaar.
Een ontdekkingstocht naar afstamming en naar wie men is (en mag zijn).
Zoetsappig eind. De wereld in het algemeen en die van de psychiatrie in het bijzonder is vol lieftalligheid, kleurtjes en luchtbelletjes... dacht het niet.

Hee, dezelfde regisseur als van Once Were Warriors. Dat vond ik een hele goede film.

Maar nu deze film. Een interessant gegeven en tot ver in de film werd het prima uitgewerkt.
Ook ik had echter een beetje moeite met het (tegen het eind) niet kloppen van de feiten. De ene keer kan hij 2 minuten vooruit kijken en de andere keer wel een kwartier. Is dat omdat hij illusionist is? Ook wat pirlo zegt, het gegeven is dus niet helemaal doorgevoerd en wordt ergens gewoon (zonder reden) losgelaten.
Verder vind ik Nicolas Cage in deze film weinig uitstraling hebben, hij blijft een beetje een dooie diender voor mij.
Ik ben eigenlijk de inhoud van de film al grotendeels vergeten, vandaar mijn krappe voldoende (voor het concept en 3/4 van de film).
Eh, ........ next?

Een vlot doorlopende film vol met allerlei avonturen en met als doel een geheim concert bij te wonen van een enorm populaire band. Een grappige speurtocht is het gevolg. Ik vond het wel apart dat men daar honderden kilometers door New York voor aflegt. Het verhaal is erg leuk, de uitvoering goed gedaan.

Ik zag weinig tot geen drama, wel komedie en wat romantiek.

Ik had wel wat moeite met enkele personages. Het dronken meisje vond ik niet overtuigend en over de top acteren. Ik ben alweer vergeten hoe ze heette, zó oninteressant Tris en Norah vond ik eigenlijk (ook) allebei b*tches op hun eigen manier, niet echt aangename karakters. Dat is dan wel weer goed gedaan, maar minder prettig om naar te kijken (Kat Dennings voor mij beter dan Alexis Dziena).

Nick (Michael Cera) was geweldig, en zijn vrienden vond ik echt grappig.

Het leven van een topsporter, een wielrenner deze keer.

De gehele docu is gevuld met Thomas en zijn sport. Verder kwam ik niet heel veel te weten over hem, evt. hobby's, familie, vrienden, omgeving, etc. Maar goed, zijn leven zal slechts die kleine cirkel omvatten: zijn leven, lichaam en geest gefocust op het ene doel.

Het aspect van de doping in de sport en de enorme prestatiedruk op de sporter vond ik wel interessant.

Ik vind Thomas een mooi mens en ik vind het te begrijpen dat hij niet aan álle sullige persvragen tegemoetkomt en de boot afhoudt. Het is toch vreselijk om publiekelijk bezit te zijn en al dat gezeur aan te moeten horen? Ik noem dat geen arrogantie. Er zijn grenzen en die dienen gerespecteerd te worden als iemand ze aangeeft.

Vraag je maar eens af of je qua psychische druk en lichamelijke inspanning met hem wilt ruilen.

Denk 't niet.

Deze docu had ik al eerder op tv gezien. Het hele proces naar het sluiten van de winkel wordt gevolgd. De aanleiding, het verleden en de gevolgen komen aan bod. Ook de toekomst wordt enigszins besproken. Een portret van een gezin dat een buurtwinkeltje had en moest opboksen tegen de grote winkelketens (en niet staande kon blijven). Er wordt niet sentimenteel over gedaan, het blijft een klein, mooi, menselijk portret..

Omdat ik zoiets in mijn naaste omgeving meemaakte, greep het mij iets meer dan gemiddeld aan.

Tja, het onzinkbare schip...

Indrukwekkende film. In zwart wit, mooi en scherp gefilmd, goede (Engelse) sfeer, prettige beschaafde dialogen en terloops veel details en uitleg. Ik vond het erg spannend en later voelbaar ellendig.

Jammer dat de bemanning van het dichtstbijzijnde schip zo suf en slaperig was, de morse apparatuur uitzette, geen vuurpijlen kon begrijpen en ook geen lichtsignalen in morse kon lezen.

Waren zij echt zo dom?

Vanavond is ook de Cameron versie op tv. Het zit in mijn planning om die tevens te bekijken.

Een van de betere klassiekers voor mij.

Heerlijke early eighties sfeer met een seventies psychedelische score (ik bedoel écht boeiende en gedurfde sound) en toen acteurs en figuranten nog levensecht overkwamen.

Rutger Hauer speelt de laidback schurk met de lege dodelijke blik en Stallone heeft een meer zorgzame rol maar kan ook goed vuil kijken.

Schitterende gebouwen, overige prachtige en zeer afwisselende locaties, mooi gefilmd, interessante personages, goede stunts (bus te water bv)..... Ik heb ervan genoten.

