Opinions

Heerlijk amusement! Overdreven, absurd, met als onderwerp een klein warm menselijk toneel: het dagelijks leven in een straat, uitvergroot. Jaren '60 uiterlijk en sfeer, met soms opeens ook hedendaagse elementen (breakdance), grappig! Goede acteurs (en zangers), veel typetjes en karikaturen, véél kleuren, leuke sketches, liedjes en dansjes, een verzorgd product en een feest om naar te kijken en te luisteren.

De film is de wereld rondgegaan (vanwege gay content, nu vraag ik je:)). Er is mede door de wijdere verbreiding wel een aardige notering op IMDB gekomen. Leuk om daar trouwens achteraf enkele uitgebreide, grappige, bewonderende reacties uit bv Hong Kong en de VS te lezen over dit pareltje.

Ik vind dit een steengoede film met veel ingrediënten waar ik van hou, een vreemde duistere sfeer met vreemde mensen en dito situaties, trippy scenes, door elkaar gehusselde tijdslijn, kunstzinnige beelden, diepgang en symboliek.

En ... Jack, Jackie, Jacket... ?

Als Sylvia een half uur voor het eind het opeens binnen een kwartier met 3 mannen achter elkaar doet vind ik de film definitief op hol geslagen en de geloofwaardigheid helemaal weg, ook geen satire meer. Daarvoor ging het nog wel redelijk. Iedereen heeft het wel met iedereen gedaan.dacht ik zo.
Ook de (boeren)sfeer en humor met ontsnappende varkens en knoflookboeren ligt mij niet zo. Veel naakte mensen maakt het dan niet goed en oogt steeds goedkoper.
Geen memorabele film voor mij.

Een prachtige muziekfilm met een uit het leven gegrepen drama wat helaas vaker zo zal voorkomen, hoewel natuurlijk niet velen van ons een rockster zullen zijn, dus in een andere setting. Maar dat het drama zo schrijnend is, doet veel voor deze film en het nam voor mij eventuele storende dingen weg (ik heb ze bijna niet opgemerkt). Ik vond het een zeer ontroerende film en leefde erg met het meisje mee.
Vooral als ze haar emoties uitte in haar muziek en als ze weer de zoveelste figuurlijke klap kreeg toegediend.

Elisabeth Shue vond ik net iets te lieftallig voor haar rol. Het acteren van Abigail Breslin (Janie) vond ik echt uitstekend en Alessandro Nivola zat ook goed in zijn rol als man met een kort lontje.
Als je de muziek weg zou denken blijft het drama staan als een huis. Maar de muziek was ook fijn, bestaande uit Indie-rock songs en singer-songwriter nummers.
Het geluid vond ik sowieso erg goed met bijna overal muziek op de achtergrond tijdens conversaties en goed over de boxen/kanalen verdeeld, zodat het heel realistisch klinkt

Een film naar mijn hart.

Waanzinnige film! En van Nederlandse bodem, echt leuk

Hans Teeuwen speelt heel naturel de no-know die bijna niets van de wereld weet en daarom de onschuld zelve is. Alsof je zelf weer van alles opnieuw voor het eerst beleeft én grappig.
En toch worden ook enkele psychologische en maatschappelijke onderwerpen niet geschuwd en in het verhaal meegenomen, net als religie en bv kwakzalverij .
Ik vond alle hoofdrolspelers goed in hun rol zitten en uitstekend overkomen. Naast in het theater te staan doen sommigen het erg goed op het doek.

De kwaliteit van de film (kleuren) liet te wensen over, maar dit leidde mij niet af, integendeel, ik ging geheel op in het bizarre verhaal. Dat hield mij goed geboeid en dat waardeer ik zeer.
Van mij mogen er meer van dit soort films verschijnen.

It is fortunate to have hope...

Een zeer gestileerde film. Visueel adembenemend! Elk gevecht is een prachtige martial-arts dans en alles ziet er enorm fraai uit. Qua kleurstellingen is het bv erg mooi, metaaltinten en een één-- of tweekleurig palet van voornamelijk bruin/blauw. Contrasten zijn haarscherp en achtergronden zijn echt prachtig.
Vooral het laatste kwartier vond ik verschrikkelijk mooi, ook qua vertelling.

De muziek/score is voortdurend nadrukkelijk aanwezig en vormt een onafscheidelijk en doorlopend geheel met de beelden. Indrukwekkend.

Ook een humoristische touch wordt niet vergeten, naast emotie, romantiek en een heroïsch verhaal vol actie en avonturen. Karakteristieke personages (en helden).

Het verhaal draait om een keizerlijk zegel, het symbool van opperste macht, wat door corruptie verdween en weer teruggebracht dient te worden.
Het is dat het verhaal vrij straight blijft, anders dan bv een sprookje of fantasy als 'Wu Ji'.
Dit weerhoudt mij toch net van het geven van 4.5*.

Toch wel een mooi drama, wat mij bleef boeien doordat het zo gewoon was en er veel herkenbare dagelijkse zaken in het drama verwerkt waren, gewone huisgezinnen en hun bezigheden.
Het is dus een film met elementen als: familie, gezin, relaties, leefgemeenschap, culturele waarden, etc.

