Opinions

Best een spannende actiefilm voor een avondje vermaak. Het verhaal betreft een rush van achtervolging en snelle actie en met opdrachten die constant na elkaar vervuld moeten worden.

Je kunt geen 3 minuten wegkijken of er is weer een volgende setting aanwezig en een nieuwe opdracht gaande. Inderdaad, een race tegen de klok. Goede actie, veel effecten, prima geacteerd. Prettig dat Michelle Monaghan hierin meespeelt, ik vind haar een leuke actrice.

"We don't do art, we solve problems"

Een mooi levensverhaal van twee ontwerpers. Toch ook romantisch. Zij mengen esthetiek en pragmatiek zoals de docu vertelt.

Het stel ontwierp van spalken tot meubels. Vooral het buigen en bewerken van triplex, wat voorheen niet in productie mogelijk was, hebben zij (nieuw) leven ingeblazen.

De beelden zijn erg afwisselend en de invalshoeken om de kunst te tonen ook.

Foto, film, interview, voice-over, animatie, tekeningen, tekstcompositie en tekst op beelden geprint.

Kunst, mensen, ontmoetingen en relaties, contracten en budgetten.

Ook prettige aparte zachte muziekjes erbij.

Kortom, onderhoudend en veelzijdig.

"Indecent exposure is illegal! Even in America, you know!"

Zo heeft de Amerikaanse vrouw Lorita met de lossere zeden en toch wel veel leugens om bestwil (haar easy virtue zogezegd) het erg moeilijk in het conservatieve Engeland. De vraag is of ze nu werkelijk altijd gelijk kan krijgen. In mijn ogen liegt en verbergt ze te veel om sympathie op te kunnen wekken. Ze weet aan het eind van de film een definitie van liefde te geven, welke ik veel te kort door de bocht vind en waarop verder niet wordt ingegaan om het een plausibele te kunnen laten zijn. Kortom, ik vind het niet geloofwaardig genoeg.
Door dit alles wordt het echter wel een gewoon menselijk portret met doorsnee familieperikelen.
Het verhaal vind ik te vrijblijvend en te rommelig om beklijvend te zijn.

Verder een mooie Engelse film, geheel in een twenties look. De beelden zijn fraai, de acteurs zijn evenzo fraai. Men heeft duidelijk op uiterlijk gecast, niet op karakter. De sfeer is upper class, zo ook de dialogen en intonaties, hoewel het gedrag niet stijfjes is en modern overkomt en prettig is om naar te kijken. Achtergronden en locaties zijn ook met zorg gekozen en aangekleed.
Regelmatig zijn opvallende overgangen in beelden te zien, door ze over elkaar te projecteren en te mixen. Ondersteunende sound is spaarzaam, wel zijn er veel songs te beluisteren, grappige versies van mainstream songs: Sex Bomb, Let's Misbehave en Carwash bijvoorbeeld.

"Waarom is het konijn onbevreesd? Omdat hij slimmer is dan de panter."
Blijkbaar een oude Indianen wijsheid.

Een uitstekende cast, goed geacteerd, een intrigerend verhaal en mooie natuurbeelden.
Het script en de dialogen en de hierin opgebouwde onderhuidse spanning maken deze film.
We krijgen verder een enorm handige instructie hoe van een paperclip een kompas te maken en nog veel en veel meer survivaltips, interessant...

Ook interessante karakters, o.a. een cynicus pur sang (geen lachje kon er af), tevens feitenfreak en natuurkenner, en een meer zorgeloos en vrolijk type, zonder enig benul van de natuur, worden bij elkaar geplaatst om te overleven in de wildernis.
De mannen leren van elkaar en het vertrouwen groeit, mooi om te zien.

De beer zag er trouwens echt vervaarlijk uit en alle verwondingen vond ik realistisch.
Ik vraag wel mij af of een beer werkelijk zo lang en obsessief achter een prooi blijft aangaan. Er zijn toch meer dingen te eten voor zo'n dier?