Hoe lang het ook duurt, dit is gewoon erg mooie cinema en daarom prettig om te blijven volgen. Alles is verrassend fraai: beelden, sounds, acteren. Het is een prachtige biografie geworden, met zwart-wit jeugdbeelden als herinneringen.

Ik vind de uitbeelding van de tijdgeest en de rol daarin van religie en politiek ook erg interessant verweven in het persoonlijke verhaal, met chantage en intrige. Deze onderlinge verhoudingen leveren regelmatig een voelbare spanning op.

Op een of andere manier is er sprake van een lichte overstyling, maar dat vind ik juist aan de sfeer bijdragen. Het krijgt daarmee een tikje een wrange en licht zwartkomische uitstraling.
Nixon wordt gedurende de film steeds meer afgebeeld als een labiele man, een gevolg van zijn 'goedheid' waarmee hij zich in het hem omringende keihard milieu niet echt kan handhaven. Hij wordt afgebeeld als niet kneedbaar en daarom tegengewerkt. En public bleef hij echter overtuigen.
Een prachtig werk.

Alweer 18 jaar oud en daarom een leuke '90s sfeer, vooral qua muziek en sound en bv ouderwetse, toen hypermoderne computers. Een huis van bewaring waarin zelfs gedachten van gevangenen worden gelezen door computers in de muur? Apart. Ook moeten gevangenen straffen op andere gevangenen uitvoeren. Aan originele ideeën dus geen gebrek.

De gevangenis Absolom blijkt een eiland met een bende barbaren zonder enig IQ of EQ te zijn, ook weer apart. Een soort Mad Max omgeving inderdaad en geweld wordt niet geschuwd. Ertegenover staat een bende beschaafde slimmerikken. Een film met actie en prima geacteerd. Ook mooie natuurbeelden op het eiland.

Magie, vampiers, spoken, dier-mensen, 'anderen', bloed, veel fantasy, wat actie, een strijdtoneel ....
Een 'ander' moet bv een 'draaikolk' doden ........eh......., ja...... (nog een postertje)

Visueel zeer afwisselend met veel trucs en effecten en nogal experimenteel aan elkaar gezet om er een verhaal over de strijd tussen Licht en Duisternis van te brouwen. Naar een boek, schijnt het.
Het duurde een poosje voordat ik het kon volgen, maar vond het toen best boeiend.

Ik vond het regelmatig erg mooi om te zien. Hoe bv een schroefje in slomo neervalt van een vliegtuig hoog in de lucht precies in een kopje koffie en hoe die vrouw uit een uil geboren werd, wow! En al die kleuren, vormen en dat gefreak op topsnelheid, ik kon het wel waarderen.
Qua sound ook apart, vnl ouderwetse (Holllywood?) filmmuziek en af en toe rock.

Voor mij een mooi stukje nieuwerwets werk uit Rusland en weer eens iets anders dan het geijkte.

Een verfilming van het leven van de dichter James Joyce. Op zich geen flamboyant leven zo te zien aan de film (behalve zijn vrijgezellenbestaan in Dublin), dus waarom verfilmen?

Waar ik de grootste moeite mee had is de cast, Ewan doet het aardig maar komt niet talentvol, creatief en/of getroubleerd over. Susan vind ik een miscast, ze (nep)glimlacht voortdurend in het begin, later kijkt ze voortdurend verongelijkt, daar zou geen mens het bij uithouden denk ik. Ze doet mij niets en met slechts twee gemoedstoestanden blijft ze erg op de vlakte.
Bijna geen seks in de film (hoeft ook niet persé voor mij), maar dan die out-of-the-blue statische naaktscene (meer een foto) die niets toevoegt. Laat dat dan ook maar weg, zou ik zeggen.

Geen topper voor mij.

Een film met mysterie.

Werkelijk prachtig gefilmd (kleuren, contrasten, locaties, alles!) en met uitstekend ondersteunend geluid. Bizarre settings, zo’n bushalte midden in een eindeloos leeg landschap bv, magnifique! Net als de ontmoeting in het bos met perfecte symmetrie van de kale boomstammen, de twee auto’s en twee mensen. Van dat soort beeldcomposities kan ik echt genieten.

Ook leuke humor en volop subtiele woord- en taalgrapjes als:

“Roger O. Thornhill. What does the O stand for? Nothing.”

Alleen….. moeder Thornhill is ongeveer even oud als haar zoon?

Dat vond ik een tikje een vreemde casting.

Weer zo'n film waarin wat opmerkingen en uitspraken van mensen een eigen leven gaan leiden, een soort butterfly effect, met alle gevolgen van dien. Zielig voor het meisje dat erin verzeild raakt en moet vechten om zichzelf te kunnen blijven. Gelukkig zijn er ook mensen die achter haar staan en in haar blijven geloven.
De uitvoering vond ik goed, het acteren overtuigend.

