Opinions

Het boogiet aardig in deze film

Heerlijke songs, de soundtrack bevat heel wat leuke oudere soul nummers.

Het is gewoon een vlotte muzikale comedy met grappen, die ik slechts af en toe platvloers vond. Waar gaat het eigenlijk over? Over twee mannen die op weg zijn. Niet echt iets belangrijks in dit geval.

Gewoon een film om met verstand op 0 te kijken en niet te hoeven nadenken.

Sweet dreams...

Ik vind het ook meer op Donnie Darko lijken en ook op Sucker Punch, want deze laatste wordt hierin helaas ook onderschat en niet begrepen. Ook Mulholland Dr. gaat hierover wat mij betreft.
Zoek het idd in die hoek.

Grappig artikel over the after-life na de film xav
Daaraan kan ik nog toevoegen dat Sean/Colter naar de dokter kan gaan en zeggen dat hij geheugenverlies heeft. En via zijn ID kaart en met zijn doktersverklaring kan hij dan bij de overheid terecht voor zijn gegevens, neem ik aan. Lol Weer toegang tot zijn bankrekening en een uitkering wegens ziekte/geheugenverlies.

Wat ik zelf denk is dat er naast de uitleg die jij kent (welke toch iets meer voor de hand ligt en niet veel wetenschap vergt, doch meer mystery) er nog een uitleg is die ikzelf daarnaast kan bedenken (die verder doorborduurt op de quantum theorie , ook nog steeds mystery eigenlijk), daar kom je ook aardig ver mee.
De eerste theorie levert echter een totaal ander einde op dan de andere uitleg. In de eerste theorie is het einde (weer) niet de realiteit/werkelijkheid zoals wij voorgeschoteld krijgen (sms). In de tweede zou dat wel zo zijn als je maar genoeg gelooft in SF

@ xav
Wie ligt er volgens jou in die tank?
Wie is de 'reiziger'?
Wanneer begint de 'reis'?

Het was even wennen aan de gedateerde look (telefoon met bakelieten hoorn aan een kruldraad, bakkebaarden en seventies kapsels en meisjes van plezier met lang haar en felgekleurde zijden kaftans , maar ik werd snel meegenomen in de ervaring.
Hoe de buitenlucht er geel/groenig, vaal en stoffig uitziet, hoe de bevolking op straat grijzige kleding draagt, hoe groot het contrast tussen arm en rijk (in kleur en smaak) is, hoe de oproerpolitie alleen een extra helmpje op hoeft en hoe een maaltijd van een stuk echte cake en een echt blaadje sla, weggespoeld met echte sterke drank een godenmaaltijd kan zijn (vergeleken met die eetbare rode en groene vierkantjes). En als je veel geld hebt kun je maar liefst 3 sigaretten per dag roken!
Vele actuele onderwerpen worden behandeld: overbevolking, milieuvervuiling, opwarming van het klimaat, voedselschaarste, etc.
De soundtrack vond ik opvallend goed, vooral in de fabriek, maar ook elders (bij de straattelefoon) toen valse noten de sfeer veranderden naar spannend/eng..
Net gezien, maar ik ga nu al van deze film houden

Van de serie heb ik vanaf 2007 regelmatig het een en ander gezien, maar die was in mijn herinnering lang niet zo kinderachtig als deze film. Dit lijkt eerder voor maximaal 12-jarigen. Die afleveringen vond ik toen wel leuk om te kijken en te volgen.

Acteren was in deze film heel overdreven, over de top en onwaaarschijnlijk. Tevens waren veel te veel dingen in 1 film gepropt. Het meeste was ook nog eens erg voorspelbaar. De locatie en het idee van de werkweek waren wel leuk, de uitwerking en acteren voor mij niet geloofwaardig.

Soms nog wat mooie en knappe scenes in de natuur en op het water, dat wel.

Voor mij is Spartacus (1960) onnavolgbaar.

Deze gaat wel, maar geeft mij niet dat gevoel en die sfeer.

Deze eerste Spiderman vind ik nog steeds de beste en leukste. Tobey Maguire doet het erg goed, heeft een goede uitstraling voor zijn karakter, zachtaardig doch stiekem een held. Ook de anderen komen heel goed over. Verder veel actie met effecten en (on)gein zoals in comics vaak kan plaatsvinden.

Het verhaal wordt zorgvuldig uitgewerkt, de serieuze, tevens feelgood sfeer wordt even zo zorgvuldig opgebouwd, het verloop is onderhoudend en 't heeft ook romantiek in zich.

Een interessante documentaire, waarin inmiddels van hoge leeftijd zijnde dames vertellen over hun tijd dat ze Spitfire vlogen.

