Opinions

Leuke film en door uitstekend gebruik van muziek en prima montage vond ik deze film onderhoudend en spannend. Natuurlijk is er de jaren '40 uitstraling met enigszins theatraal spel, maar dat hoort erbij.

De sfeer van Parijs 1880 vond ik vooral goed tot uiting komen in diverse locaties.

Tod Slaughter zet een goed karakter neer, een onsympathieke man die uit is op de dochter van de eigenaar van de bank. Maar zij is verliefd op de griffier die daar werkt, intriges volgen.

Tussendoor is er een misdaadplot met een geheimzinnige en griezelige 'Wolf man' die de stad terroriseert en een spoor van doden achterlaat. De politie heeft het druk met het opsporen van deze schrik van de stad.

Geweldige film, over een man bij wie op een dag echt alles tegenzit. Bij toeval vallen ook (verder onbekende) mensen hem met opzet lastig of zitten hem dwars.
Hij staat op het punt eigenlijk alles te verliezen, inclusief het contact met zijn gezin.
Intussen is een agent bezig met zijn laatste werkdag vlak voor zijn pensionering en deze raakt op het nippertje nog erg geïnteresseerd in de 'case van de doorgedraaide man'.

De twee verhaallijnen komen mooi samen in een kat-en-muisspel tot in de treurige slotscene: "I'm the bad guy? How did that happen?". En om deze vraagstelling draait eigenlijk de hele film, want hoe kan het dat een man die denkt zijn best te doen en zich op een goed pad te bevinden tot zulke daden komen?
Er is voortdurend dreiging en spanning in de film en het acteren van Michael Douglas is fantastisch. Verder uitstekende beelden en prima score.

Voor de muziek is deze film het al waard om eens te zien. Verder een vlotte sfeer, zij het inmiddels ouderwets. De gang van zaken op de zang- en dansschool is leuk om te volgen.

Allerlei ups en downs van de jongeren passeren de revue.

Omdat er zoveel aan bod komt, is de film best onderhoudend.

Qua beeld en uitvoering is de film het niet bijzonder, het gaat om het drama en de zang en dans.

Omdat de film toevallig in zijn totaliteit tot in alle details over Star Wars ging, vond ik deze comedy wel lollig. Leuk, al die gadgets Het fanboy zijn in het algemeen wordt ook grappig geparodieerd, waarbij zowat alle gedachten en handelingen rondom het idool (de film) draaien.

De humor die hierin zat vond ik het leukst. Overige humor is érg puberaal.

Acteurs deden het prima. Zij spelen uitgesproken typetjes, waaronder bv bikers of een supernerd.

De kwaliteit van beeld en geluid is ook prima.

Geinig, een poppenfilm voor volwassenen.

Mooi gemaakte dierpoppen trouwens, die middels animatie (in stuk voor stuk mooie frames) allerlei avonturen beleven. Ik vond het vaak koddig om te zien.

Ook mooie decors en prachtige kleuren en contrasten. Ik vind het erg mooi gemaakt. Goede dialogen en een goed verhaal, over een rebellerende vos die zich eigenlijk moet aanpassen.

Deze Roald Dahl heb ik overigens niet gelezen.

Die hond in gameperspectief vond ik erg leuk en de dieren met bivakmuts zagen er ook cool uit

Deze film heb ik de laatste tijd al diverse malen op tv voorbij zien komen en elke keer keek ik weer een poos. Inmiddels heb ik 'm dus wel in z'n geheel gezien.

Het is echter niets voor mij. Vin Diesel vind ik altijd wel grappig , maar voor de rest vind ik het een boel macho gezwets, skank gescheld en noem maar op. Vreselijk.

De kwaliteit van de film is prima. Voor de liefhebbers van snelle auto’s, racen en actiefilms is dit een goede keuze.

Uitstekende thriller, waarin ook uitstekend geacteerd wordt, met name door Michael Douglas. Heel overtuigend. De beelden zijn mooi en de score is goed. Het verhaal is spannend en beklemmend. Een goede productie.

Ik weet niet of er veel films over stalking bestaan, maar deze lijkt mij dan vooraanstaand in zijn soort.

Een geweldige film. De beelden zijn superb en de geluiden nog meer Het acteren is goed, naturel en overtuigend en het verhaal is sowieso intrigerend, wel of niet begrepen.