De uitkomst van de film, het laatste half uur, vond ik overigens toch nog verrassend. "They died to save my life"

In de serie 'Compassie' van Holland Doc een documentaire over een 'Chileens' gebouw in Havana te Cuba in de jaren '70, genaamd 'Project Thuis'.
'Een grote familie' moest het worden, maar in de praktijk werd het een opvanghuis voor de kinderen van activisten.

De docu start met Macarena. Zij is ontvoerd als meisje van 3 jaar oud door autoriteiten, om haar vader zich te laten overgeven, een leider van de linkse organisatie MIR. Zij was vermist gedurende 20 dagen. Haar vader heeft ze na haar 2e levensjaar niet meer gezien en haar moeder herkende ze niet meer toen ze met haar herenigd werd.

Mijn mening? Ik vind het belachelijk om naar Chili af te reizen, een paar kinderen op de wereld te zetten, deze in een tehuis in Cuba te stoppen en dan te gaan werken voor zo'n militie. Nadenken en plannen is ook een kunst.
Ik begrijp actievoeren en ik begrijp de wens om kinderen te hebben en op te voeden, maar ik begrijp niet dat je zo egoïstisch kunt zijn om perse allebei te willen en de kinderen in een tehuis te stoppen en er vrijwel niet meer naar om te kijken om je politieke religie aan te hangen.

Het was leuk om 60 broertjes en zusjes te hebben, maar verdrietig dat de ouders er niet bij waren en het kind alleen een foto had en niet wist wat voor mensen de ouders zijn, vertellen de inmiddels volwassen kinderen. Ook kwamen daar steeds berichtjes binnen dat er weer een ouder omgekomen was. Later is er overigens geen emotionele band met de 'ouders', wat nog steeds als een gemis wordt ervaren door de kinderen. Emoties tonen was sowieso vaak not done. De kinderen werden stil gehouden in dat tehuis doordat ze als volwassene behandeld werden en aan het werk werden gezet in het 'Project'. Het collectieve project eindigde trouwens in individualisme, ook mislukt dus.

De versie (van tv) die ik zag duurde overigens 54 minuten.
Het kostte mij moeite zelfs dat uurtje hiernaar te blijven kijken, vanwege ergernis over zoveel onbezonnen 'idealisme'.
Verplichte kost voor mensen die de wereld elders willen verbeteren en blind zijn voor de mensen, kinderen en omstandigheden in hun eigen naaste omgeving.

Een 24-jarige Carey Mulligan die een meisje van 16 speelt. Nee, totaal niet overtuigend.

En 38-jarige Peter Sarsgaard die 30 moet voorstellen, dat kan ook maar net, vind ik, hoewel mensen er toen eerder ouder uitzagen (maar de kinderen weer net niet).

Matthew Beard (toen 20) kon nog wel doorgaan voor een tiener.

Het gaat weer nergens over met zo'n casting. Niet dat ze van zichzelf niet goed acteren, maar het verhaal met perikelen op school van het meisje is niet geloofwaardig, gezien haar hier neergezette uiterlijk (close-ups gezicht/mimiek) en gedrag (stem/intonaties/houding).

Het verhaal sprak mij ook niet aan, ik vond het nogal saai.

Ook qua muziek, was vrijwel niet aanwezig trouwens.

Toch wel een cultfilm, zowel door het excentrieke hoofdpersonage, als door de steampunk bouwsels, de zoetige '50s omgangsvormen, de hiermee weer contrasterende '80s outfits, de kleurige uitvoering en de prikkelende, soft dramatische muziek. De opnamen van het stadje vanuit de lucht in pastelkleuren vind ik bv weergaloos en de 'koekhartjesfabriek' ook.

De beschadigde jongen (inclusief 'scars'), gepest om zijn schaarhanden... ik denk dat veel mensen en kids zich met zijn belevenissen kunnen identificeren en met hem kunnen meevoelen.
Voor iedereen die 'anders' is of zich zo voelt Het mooie is dat zijn handicap tevens zijn sterke punt is (het sneeuw maken is ook weergaloos:)).

