Opinions

Ik vind het wel humor hoe het eind al het voorgaande tot helemaal niets terugbrengt. All die "fuzz" ..... voor wat? Het laat je lachen, nadenken en relativeren. Bevrijdend.
Bij deze film moet ik aan nihilistische pop denken, een oppervlakkig kabbelend verhaaltje wat verderop echter toenemend absurd uitpakt. Heel kleurig uitgevoerd en met bijzonder mooie mensen/kids om naar te kijken. Dat laatste doet me dan weer denken aan een mooi getekend stripverhaal of bijna aan 3D animatie.
Apart filmpje.

Best een leuke kinderfilm, lekker boeren-oud-hollands compleet met veldwachter op de fiets en herrie schoppende nozempjes uit de stad. Het verhaal is ook onderhoudend, bevat oliebollen, regen en een projectontwikkelaar. Ik vind de tweeling Van der Donk het best goed doen als Hielke en Sietse, de (kwa)jongens met een hart van goud, die iedereen + dieren uit de nood helpen. In het verhaal zijn een aantal stereotypen (overdreven boos, overdreven dom, overdreven doortrapt) geplaatst, wat best humoristisch is.

Geen kop en geen staart.
Aan het begin betreft het een dame, Marieke genaamd, die iets naars overkomt. Welk karakter en persoonlijkheid ze voordien had komt niet naar naar voren. Het enige wat ik kan afleiden uit haar gedrag na de gebeurtenis is dat ze al aanleg voor psychose moet hebben gehad, want niet iedereen raakt zo van het pad met extreem gedrag (sadisme bv) na een dergelijke gebeurtenis. Ook dat ze naast de psychotische verschijnselen (verwarring, angst, paranoia, dwangneuroses) ook nog manisch-depressief is kan niet zomaar uit het niets komen en moet al daarvoor in haar gezeten hebben. Het is echt teveel van het 'goede'.
Goed, vervolgens zien we de psychose, inclusief verwaarlozing van de persoon zelf + van de omgeving + onverschilligheid naar huisdieren tot ze dood zijn, zelfs sadisme is haar niet vreemd. Ja, herkenbaar, heb ik ook eens gezien bij iemand.
Het eind kan verschillende dingen betekenen. Voor mij betekent het dat Marieke zich het best kan wenden tot een arts voor hulp, want ze maakt een definitief doodse en compleet verslagen indruk. Ook voor het welzijn van het kind, want zij is duidelijk niet in staat voor iets of iemand zorg te dragen.
Iemand meldde hier dat het kind (en zijzelf) dood zou zijn, maar dat zien we niet in de film, zelfs niet via een of andere suggestie. Ook dat haar psyche genezen zou zijn zien we niet in de film, dus daar ga ik niet vanuit.
Helaas voelde ik mij niet emotioneel betrokken bij de hoofdpersoon, omdat wij niet eerst wat dieper met haar hebben kennis gemaakt. Staat ze alleen op de wereld, totaal geen familie, vrienden, etc? En waar leeft ze van?

Het inzoomen op een stukje van een psyche vind ik op zich interessant. De manier van filmen ook.

Heerlijke film en leuk om de grote wereld te zien vanuit het oogpunt van zulke kleine mensjes.

De film bleef verrassen omdat er steeds iets werd geïntroduceerd, een kat, een nare huishoudster, een lief ziek jongetje, dan weer een 'wild' wezentje en tijdens de reizen van de kleintjes in het grote huis gebruikten ze steeds andere wegen. Ook kwamen de meest interessante survival technieken voorbij, tot aan vliegen met je bontjas toe

De vormgeving is prachtig, een feest voor het oog, ook fijne passende muziek erbij.
En mede dankzij af en toe een leuk soundeffect (grote-mensenklok bv) vond ik het 't echt waard deze film in de bioscoop gezien te hebben.

Goede jeugdfilm.

Een aandoenlijk verhaal over een jongen, die op pad wil om zijn moeder te zoeken. Hij krijgt hulp van een meisje en zij beleven tevens een prille liefde. Goed geacteerd door de twee hoofdrolspelers, zij hebben een aangename en frisse uitstraling.

