Opinions

Een mooie intro met beelden van een vlucht over de canyons, een fraaie song en een southern voice-over. Sfeervol.

Erg mooie opnamen van het oranjerood gesteente van het gebergte en van het landschap.

De sfeer van het begin wordt echter niet vastgehouden en slaat helemaal om naar de vertelling van het verhaal zelf, een reis, dialogen, man-vrouwverhoudingen, ontmoetingen met vriend en vijand.

De rest van de film is namelijk een klassieke western, met Indianen, Mexicanen, paarden, cowboys en vrouwen die als handelswaar worden behandeld.

Verder horen we ook weinig muziek meer, wel een summiere score.

De film deed mij denken aan The Treasure of the Sierra Madre, die dezelfde week ook op tv was.

Een leuke jeugdfilm met herkenbare elementen en een gedeelte coming-of-age en karakterontwikkeling er in verwerkt. Het is wel meer een meidenfilm. Aardig geacteerd en prima gefilmd.

Een film "about an everybody who wants to be a somebody".

Een mooie versie van Die Zauberflöte van Mozart, in filmvorm. Prachtig gezongen (en uitgevoerd door het orkest), met regelmatig kippenvel momenten. De acteurs kwamen overtuigend over, weet niet of het tevens de zangers waren. En ook goede beelden en mooie, kunstzinnige visuele vondsten (ook kippenvel momenten). En natuurlijk 'magie'.

Een prachtige vertolking.

Wat deze keer anders is, is de Engelse taal (knap werk van Stephen Fry) en de achtergrond, een eerste wereldoorlog decor. Ik kan mij voorstellen dat op deze manier meer mensen kunnen worden bereikt, dievan deze opera kunnen genieten, ook degenen die niet van opera hielden.

Het enige wat mij tegenstaat is een kwestie van inhoud, de 18e eeuwse blik op vrouwen en de rechten die zij niet hadden. 'Zum kotzen'.en helemaal uit de tijd. Maar we moeten het doen met Mozart's tijdgeest (welke helaas nu nog steeds bestaat in sommige kringen).

De symboliek en de inhoud met meerdere lagen geven mij mijn voldoening.

En de verschillende waar te nemen niveaus in de liefde, voor ieder wat wils.

De vogeltjeswereld is best grappig.

De Mahabharata is het langste episch gedicht ter wereld. Omdat ik het epos ken en de Bhagavad Gita heb gelezen en mij ook heb verdiept in de Indiase mythologie, religie en filosofie heb ik erg kunnen genieten van deze uitvoering (ooit gezien op de Nederlandse TV en opgenomen op video). Ook van de Indiase uitvoering heb indertijd veel afleveringen op BBC gezien. Daarin waren de kostuums en decors adembenemend, met veel goud en kleurtjes. In deze uitvoering van Peter Brook is het tegengestelde het geval: een sober decor en sobere kleuren. Daarentegen blijft het verhaal en de boodschap overeind en door het dramatische, tevens ingetogen spel van de acteurs kwam het bij mij erg goed over.

Ik vind dit stuk prachtig en zeer boeiend verfilmd. Het draait hier om enorm indringende en zeer diepgaande symboliek en mystiek.

Ik zou zeggen: kijk eerst een fragment van Peter Brook's Mahabharata op Youtube om een idee te krijgen en te zien of het iets voor je is.

Pas op, gillende keukenmeiden! Dat is wat ik bij aanvang dacht. Erg overtrokken toneelspel met veel gegil.

En zingen...., tja, niet echt professioneel of op andere wijze mooi voor mij.

En nog meer 'vuurwerk': de film is erg kleurig uitgevoerd in belichting, decors en kleding, in hard rood, blauw, geel, groen. Ook dit ging mij tegenstaan, omdat er geen enkele nuance in gebracht werd.

In het verhaal worden vele liedjes van Abba verwerkt, dat vond ik wel leuk verzonnen.

Conclusie: geen subtiliteit te bespeuren, alles overschreeuwt elkaar. Wel afgekeken (vanaf het feest vond ik het redelijk dankzij de choreografie), maar in totaal is het geen prettige film voor mij.