Deze film was de volgende Winding Refn in mijn viewlist, niet zo toegankelijk bij de eerste kijkbeurt, daarom meteen een tweede er achteraan gedaan, met als uitgangspunt enkele vermoedens.

Deze bleken te kloppen en meer viel op z'n pek. Het kan echter nog meer kijkbeurten duren om meer of (hopelijk) alle details te plaatsen. Echt overal is over nagedacht en ALLES heeft een functie.

Het verhaal is op meerdere manieren te bekijken, oppervlakkig of dieper, maar er is toch volgens mij slechts 1 onderliggende oplossing. Het is een kwestie van heel goed kijken én luisteren en vooral alles duiden.

een scene bv

(liedje met soms scanner geluiden en conversatie op de achtergrond)

(B)room?

503

Five O 3?

Yeah

Name?

Harry

Last name?

Caine

How d'you spell th't mr Caine?

C-A-I-N-E

CA eye 'n E?

Yeah

Ok, we'll keep an eye on foryea

Ik vind dit tot nu toe Egoyan's beste. De locaties en de kleuren en filmtechnieken zijn altijd uitstekend bij hem, maar deze keer vond ik het verhaal echt top. Een diepe psychologische schets van een man met een verleden die een open en naief meisje ontmoet. Ik vond het verschrikkelijk spannend,ook al is het een vrij trage film.
De ontknoping waarbij de achterliggende geschiedenis steeds meer naar voren komt greep mij erg aan.

De man blijkt het een en ander op zijn geweten te hebben. Wie kun je de schuld geven? Als je zag wat voor een jeugd hij had, was dat hemelschreiend ziek en heeft hem m.i. ernstig verknipt.
De geslachtofferde meisjes, dat is net zo hemelschreiend onrechtvaardig.
Deze film zal mij goed bijblijven.

Deze film blijft geweldig. Beklemmend. Wat een zieke bende is het toch, een collage van mensen die uit hun voegen barsten van ellende en ongelukkig zijn en vooral in ontkenning van waarheid leven.
En wat is de waarheid toch hard.
Christian 't slachtoffer, Linda 't net eruit gestapte slachtoffer, vader incestueuze pedofiel in ontkenning, moeder meeloper en getuige incest in ontkenning, broer overschreeuwer in ontkenning, diens vrouw een vreemde mengelmoes van schreeuwen en liefkozen, zus kan de waarheid niet aan en verstopt deze (ontkenning), familie en vrienden gevoelloos en/of ontkennend en gewoon doorfeestend...... De enige heldere van geest in het gezelschap leek mij de bezoeker (musicus), en natuurlijk de kok/jeugdvriend van Christian.

Alles uitstekend en zeer realistisch geacteerd. Karakters hebben genoeg menselijke trekjes om door iedereen (enigszins) begrepen te kunnen worden, het kan allemaal dichtbij komen. Het camerawerk is voor mij een beetje té schokkerig, had wat minder gekund. Decor is minimaal, maar dat hoort zo volgens de regels. Helaas zorgen de dogme regels in mijn ogen voor beperking in uiting van de kunst, voor mij niet nodig dus.

Het is niet mijn smaak, veel te veel sentiment , maar je kunt zien dat gewerkt is aan mooi eindresultaat.

Is dit niet eigenlijk een kinderfilm? De sfeer blijft zo kinderlijk.

Het deed mij de hele tijd denken aan M. Jackson en hoe deze (waarschijnlijk) op eenzelfde manier liever met kinderen omging als met volwassenen. Dus niet zozeer door de titel maar door de inhoud. Is het een stiekeme hommage aan M.?

Veel liever kijk ik naar andere sprookjes met Depp of naar Big Fish of The Five People You Meet in Heaven. Daarin wordt fantasie voor mij pas echt tot leven gebracht.

Dit is een leuke hartverwarmende jeugdfilm met goede rocksongs erin gemonteerd. Een joch, zijn vader, brandweermannen en zomaar een hond, garantie voor emotie, avontuur en ook wat zoetigheid.
Een verhaal over een brandweerteam, dat met opheffen bedreigd wordt. Een hond speelt de hoofdrol en zorgt dat alles tot een goed einde wordt gebracht.