Af en toe is er een mooie song ingevoegd en verder vond ik de film van een prima kwaliteit.

De animatie vind ik erg mooi, ik hou hier wel van. Het bleef voor mij boeiend om alleen al het beeld te bekijken. Het verhaal was voor mij iets minder boeiend weergegeven, maar voor kinderen lijkt het mij leuk.

Aparte film over kids die besluiten superheld te zijn, uit onvrede met hun dagelijkse situatie. Een onderhoudende, blitse actiefilm, met héél veel wapens en bijbehorende killtechnieken.
Er wordt inderdaad flink veel aan ass-kicken gedaan
En een klein meisje dat alles en iedereen neermaait, poeh, heftig. Ze was erg handig, o.a. met de kunai,
wel mooi om te zien. Ook verder fraaie effecten.
De sfeer van de film is luchtig te noemen, met een komische noot.
Nicolas Cage speelt hier een leuke vaderrol met aparte opvoedingstechnieken. Goed geacteerd door de hele cast. Het was wel even opletten wie wie is en wie wiens vader of (ex-)collega is.
Als je van superhelden en van comics houdt is dit volgens mij wel een must-see.

Het kereltje heeft echt een ongelofelijk stemvolume! En zijn mond staat geen seconde stil, ik moest het geluid een heel eind zachter zetten om het vol te kunnen houden

Maar goed, het verhaal…. Wel een grappig gegeven dat de man opeens een jonge versie van zichzelf in zijn huis aantreft. En daarmee behoorlijk met zichzelf geconfronteerd wordt.
Het helpt hem uiteraard wel te ontdooien en ook in de romantiek gaat het beter dankzij de acties van zijn jonge versie. Ook een frappant eind trouwens, met zelfs 3 versies
Voor de muziek en sound heeft men weer het bekende Disney recept gebruikt, nogal bombastisch.
De beelden zijn verder keurig verzorgd.
Acteren van Bruce is goed (blij dat hij meespeelde) en er doen enkele grappige karakters mee.

Uitstekende soundtrack en erg mooie beelden. Ook mooie en intense opnamen voor de emotionele momenten bijvoorbeeld.
Twee schattige, lieve, mooie meisjes zijn uit de kast getrokken als contrast met de oude, lelijke, strenge, sombere en vooral übergristelijke en voortdurend doemdenkende mensen om hen heen. Je zou voor minder acuut wegrennen. Ik vind het goed geacteerd door de twee (19 en 24, denk dat ze in de film een stuk jonger moesten voorstellen), met veel subtiel uitgebeelde nuances, erg geloofwaardig.

Het gaat over een bepaalde streng gelovige bevolkingsgroep en hoe jonge mensen zich daarbinnen belemmerd voelen om zelfs op een gemiddelde en normale manier de wereld te ontdekken en te genieten van dingen in het leven. Alles wordt voor ze met een zondige lading bedekt. Afschuwelijk.
De psychische angst en nood die daardoor ontstaat bij confrontatie met de wereld binnen maar vooral buiten die gemeenschap vind ik wederom erg goed uitgebeeld. Indringend en beklemmend.

Waarom deze film braaf of kinderachtig genoemd wordt is mij een raadsel. Zegt volgens mij meer over de kijkers dan over de film, allemaal thrillseeker by nature?
Ik zag trouwens zuipen, kotsen, zoenen voor geld en stelen, alsof dat zo braaf is.

De lage waardering verbaast mij eigenlijk, want ik vind de film best erg leuk. Het is een goede mix van absurde humor en een serieus geheim agent verhaal.
Ook een beetje zwarte humor, met het uitlichten van bepaalde beroepen, sociale situaties en aspecten van relaties. Zelfs een doodordinair supermarkt bezoek wordt met absurditeit gebracht. Wat dat betreft is het weer een goede combi van het drama van het gewone leven, het eerder genoemde thriller element en de grappen.

Ik vind de humor niet flauw. Alleen enkele bij-personages zijn dat wel voor mij, zoals de seksbeluste vriend. En de moeder vind ik vrij nietszeggend. De hoofdrolspelers hebben echter een goed volgehouden serieus spel tijdens het uitbeelden van de absurde situaties. En van deze situaties zijn er vele en ze volgen elkaar snel op. Goed tempo.