Erg goed geacteerd, mooi geschoten, wel erg fel gekleurd. Ik vond de film te lang, had korter gekund.

Bij de rave scene met de stampende (dark) psytrance schoot ik echter wel weer rechtop

If you want something, nothing is impossible

Wow, zelfs beelden van de bouw van het World Trade Center zijn in de docu verwerkt.

Mooie historische beelden, geweldig!

C’est extraordinaire...… Dat is zo’n beetje het motto in deze film. Het gaat over verwondering, in het leven, in liefde, in alles. Een van de kenmerken van bevlogen mensen, in mijn ogen. Een ander kenmerk van Philippe is zijn (bijna dwangmatige) fixatie op het ene doel, zijn hele leven daarop inrichtend en er naartoe werkend.

Verder is dit een leuke documentaire. Veel afwisseling in soorten beelden, fijne muziek erbij en een goede vlotte montage.

Het is wel een docu die heel diep op elk detail ingaat, daar moet je dus wel zin in hebben.

Eigenlijk komt deze serie detectives qua uitvoering niet boven het niveau van bv een 'Derrick' uit (daar moest ik tenminste vaak aan denken), behalve dat je hier expliciet geweld te zien krijgt.

De inhoud van de achterliggende boeken (script) en de genoemde rauwe edge met het heftige wel en wee van Lisbeth Salander tilt het voor mij omhoog. Dit personage vind ik erg boeiend. Zij draagt voor mij het hele verhaal. En haar acteren (van Noomi Rapace) is werkelijk fantastisch.

Weirde film. Wel erg boeiend, vond ik. Een film over 'the horrors of war', maar dat niet alleen.
Allerlei aspecten van oorlog, politiek en propaganda komen aan bod.

Een goede, toenemend beklemmende en hallucinante sfeer en goed geacteerd door met name Meryl Streep als dominante politica/moeder/tiran en Denzel Washington als degene die wakker wordt uit de mooie Amerikaanse Droom. Posttraumatische stoornis, hallucinaties, labs, experimenten, mindcontrol, twijfels, wat is waarheid?

Een psychologisch sterk verhaal. Ik vind ook een bepaalde (karikaturale) humor zitten in het uitvergroten en overdrijven van 'normale' zaken en gedrag, waardoor het juist wringt. En sommige dingen zijn echt 'sick'. Het laatste half uur is een beetje opgeklopt, minder mysterieus, meer realisme en actie.
Deze film blinkt uit door verhaal en sfeer en de titel valt op door cynisme: 'De Manchurian Global kandidaat'.

Eenvoudig, doch geniaal.
Een goed voorbeeld van het feit dat geen dure decors en bekende acteurs nodig zijn om een retegoede film te produceren. Het draait om visie en skills. Werkelijk geweldig hoe je met een kale vloer, hopen zand, stukken hout, lappen en stro, belichting en camerahoeken een geweldige sfeer en suggestie kunt creëren.
De vormgeving van het verhaal lijkt op het voorlezen van een boek met de bijbehorende plaatjes en geluiden.

Een onderwerp als honger wordt vormgegeven door een oudere vrouw in de groep, die het voedsel van een kind opeet en daarmee het sterven van het kind veroorzaakt. En zo worden begrippen als honger, lust, leiderschap, rituelen, geloof, geboorte en dood naar een verschijnsel binnen een kleine groep mensen gebracht, in schaal verkleind, zodat oorzaak en gevolg meteen zichtbaar en voelbaar zijn. En veel uitgebreider in detail kan het uitbeelden van een cultuur en de menselijke beschaving bijna niet.
Ik vind deze bijzondere film heel boeiend en geweldig met de gegeven middelen tot stand gebracht.

Door het lied Young Americans van David Bowie tijdens de aftiteling, in een stijl die door hemzelf plastic soul genoemd werd, kreeg ik het idee dat de hele film over het ontginnen van Amerika door de eerste immigranten ging.

Ik wilde net wegzappen en toen kwam Tessa Boomkamp in beeld en in gehoor. Ik vind haar fantastisch zingen.

Daarna Barrie Hay, ook altijd goed. Die song "Je eigen persoonlijke Jezus" aaaaah, dank u!!!! Leuk eens in het Nederlands te horen, maar toch heb ik nog het liefst de uitvoering van Johnny Cash.

