Opinions

De beelden zijn inderdaad wonderschoon, tezamen met de heel afwisselende muziek- en zangstukken, welke gemengd zijn met natuurlijke achtergrondgeluiden zoals vogelgetjilp, een miauwende kat, huishoudelijke potten- en pannengeluiden, schapen scheren, ruisend water, kinderen, noem maar op.

Zelfs de beweging van de vleugels van een vogel in vlucht is te horen.

De fraaie natuurbeelden en de naturelle ongedwongen sfeer is hetgeen mij raakt bij deze documentaire. Prachtig, die draaiende camerabewegingen en ondersteboven beelden tussen de scenes in de diverse landen door.

Alles is even fraai, zomer en winter, een licht besneewde woestenij of een sprookjesachtig Siberisch meer, vooruitkruipend lava, een snelweg, nauwe steegjes of een roofvogel in haar vlucht. Ook de mensen in de diverse werelddelen worden geobserveerd in hun dagelijkse bezigheden of gedachten.

Het gesproken woord is echter tot een minimum beperkt. De docu bestaat uit pure observatie.

Een naslagwerk voor het nageslacht.

Ik vind dit in totaal een mooi kunststukje, alles in een uitstekende montage verwerkt.

Het is gewoon een zalig ontspannende kijk- en luisterbeleving.

Een leuke opbouw van de film, bestaand uit 500 dagen die door elkaar gehusseld zijn en vervolgens weer aan elkaar geplakt zijn. Prettige en geloofwaardige acteurs in een vrij eenvoudig doch boeiend verhaal.

En dat verhaal is weer eens iets anders, een 'romantische komedie' die eigenlijk in de grond een beetje treurig is en het omgekeerde van een romance omvat. Toch met aardig wat humor erin en vooral met mooie en leuke visuele vondsten. De muziek vind ik ook heel ok.
Het kan allemaal dichtbij komen omdat de emoties rondom deze romance voor vrijwel iedereen herkenbaar zijn (als je tenminste weleens een min of meer onbeantwoorde liefde kende of ooit hebt getwijfeld over of je geliefde de ware is)

Een leuk einde, waarmee het voorgaande op z'n plek wordt gezet. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar een dichte deur betekent dat er elders tóch weer eentje open gaat .

"Iemand deed iets. Dat is waarom we vastzitten"

Ik vind het wel jammer dat je van te voren weet dat het een horrorfilm is. Vooral het begin en het eind vind ik erg goed gedaan.
Opvallend schuddend camerawerk, het moet realisme voorstellen. Gelukkig worden rustige gedeeltes ingelast, anders zou ik misselijk worden als in een draaiende kermisattractie.
Bepaalde beeldcomposities zijn erg fraai, het gros is echter gewoontjes in mijn ogen.

Wat kunnen die Spanjaarden afgrijselijk gillen en schreeuwen zeg. Wat dat betreft viel de film niet mee.
Zelfs het lieve reportertje bleek een enorme schreeuwfeeks te zijn en die Aziatisch uitziende dame ook al. En een moeder die bij het oor van haar kind op de arm keihard gilt en snauwt? Pfffoei
Daarmee kom ik bij het acteren: zeer overtrokken en voor mij erg irritant, vooral van de vrouwen.

Een paar dingen:
- 5 à 10 mannen kunnen niet 1 oud vrouwtje tegen de grond werken, op de kop slaan of wat? nee, ze kan twee hele brandweermannen opeten
- waarom werd bij 1 incident als dit een heel gebouw afgesloten, zoeklichten erop, omsingeling, megafoons
- waarom worden slachtoffers niet naar het ziekenhuis vervoerd of komen geen artsen langs?
- o, een ultra gevaarlijk en besmettelijk virus en de reporters (frontlinie van de nieuwsgaring) wisten niets van zoiets... tot het moment dat ze alle krantenknipsels die op de muur geplakt zijn gaan lezen
- gele pakken lopen opeens rond en de eerder uitvoerig gereguleerde menigte (van ca 6 man) wordt nergens over ingelicht?
- gele pakken blijken zorgpersoneel te zijn (?)
- de hond Max heeft het gedaan (?) en het vreemde is dat iedereen die besmet is binnen 10 minuten een monster wordt
- agent zegt: geef me je hand, tegen het lieve meisje van +/- 6 dat net iemand gruwelijk beet (?)
- hahaha

Toen werd het een lachfilm voor mij. Niks engs aan. En eigenlijk best een lange herhaling van zetten (pardon: beten).
Ok, dan gaat het even een 'Omen' kant op, maar helaas duurt het erg lang voor het zover is. Vooral als de camera ook nog eens kapot gaat.
Het monster is wel erg gaaf, vooral de boze katgeluiden erbij.
Door het abrupte eind (cliffhanger) kan ik mij een eventuele cultstatus wel voorstellen. Hier horen gewoon vervolgen bij.