Er zijn wat te verwachten ontwikkelingen in het verhaal, maar die komen dan toch op een onverwacht moment of op een verrassende wijze. Het scenario is prima. De score is passend en stoort niet en dat vind ik belangrijk. Ik vond de hiphoptunes in een ringtone en tijdens een toiletscene grappig ingevoegd.
Daardoor al zou ik een film als deze nogmaals willen zien, vanwege de zorg voor details.

Het stel Ashton Kutcher en Katherine Heigl acteert goed, als onwaarschijnlijk kinderlijk naíeve, doch slimme vrouw en een even zo onwaarschijnlijk teerhartige, zeg maar lieve killer. Haar uitstraling deed mij aan Phoebe uit Friends denken. Het was verder inderdaad of ze jaren getrouwd waren. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en de chemie komt over. Tom Selleck als (schoon)vader is eveneens erg overtuigend in zijn serieus-grappige uitstraling.

Ook al zijn zaken niet perfect, vind ik het kleurgebruik en belichtingen niet echt mooi en is acteren van enkelen niet geweldig, toch vind ik het resultaat en de sfeer die het met zich meebrengt geslaagd.

Typisch Japans om in de realiteit heel beheerst door het leven te gaan en dan via film los te gaan in geweld, seks, wreedheid, perversiteit, voyeurisme in (voor ons) taboe doorbrekende beelden. En toch is het aan regels gebonden. Door het inzetten van psychisch gekwelden/gestoorden kan dit alles naar buiten worden gebracht zonder enige gene of terughoudendheid. Er is begrip voor.
Ik kan merken dat er een cultuurverschil is.
Het viel mij op dat de seks over alleen de geslachtsdaad gaat, zonder tekenen van genegenheid rondom, wat in onze cultuur voornamelijk via pornografie wordt vertoond. De vrouw is duidelijk onderdanig en ondergeschikt. Er is sprake van vernedering en verkrachting en SM. Hoewel de vrouw. moeder en dochter ook weer het middelpunt is waar de hele film om draait.
Een gevoel voor ritueel valt mij ook op, terugkerende cirkels in de vertelling, kleuren, patronen.
En verder veel geweld in een wederom sado/masochistische setting. Geweld is hier geoorloofd en onvoorwaardelijk, daarom puur. Het eind zag ik als een soort harakiri (rituele zelfmoord), met tot slot de "kaishaku".
Wat ik ervan vond? Heftig, soms weerzinwekkend, visueel heel fraai.

Interessante kost. Een aaneenschakeling van processen met kinderen zo tussen 12 en 17, puur een registratie ervan, met af en toe een spontane korte reactie van een rechter in de camera op het voorgaande proces.

Inderdaad veel schrijnende gevallen van kinderen die tussen wal en schip beland zijn, veelal verwaarloosd en/of emotioneel en geestelijk mishandeld door hun ouders.

Bij de rechter wordt over hun verdere leven beslist, samen met jeugdzorg en/of voogd.

Naar verhouding eigenlijk weinig echte (draaideur)boefjes.

Ook wat kinderen die lijden aan bv ongecontroleerde woedeaanvallen.

Soms een kind wat voor het eerst iets fout doet, bv een pakje sigaretten stelen in de supermarkt waar hij werkte. Tja, daar sta je dan zomaar voor de rechter.

"I am Jerusalem... Assemble the army" Tja, dan weten we het wel hè?

Voor wie van visuele verwennerij houdt..., een start met duistere omgevingen waarin duistere riddergevechten plaatsvinden, donkere bossen met een zee van rondzwevende pluisjes of later een schip in een storm op zee en beelden van ruiters in woestijnlandschappen, ik vond het er allemaal erg mooi uitzien, zo ook de markten en de bedrijvigheid in de oude steden en gebouwen met prachtige interieurs. Acteren en sound is licht theatraal, passend bij de setting van rond het jaar 1000.

Een mooi verhaal vol avonturen, over een man die niets meer te verliezen heeft en zich aansluit bij kruisvaarders op weg naar Jerusalem.