Sarah Bettens is ook heel ok, ga ik verder naar op zoek.

Katja, brrrr, kan niet zingen volgens mij.

Liesbeth daarentegen....

Dat met Herman hoefde niet voor mij, voelde een beetje morbide en vond ik niet eens goed.

Frederique kan mij helaas niet overtuigen, niet met haar stem en ook niet met haar persoonlijkheid. Toch (bijna) afgekeken, voor de overige artiesten en songs.

Vrijwel alleen het inzingen in de studio werd overigens gefilmd, verder niets bijzonders, gewoon dagelijks werk dus. Zwart-wit is een keuze, but why? Het voegde niets toe.

Ik vond eigenlijk alleen Ben Stillers kapsel geweldig en zijn uitstraling vond ik ook erg leuk.

Maar in zijn eentje schiet hij te kort om deze film van een (intrigerend) cachet te voorzien.

De rest van de acteurs is zeker niet om over naar huis te schrijven.

Het verhaal ging nergens over en de zang was niet optimaal en nogal vlak.

Het eerste uur was het meer een tienerfilm voor meisjes van 15/16. Het ging over de nieuwste mode, de leukste schoentjes en wie welke ‘crush’ op welke jongen had.

Het laatste stukje gebeurde er tenminste iets, maar dat kwam dan wel een beetje laat

De uitvoering qua beeld en decors/kostuums was wel heel mooi gedaan.

Van de muziekkeuze snapte ik helemaal niets, het waren zeer moderne liedjes bij die klassieke setting.

Dat maakt het ook vreemd voor wat betreft de sfeer.

Een aardige jeugdfilm.

Ik vond het wel meer op een toneeluitvoering lijken dan op een film. Dit kwam voornamelijk door de theatraal uitgesproken teksten, tezamen met de intonatie erbij. Ook decors en de vrij statische settings vond ik toneelmatig.

De kostuums waren wel erg mooi.

Mark Knopfler heeft een hele ontwikkeling doorgemaakt in zijn muziek. Van (anti) MTV songs tot folk. Op het moment is hij geïnteresseerd in traditionele Schotse en Ierse folk en dingen als bluegrass, de roots van country & blues (en daarmee ook van rock'nroll).

Mensen die daar ook van houden (zoals ik) en in die (allereerste) geschiedenis geïnteresseerd zijn, zouden bijvoorbeeld dit kunnen aanschaffen. Een zeer compleet en interessant plaatje (5* waard ).

In deze docu spreekt Mark over zijn ontwikkeling en over zijn inspiraties en over het proces van songs schrijven en maken. Ook vertelt hij iets over zijn unieke gitaartechnieken.

Een rasartiest die echt plezier heeft in zijn werk. Mooi om te zien én te horen.

Ik heb echt zin om meteen weer een cd-tje van 'm op te zetten:)

Inderdaad, naast een SF actiefilm is het ook het verhaal van een spirituele reis (voor de liefhebbers). Die gelaagdheid vind ik ook heel mooi. Wil je weten of wil je niet-weten? Wil je wakker warden of blijven slapen? De rode of de blauwe pil? Daarna volgen pijnlijke en verhelderende inzichten en de strijd (in jezelf).
En er is geen weg terug.
Echt prachtig vormgegeven in een modern jasje. Knap dat de film zo'n breed publiek aanspreekt door voor deze onderhoudende vorm te kiezen.
In vele oude en en ook nieuwe geschriften en in vele films wordt deze reis van de held of 'the chosen one' beschreven en vormgegeven. En de held ben je natuurlijk gewoon zelf

Deel 2 en 3 heb ik in al die jaren nog niet eens gezien. Ik weet niet of ik daar behoefte aan heb. Deel 1 staat voor mij op zichzelf als een huis.

Een leuke moderne jeugdfilm met overtuigende jonge acteurs over de reguliere belevenissen, angsten en onzekerheden van kids van die leeftijd. In het bijzonder gaat het over ergens niet goed in zijn en daarmee gepest worden, maar ook de relatie met ouders en de thuissituatie komt aan bod. Een dromerig meisje en een sportieve jongen kunnen elkaar steunen door hun sterke kanten uit te venten.