Deze film heeft de uitstraling van een miniserie op TV zoals bv The Triangle of The Andromeda Strain of Impact. In het begin wordt een vloedgolf uitgebeeld en is toch wel te zien dat de effecten niet perfect zijn, maar de suggestie wordt prima tot stand gebracht.

Verderop gaat het om de belevenissen van enkele mensen, hun onderlinge relaties en hun paden die kruisen. En ook komt dan nog wat meer spanning aan bod in de verdere evacuaties, het redden van overlevenden en nieuwe bedreigingen, zoals een dam die ieder moment kan doorbreken.

Diverse mensen worden gevolgd in een soaplike formule. Ik vind dit zeker wel aardig om even in gedompeld te worden. Acteren is prima gedaan, door mij vrijwel onbekende acteurs. Behalve Beau Bridges natuurlijk, een goed acteur met prima uitstraling.

Beelden zijn mooi van kleur(en) en naturel, doch het camerawerk komt erg onrustig over. Muziek/score zijn ondersteunend aanwezig op de achtergrond, prima en eenvoudig.

Voor de liefhebber een fijne doorsnee rampenfilm.

Geweldig goede en mooie zwart-wit film.

Hoewel, er gebeurt eigenlijk niets anders dan 12 mannen die rond een tafel zitten te praten. Maar het is verschrikkelijk boeiend om de onderstromen waar te nemen en te bemerken dat deze stroom heel langzaam van koers wijzigt. De kracht van het naar waarheid strevende individu, dat zichzelf en zijn eigen waarneming trouw blijft en zo de omgeving verandert.

De film illustreert ook hoe meningen in het algemeen worden gevormd, hoe kort door de bocht en gericht op een eerste aanblik dat vaak plaatsvindt en waarom dat niet altijd (of misschien nooit) terecht is, vaak vertroebeld door emoties als woede of angst (12 angry men). Een doortastende (zelf) analyse van de vermeende feiten is blijkbaar zeer belangrijk om een waarachtige mening (en blik op de wereld) te kunnen vormen. Naast een zuivere, niet vertroebelde, intentie.

Best een goede en interessante film!

Wat ik zie zijn jongens (in gangs) met hun liefde, wanhoop, vreugde, kwaadheid, verdriet, etc.

Heel apart uitgebeeld in allerlei stijlen, film, anime, muziek, etc.

Een boeiende en afwisselende schets van het leven van kids aan de zelfkant in Singapore.

Ik ken geen film die ongeloofwaardiger is!

Maar 't is dan weer zo fout dat het komisch wordt Ik heb deze gisteren gekeken met een aantal mensen en we hebben ons rot gelachen. Inderdaad, ze zijn de verwoesting constant 1/2 meter vooruit. Lol! Dat te zien duurde bv minstens een half uur achter elkaar, zonder ophouden.

Verder vond ik de film qua gebeurtenissen vlot verlopen en onderhoudend en bepaalde zaken zagen er best heel mooi uit. Effecten te over, ook wisselend in geloofwaardigheid, maar voor mij 't waard om allemaal te bekijken. Een visueel spektakel.

Het acteren is wisselend, bij enkelen wel naturel/overtuigend en bij meerderen ook weer erg ongeloofwaardig. De karakters zijn veelal karikaturen, de Russen bv, maar Amerikanen en andere wereldburgers net zo goed.

Je moet er eigenlijk vanuit gaan dat het een absurd zwaar overdreven uitgebeelde film is en veel weg heeft van een Indiana Jones avontuur en dan is het heel goed te doen.

Voor mij, gezien de amusementswaarde, een 3.5 waard.

