Opinions

Ik vond het een interessant portret van dit keer diverse klassen in China, vnl de arbeidersklasse. Het schijnt dat er regelmatig behoorlijke gedwongen volksverhuizingen plaatsvinden (honderdduizenden mensen) en sloop van hun woningen in dat gebied om bv zo'n dam te bouwen. En dan met een sloophamertje in de hand in plaats van met een bulldozer en hightech explosieven. Dat kunnen wij ons toch niet voorstellen.
Verder enorm mooie plaatjes van de omgeving en van de rivier Yangtze. Still life (stilleven) is een prima titel voor dit schilderij van een stukje cultuurgeschiedenis.

Diverse verhaallijnen kruisen elkaar. Het bijzondere is dat er heel af en toe iets surrealistisch voorbij komt,. Aan de ene kant hou ik daar wel van, aan de andere kant vraag ik mij waarom het in een film als deze wordt ingepast.
Ook mij viel het gebrek aan emotie op, waardoor het inleven lastig wordt en het mij meer een documentaire gevoel geeft..

Een aparte film, waarbij over de acteurs geanimeerd is. Het deed mij aan strips en games denken (XIII bv).

Ik vond de close-ups van Keanu Reeves echt prachtig geanimeerd, de pakken van de agenten ook. Bij figuranten bleef vaak wat meer van de acteur zelf zichtbaar, minder geanimeerd dus.

Ik kan deze stijl zeker wel waarderen, best origineel.

Het verhaal vond ik een beetje rommelig en vaag (komt door Substance D natuurlijk ), maar ook wel heel apart. Ik denk dat ik de film nogmaals moet zien voor meer details. Voorlopig 3.5*

Een epos in een notendop.

Al Pacino speelt hier de sterren van de hemel in een zeer overtuigende rol als immigrant latino, met een goed volgehouden accent + houding en een prima intense uitstraling, een soort van in de grond sympathieke bad ass. Het milieu eromheen is ook zeer goed neergezet.
Verschillende belangen komen aan de orde, inclusief de immigranten gemeenschap en de corrupte politie.
Het geluid vind ik erg goed, achtergrondgeluiden (bv markt- en straatgeluiden of desnoods pistoolschoten ingevoegd), overige soundscaping, latijns-amerikaanse muziek en Miami popliedjes, etc.

Ik heb het niet zo op gangsterfilms, maar deze vind ik meer aanvaardbaar dan andere.
Voor mij is dit een goede klassieker. De eerste helft 5*, de tweede helft 3*, want ik kijk niet voor mijn plezier in mijn vrije tijd naar gangsters of andere hebzuchtigen, kortzichtig en egocentrisch handelende, gewetenloze, verslaafde en afglijdende mensen. Het gedoe om geld kan mij niet schelen, maar het gedoe om (en met) mensen wel.
Het is wel een compleet plaatje.

Stomme film, geen geluid dus. Deze serie heb ik jaren geleden online bekeken. Ik schaar het onder videokunst, zoals men het nu zou noemen, maar dan met waarneembare warmte en liefde als inhoud, gewoon over vaak de naaste omgeving en het gezin van Stan zelf. Goede opbouw in de beelden, en daarmee in verhaal, deze keer van licht/donker (rood/zwart) impressies vanuit de baarmoeder, van wat een baby in het stadium van foetus zou zien, tot (schimmige) beelden van de omgeving en de mensen en kinderen erin. Fascinerend.

Voor mij waren de beelden intrigerend en had de montage een rustgevende werking, ondanks de 'flitsen' tussendoor (lichter beeld tussen de donkere gemonteerd). En juist de stukjes zonder beeld (zwart) zijn de noodzakelijke rustpunten, anders had de film veel te hectisch en bombastisch geweest. Goed uitgebalanceerd dus. Het geheel is experimenteel, ook met 'negatieven' en veel andere effecten er in, maar tevens goed doordacht en toch als 'vertelling' gebracht. Duidelijk wordt iets gezegd, terwijl je zelf, als kijker, je eigen reflecties kan en mag hebben. Kunstig.

Het werk van Brakhage ligt mij wel

'Dog Star Man' Dog Star Man - Wikipedia vind ik één van de mooiste, zo niet de mooiste, van hem, een serie van 4 films, gemaakt in 1961-1964, met de natuur en het heelal (en wederom de mens) centraal. Deze heeft wat meer uitgesproken, niet uitsluitend vage beelden en kleuren en zeer fraaie interessante effecten en montage.