Er zit een aardige dosis maatschappijkritiek in de film + bestaansvragen, gebracht op een soft-cynische doch soms erg scherpe manier. Alles is in het absurde getrokken zoals we van Monty Python gewend zijn.

Deze film had ik al vaker gezien en ik vind 'm nog steeds behoorlijk grappig. Vooral De Niro vind ik een zeer boeiende mimiek tentoonspreiden waar ik met aandacht naar blijf kijken.

Ben Stiller vind ik ook (van zichzelf al) een heel goede komische uitstraling hebben.

Het verhaal is eenvoudig en klein: jongen ontmoet schoonfamilie en alles gaat mis.

Na "50 Ways to leave your lover" en "Six million ways to die" hebben we nu een combinatie van beiden.

Ik vind dit een zeer boeiende en interessante film van Von Trier. Ik ben niet weg van al zijn werk, maar deze beviel mij erg goed. De subtiliteit spat van het doek, verwerkt in details in de onderlinge menselijke verhoudingen, in gelaatsuitdrukkingen en in het omgaan met de omgeving (dieren, natuur, huis). Ook metaforen worden gebruikt (de symboliek rond de brug is echt magistraal uitgewerkt) en absurde humor.

Er zijn filosofische vraagstukken:
Wat betekenen spiritualiteit en godsdienst precies als alle mensen tegelijk van de aarde zullen verdwijnen? Von Trier wil m.i. bewust deze vraag stellen omdat hij zich specifiek toespitst op de stelling dat er buiten de aarde geen leven is. Deze stelling is Von Triers keus, maar ook zijn vraag aan het publiek (en het hoeft niet persé zijn stelligheid te zijn).
Verder: Earth is evil. Waarom wordt dat hier op deze wijze zo gesteld?

Vooral het psychologische aspect sprak mij in de film erg aan. Vervreemdend en soms absurd en toch zeer herkenbaar en dichtbij. Ik zag de gebeurtenissen (door affiniteit) voornamelijk uit het oogpunt van Justine.
Wie zou niet depressief worden van een moeder als die van Justine en Claire? Een boze en tot op het bot verbitterde heks, in mijn ogen. Op dat punt deed de film mij aan een sprookje denken en achteraf heb ik eigenlijk nog steeds dat gevoel. In het eerste deel wordt duidelijk dat Claire de lieveling van moeder is en Justine door haar moeder totaal afgewezen wordt en werd. Dit verleden wordt bevestigd in het tweede deel van de film, waarin Claire haar man wederom duidelijk maakt dat haar zus ziek is en dat men dat in de familie weet.
Met vader kan Justine het veel beter vinden, hoewel deze er op cruciale momenten toch voortijdig vandoor gaat. Vader heeft na zijn huwelijk plezier met meisjes die allemaal Betty heten, absurd, maar een mooie metafoor.
Claire zit tussen twee vuren, heeft zich met moeders steun aardig kunnen ontwikkelen, maar gedraagt zich voor de helft net als haar moeder naar Justine toe, met veel afwijzing. Voor de andere helft trekt ze de band weer aan. Op het cruciale moment gaat ze weg van huis en zus, opvallend voor mij.
Het gedrag van Justine komt mij door haar achtergrond niet vreemd voor. Verwarring, promiscuïteit en depressie. En toch is zij degene die haar ongelofelijke kracht toont door de mensen die dan nog bij haar zijn naar het eindpunt te leiden in een prachtig ritueel.
Ik zie Justine als een hooggevoelige vrouw die belemmerd is in ontwikkeling door een strenge, onrechtvaardige moeder en een van het toneel weggelopen vader.
Ik vroeg mij af waar de kersverse man van Justine plotseling was gebleven, maar ook dit zou een verwijzing naar het gedrag van haar vader kunnen zijn. Vrouwen vinden vaak een man die op hun vader lijkt (voorbeeldfunctie).
Ook de man van Claire piept er tussenuit, voor mij niet voor de hand liggend dat je vrouw en kind achterlaat, maar ieders goed recht natuurlijk.
Daarmee kom ik bij de vraag of het gedrag van de mensen in de film wel of niet beïnvloed was door voorgevoelens en daar krijgen we behalve bij Justine verder geen zekerheid over.