Al met al een bijzondere film, welke dus in sprookjesvorm herkenning en emotie op een dieper niveau kan veroorzaken, precies waar een sprookje voor bedoeld is. Daarom vind ik Tim Burton op dit gebied een kunstenaar, een nieuwe Grimm zogezegd.

Mads Mikkelsen, een fantastisch acteur.
Bijvoorbeeld in een zeer goed gespeelde scene op de bruiloft van de dochter, waarin Jacob in haar toespraak bemerkt dat hij haar vader is. "Skol!"
Diverse overige scenes deden mij eveneens aan Festen denken, net als deze.
Wrange familiegeheimen, die ingrijpende gevolgen hebben bij uitkomst.

Het overige acteerwerk vond ik ook uitstekend, een groot pluspunt van de film.
Het is een prachtige film met twee verhaallijnen, een in Kopenhagen en een in Bombay.
Tevens is het een film die emotie kan opwekken bij de kijker.
De uitvoering is goed, beeld en geluid uitstekend, locaties mooi om te zien.

Niets is zo gek, confronterend, ontroerend en bijzonder als de werkelijkheid. Wat kunnen mensen toch veel meemaken en dat gedurende generaties langs.

Een documentaire door een poëtisch ingestelde dame gemaakt. Dit levert een afwisselende en tevens muzikale impressie op van haar leven.

De docu bestaat uit foto's, gefilmde verslagjes en interviews met familie en vrienden en fragmenten met haarzelf. De voice-over klinkt vaak als een gedicht of als het voorlezen uit eigen werk, met passend bijgevoegde plaatjes.

Ik vond het best leuk gedaan en haar singer-songwriter songs vond ik ook wel aangenaam om eens te horen. Qua teksten zeker en zij zingt prachtig, maar de melodieën vind ik te weinig structuur bevatten om echt een 'song' te heten.

Psychologisch is de docu ook interessant. De achtergrond en het karakter van bv vader, moeder en overige (pleeg)familie wordt uitgediept en dat maakt het in totaal een boeiend persoonlijk portret, eigenlijk een diepgaand en uitgebreid coming-of-age verhaal. Neske Beks lijkt mij een intelligente vrouw met, dankzij haar verleden en haar ervaringen, een uitstekend psychologisch inzicht.

Ik vond de nadruk op politiek en racisme niet echt nodig voor de docu, maar het zal wel hetgeen zijn waar de maakster nog steeds mee bezig is. Net als misschien met het gedrag van haar (pleeg)vader, die niet eens het fatsoen heeft mensen aan te kijken als hij tegen ze praat, want van een 'wederkerig gesprek' kun je in zijn geval zo te zien niet spreken.

Bijzonder mooie sledehonden, fraaie ijzige landschapsbeelden van Antartica, een ontroerend verhaal en aangename hoofdrolspelers om te zien en te volgen.

Diverse dingen bevielen mij iets minder, de muziek vond ik te dramatisch (leidt af) en de (geanimeerde?) zeehond met een haaiengebit vond ik er niet realistisch uitzien.

Mooie tekeningen tijdens de begintitels! En ook fijne dramatische muziek, zo trekt de film meteen de aandacht En wat zijn de beelden verder ook geweldig.

Overigens vind ik niet elke oude filmmuziek mooi, maar in deze film is het prachtig, veel in mineur, de sfeer van verlangen, emotie en dramatiek.

Acteurs zijn goed (en mooi). Alleen worden de dialogen erg theatraal uitgesproken en zijn bewegingen zichtbaar gedirigeerd, niet zo naturel overkomend.

Audiovisueel 4.5*, het overige 3*.