Mijn lievelingsfilm is de korte film welke hij in 1992 had opgedragen aan zijn vrouw: 'For Marilyn', met teksten ingevoegd, indringend en ontroerend.

En heel kleurig en druk en met fantastische muziek erbij is de korte film: Preludes (muziek: Acid Mothers Temple - Planet of Somnolence)

Stan Brakhage – Preludes – Acid Mothers Temple – Planet of Somnolence « Sound Colour Vibration (Music | Art | Film) - soundcolourvibration.com

In de jaren '80 was dit een prima nieuw Nederlands product. Goede stunts, goed geacteerd, een in principe naar verhaal wat ingepakt werd in een zee van grappen en actie. Je moet er van houden.
Nu ik deze na jaren terugzag vond ik het allemaal te veel over de top gaan, de inslag die het eerder had was bij mij niet meer te reproduceren. De stunts vond ik een goede impact hebben, de miltairen vond ik grappig ingevoegd. Een aantal dingen bleven humoristisch, maar het strijden zelf ging mij tegenstaan, ik vond 't triest.

De film bouwt langzaam uit naar een extreme oorlogsituatie tussen ouders en hun kinderen.
Het gezin deed mij aan de familie Flodder denken, maar dan bv hun overburen, waarvan vader de altijd afwezige piloot is en moeder als een echte Desperate Housewife haar torenhoge frustraties probeert weg te poetsen met de tennisleraar en flessen drank.

Hoe romantisch kan het zijn?

Twee lotgenoten als kind hebben alleen elkaar, dat schept een diepe band. Zulke levensomstandigheden als deze kinderen in India kennen wij gelukkig (hopelijk) niet. En het blijkt meer dan een kinderband te zijn, namelijk een blijvend verlangen naar elkaar en volwassen liefde.
Ik vond het echt een prachtige film, waarin niet alles loopt zoals men het 't liefst zou wensen. Uit het leven gegrepen dus.
Met mooie (ook eerlijke) beelden van India en passende, sfeervolle muziek eronder geplaatst.

Voor kinderen vind ik dit een leuke film. Het moest een beetje op gang komen, maar verderop vond ik de avonturen onderhoudend. Een goed neergezette ouderwetse jaren '50/'60 sfeer, toen het verschil tussen boer en stedeling nog enorm was en de omgangsvormen en leefwijzen nog totaal anders waren (meer ontzag voor autoriteit, geen tv maar buiten spelen en dichter bij de natuur staan). De jongens krijgen ook een stukje coming of age mee, dus overal is aan gedacht. Ik vond zelf deel 2 net even iets leuker en beter in elkaar zitten.

Minpuntjes: accenten van de acteurs komen van overal uit Nederland en de pindakaas reklame is erg irritant.

Sneeuwwitje, opgetekend door de gebroeders Grimm vanuit de 17e- en 18e-eeuwse Duitse folklore.

Dit vond ik een leuke uitvoering van het bekende sprookje, weliswaar voor kinderen.

Prima beelden en mooie personages.

De dub viel mij erg mee, enkele stemmen vond ik wederom niet zo naturel, maar de meeste wel.

Het is niet helemaalt mijn favoriete type film. Ik krijg er een beetje een (ouderwets) seventies hippie gevoel bij (creatief met kurk etc). Ik had 'm al eerder gezien en gisteren nogmaals bekeken.

De acteurs passen prima in het plaatje en de styling is goed. Wat ik ook erg leuk vond is de afwisseling in stijlen en effecten en de surrealistische beelden.

Voor nu een 3.5.

Een gave film voor een avondje rechttoe-rechtaan vermaak. Het kwam een beetje traag op gang, maar daarna een leuke sfeer (af en toe leek het een beetje op The Saint) en toch weer een twistje aan het eind.

De sfeer vind ik erg goed, de avonturenfilm-muziek voegt daar echt iets aan toe, net als stormgeluiden, etc. Ik vind de uitvoering erg mooi, prach-ti-ge technicolor kleurtjes en lichtwerkingen (flikkerend licht en schaduwen bv). De beelden van het ijzige landschap vind ik schitterend, alsmede de langduriger close-ups van doodgewone handelingetjes en objecten.

Sfeervol dus, deze Britse film.

Het acteren is inderdaad misschien wat vlak. Dit draagt verder natuurlijk wel bij aan een objectief verhaal over een waargebeurd event, geen valse sentimenten te bespeuren. Het is een getrouwe verslaglegging en toch tevens een mooie film.