Naar het acteren van Benicio Del Toro kan ik ademloos kijken, die man heeft echt vele gezichten en personen in zich, net een kameleon. Daarbij kan hij veel emotie overbrengen, sterker nog: hij IS emotie. Ja, hij is mijn favoriete acteur En natuurlijk zijn daarbij vooral Naomi Watts, maar ook Sean Penn ook meesterlijk, ook weer in deze film.

Al met al vind ik dit een hele film vol emotie, geen vrolijke film, maar snijdend door de ziel en zeer onderhoudend door de vertelstructuur. Een aantal levensverhalen komen bij elkaar, de chronologie is door elkaar gegooid, we bladeren terug om oorzaken te ontdekken. Het zit goed in elkaar.

Eigenlijk kan ik niet mooier concluderen dan brabusRUS deed:

O Haupt voll Blut und Wunden...........

Wow! Dit is een van de mooiste films die ik ooit zag, met name qua sfeer en filmische technieken, maar ook het gegeven is heel mooi. Het onderwerp en de uitvoering ervan deed mij aan Noé denken.
Opnamen, perspectieven, geluiden (waaronder ademen) , muziek, effecten, alles vond ik fantastisch.
Pure kunst. Misschien voor sommigen/velen te abstract.

Dan het verhaal. Mijn perceptie van de werkelijkheid:
Dit is een duik in psyches van mensen en het thema is (lijden onder) schuldgevoel. We reizen mee in het hoofd van mensen die overleden door een aanslag. We lezen hun gedachten en we beleven de cirkelende gedachtengangen rondom hun schulden met hen mee.

Het hoofd van Sam was al eerder figuurlijk bebloed en verwond. Hij voelt zich schuldig aan de dood van zijn dochtertje en draagt deze schuld met zich mee. Bij zijn werk als bewaker heeft hij ook een fout gemaakt, hij heeft de dader niet goed ingeschat. Bewust of onbewust? De allerlaatste zin geeft hier wellicht antwoord op.
Met dit soort 'fouten' blijft een mens een leven lang malen in zijn hoofd. Voor mij een figuurlijke doornenkroon.
Men is koning, maar men weet het niet (en zet de kroon op en lijdt). Melancholie.
Tegenover Sam staat de jongen met een zelfde schuldgevoel. Hij heeft zijn moeder nooit weer benaderd en vindt dat hij moet boeten. Hij heeft besloten haar te vergezellen in de dood. Dat anderen dan ook zullen sterven is voor hem niet belangrijk. Het zal voor de normale mens een raadsel blijven waarom hij vindt dat zijn eigen sterven zo groots moet zijn, maar het is wel een realistische inkijk in een psyche.
En in hoeverre is het gedrag of de nalatigheid van iemand nu eigenlijk schuld?

Ook de manier van leven en sterven is belangrijk.
Sommigen kunnen geven van zichzelf en anderen troosten, zelfs in het sterven.
En wat is het contrast met sommige anderen dan weer groot. Want sommigen sterven terwijl ze niets van betekenis hebben willen zijn en niets hebben na te laten. Iemand is bv bezig met een bekrompen dwangmatigheid in een pashokje en iemand anders stapt bv dwangmatig steeds weer in dezelfde figuurlijke hoop sh*t.
Egocentrisme. De kleine cirkel, de zelfgekozen inperking
En allen voelen ze zich schuldig. Om hun (gedane) handelingen of gewoon alleen al om wie ze zijn.

Allen sterven gezamenlijk en pogen ieder hun eigen cirkel rond te maken middels het ont-moeten van elkaar.
En van zichzelf! Hoe confronterend.

Originele scenes zoals bij de spiegel en met de kleur blauw. Ik zie geen racisme, alleen woede en generalisatie over zowel blank als gekleurd, eerst naar buiten geprojecteerd en dan bij hemzelf terug komend. Mooi gedaan! De hoeken van waaruit gefilmd wordt en bepaalde contrasten vond ik apart en boeiend. Vriendschappen worden goed uitgediept en zijn stuk voor stuk optimaal (bijna te mooi om waar te zijn). Soms wordt er iets te veel geacteerd en gaat het ietsjes over de top voor mij, zoals de scene bij Nicolai en de allereerste scene.
Het eerste stuk ging goed door, verderop vond ik het af en toe langdradig. Soms worden opeens wat stichtelijke opmerkingen geplaatst , wat ik wel ok vind, maar wat mij wel opvalt. Verder veel interessante dialogen. En voorts blijft het natuurlijk een misdadiger die de gevangenis in gaat en daar wordt weleens sentimenteel over gedaan in deze film .