"You never know who's on whose side... till the game ends"

Een prachtig kostuumdrama, het is genieten van de gehele styling, kostuums, make-up, zo ook van de locaties en decors. Mooie teksten en een prachtige score erbij, precies goed.
Acteren is intens en dramatisch en de sfeer is daarmee ook intens.
En erg romantisch, van het 'sehnsucht' soort.
Hier kijk ik graag naar. Het is voor mij ongeveer gelijkwaardig aan The Duchess.
De (actie) beelden tegen het eind, van de Armada en de oorlog + strategieën zijn ook erg mooi.

Mooie plaatjes, minder mooie muziek voor mij, ook nogal flauwe humor.

Hierdoor werd de film een beetje langdradig voor mij.

De sfeer en dialogen vond ik wat kinderachtig (is het een kinderfilm?), de vondsten in het verhaal vond ik wel creatief. Een aantal elementen uit diverse bekende sprookjes werden erin verweven.

Het is zo fout dat het weer goed wordt. Of nee, toch niet In ieder geval is het een luchtig gevalletje over gold-diggen op de Gooise matras, mannen jagen op de miljonairsbeurs, angst van alleenstaande vrouwen (desperate housewives), lompe, rijke en/of nerdo mannen, etc.

De types zijn karikaturen, daardoor ontstaat wel wat humor in situaties. Voor de rest vond ik het allemaal erg gemaakt en vond ik daarom bv geen enkele chemie te bespeuren in de overdreven geënsceneerde sexual encounters. Ook elke andere emotie was niet overtuigend.

Brrr, die Engelse voice-over ook, not nice. De muziek is passend, doch bestaat uit veilige poppy evergreen keuzes, die er op veel te hoog volume ingegooid worden.

En eh, 'Duifje'? Dat is toch taalgebruik van voor de oorlog?

Het was net of deze hele film binnenin een pompoen was opgenomen. Alle scenes waren ontzettend overdreven oranjerood gekleurd, buiten soms iets lichter gekleurd (waarom in vredesnaam steeds dat oranje?) en binnen extreem rood gekleurd.

Het volgende zegt meer over mijzelf dan over de film

Ik hou van passende, ondersteunende, liefst emotievolle muziek, mag allerlei stijlen zijn. Het verhaal moet boeien, eventueel bizar of prikkelend zijn, liefst niet alledaags keuvelend (dan kijk ik wel naar de buren of zo)

Intonaties en dialogen zie ik het liefst niet-bekakt, liefst natuurlijk en niet-gemaakt, zo ook het acteren.

Voilá de totstandkoming van mijn waardering voor de film.

Onbegrijpelijk trouwens dat Gwyneth Paltrow in een film als deze meespeelde en tot deze non-prestatie kwam.

Ik kan best minimalisme waarderen en ook het grenzen opzoeken. Daarbij moet het dan tot mij spreken en dat kan bij iedereen verschillend zijn. Het argument dat het zo simpel is dat ik het ook zou kunnen maken kun je dus als persoonlijk opvatten. Ik stel daar zelf een grens.

Ik zie geen persoonlijke touch bij deze film. Ik zou liever iets persoonlijks ervaren, een connectie voelen.

Je moet er maar opkomen vind ik zelf weer geen argument. Het moet daarbij ook je interesse hebben. Als ik erop gekomen was om een gebouw 8 uur lang te filmen zou ik het niet doen omdat het mijn interesse niet heeft. Ook dat is persoonlijk. Dus als een ander het doet vind ik het net zo niet-boeiend.

Ook een argument als: het is nog nooit gedaan, zegt mij bv niet zoveel, is op zich niet voldoende voor mij.

Het is m.i. net als bij humor. Ik hou van absurd en bv niet van plat of flauw. Deze film zou ikzelf als sterk neigend naar flauw bestempelen.

Het stuk van Danto over waar de grens ligt in kunst, wanneer het hetzelfde is of wordt als een dagelijks gebruiksvoorwerp en wie bepaalt wat kunst is, kan inderdaad interessante filosofische discussies opwerpen

Eén van de spannendste thrillers die ik gezien heb, een constant onderhoudend en intrigerend verhaal.