Voor mij waren er wel enkele onwaarschijnlijkheden in de film.
Een depressieve (zieke) vrouw die een (top)baan in de reklamewereld heeft en daar al een poos goed functioneert?
Een vrouw die tijdens haar huwelijksdag een wildvreemde jongen 'neemt'?
Alles is mogelijk, maar dit is toch ver weg van mij.
Over de baan van de planeet denk ik dat deze symbool staat voor de spiraal van het leven. Dit kwam ook naar voren in de zo gebogen 'kijker' van metaaldraad. En wat is wetenschap? Een dure telescoop of oude volkswijsheid en dito handigheid? Ik zie hier ook een man-vrouw polarisatie in.

De beelden aan het begin zie ik als visioen van Justine, want deze beelden zijn heel anders dan die op het eind. In dit visioen wordt het haar (volgens mij) duidelijk dat het haar taak is om het kind te redden (geestelijk veiligheid te bieden).

In deze film is veel verwerkt en veel om over na te denken. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige beelden en muziek.
Voor mij een topper. Met Melancholia laat Von Trier mij zijn meest intieme zelf zien.

Na herziening een 4.5

De film blijft intrigeren. Ik blijf het een interessante studie vinden over geheugen, waarneming, visualisering, aanname, oordelen, etc.
Het eind (en het begin) geven mooie overpeinzingen mee als huiswerk.

Aan het eind wordt pas duidelijk dat (deze) John G. (Teddy) de boel bij elkaar liegt om zelf als 'bad cop' lekker te kunnen bijverdienen en Leonard het vuile werk te laten opknappen.
Voor de kijker een rechtvaardiging van de moord in het begin. Mooi in elkaar gedraaid
Ook Natalie profiteert van zijn 'condition' en draait zijn goede (beschermende) eigenschappen ten slechte ten behoeve van haar eigen gewin. En zelfs de hoteleigenaar verhuurt hem 2 kamers omdat hij dat toch niet merkt. Profiteurs alom.

Meesterlijk uitgewerkt.

"The irony isn't wasted on me"

Een film waarin veel aandacht is voor de kracht van de Jedi en voor een legertje van Jedi soldaten, maar ook voor paranormale zaken en bijgeloof. Totaal iets anders dan wat ik verwachtte. Eigenlijk wel grappig, behalve het idee van martelen van geiten dan :/

Ik vind dit echt een weirde film, een beetje in de stijl van de Coen brothers.

De soundtrack bevat leuke oudere bekende songs, 2x Boston bijvoorbeeld, en de sfeer is zwartkomisch, ironisch. Een voice-over verduidelijkt steeds de ideeën met betrekking tot de Jedi kracht en technieken en de achtergronden en beweegredenen van de personages.

Clooney heeft hier een stoere rol, welke ik hem veel beter vind passen dan romantische rollen. Verder nog wat goede acteurs zoals Ewan McGregor, Jeff Bridges en Kevin Spacey, een respectabele cast.

Het verhaal is piepklein, maar o zo vol van emotie. Johnny laat zich leiden door de gebeurtenissen en personen die voorbij komen (goes with the flow). Zo komt hij de ongemakkelijke dag door en kunnen we rustig kennis maken met alle facetten van de situatie. Iedereen vindt zijn eigen spiegeltje in Johnny en hijzelf kan eveneens heling vinden. Het waterelement komt ook weer terug (als in flow en emotie).
Ik vind het goed gedaan, boeiend, compleet en prima geacteerd. Kort, maar krachtig.

"Shine the light, Declan, shine the light"

Aardige mysteryfilm. Verrassend genoeg was deze vele malen leuker en beter dan de vorige Nora Roberts die ik zag. Een geheimzinnig geestenverhaal en ook met gedachten over reïncarnatie erin verwerkt. Een film van een zeer goede tv-film kwaliteit, mooie beelden. Ook geloofwaardig geacteerd, met een goede sfeer en een prima soundtrack. Zelfs met goede actie (gevechten) op z'n tijd. Ben geneigd 4* te geven, zeker naar de kwaliteit in dit genre, maar zal het het nog even laten bezinken

Van mij niets dan lof over deze film. Zo'n goede gevangenisfilm heb ik namelijk in tijden niet gezien, sterker nog, ik vind 'm tot nu toe de beste. En gebaseerd op een waargebeurd verhaal
Wat mij betreft dubbel zo goed als The Shawshank Redemption.