PS: toevallig vandaag ook wat brandwonden opgelopen, dus het sprak wel aan

Een nieuw record, 340km/u! Tja, 1942

Een interessante filmische impressie over de bedenker van de Spitfire. Hij leidt het leven van een kunstenaar, in passie en met weinig slaap tijdens een creatieve periode.

Zijn omgeving is afwisselend steunend en tegenwerkend. Toch weerhoudt het hem er niet van zijn ideeën te willen doorzetten. En met succes.

Vooral het gesprek tussen de Engelsen en Duitsers aan tafel in de club vond ik geweldig, een intelligente en filosofische beschouwing over o.a. ‘history’.

In deze hele film is overigens over het algeheel een erg goede ‘witty’ humor aanwezig.

Verder vond ik het acteren voor 1942 vrij naturel, wat ik op prijs stel.

Ik vind het de moeite waard om deze film nogmaals te zien, voornamelijk voor de dialogen.

Vliegtuigen en alles eromheen vind ik best een interessant onderwerp en eens heb ik om die reden vrijwel alle romans van Nevil Shute achter elkaar gelezen. Heerlijk

Een mooie film met humor. Van Jeff Bridges zou ik alles wel willen zien, geweldig acteur en altijd goed Robin Williams acteert ook prima als zwerver met hallucinaties, welke overigens erg mooi zijn vormgegeven. Verder spelen meer vreemde personages mee, het geheel heeft een absurde uitstraling. Mooie settings, soms vreemd gekozen maar leuke muziek, goede dialogen en een prettig weirde sfeer.

'Extra lange speelduur' staat er op mijn hoesje.
Voor het eerst bleef ik 160 minuten lang geboeid een film kijken en vond het zelfs jammer dat deze al afgelopen was. Wat een heerlijke feelgood movie, vol met kleine en grote wijsheden en subtiele, liefdevolle aandacht. Ik was regelmatig flink ontroerd en wat een zeggingskracht heeft deze regisseur (met een prima cast overigens).
Een film over liefde, menselijke fouten, verlies, terugvinden, hoop, vergeving, verzoening en verlossing en tevens met een interessante en afwisselende sprookjesachtige verteltrant, gecombineerd met prachtige plaatjes en een goede muziekkeuze.

Na zijn dood gaat Eddie's leven aan hem voorbij, in flarden van herinneringen. Hij ontmoet vijf belangrijke mensen uit zijn leven (van wie hij soms zelfs het belang niet eens kende) en bereikt samen met die mensen steeds voor beiden een goede afsluiting. Zo zou ik mij graag de hemel wensen
Het is geen blockbuster, slechts een op DVD uitgegeven TV-film. Nou ja, slechts? Voor mij een pareltje met hoofdletter P.
Het boek waar de film op gebaseerd is lijkt mij ook fantastisch.

Kunstzinnige collage van wat in de plotomschrijving is beschreven. Een gedurfd experiment.

Opgebouwd uit een en al ronddraaiende beelden en daar gaat het bij mij mis. Ik kan tegen schudden maar niet tegen langdurig draaien Op de kermis zie je mij ook niet in draaiende dingen, de achtbaan daarentegen is mijn favoriet, lol.

Daarom zal ik deze film hoogstwaarschijnlijk niet meer opzetten, ook al zijn de meeste composities echt schitterend. Misschien zal ik nog eens wat stills opzoeken en bekijken, of korte stukjes kijken.

De beelden vond ik dus fantastisch, zeggingskracht van het getoonde als geheel was voor mij minder aanwezig. Ik heb nog het meest genoten van de muziek in deze film, geweldig.

Niets shockerends gezien trouwens. Er is (veel) aandacht voor het menselijk lichaam, sprookjesachtige kleding en het geheel had voor mij een jaren '20 stomme-film uitstraling.

Quelle horreur! aan het eind

De combinatie van de uitstraling van een gemiddelde detective met toch wel expliciet geweld ingebouwd, vormt een aparte combinatie en tilt het geheel weer wat hoger voor mij.

Het verhaal vind ik onderhoudend, af en toe heerlijk spannend.
Lisbeth Salander steelt de show, maar dat vond ik bij deel 1 ook al

Een erg mooie showfilm, gebaseerd op een Broadway musical uit 1958. Waarom slechts een 2* waardering alhier? De film had toch indertijd 5 nominaties voor de Academy Awards.