Het uiterlijk vond ik fantastisch, alleen al naar de stroom van mooie en aparte beelden bleef ik ademloos kijken, de score eronder vond ik ook heel goed. Acteren was prima, interessante karakters.

Ik heb begrepen dat ik Les Rivières Pourpres (The Crimson Rivers) eigenlijk eerst had moeten bekijken en deze erna, maar omgekeerd zal hopelijk ook wel lukken

Geen idee of de delen op elkaar volgen of gewoon aparte verhalen zijn met dezelfde hoofdpersonen.

Ik zet eigenlijk niet zo vaak een Disney film op, maar deze vind ik erg leuk.

Een echte feelgood film, romantisch, kleurig en vrolijk. Een naïeve en lieve, erg wereldvreemde, sprookjesprinses belandt in hartje New York, een garantie voor veel verwarring en komische situaties.

Leuke, prima acterende, hoofdrolspelers en een (geanimeerde) eekhoorn als hulpje. Het kleine meisje (Rachel Covey) acteert ook heel overtuigend, net als Susan Sarandon als de boze stiefmoeder. Verder vond ik dit een geslaagde combinatie van film en animatie. Ik ben echt positief verrast met deze film.

Een zeer gestileerde vormgeving, veel kleurtjes, steampunk details en kostuums.
Goed geacteerd door de kinderen.

Het verhaal is best eens iets anders: kinderen die er alleen voor komen te staan (hebben ze zelf gewild) ontdekken dat ze precies gaan doen zoals hun ouders deden.
De anarchie leidt namelijk tot ongeveer dezelfde nieuwe strakke regels en tot oorlog en strijd om de macht. Opvallend is dat de kinderen nu wel plezier in de taken, baantjes en regels hebben

Leuk dat tevens het standpunt van de ouders via een zijlijn wordt belicht. Gelukkig komen de ouders weer terug en kunnen ze het leven weer oppakken waar ze gebleven waren, maar wel met de geleerde les in het achterhoofd.

Een klassieker die indertijd (extreem) hoog gewaardeerd werd. De opnamen vond ik van grote schoonheid en de sfeer werd goed neergezet. De hitte in de woestijn en het verdere stukje Afrika was bijna fysiek voelbaar, mooie kleuren en zandstormen bv.. De combinatie van een oorlogssituatie en daarin enkele persoonlijke ontwikkelingen in detail vond ik erg mooi. Het acteren was ook uitstekend.
Op de sound heb ik deze keer minder gelet.

Het verhaal zelf trok mij wat minder aan. De patiënt ziet er wat mij betreft onwerkelijk slecht uit, nog nooit zoiets gezien eerlijk gezegd. Zijn verhaal is wél boeiend.
De ontwikkelingen qua romances in de film boeide mij niet zo en dan kan de speelduur best een hindernis worden. Emoties waren n.m.m. te spaarzaam ingebouwd. Ik vond bepaalde uitgebeelde herinneringen best shocking trouwens.

Visueel schitterende film en realistisch verfilmd qua trip. Wat ik niet vond kloppen is dat zodra Oscar naar buiten ging er totaal geen visuele dingen meer kwamen, alles glashelder. Naar mijn mening is dat niet zo afgepast gescheiden. De golfbeweging van de werking van psychedelica klopt wel. Ik heb genoten van de beelden + geluid en de manier waarop veel van boven werd gefilmd, dat vervaagt en vervormt de contouren ook nog eens . Ik vond de film ietwat te lang en daardoor verslapte mijn aandacht. Dat aan het begin werd verteld wat er volgens het Tibetaanse Dodenboek zou gebeuren maakt ook dat de verwachting wegvalt.
De leegte vond ik goed voelbaar en relateer ik zelf aan het drugsgebruik en daardoor afvlakken van emoties en het ontstaan van een bepaald (zelfkant)milieu. Ook het vele seksen, het piepkleine kringetje van mensen en de talrijke herhalingen roept bij mij een gevoel van leegte op. Ik zou met spoed uit deze voor mij benauwende wereld willen ontsnappen. En dat is dan wel weer goed gedaan.