Alleen de '70s soundtrack vond ik de moeite echt waard (vooral nrs 2/14/15/16 evt ook 3/5/6/9/11)

De film is fel gekleurd met belichtingen, best ok om te zien en te horen dus, acteren redelijk.

De scenes in de club vond ik 't leukst (alweer dankzij de muziek:)), verder ben ik de draad van het verhaal ergens kwijtgeraakt. Het boeide waarschijnlijk niet voldoende.

Meteen bij de intro was het mij duidelijk, dit wordt een genot op visueel gebied. Heel veel aandacht voor detail en de functie en het effect ervan, met een grandioze belichting. Dikke pluim voor de art director!

De muziek was ook precies goed en verhoogde de grappigheid van situaties, een leuke, vrolijke soundtrack. De regie en edit vond ik eveneens heel strak.

Verder warme, menselijke (Engelse) typetjes, die overigens perfect in hun rol zaten en goed uitgewerkt werden. Het verhaal vond ik grappig en feelgood, de rise van een ultra muffe en saaie schoenfabriek (of all thngs! ), een origineel onderwerp. Best voorspelbaar, maar toch steeds verrassend in uitwerking.

Voor mij een toppertje, echt mijn cup-of-tea.

Veel herhaling in de film. De gesprekken en de klassikale voorlichting kwamen steeds terug. Een voortdurend college (bijna obsessief), weliswaar met op sommige punten verouderde informatie uit de jaren '50. Ik denk dat twee A-4tjes om door te lezen over het leven en de aanpak en werkwijze van de professor voldoende hadden geweest. Eigenlijk is bovenstaande plotomschrijving al voldoende, veel meer wordt er niet getoond in de film. Deze komt daarom op mij overbodig over.

Het minimale aan drama pakte mij ook al niet, was over het algemeen vrij emotieloos ingevuld, wel werd er aardig geacteerd.

Ik moet een keer de originele versie zien, want met deze dub viel het voor mij in het water.

Ik kan wel zien dat de animatie, na even wennen, heel leuk is en dat de verhalen best boeiend zijn.

Het ventje is wel heel erg klein en kan zelfs op handen en knieën op iemands hoofd rondkruipen.

Wonderlijk...

Ik vond de film een beetje rommelig en van de hak op de tak overkomen. Wel met grappige situaties, onwaarschijnlijke toevalligheden, leuke vondsten en af en toe hele mooie plaatjes.
Robert Downey speelt een beetje een onzeker (zelfs verlegen) iemand en is daarom voor mij niet zo uitgesproken aanwezig in de film. Hij praat zacht, afgewend en af en toe binnensmonds, dit maakt dingen soms minder te volgen. Het onzekere anti-held idee valt voor mij op deze manier in het water.
Val Kilmer heeft een duidelijke komische rol. Michele heeft ook een leuke sidekick rol. Haar acteren komt op mij af en toe amateuristisch over, alsof ze uit haar rol valt en gaat lachen, soms klopt het gewoon niet.
Het verhaal vind ik eenvoudig en grappig/absurd. Allen blijken in de loop van de film minder integer dan gedacht, maar dat is dan de satire denk ik, ook echter niet altijd even duidelijk.
Wat meer traagheid en opbouw van sfeer had deze film niet geschaad.

Voor de liefhebbers van een komische misdaadfilm (met wat verwarring hier en daar) is deze vermakelijk.

Best wel een spannende thriller. Voor de derde keer gezien sinds 1997 en inmiddels voelt het voor mij een tikje gedateerd aan qua uitstraling, maar dat mocht de pret niet drukken. Soms werd er net iets te toevallig te snel een stukje van de puzzel opgelost.

Goede acteurs en regelmatig een goede sfeer en locaties.

"Schweiss ist nie gut" zegt de politieagent op het bureau...

Een realistische film over het leven aan de zelfkant, in de underground. Of nee, dat viel ook wel mee. Het kan nog veel groezeliger, zoals in de echte realiteit (heb ik bij sommige mensen gezien).

Maar goed, dit geeft ook wel een aardig beeld van problematiek in achterbuurten en criminele milieu's. Goede louche types en harde wrede acties. Het valt niet mee voor de 15-jarige jongen om zich te handhaven. Ik vind de film wel interessant en boeiend genoeg.