Het begint al met een ongelofelijke anime-wolf, waardoor de film meteen een fantasy en comic/anime uitstraling heeft. Je zit er meteen in Visueel echt prachtig! Een feest voor het oog.
De kleurstellingen, grime, slowmotion beelden, computer graphics en effecten werken daar ook aan mee.
Het sounddesign vind ik mooi, sommige muziekstukken wat dramatisch. De voice-over maakt er een sfeervolle historische vertelling van.

Het verhaal betreft de legendarische Spartaanse krijgers, welke zonder harnas en slechts gewapend met een schild en speer elke vijand zouden hebben verslagen.
Dit gegeven geldt ook zo goed als gedurende de gehele film, maar uiteindelijk kwam de koning niet terug bij zijn koningin. Het aantal krijgers groeide na deze slag echter van 300 naar 30.000, toch goed voor het voortbestaan van de mythe.

Omdat ik iets minder van actie hou en de film daar van overvloeit en er een iets eenvoudiger verhaal in zit, komt deze voor mij onder Sucker Punch, Watchmen en The Owls of Ga'hoole terecht qua waardering.

Aardig heftige en indrukwekkende film. In het begin was het even wennen aan de no-nonsense realistische stijl en sfeer. Later hield het verhaal mij steeds meer vast en vond ik de opgebouwde spanning erg goed tot stand gebracht. Elk moment denk je dat er iets vreselijks kan gebeuren.
Het tempo is traag, er wordt goed de tijd genomen voor het uitbeelden van de gebeurtenissen: een verhaal met enkele meisjes in de hoofdrol en met een probleem wat vaker voorkomt.
Beelden en soundtrack zijn goed en passend. Het acteren is naturel.
Een film over illegale abortus, inclusief alle details in geur en kleur. Nogmaals, erg realistisch allemaal. Het 'gewone' steelt de show.
Alleen het eind vond ik erg abrupt, maar daarom ook wel weer goed gekozen. Het leven gaat door alsof niets gebeurd is.

Een lief en schattig filmpje. Het begint met een serie grappige situaties en het gegeven van Lucy die elke dag weer opnieuw begint qua geheugen levert ook volop grapjes op natuurlijk. Een Groundhog Day gevoel kon ik echter niet van mij losschudden (die film vond ik dan wel veel beter).
Deze film hield mijn aandacht niet echt goed vast, vooral niet toen de herhalingen intraden en er steeds meer drama ten opzichte van comedy te zien was.
En in hetzelfde genre (maar dan totaal anders ) vond ik Pako to Mahô no Ehon weer driedubbel zo leuk en goed, want daarbij vergeleken vind ik dit helemaal een 13 in een dozijn Hollywood product.
Het is gewoon mijn genre niet, denk ik.
Wel goed geacteerd, met aparte typetjes ertussen.

Een aparte combinatie van humor en drama, over een zwaar onderwerp. En het werkt uitstekend in deze film. Lachen en huilen, ziek en gezond, jong en oud staan vlak naast elkaar.

Een sterk scenario (en script), mooie heldere beelden, een fijne sfeer en een goede soundtrack (mooie songs) zijn de dingen die mij opvielen.

Joseph Gordon-Levitt is ook hierin weer een klasse acteur. Het is niet te geloven wat hij steeds presteert. Anna Kendrick acteert hier ook heel goed, Bryce Dallas Howard een stuk minder en Seth Rogen doet het prima als grappige sidekick, hij wordt weliswaar nogal stereotype neergezet. De ouders en de patienten in het ziekenhuis spelen naturel en passen als personages aangenaam in het geheel.

In het begin vond ik het acteren van enkelen een tikje stuntelig overkomen (later niet meer) en over het algeheel is er af en toe puberale/stoner humor waar te nemen. Gelukkig heeft dit zeker niet de overhand en komen ook de betere dialogen, sfeermomenten en diepzinniger drama voorbij.

Een onderhoudende, fijne film.