Het verhaal loopt vlot door en geeft de fifties tijdgeest en sfeer goed weer. Het behandelt de belevingen van Aziatische (illegale) immigranten en daarbij hun onderlinge verschillen binnen dezelfde cultuur, traditioneel tegenover vooruitstrevend bijvoorbeeld en de gewoonte van uithuwelijken en huwelijkscontracten.

Een perfecte film voor een regenachtige zondagmiddag, om heerlijk bij weg te zwijmelen in de sfeer, romantisch en zoet. De muziek en songs vind ik mooi, de beelden, kostuums en vooral decors vind ik schitterend. De dansen hebben goede traditionele show choreografieën.

En het woord 'snookie' was dus al bekend in 1961, hoewel het toen blijkbaar nog een koosnaampje was

Grappig, dat ingesproken Vlaams bij die schurken. En dat met die ketting zag je al van mijlenver aankomen. Welke (zichzelf respecterende) vechtlustige schurk draagt een ketting van neus tot oor? Omg!

Het zat wel goed met de wonden-make-up trouwens. Goede acteurs, die goed hun type neerzetten. Qua kleuren en verrassingen in beeld vond ik deze film mooi. De score bestaat voornamelijk uit uitbundige avonturenfilm muziek. De soundscape in het vliegtuig met die 'drone' van motorgeluiden op de achtergrond gemixt met andere sound vind ik weergaloos. Ik mag dat wel.

Het verhaal: twee jochies beleven uitzonderlijke avonturen. Wel knap dat ze zelfs een vliegtuig kunnen besturen. Verder een mooie familiefilm met waarden als eer, trots, gezinsverband en toewijding.

Ik zie liever nog eens het origineel dan deze ingesproken versie, maar voor nu een 3.5 omdat het visuele en het acteren er gewoon goed uitzien. Het is een prima kinderfilm.

Ehm, hier heb ik niet echt geduld voor. Constant beelden van wielrenners en iemand die de wasmachine uit elkaar sloopt. Afgewisseld met veel oninteressante dialogen.

Dan ook nog in het Schots zonder ondertiteling... pffff.

Alleen het landschap was wel erg fraai, deed mij herinneren aan mijn vakantie in Schotland van een paar jaar geleden.

Everyone has a box, some sort of an unconscious collection...

Zeer intrigerende film, een bijzondere en waardige eerste speelfilm van Nolan. Mooie zwart-wit beelden, ondersteund met interessante geluiden. Goed geacteerd door vrij onbekende acteurs (heerlijke Engelse tongval) en gemaakt met een extreem laag budget.
De vergelijking met Memento is al gemaakt (verstoorde chronologie) en ik zou er een vergelijking met Inception aan toe willen voegen (gegeven/structuur).

Het verhaal is op diverse manieren te interpreteren.
Een werkloze jongeman van 27 (of is hij bankmedewerker?) vult zijn dagen als wannabe schrijver en breekt in en woont, uit nieuwsgierigheid naar de bewoners, in (tijdelijk) verlaten woningen na de ontmoeting met een gelijkgestemde. De twee mannen gaan in het vervolg samen op het inbrekerspad en er wordt uiteindelijk een vrouw vermoord (of was het een man?). Cobb wordt als schuldige beschouwd (door de jongeman) en het verhaal in totaliteit verloopt als een vrij eenvoudige thriller met gewijzigde chronologie.

Of een man volgt mensen en legt zichzelf daarbij een regel op: Nooit een tweede keer dezelfde persoon volgen. Dit om zaken onder controle te houden, zegt hij. Op een dag breekt hij zijn eigen regel en de zaken worden omgedraaid, hij wordt zelf gevolgd (paranoia ontstaat). Hij heeft een tweede persoonlijkheid ontwikkeld. Ze breken samen in, eerst in zijn eigen woning, maar nemen niets weg (anders zou hij zijn eigen verhaal niet kunnen rijmen). Verderop blijkt er nog een kale, machtige, gewelddadige man te zijn, een derde persoonlijkheid. Deze is lang weggeweest, maar weer teruggekomen, volgens de blonde vrouw.
De drie mannen kunnen dus één zijn, de vrouw kan zijn vriendin zijn die vermoord wordt (hoewel ook sprake was van een vermoorde man op het karpet) en daarnaast is er de agent die het verhaal opneemt.