Ik hou hier erg van, mystiek, symbolen, diepere betekenissen en verwijzingen naar oudere voorspellingen en geschriften. Daarnaast het gewone dagelijks leven van enkele personen. Verder niet perse religieus of bijbels. De hedendaagse Erich von Däniken heeft bv ook boeken vol geschreven met theorieën over buitenaardse beschavingen. Die las ik als kind/tiener graag, soms over de top en zeker niet (altijd) bewezen, maar altijd interessant.

Goed, verder over de film.
Die stenen zijn (denk ik) zwarte obsidiaan. Vulkanische stenen die bij grote hitte worden gevormd (vulkaan, zon, etc) en waarin door vele culturen ter wereld speciale krachten in worden gezien. Nu wordt (of inmiddels werd) het ook gebruikt in chirurgische messen vanwege de sterkte en bijzondere mogelijkheid van scherpslijpen van het materiaal.
Ik vond het eind schitterend. Tientallen ruimteschepen die mensen evacueren. Geen idee waar naartoe, maar dat mysterieuze vind ik prima. En het zag er fraai uit.
Ook het feit dat de aarde kan vergaan door enorme uitbarstingen op de zon en sterk verhoogde straling vind ik niet vergezocht.
Hoe de film opgebouwd is kun je uitsluitend religieus beschouwen (dat is 1 keus), maar ook door (ons nog niet geheel bekende) natuurkundige verschijnselen of door telepathie. Voor mij zeker niet ongeloofwaardig. Ik sluit niets uit.
De diverse rampen en ongelukken in de film vond ik mooi en spectaculair uitgebeeld. Het acteerwerk had hier en daar beter gekund, maar was, over het geheel genomen, niet storend voor mij. Ook de opbouw is prima.

Fijne film!

Een zeer mooie anime met een even zo goed geluid eronder. Echt een topproduct, schitterend zelfs.

Het verhaal zit goed in elkaar, is intelligent en breed uitgewerkt met veel details. Ik moet zelfs deze film nogmaals zien om meer details te kunnen opnemen. In hoofdlijnen is het echter prima te volgen en het geeft zaken mee om te overdenken.

Het enige waar ik mee zit is dat ik de sfeer zo bedrukt vond, in de zin van een negatief toekomstbeeld (de hele iindeling en vorm van de maatschappij in de film). Misschien had ik daar niet zo'n trek in gisterenavond, dat kan ook Maar er komt gegarandeerd een volgende kijkbeurt, dat is deze film meer dan waard.

Deze film is zo mooi qua uitvoering, echt geweldig. Aan het begin en aan het eind had ik wel een moment dat het voor mij over de top ging, in zo'n serieuze film onverwacht.
Prima geacteerd en een uitstekende opbouw, met twists.

Gisteren gezien, een paar dagen na het zien van "We need to talk about Kevin".
Ik had geen idee waar deze film over zou gaan, maar ik zag meteen een aantal overeenkomsten tussen de twee films (Kevin en Kokahaku). Met name de emotioneel afwezige/afkerige moeders en de van de pot gerukte kinderen. In Kokahaku zaten de twee 'vriendjes' in deze zelfde situatie, maar dan nog wat graadjes erger. Het kan geen toeval zijn dat er nu meerdere schrijvers en regisseurs met dit thema naar voren komen. Dit zijn (levens)wijze mensen in mijn ogen. Er is een patroon te ont-dekken (dis-cover). Laat maar naar buiten komen.
Nog een overeenkomst: de shooting of ultieme geweldpleging met veel slachtoffers, hoewel dit hier verijdeld werd. Bij beide films was de dader zelf de uiteindelijke klos. Want Kevin was ook zo slim om dat grondig te beseffen aan het eind.. Bij mij kon de film over Kevin dichterbij komen, misschien toch een beetje door het cultuurverschil. Of misschien moet Kokahaku nog even inzinken bij mij

Verder was het in Kokahaku een wraakverhaal waar de honden geen brood van lusten. Voor mij te ver gaand want wat is de juf beter geworden met het doden van een derde, de moeder. Ook al drukte het kind zelf de knop in, de juf heeft de uitkomst zo gepland.. Ik ben het er niet mee eens. Maar het jochie voelt wel wat het voor anderen betekent wat hij doet, omdat het hemzelf keihard treft. Vraag me toch af of het niet anders had gekund, zonder de dode moeder.. Misschien is het metaforisch bedoeld.