Deze film heb ik al tig keer gezien, maar het blijft prachtig. Mooie muziek (ook klassiek), aparte camerahoeken en enorm mooie beelden.
De bibliotheek met de ouderwetse groene bureaulampen bv is al wonderschoon om te zien qua beeldcompositie en kleurstelling en zo wemelt het van de schitterende beelden.
Het geluid is uitstekend ondersteunend en acteren is ook fantastisch.

Het eind is toch een beetje flauw in mijn ogen. De ene collega had best gelegenheid om het pistool uit handen van de andere collega te verwijderen, want deze was totaal niet geconcentreerd en warrig, keek vaak in tranen naar de grond en had m.i. gemakkelijk overmeesterd kunnen worden.
Het is dus wel degelijk een geforceerd einde in mijn ogen.
Maar buiten dat blijft de rest staan als een huis.

Een theatraal kostuumdrama, waarbij ik kan zeggen dat ik de kleuren in de film en de kostuums fantastisch mooi vind. Veel was te zien in mijn lievelingskleuren combinatie, een warm roodbruin samen met de kleur van een tropische zee: zacht turquoise. Visueel genieten dus.

Het spel van de acteurs is met veel dramatiek, maar dat past goed bij de setting. De score bestaat uit mooie ouderwetse avonturenfilm muziek. Goed geacteerd en de film bevat veel dialogen die boeien.

Errol Flynn was vroeger een echte actieheld in vele films.

Ik heb diverse met hem gezien, o.a. Robin Hood.

Ik vond dit een erg leuke, zwart-komische film. Het heeft een beetje de Coen sfeer met een hillbillie touch,

een tikje absurd.

Qua beelden ziet het er mooi uit en de muziek draagt ook op een grappige manier aan de sfeer bij.

Goed geacteerd en goede dialogen.

Het verhaal is boeiend, grappig, wrang en toch ook ontroerend.

Goed geacteerd, interessante dialogen en blijvend boeiend, wel gedateerd in mijn ogen. Gebaseerd op een inmiddels immens populair geworden boek uit 1910.
Een mooi verhaal over het te boven komen van jarenlang ingesleten en gecultiveerde angsten en verdriet. De natuur en het platteland zijn sterk genoeg om de kinderen en volwassenen te veranderen en ze innerlijke vrede te brengen. De kinderen staan het dichtst bij de natuur (dieren en bloemen) en nemen het voortouw en ruimen alle rommel op en brengen de verwaarloosde geheime tuin weer helemaal tot bloei.
Mij viel op dat de moeder van Dickon wel erg oud is, circa 75? En dan een kind van circa 10 hebben...., wonderlijk.
Ik geloof dat ik ook weleens andere versies op film gezien heb, maar weet niet meer welke.

In het begin wordt er een afschuwelijke 'redneck' omgeving geschetst met de gebruikelijke rassenhaat en ultra conservatieve opvattingen.

Het gaat over een meisje dat een moeilijke relatie met haar dominante vader heeft en over een vrouw (de dienstmeid) met een donkere huidskleur. Samen lopen zij weg nadat de donkere vrouw in elkaar is geslagen door zo'n redneck. Ze gaan op zoek naar het verhaal van de moeder van het meisje en kunnen onderdak vinden bij imkers.

Goed geacteerd door de dames. Mooi passende country & blues songs. De film heeft een rustige, landelijke sfeer en er zijn een heel aantal dialogen met 'levenswijsheden'.

Het verhaal is wel een beetje te stichtelijk naar mijn smaak, vandaar de wat lagere waardering.

Qua natuurbeelden en (veel) info over het houden van bijen is de film ook wel interessant.

Een heel aardige animatie met vrij eenvoudige vormen qua personages, wat z'n doel dient. Het kleurgebruik en lichtinvallen vond ik fraai en de bewegingen zijn ook mooi vloeiend. De achtergrond is vaak erg gedetailleerd volgetekend, dat vond ik nog het mooist. Goed en overtuigend Vlaams ingesproken en de film heeft een mooie score.

De fantasie is prima geschikt voor kinderen en behandelt o.a. angst voor het donker, geen moeder meer hebben en meer aansprekende onderwerpen. Ook voor volwassenen is het vooral audio-visueel zeker de moeite waard.

Tussen de jeugdfilms vind ik deze één van de betere. Erg mooi!

Een mooie sprookjesfilm voor kinderen, ook voor volwassenen. Beelden zijn erg mooi, de sound is orkestraal en mooi passend op de achtergrond.