Goede naturelle, realistische personages met voldoende uitdieping om als kijker zeer geïnteresseerd in hun belevingen te blijven, fantastische muziek en dito geluid, beeldcomposities die vaak erg mooi van vormgeving zijn, kunstzinnig zelfs. De beeldkwaliteit zelf was wel minder contrastrijk dan verwacht.

Het verhaal vond ik zeer ondehoudend, om de haverklap gebeurde er weer iets, afgewisseld met goed uitgevoerde dialogen. Spannend is de film ook op z'n tijd, hoewel vnl de steeds meer beklemmend wordende sfeer overheerst, waar de muziek en sound nog het meest aan bijdragen.

Humor zit vnl in het gedrag (en uiterlijk) van bepaalde personages. Slechts van enkele bijrollen vond ik het acteren wat minder. De hoofdpersoon acteert fantastisch en ontwikkelt zich van zelfverzekerde doch naïeve jongen tot aan volslagen (geestelijk) wrak.

Deze keer vond ik het minder belangrijk of het technisch allemaal picobello in orde is, voor mij is dit een topper van een film.

Lekker bizar werkje over een horrorslager in de trein. Ik keek m'n ogen uit (ben niet zo heel veel horror gewend en het zag er best creatief uit).
Vooral het thriller element voegde echt wat toe en ik vond de film spannend en boeiend, obsessief.
Aan het eind krijg je een rare twist mee, maar dat verdiept de zaak flink.met een mysteryelement, daar hou ik ook al van
Goede acteurs en mooi gefilmd.

Een start met een mooi meisje, dromerige beelden en sfeer, onheilspellende muziek.......

niks mis mee ........

Vervolgens een minder dromerig gefilmd verhaal met jonge mensen, hiphop & rap, een meisje-meisje-jongen-verhouding, een andere cultuur (Bosnië), een romance en nog wat dromerige muziek.......

en toch wel een boel aparte close-ups e.d. ........

verder moet je zelf maar kijken

Ik vond het wel spannend en was benieuwd hoe het af zou lopen, had wel steeds enkele mogelijkheden de revue laten passeren..... maar het eind was ook voor mij onbegrijpelijk.

Kan iemand het mij uitleggen? Lol

Naturel geacteerd, goede beelden en sfeer, niet voorspelbaar plot en complimenten voor de muziek.

Een interessante film, bijna documentair te noemen. Zeer goed geacteerd door Sean Penn.

Een goed beeld van een tijdgeest, politiek en maatschappelijk gezien en daarmee informatief.

Ook de privé belevenissen werden uitgewerkt, waardoor je kunt meeleven met de mannen.

Het is dat het onderwerp mij iets minder na staat, de film is verder prima uitgevoerd.

Het verhaal is tot de helft (tot de verlamming) voor mij heel boeiend, daarna vertraagt het enorm.
Je zou het verdieping kunnen noemen, maar ik vind het te sentimenteel en te bedacht overkomen. Het eind sleept zich voort, is te uitgerekt naar mijn zin.
Het (vrouwen) boksthema vind ik interessant, vooral de passie en het doorzettingsvermogen en de rauwe sfeer.
Clint is hier mijn favoriet, een klasse acteur!

Een erg mooie, kunstzinnige fantasy film.

Een prachtige droom gevuld met hulp en inzichten voor het 15 jarige meisje Helena.

De uitvoering is een mengeling van toneelachtige taferelen, film, videokunst, verklede mensen, GC, effecten, filters, gekleurde belichting, tekeningen, animatie, aparte muziek en sound. Vooral de goud-met-groene scenes vond ik erg mooi en de vertolking van het lied "Close to you" bezorgde mij kippenvel.

Windows, mirrors, masks.... een indrukwekkend geheel.