Zwart-wit beelden van wellicht bewust gekozen wazige kwaliteit. Ik vond het zeker erg mooie beelden, doch onscherp (of lag het aan mijn copy?). Wel dus met zichtbaar interessante technieken in opnamen en met prachtige klassieke muziek afgewisseld met weirde sounds. Von Trier heeft zeker het talent beeld en geluid tot appellerende kunst te smeden, bv de rit in de auto door de tunnel, erg fraai, ook de rit in de gangen van afdeling pathologie en de scenes met 'the priest'.

De film heeft de sfeer van sommige Oost-Europese/Russische films die ik zag, dit door locaties, licht en schaduwen, poëtisch stemgebruik en de muziek erbij. Surrealistisch af en toe.

Het verhaal neemt je mee in de fantasie die ter plekke lijkt te ontstaan. Aangezien een script verloren ging, betreft deze film het vervaardigen van een nieuw script, met om te beginnen de inspiratie(s), een tijdplan binnen het verhaal, een plan van het bespelen van de emoties en gedachten van de lezer (of filmkijker), het inbouwen van een 'pebble in the shoe', etc. Deze vormgeving hield mijn aandacht goed vast.

Het verhaal valt dan uiteen in het verhaal van de schrijvers die het boek of script schrijven (Deens gesproken) en de ingewerkte vertelling, van de inspiraties, in de vorm van stukken film binnen de film (Engels gesproken).

En het tijdverloop van het schrijven van het boek (5 dagen) valt precies samen met het verhaal over een epidemie die het eind van de wereld betekent na 5 dagen, niet alleen in het boek, maar ook in werkelijkheid.

Zo'n origineel gegeven (script) kende ik nog niet

Qua acteren (of zichzelf spelen) wekte de eeuwig lachende (vooral elke keer als er helemaal niets te lachen viel) scriptschrijver Niels Vorsel antipathie bij mij op. De man die alles en iedereen uitlacht, zet m.i. alleen maar zichzelf voor schut. De rest overtuigde in verschillende mate, Von Trier vond ik bv wel overtuigend.

Conclusie: een erg ongewone productie, sommige scenes niet echt begrijpelijk binnen het verhaal, lekker eigenzinnig en creatief.

Uit de film had wel een half uur geschrapt kunnen worden, maar alsnog bleef het interessant.

Verhaal 5*, audio-visueel 4*, acteren gemiddeld 2*.

De film wil volgens mij graag een mix zijn van zoiets als 'Before Sunrise','The Lovely Bones' met een vleugje 'The Notebook', maar dan kan het toch echt niet tippen aan die films. Nogal zoet en een beetje gewoontjes uitgewerkt, d.w.z. met de sfeer en uitstraling van 'The Bold & The Beautiful' X 'english soap'. Het fantasy element vond ik niet voldoende toevoegen om het uit die sfeer te halen. Te weinig flair om te boeien, het leek af en toe een familievideo, zoals de bruiloft, inclusief de enorm slechte geplaybackte act, brrr.

De dagelijkse wereld van mensen aan de zelfkant,

psychopaten, sociopaten, ja....., leuk....

Klap voor de kop hahaha, spacen op de dope, lachuh

Maar helaas totaal niet mijn humor en totaal niet mijn ding. Niets leuks om naar te kijken en dus alles om weer snel af te zetten.

Toch gekeken hoor, met moeite

en een 2,5 voor de moeite.