Het acteren vind ik goed, overtuigend. De Nederlandse dub weer wat minder, maar ik vertrouw erop dat het origineel alleen maar beter kan zijn.

Mooie kostuums, requisieten en erg verzorgde locaties, zelfs opnames van een bos zijn ongewoon prachtig. De scenes met de maan vind ik geweldig mooi om te zien en enkele slow motion opnames met effecten en (onder)waterscenes ook.

Audiovisueel is het echt genieten van deze fantasie en als jeugdfilm vind ik het één van de betere.

Gave film, over een verfromfraaide schrijver, bij wie fantasie en werkelijkheid een beetje door elkaar lopen. Johnny Depp als Morton speelt zijn karakter erg goed, een enigszins zichzelf verwaarlozende man wiens sociale contacten en relaties ook niet optimaal verlopen en zijn humeur zit hem ook niet mee.
Hij woont alleen, eerst nog met zijn hond, in een huisje in het bos, altijd een goede achtergrond voor een griezelverhaal. De hoofdrolspeler wordt goed op de huid gevolgd door de camera, zodat je mee kunt leven met zijn perceptie van de werkelijkheid.

De rol van John Shooter (Turturro) vind ik boeiend, een soort personificatie van geweten of schuldgevoel en hij heeft een sinistere uitstraling.

De boeken van Stephen King vind ik vaak leuker, want ook ik vind dat je bij boeken zelf je eigen film in je hoofd kunt creëren in plaats van dat dat voor je wordt ingevuld. Een extra dimensie. Het boek heb ik volgens mij nog niet gelezen, dus ik kan deze keer niet vergelijken.

Wat is eigenlijk het verschil tussen een documentaire en een reportage? Ik vond deze productie meer op het laatste lijken.

Het kabbelt rustig voort en overal wordt goed de tijd voor genomen. Zo rustigjes, dat ik wel dacht dat er het een en ander uitgeknipt zou kunnen worden om echt tot de kern(en) te komen.

Het naargeestige inhumane onderwerp vind ik wél erg nuttig om belicht te worden en de focus op Den Haag maakt dat het dichterbij komt, aanspreekt en niet een ver van m'n bed show is geworden.

Toch een heel aantal vrouwen zit niet geheel en al vrijwillig en/of met plezier in de prostitutie en als eens een pooier gearresteerd wordt krijgt deze een zeer vriendelijk strafje van een paar maanden voorwaardelijk en een boete van bijvoorbeeld 2500 euro, voor mensenhandel, slavernij, uitbuiting en afpersing nota bene. En dat in deze moderne tijd en in dit 'beschaafde' land, triest. Terwijl een vrouw al snel 30.000 euro moet betalen om uit haar land gehaald te worden en vervolgens helemaal uitgebuit en uitgeleefd wordt in de seksindustrie.

Tja.

Zolang er bezoekers van prostituees zijn die weigeren na te denken over de persoon die voor hen staat, zal deze vorm van onvrijwillige seks wel blijven bestaan.

The horrors of war ...

Goed geacteerd, een rustige sfeer, mooi verzorgde beelden, intrigerend verhaal en prima in de make-up.

Het gegeven is goed uitgebeeld, zij het metaforisch.
De zoon des huizes komt thuis na gedane dienst in het Amerikaanse leger.
Hij ziet een beetje pips, maar de familie ontvangt hem hartelijk en probeert hem er snel bovenop te helpen. Hij heeft tenslotte het een en ander meegemaakt in Afghanistan.

Ik zie zijn pipsheid als uitbeelding van PTST en de daarop volgende ontwikkelingen liggen ook in die lijn.
Hij kan niet meer eten (ervaringen opdoen in het leven). Er komt steeds meer zwartheid uit hem en hij stopt zijn oren dicht. Af en toe kan hij het niet meer binnenhouden en probeert de smerigheid alsnog te verstoppen.
De familie ziet vrijwel niets aan hem, later pas een klein beetje van wat werkelijk bij hem intern gaande is.
De familie kan hem niet wezenlijk helpen, bijstaan of genezen.Van binnen wordt hij steeds depressiever tot het hem overmant en hij definitief doorslaat.
Zijdelings worden andere gevoelig liggende kwesties (in de VS) ook aangestipt in de film.

Een interessante uitwerking van gegevens dus. Eigenlijk wel briljant

Episch.

Deze film werkt diep op mijn gevoel, alleen daarom al mijn hoge waardering. Daarnaast ben ik weggeblazen door veel afwisseling, kleur, personages en vormen.