In het begin dacht ik dat het nooit meer goed zou komen met de hyperactieve, ontspoorde klas (zie het gedeeltelijk als metafoor voor het ontspoorde kind en moeder). De juf praat wel, maar niemand luistert. Als het vertelde echter persoonlijker wordt en betrekking op henzelf heeft (emotionele betrokkenheid) gaan de kinderen zitten en luisteren en ze blijven luisteren tot ver nadat de 'school uit is'.. Dit vond ik al een statement, zoals de houding van de kinderen ook een statement is. Ik vond het spooky maar ook duidelijk waarneembaar hoe de kinderen veranderen als ze zich (emotioneel) persoonlijk aangesproken voelen en dichterbij benaderd worden.
Verderop vond ik het ook spooky als je ziet ziet hoe kinderen 'en bloc' een mening aanhangen en als het ware met velen 1 persoon worden om de mening gestalte te geven. Hoe ze gezamenlijk 1 kind kunnen uitkotsen en kapot maken, als 1 persoon handelend. Een interessant gegeven.
Dit soort dingen vind ik heel waardevol om te laten zien (en voelen).

Kortom, een film die iets zinnigs te zeggen heeft en daardoor waardevol is en qua uiterlijk bijna onnavolgbaar is, van grote schoonheid.
Echter is het verhaal ietsjes te extreem uitgewerkt naar mijn zin.

Wat een haast! Ze ontmoeten elkaar, binnen 10 minuten zijn ze getrouwd en binnen een kwartier begint de ziekte. En daar naar te kijken boeide mij minder dan ik dacht

Het camerawerk is simpel, niet verrassend of boeiend. En de soundtrack....ook al niet memorabel en slechts enkele keren (ambient) iets toevoegend, volgens mij in een uurtje in elkaar te zetten.

De achtergrond en het karakter van Carmen en Stijn komen niet aan bod (er wordt geen levensverhaal opgebouwd en er wordt ook niet teruggeblikt) waardoor ik niet met ze mee voel. Carice is leuk om naar te kijken, maar haar spel vond ik in deze film niet zo overtuigend, te weinig diepgang in haar rol en toch ook te weinig naturel. De meeste acteurs leken trouwens de autocue op te lezen op een echte voorleestoon. Herhaaldelijk dacht ik naar een amateurtoneelgezelschap te kijken. Barry zet zijn rol van angstig in het leven staande en onverantwoordelijke man vervuld van zelfmedelijden wel aardig neer.

Roos, wie is Roos, behalve een lichaam?

Voor Luna wordt helemaal niet gezorgd, waar is ze steeds? Ik zie weinig van een moederrol bij Carmen. En als Stijn de vader is merk ik daar helemaal niets van (op de laatste minuten na dan)

Ik miste tevens chemie tussen de twee gehuwden. De conversatie is oppervlakkig, interesse in elkaar is er nauwelijks, geen emotionele betrokkenheid, alleen een lichamelijke klik.

Waar is 'houden van' in deze film? Het had een intieme film kunnen zijn, maar wat overbleef is een onderkoeld verslag.

Ik hoop dat het boek beter is.

Ik lees deze film als een manga comic, maar dan in real life uitgebeeld, als een fantasie dus, met de nodige humor en expliciet geweld en (liefst perverse) seksuele lading. Doordat het niet getekend is, maar met acteurs gefilmd, komt alles wel een graadje harder binnen.