Deze film had de pech precies gelijk uit te komen op DVD met The Matrix in de bioscoop en terwijl The Matrix van te voren enorm gehyped werd, werd Existenz hierdoor helemaal ondergesneeuwd. Alleen de scherpe opmerker kon hem in die tijd ontdekken in de videotheek. Ik vind dat deze film vaak ondergewaardeerd wordt in de vergelijking, want deze is namelijk van een heel andere orde en sfeer. De sfeer is voor mij afstandelijk en tegelijk vol emotie, zoals je in een spel niet helemaal jezelf kunt "zijn" maar er wel je emotie in zoekt of kwijt wilt. De actie is niet overdadig, maar snel, subtiel en gericht, daardoor meer realistisch voor mij. Het plastische van de game attributen vind ik van een aparte schoonheid. Het eind is toch weer even extra verrassend.Ik vond deze film indertijd beter omdat ik meer van subtiele actie houd (mag wel expliciet of zelfs horror zijn) en ik de Amerikaanse actie wel ken. In deze tijd zijn we weer verwend met meer van dit soort maar toen vond ik het gegeven en de uitwerking ervan behoorlijk interessant

Als het opgezet is dan kan het ook de kunst hypes in het algemeen aan de kaak stellen, zoals het hypen van een tot dan toe totaal onbekende "kunstenaar" en dan de mensen werkjes laten kopen van 20.000 dollar en een miljoen binnen halen.
Ik vond het eerste stuk het meest realistisch en boeiend. Het stuk over Thierry vond ik behoorlijk irritant, en vooral die man zelf bedoel ik dan. Hij laat bestaande prenten fotoshoppen door ingehuurden en noemt het dan weer zijn eigen kunst. Tja... Het lijkt mij verder vreemd dat mensen Thierry retarded noemen, dat hij dit prima vindt en deze uitspraken gewoon in de docu laat monteren.
Banksy is inderdaad een held en een prima kunstenaar, leuk dat ik weer materiaal van hem zag. Hij komt hier goed uit de verf, samen met wat andere streetartists. Ik vraag mij af of hij stiekem in beeld is geweest en hoe lang dan wel niet.
Ik ben toch een beetje bang dat we in de maling zijn genomen met deze film en dat niets is wat het lijkt. Geeft niet, al met al heb ik fijne streetart gezien en werd het leuk gebracht.

Bijzondere film.

Sterke sfeer, traag, zeer goede soundtrack, prachtige club qua uiterlijk en diepe, omfloerste kleuren.

Vooral de dialogen vielen mij op, elke zin heeft betekenis, geen overbodig woord te bespeuren.

Het verhaal vond ik ijzersterk in elkaar gedraaid en zich verrassend ontwikkelen.

Ik begrijp de vergelijking met films van Lynch. In de aard van Lynch zijn dialogen, sfeer, beelden en geluid. Niet in de aard van Lynch is het verhaal, wat zich weliswaar niet meteen openbaart, maar uiteindelijk niet meerdere uitleg toelaat.

Minpuntjes:

Ik vond Mia Kirshner een gedateerde (gestileerde?) '80s look hebben, voor mij niet tijdloos genoeg en te netjes, niet zwoel. Mede daardoor vond ik haar niet echt een type voor in de stripclub..

En op een gegeven moment vond ik de steeds voorbij komende, voortdurend met de bips draaiende, naakte dames te overdadig aanwezig (ondanks de setting), had allemaal iets minder opvallend gekund (en misschien eens met een ander dansje).

Alles bij elkaar is dit wel dé definitie van cinema voor mij en ik wil daarom graag meer van Egoyan zien.

Veel interessante denkbeelden over realiteit en waan en een door elkaar gehusselde tijdbeleving van heden, verleden en toekomst. Dit in een film over een blind meisje wat ziende wordt en waarvan men zegt dat haar hersenen zich daaraan moeten aanpassen en de beelden van scratch af aan weer moeten leren categoriseren en leren duiden.

Een beetje vergezocht, maar best interessant dus. En ook blijvend mysterieus en spannend. Mooie locaties, beelden en goede sounds. Een prima horror/thriller.