Een schitterend product.

Een heel aardige 'detective' met een (prettige) ouderwetse sfeer, dit door de score en meer traditionele settings en technieken.

Verder vond ik het tijdens actiescenes een beetje zwabberig gefilmd en erg overdreven gekleurd (voor de rest ook te vaak geel/oranje getint naar mijn smaak). Wel zag ik af en toe opvallend mooie beeldjes voorbij komen (composities/opnames).

Toch een bovengemiddeld product voor mij vanwege het vlot uitgevoerde, onderhoudende verhaal en uitstekende acteurs.

Een echte 80's B-film. Vooral zaken zoals een telefoon, geluids- en beeldapparatuur met gigantische afmetingen (vergeleken met nu) zijn leuk om weer eens te zien. Ondanks de gedateerde uitstraling vond ik deze film best boeiend. Het verhaal bevat een aantal plots waardoor het alle kanten uit kan.

Het acteren van de hoofdrolspelers is geloofwaardig, evenals dat van de twee kinderen en er hangt een subtiele spanning in de film.

De omschrijving is horror, maar verwacht geen bloederige taferelen, eerder opgebouwde spanning en mysterie net als in The Exorcist of Rosemary's baby. Hoewel de kwaliteit van deze film veel minder is dan de genoemde films vond ik 'm toch onderhoudend met weliswaar goedkope, doch leuk passende effectjes.

Son, nobody can protect nobody in this world

Sfeervol. Een harde wereld is het zeker in het nog ruige westen in de film. Altijd is er iets om te strijden of om een leven voor te laten of te nemen: de aanleg van een spoorweg, rivaliteit en een taaie achtervolging. Dit soort taferelen worden afgewisseld met werkelijk prachtige landschapsbeelden.

De score vind ik aangenaam, passend en niet overheersend. Het tempo is niet al te snel, ook aangenaam en mede bepalend voor de sfeer. De eindscene vind ik wonderschoon om te zien.

Ik heb niet al te veel westerns gezien en ook niet veel James Bonds, dus ik werd niet gehinderd door van andere films bekend zijnde acteurs of eventueel één op één gekopieerde scenes of iets dergelijks. Voor mij was dit een western die modern aanvoelt en daarom voor mij een leuke film is om te beleven.

Ik twijfel nog tussen 3.5* en 4*

Fraaie visuals en schitterende decors, een steampunk sfeer, prachtig uitgewerkte details en een 19e eeuwse aankleding met wel bv nieuwere auto's, aparte stijl! De verteller (Jude Law) was een mooi typend silhouet Ook de soundtrack vond ik erg verzorgd en af en toe best verrassend (ergens hoorde ik Indiase muziek bv). Een blik vol prominente acteurs werd opengetrokken om de kinderen te begeleiden op hun reis. En ze deden het allemaal uitstekend.
Het allereerste begin vond ik heel komisch, maar Jim Carrey helaas niet zo. Ik vind eerlijk gezegd Timothy Spall (Mr. Poe) veel grappiger dan Jim, want als Jim zo over de top gaat geloof ik het meestal niet meer. De ondertiteling bij het brabbelende (en bijtende) kleine zusje vond ik erg grappig. En ook dat Oom Olaf als straf dezelfde dingen moest doormaken als de kinderen.
Aangezien ik wel van sprookjes hou, werd ik met deze film prima verwend

Die knal is het schot van de slager die het paard doodt in het abattoir en als je de opening van 'Carne' hebt gezien is die knal een constante herinnering daaraan. Om gek van te worden inderdaad. En is die slager niet gek? Op zijn minst zwaar depressief en enorm gefrustreerd door de gebeurtenissen in zijn leven. Hij komt in de gevangenis door wat hij zelf doet uit een onterechte wraak, verliest zijn slagerij, raakt zijn dochter kwijt en heeft een voor hem onbevredigende relatie met een nieuwe vrouw.
Carne is grauwer dan grauw en je moet tegen bloed en geweld kunnen om deze te zien. De opening gaat al door merg en been en verderop is er een zeer smerige wraak scene.