Het gaat over een timide, emotioneel beschadigde jongen die, gehesen in een stoer en gevaarlijk pak, in staat is om een hele yakuza clan uit te moorden. Hij wil dat niet maar wordt daartoe aangezet door een geheimzinnige toefluisteraar met hypnotische krachten. Noem Ichi sadistisch, maar je ziet steeds dat hij vreselijk onder zijn daden lijdt. Alleen seksueel windt het hem op, wat hem ook nog eens verbaast.
Zijn grootste en laatste tegenstander is een überhippe sadist/masochist (die zijn baas verloren heeft en de dader zoekt) en die hij uiteindelijk ook hap-slik-weg verslaat, maar dat blijkt niet de waarheid te zijn. In werkelijkheid wordt Ichi door een klein jongetje doodgeschopt omdat hij diens vader vermoorde en pleegt Karihara zelfmoord door 2 pennen in zijn oren (en hersenen?) te steken en naar beneden te springen/vallen. Wat ik aardig gevonden vond is dat alleen zijn baas (Anjo) Kakihara echt kon bevredigen. Hij zocht dus tevens naar de nieuwe ultieme masochistische kick, naast dat Ichi zijn baas had vermoord omdat die een meisje aftuigde. Het kwam mooi samen.
Het nieuwe kleine beschadigde jongetje zou de volgende Ichi kunnen zijn, het wachten is op een vervolgende film. 'De cirkel is rond' vind ik een sterk gegeven in deze film.

Het viel mij soms niet mee om toe te kijken hoe lichaamsdelen expliciet afgesneden werden, de rest kon ik wel aardig hebben
Een minpuntje van mij voor de rol van vrouwen in deze film. ondanks dat ik weet dat het in de Japanse cultuur gebakken zit om er zo via kunst en media mee om te gaan. Aan de ene kant worden vrouwen gelijkelijk behandeld in de martelscenes (op verkrachting na) , aan de andere kant krijgen ze geen wapens in handen en zijn daarin niet gelijk aan de mannen. Ook hebben ze vaak zeur- en huilrollen, hoewel dat in Japan ook voor stoere mannen is weggelegd. Nog een wegje te gaan qua emancipatie daar in het verre oosten wat mij betreft.

Een hoog cultgehalte.

Deze gezien na de film Koroshiya 1

Informatief, hoe hij gepest wordt en onbegrepen is door zijn SM ouders, door iedereen bedonderd wordt, zijn ouders vermoordt (na eerst op dieren en zijn bully's geoefend te hebben), in een inrichting belandt, verder aangezet wordt tot moord en perversiteit en uiteindelijk ontdekt dat doden hem zijn relief geeft.
Ook hoe Ichi opgemerkt wordt door Jijii (Tanabe) is interessant om te weten. Een prima prequel achteraf dus.
Ik vond deze anime boeiend en ook afwisselend in teken- en schilderstijlen en vooral de manga-art aan het eind en tijdens de aftiteling vond ik geweldig mooi. En niet te vergeten: een lekker weirde soundtrack.
En zelfs Takashi Miike heeft een rolletje gekregen in deze anime.

Inderdaad AddictedToMovies, de film is magisch! en surrealistisch met toch ook een moderne hedendaagse setting. De emotie is diep en rauw, de liefde onschuldig en kinderlijk onvoorwaardelijk..
Dit is een van mijn lievelingsfilms. Ik ben fan van Tom Tykwer: de regisseur, de scenarioschrijver en de componist. Geweldiig.

Een interessante artiestengroep bij de start van de docu. Hip-hop, jazz, bigband, blazers, piano, percussie, het klinkt geweldig zo alles bij elkaar.

Verder is de docu een eerlijk en uitgebreid portret van Colin Benders: een creatieve gast, chaotisch met extreme ups en downs, van veel voelen tot niet-voelen, grenzenloos en zonder remmen, ADHD zegt hij zelf. Muziek maken is z'n lust en z'n leven en zijn belangstelling loopt bij wijze van spreken van House tot Strauss. Analoge instrumenten en digitale apparaten, hij is overal mee bezig.

De sfeer en locaties zijn vnl 'kraak'. Ook zien we Colin's moeder (waar ik hem echt sprekend op vind lijken qua kleding, uiterlijk en gedrag), vader (filosoof/docent), jeugdfilmpjes, bandleden, jammen.

De ondersteunende muziek in de docu is perfect.

Inmiddels woont Colin in een leuke, vrije, muzikale woongroep zo te zien en wordt hij volop gesteund door zijn ouders in zijn projecten.

Now what? Gewoon doorgaan natuurlijk muziek is tenslotte ons dagelijks brood.