Of niemand is echt behalve de fantasierijke 'schrijver'.
De vrouw weet dan van de persoonlijkheden van de man, accepteert ze en speelt zijn verhaal mee. De vraag rijst of zijzelf echt is of een vierde persoonlijkheid.
Daarmee is tevens de vraag gekomen of de agent echt is, of dat deze een psychiater/ vertrouwenspersoon is, óf eveneens fantasie is, de vijfde dus.
Ik zou zeggen: Blijf in elk geval op de hamer letten.

De vraag tenslotte is: wie heeft welke box gevuld en met wat?

Ik vind dit een mooie film, spannend, mysterieus, zelfs romantisch.

Over een vrouw die haar zoon kwijt is. Het bestaan van de zoon wordt door iedereen ontkend, terwijl zij zeker van haar zaak is. Verrassende ontwikkelingen tot aan het eind.

Julianne Moore vind ik erg geschikt voor films met een horrific karakter. Zij heeft goede gezichtsuitdrukkingen.

Kan gebeuren inderdaad, het verschil was zo groot, vandaar de vraag Ik had deze ook nog niet gewaardeerd, wel gezien op tv laatst.

Ik vond het een ludieke geschiedenisles, een soort meme eigenlijk. Forrest was overal bij en werd als het ware overal in gephotoshopt. Wat dat betreft een hippe film
Daarnaast was ik er niet helemaal stuk van, wel grappig en feelgood maar verder een beetje gewoontjes (in de zin van niet-uitdagend) voor mij. Wel interessant om te volgen hoe men met eenvoud heel ver komt.

Visueel was het weer enorm genieten voor mij, onvergetelijke plaatjes die ik zeker nogmaals wil zien. En de muziek voegt voor mij veel toe, prachtig. De man en vrouw (acteurs) vind ik heel goed gecast, met de juiste uitstraling voor de twee hoofdrollen (de pijnlijke zoektocht en de te verkrijgen reinheid).
'Het klopt' helemaal en de hier visueel getoonde denkwijzes zijn associatief en intuïtief, precies zoals ik het zelf ervaar.

Een enorm mooie film dus, met 3 verhalen in verschillende tijden (tijd speelt innerlijk geen rol bij dit thema, maar uierlijk of lichamelijk wel): een moderne wetenschapper in tijdnood op zoek naar een geneesmiddel om het sterven van zijn zieke vrouw te voorkomen, een Spaanse (kruis)ridder op zoek naar een geheime Maya tempel met de boom van het eeuwige leven voor zijn Koningin (hijzelf wil zijn leven daarvoor geven) en een man in geestelijke sferen die niet op zoek is naar onsterfelijkheid, omdat hij deze (blijkbaar tijdelijk) al bezit vanwege zijn verblijven bij de boom des levens, maar die (zijn) sterfelijkheid niet accepteert. Voor mij gaat de film om het stellen van een doel, de reis ernaartoe en aanvaarden van sterfelijkheid op aarde en van het lichaam.
De man schrijft het eindhoofdstuk in het boek van de vrouw, met de gewenste of intuïtieve afloop, heel fraai want zo geeft zij hem tevens een doel binnen zijn verdriet. De ridder blijkt te gulzig te zijn en kan het eeuwige leven niet aan zijn koningin brengen. De innerlijke man accepteert tenslotte de sterfelijkheid (van zijn vrouw en van 'de natuur') en 'ziet het licht'.
Zo kan de man verder met zijn leven en het zaad werkelijk planten, en een plekje geven om gevoed te worden met de geest van zijn vrouw, zijn herinneringen aan haar.

Deze film heeft wel wat kijkbeurten nodig gehad om in mijzelf te kunnen groeien.
Wat dat betreft is de metafoor snel gemaakt, het zaad wordt in de aarde gelegd en gebruikt het (dode) lichaam als voedsel om verder te leven.

Het verhaal is erg mooi, over verlies en herstel van eer en over vriendschap, offers en trouw. Ik vond het boeiend om te volgen. Verder vond ik de uitvoering ook mooi, met zachtgekleurde, zanderige Sudanese landschappen en veel opnames welke gedaan zijn met grotere mensenmassa's. Best goed vormgegeven, met fraaie pastel en beige tinten en soms erg mooie effecten met het zand.

De make-up en kleding vind ik ook geweldig. Een score is er wel, doch vrij onopvallend.