Een prachtige film, mooi opgebouwd, goede sfeer, blijvend boeiend.

Het verhaal is erg mooi, ook origineel in z'n vertolking. De uitvoering is ook prachtig, je waant je helemaal in het tijdsbeeld en in het landschap.

Het verhaal is super romantisch vol met allerlei mogelijkheden en onmogelijkheden, of die nu in de persoon zelf zitten of vanuit de omgeving worden bepaald. Voor iedereen interessant dus, lijkt mij.

Waanzinnig goed spel van Judi Dench. Haar eenzaamheid en lijden werd uitstekend voelbaar gemaakt. Haar manipulatie ging eveneens echt onder de huid zitten.

Cate vond ik niet zo overtuigend in de 2e hoofdrol en vrij vlak. Apathisch bijna, tot ze 1 woede uitbarsting kreeg die naar mijn mening niet in haar rol paste, want verder lag ze in mijn ogen als een stukje hout in de zee mee te golven met alles wat om haar heen gebeurde, zonder eigen inbreng.
Niet geloofwaardig ook dat ze achter een branie jochie van 15 aanging en dan daarna ook nog de 'relatie' (bestaand uit niets dan een beetje puberale seks) langer dan 2x liet duren. Wetende wat ze haar familie (vooral haar dochter, verder haar man) aandeed. Onbegrijpelijk en niet geloofwaardig voor mij.
Deze seksuele aandacht voor kinderen (pedofilie) staat sowieso te ver van mij om mij te kunnen inleven.

De sfeer in de film, met bv de voice-over, vond ik wel heel goed opgebouwd en verzorgd en de muziek vond ik fijn en aan deze sfeer bijdragen.

Een stel onvolwassen ouders die in het bijzijn van het kind hun vete uitschreeuwen en haar ook nog de schuld geven van de onmin, een dominante vader zonder begrip voor zijn dochter, een hysterische moeder met veel eigenbelang, beiden totaal geen inlevingsvermogen, geen wonder dat het kind op zoek is naar een aai over haar bol. Heel realistisch neergezet.

Helaas vind ik het kind dan in de film weer veel te snel toehappen op veel te jonge leeftijd in te veel seksuele avances en komt het op mij niet meer zo geloofwaardig over. Van een timide meisje in enkele weken naar een vamp, tja...

Het acteren was verder prima in orde. Best een aardige film dus.

Op zich een leuk uitgevoerde film, zij het zwaar geromantiseerd, want Betty werd hier neergezet als een zeer naïef en onschuldig, kinderlijk vrouwtje, dat zich zonder vragen van het één naar het ander liet leiden en precies deed wat gevraagd werd én altijd zonder enig morren. Onmenselijk bijna.

Als je elders haar levensverhaal leest, lijkt een en ander in deze film niet te kloppen.
Wat we hier te zien kregen is dat zij door 5 mannen werd verkracht en daar totaal geen hinder van had en een vrolijk een mannen-liefhebbend meisje bleef. Letterlijk ongelofelijk..

In werkelijkheid was zij een dame met o.a. een kort lontje en een gediagnosticeerde paranoïde schizofrenie op latere leeftijd. Slechts de aanraking met het geloof kwam in deze film aan het eind zijdelings naar voren, dat zij zich daaraan te stevig vastklampte zien we verder niet.

Op deze manier blijft deze film een vlak plaatje, een surrealistische vertelling en is geen waarheidsgetrouwe biografie geworden. Een leuke collage van plaatjes om naar te kijken, meer niet.

Geen interessant onderwerp om een docu over te maken, vind ik, zonde van de energie en tijd. Verder werden voornamelijk gesprekken tussen vrouwen in de wachtkamer gefilmd, totaal niet boeiend of interessant.

Verder laat het wel de onzinnigheid van het verlangen naar verbetering van het uiterlijk van ongelooflijk!!! veel vrouwen zien. Zoveel verbetering trad er trouwens nu ook weer niet op.

Onzinnig dus.

Een serieuzere Jim Carrey again. Ik heb 'm pas weer in de Truman Show gezien en ik waardeer hem erg in dit soort rollen. De beelden vind ik mooi, met af en toe heel aparte settings, vnl de scenes met Fabrizia en de Suicide Blonde vond ik fraai.

Ik vond het verhaal onderhoudend, mysterieus en de verklaring verderop (dat ie knettergek was en zelf het boek had geschreven) helemaal niet teleurstellend.
Voor die tijd vond ik de verwarring ivm al die personages best boeiend.
Het getal 23 is slechts bijzaak om de paranoia en obsessie gestalte te geven, prima gedaan.