In Seul contre Tous gaat het verhaal verder. In de opening wordt veel extra achtergrondinformatie gegeven. Hierdoor ga je bijna meevoelen met de man hoewel dat door zijn verdere keuzes (voor mij) niet mogelijk is. Het einde waarbij bijna een lans wordt gebroken voor incest als substituut voor mogelijke moord en zelfmoord kan ik niet waarderen. Ook dat zulke dingen al genoeg voorkomen en bijna dagelijks in de kranten staan en dan hier weer even worden 'voorgedaan' hoeft voor mij niet zo nodig. Geen film voor ernstig depressieven, misschien komen ze zelfs op ideeën door deze film. De laatste moord is trouwens niet uitgesloten, slechts vooruitgeschoven (dat wordt gezegd in zijn gedachten). Het is een open einde (en tevens een teruggrijpen op de opening van Carne, knap gedaan). Beangstigend realistisch, grauw, zeer depressief, niet zozeer schokkend, maar vooral heel verontrustend. En ook jammer dat mensen zoals deze slager vaak alleen aan zichzelf denken en anderen die er niet om vragen meesleuren in hun daden, hier de vrouw(en), dochter en andere slachtoffers. Een heel benauwende sfeer.

Inderdaad, een emotionele film. Ook intrigerend en meeslepend. Een drama waarbij je pas op driekwart van de film een antwoord krijgt, hoewel er wel eerder tekenen worden gegeven. Een man lijdt onder zijn leven, onder zijn eerdere keuzes en de gevolgen van zijn onoplettendheid en probeert vrede te vinden en de balans te herstellen door achteraf te doen wat hij denkt dat wél goed is.
Hij had m.i. ook andere keuzes kunnen maken om misschien zelfs meer mensen te kunnen helpen, zij het weer andere mensen op een andere manier, de drang tot zelfvernietiging was blijkbaar sterker.

Je kunt de film ook meer metaforisch opvatten en minder letterlijk. Het getal 7 is ook al een symbool.
In het algemeen dus een plan maken en besluiten te geven van jezelf, in plaats van te nemen zoals hij eerder deed.
Zodat het gegevene (liefde) kan blijven voortleven in anderen.

Het acteren vond ik subliem, van beide hoofdrolspelers.
De rest zit ook goed in elkaar, en ik hoorde prachtige muziek.

Gay's op de leeftijd van circa 50 jaar blikken terug op hun gouden tijden in de '80s. Een tijd van overvloedige seks zonder beperkingen van condooms en ziektes. Dit duurde niet zo lang. Maatschappelijke onvrede over de gay community groeide en escaleerde soms behoorlijk. Er kwamen flinke bezwaren tegen de grootschalige promiscuïteit en overigens ook gewoon tegen het verschijnsel van meer seks door alleenstaanden (á lá de tijdgeest van 30 jaar terug). Vrij snel kwam ook aids opzetten, daar gaat een aardig deel van de docu over (naast hepatitis, herpes, ghonorroe, syfilus en meer van die mooie namen). Statistisch gezien is het dus wel een gevaarlijke levensstijl te noemen, wordt verteld. Het leven in prostitutie en leven in drugs komt aan bod en er is aandacht voor SM-seks (in prostitutie). Het grote gehalte aan (de mannelijke) prostitué's viel mij sowieso op. Tot slot het ontstaan van 'safe sex'.

Het werk van Berkowitz, zoals in de beschrijving bij de docu staat, komt niet zo uit de verf in de docu vond ik. Het is meer 'de geschiedenis van' gezien uit het oogpunt van enkelen in de scene.

Montage en camerawerk vond ik niet zo mooi en netjes gedaan, het is vrij eenvoudig van uiterlijk, vaak zwieberig handheld gefilmd en onrustig aan elkaar geplakt.

De achiefbeelden en interviews zijn echter best interessant.

Genre: Tiroler seksfilm

Het kan bijna niet platter, non-opwindender en flauw-voyeuristischer. Why on earth zou ik dit willen kijken? Toch gedaan en mijn beloning is 1.5*

Ik som mijn ervaringen even op:

Zeer vervelende voice-over, enkele grappige animatietjes tussendoor, mooie beelden van de stad, heel aardige muzikale keuze, ongelofelijk saaie onrealistische dialogen gedurende de gehele film, voortdurend slecht en onnatuurlijk en gemaakt geacteerd door ALLE acteurs (Jan Mulder acteert???), geen enkele zinvolle informatie of eventueel leuk entertainment te bekennen, erg flauwe humor.

Als het allemaal satirisch bedoeld zou zijn(?) komt het door het neergezette Cherso milieu met Gooise accenten ook niet over. Deze film is nóg minder grappig dan en net zo 'shocking' als Barbie's baby.

Slechts af en toe gedurende enkele minuten vond ik het een redelijk leuke film.