De hoofdpersoon (Heath Ledger) komt erg goed over, in zijn rol van iemand die met zichzelf en anderen in het reine probeert te komen, een geweldig personage. De scene met de blinde man vond ik bijvoorbeeld fantastisch uitgevoerd en zo zijn er meer prachtig geacteerde scenes, waarbij echt de tijd wordt genomen voor het juiste (emotionele) effect.

Het enige wat mij tegenviel is de vrij lange duur van de film en de muziekscore.

Ik denk dat ik ook van spoorzoeken houd, want elke keer als ik deze film weer zie vind ik 'm toch weer spannend. Harrison Ford zet een goede speurneus neer, die niet rust voor hij antwoorden heeft.

Onderweg beleeft hij natuurlijk allerlei avonturen. Leuke klassieker (voor mij) van Polanski.

Gelukkig kon ik deze nog op de BBC meepikken. Het is een mooie docu met een aangename sfeer. Freddie wordt op een respectvolle wijze geportretteerd. Zijn karakter en levenshouding wordt goed uitgediept en ook onderwerpen als het ouderlijk huis, samenwerkingen, muzikale projecten en van alles en nog wat zitten in deze docu verwerkt. En veeeel songs + podiumregistraties waar stukjes van worden getoond, prachtig materiaal. En het is wel duidelijk dat Freddie Mercury een zeer goed artiest was en een echt podiumbeest met een unieke uitstraling.

Fijne actiefilm.

De sfeer zit er goed in, de score draagt daar erg aan bij, met seventies politieserie-tunes, precies goed. Een in eerste instantie onherkenbare John Travolta speelt een onbehouwen type en komt tegenover Jonathan Rhys Meyers te staan. Hij speelt een meer ingetogen type, dat nog moet leren onbehouwen te zijn. Het is een mooi koppel en er ontstaat humor door de tegenstellingen in karakter en door het genoemde leerproces.

Dit is gewoon een beproefde formule voor een spannende actiefilm. Aangezien 'actiefilm' niet echt mijn genre is, maar ik hier toch van heb genoten, waardeer ik deze film met 3.5*.

Verrassend goed! Spannend camerawerk uit onverwachte hoeken en met fraai gefilmde overzichten, erg mooi gedaan, schilderachtige composities. En dan ertussen zo'n plastisch uitgevoerde moordscene bijvoorbeeld, waarbij flink ingezoomd wordt op de bloederige details. Een creepy sfeer, Twin Peaks-like, maar dan anders.
De personages komen nonchalant over, ondanks dat ze aardig wat onder het oppervlak verbergen. Ik vond deze film geweldig om te zien.
En last but not least: een fantastische song in de endcredits.

Als je van achtervolgingen houdt moet je deze zien. Het gaat maar door

Harrison Ford doet het zoals altijd erg goed als avonturenheld en Tommy Lee Jones vind ik ook altijd kicken. Goed geacteerd, vlot doorlopend, spannend, best een prima verhaal maar het gaat hier vooral om de actie.

Na Apocalypse Now staat deze film bij mij op nummer 2 in het genre.

'Waanzinnig' goed hoe diverse zaken aan de kaak worden gesteld d.m.v. het trekken van karakters naar net niet absurd (vooral in deel 1) en het uitbeelden van emoties en angsten en ook van het uitblijven daarvan en wanneer en waarom.

Deze film geeft inzicht in gedrag tussen mensen onderling, toegespitst op oorlogsituaties, maar ook in het algemeen kun je de lijn doortrekken naar hoe mensen in bepaalde (macht)situaties met elkaar omgaan.

Voor mij een heel interessante film.

Een film met de sixties duidelijk in zicht, te zien aan de voor die tijd hippe kleding. Mooie, verzorgde decors en locaties. Leuk om Audrey weer eens te zien. Ze heeft een geweldige uitstraling, zelfs als ze gewoon stil staat De songs zijn erg leuk en sfeervol, variërend van een 40s musicalstijl zang en dans tot een smartlap gezongen met de gitaar.

De (mode)showwereld en de stijl van acteren brengt een luchtige, vrolijke sfeer met zich mee, ondanks de lichte dramatiek die af en toe in het verhaal voorkomt. De muziek werkt hier natuurlijk ook aan mee. Heerlijk zondagmiddag vermaak