De film behandelt verder o.a. de houding ten opzichte van Aboriginals en de, zo te zien, nog wat racistische gedachten in Australië (een soort Apartheid eigenlijk).
De Aboriginal begrafenis aan het eind is mooi om te zien.
Qua uitvoering vond ik het prima gedaan, niet bijzonder, van een gemiddelde tv-flim kwaliteit.

"I have been waiting all my life to see the northern light and now I see it on a scale beyond description. I’m as happy as can be. It’s the most astonishing thing I have ever seen..."

... zegt Joanna in duidelijk waarneembare euforie. Zo indrukwekkend kan het blijkbaar zijn

Erg mooi, de beelden van de Noordpool, prachtig zelfs. Joanna Lumley passeert de noordelijke poolcirkel met een husky slede en bezoekt de Saami, een volk wat aldaar woonachtig is.

De gebruiken van het volk zijn te zien en ook hun klederdracht tijdens een speciale kerkdienst.

Verder leven de mensen net als hier, het leek een beetje op IJsland wat dat betreft.

Joanna sliep wel ergens met al haar dikste kleding aan en een muts op onder dikke dekens terwijl haar adem wolkjes vormde vanwege de kou, ik moet er niet aan denken.

Hoewel, om Aurora Borealis te zien??? Wow!

Veel interessante informatie dus over allerlei zaken die de Noordpool betreffen, waaronder informatie over het magnetisch veld en het noorderlicht en de bijbehorende spectaculaire beelden.

Joanna was overigens aardig aan het flirten met de Saami die ze liefkozend ‘reindeerboy’ noemde.

"Setting, nature and architecture" is het motto.

Zeeeer interessant. De stunning beelden worden gecombineerd met mooie bijpassende muziek, Indiase muziek bijvoorbeeld bij de beelden in India, de favoriete stek van John Gollings. Daarbij vind ik het een heel sympathieke man en luister ik graag naar zijn vertellingen. Bijna al zijn uitspraken zijn overigens rake one-liners. "Great architecture should move you" Helaas is daar weinig van in onze wereld, zegt hij.

De fotograaf die bevriend was met architecten en zijn focus verplaatste van mode naar architectuur fotograferen. Hij fotografeerde eerst mode om geld te verdienen, maar fotografeerde al architectuur als hobby vanaf zijn 13e. Hij reist de hele wereld rond voor zijn opdrachten. Zeer interessant vind ik bijvoorbeeld allerlei aspecten van licht en zonnestand en oog hebben voor veel details. Ook heeft hij diepere gedachten die volgens hem bij een locatie horen, zodat ook dat aspect bijgevoegd kan worden en een extra beleving geeft. Hoe deze man de wereld ziet en zijn fantasie van te voren kan gebruiken om uiteindelijk het bedachte beeld vast te leggen is ook mijn eigen instelling en manier van kijken. Het betreft de mogelijkheid van de x-factor zien, visualiseren en dit om te zetten in iets tastbaars, iets reëels. Vooral zijn experimenten met lange sluitertijden vind ik werkelijk fabuleuze beelden opleveren, van een onbeschrijfelijke schoonheid, waarbij de realiteit niet verloren gaat (wat je helaas tegenwoordig binnen de fotografie nogal eens ziet gebeuren). Gollings gaat bij mij in het rijtje favoriete kunstenaars.

Deze docu lijkt mij heel geschikt om vertoond te worden op kunst- en fotografie-opleidingen.

Zelfs als reisdocument is het interessant, omdat je veel mooie locaties van over de wereld te zien krijgt, toeristisch én minder toeristisch.

Wat een mooie song van Peggy Lee! Verder vond ik het ook een fraaie film: mooi gekleurde beelden en veelal een spanning verhogende sound. Interessante one-liners en dialogen.

Het verhaal bevat veel romantiek, doch ook manipulatie en jaloezie, sterke ambitie en nog meer (soms bedenkelijke) menselijke karaktertrekken en motivaties. Erg meeslepend.

De film had voor mij een beetje een surrealistische uitstraling, broeierig en duister en gecombineerd met het western uiterlijk vond ik 't best apart.

Een jeugdfilm die vooral verschillende aspecten binnen sport en spel voorbij laat komen, naast heersende meningen en het verschijnsel populariteit. Over welke sport populair is en welke niet en dat waar je voor kiest vaak mede je populariteit bepaalt, waarbij afwijkende zelfstandige keuzes dus problemen op school en thuis met zich mee kunnen brengen.

De jongen gaat uiteindelijk moedig tegen de heersende mening in en besluit zijn eigen passies na te jagen,
een coming-of-age dus.
En de hater/bully draait ook bij, net als vader, uiteraard voorspelbaar ingezet voor de ‘feelgood’ sfeer.
Dit basis concept wordt vaak toegepast. Prima jeugdige acteurs en goede beelden.
De muziek vond ik zelf wat flauw, popliedjes en kinderrap, een echte jeugdfilm dus.

Het acteren van Ellen Page deed mij meteen weer aan Hard Candy denken, nog zonder dat ik haar naam had gelezen. Haar tikje betweterige spraak en houding... het was haar zelfde acteerstijl.

In Whip It, Inception en andere films heeft ze ook andere zijden laten zien overigens, een prima actrice

De rest van de film vond ik ook zeker de moeite waard. Goed onderwerp en goede personages. Prima beelden en een opvallend leuke/mooie soundtrack. Fijne sfeer.

Het lijkt mij ook wel een geschikte film voor zwangere dames, met al die tips en besprekingen daaromtrent.