Voornamelijk interviews, afgewisseld met veel oud foto- en filmmateriaal en er komen bv wat familieleden aan het woord. Ook zaken buiten de piloterij worden belicht, zelfs de romantiek in het leven van de dames wordt niet vergeten. Aardig veelzijdig dus.

Voor geïnteresseerden in techniek, vliegtuigen en geschiedenis van de luchtvaart is deze docu m.i. ook best de moeite waard.

Een boeiende film.
Een man probeert zijn vriendin terug te vinden, na haar plotselinge verdwijning bij een tankstation. Hij is er continu geobsedeerd mee bezig.
Ondertussen is er het verhaal van een 'gewone' vader met een gezin en hij blijkt psychopathische trekjes te hebben. Hij is nl stiekem aan het oefenen om een vrouw te ontvoeren, wat inmiddels eveneens een obsessie aan het worden is.

Dit geheel levert een intrigerend verhaal op, waarvan je toch wilt weten hoe het verder gaat en of die twee verhalen gaan samenkomen.
Dat gebeurt dus ook en het wordt nog gekker: de man ontmoet de ontvoerder, die hem ertoe aanzet hetzelfde als zijn vriendin te ondergaan.
Goede acteurs. Johanna ter Steege deed mij veel aan Renee Soutendijk denken.

Filmtechnieken gemiddeld en acteren prima, geen bijzonderheden te melden.
Goed nummer van Pink Floyd, maar werd té vaak gebruikt.
.
De inhoud stond mij wel heel snel tegen:
Een zogenaamd intellectueel gezin waarin ouders en kinderen elkaar toe vloeken (alle Engelse vloekwoorden weer eens gehoord). Ik geloofde niets van deze setting en ik kon mij in geen van allen of in hun levenshoudingen inleven. Behalve in die arme kinderen dan.
Een heel vreemd gezin van moeder die 50 kerels per dag nodig heeft voor, tijdens en na het huwelijk om haar (blijkbare) non-eigenwaarde nog een beetje op te krikken, vader die uit elkaar klapt van (enorm zeurderige) zogenaamd intellectuele hoogmoed en zoon van 12 die onderhand alcoholist is. Triest. Zoon van 16 had nog wel wat 'common sense'. Ouders bespreken alle volwassen en relationele zaken eerst met hun kinderen? Nogmaals, niet echt te geloven. Komedie? Geen humor te bespeuren.
Nee, niets voor mij.

Ik heb deze nu eindelijk eens helemaal van begin tot eind gezien.

Wat ik erg mooi vind, is dat wanneer de geluiden qua volume toenemen (trein, auto, water) dat er elektronische geluiden worden ingemixt zodat het een muziekstuk wordt. Voor 1979 best vooruitstrevend. Verder onwaarschijnlijk mooie beelden en karakteristieke acteurs. Hoewel je ze niet echt leert kennen, het blijft een oppervlakkige kennismaking, met Stalker (de gids), de schrijver en de professor fysica en met de vrouw van Stalker en met zijn dochter. Aan de andere kant krijgen ze wel een basis mindset mee, wat minimaal individueel gedrag met zich meebrengt.
En er wordt erg lang de tijd genomen om een beeld of geluid uit te werken tot aan een meditatief niveau. Een goede oefening voor het geduld.
Wat ik leuk vond is dat er ook humorvolle momenten in de film zijn, wat ik niet had verwacht bij zo'n contemplatieve film (waarin overigens best veel gesproken wordt).

Wat ik erin zie:
Het leek mij dat de Stalker een intelligente man is met grote denkcapaciteit. Het leek mij verder een man die psychisch half in een andere wereld leeft, een fantasierijk, dromerig type. Dit leid ik af uit het feit dat de 3 mannen in de bar aan de tafel stonden te praten bij het begin zowel als bij het eind van de 'reis'. Ik heb daarom het idee dat de reis zich in het hoofd van de mannen afspeelt, al pratende aan de tafel. Een soort fantasie binnen een gesprek in de werkelijkheid. De reis leek mij ter plekke te ontstaan uit de filosofische en ook pragmatische overpeinzingen van de mannen. Dat we de reis ook in beeld zien is ter interpretatie aan de kijker, of het wel of niet reëel is.
In het begin van de reis kwam Stalker trouwens op mij helemaal niet over als een gids, hij leek net zo weinig te weten als zijn medereizigers.
Tijdens de reis wordt zoveel aan tekst en beelden en muziek meegegeven, dat het mij niet verbaast dat er al boeken vol over deze film zijn geschreven. Het gegevene is abstract genoeg om veel interpretaties toe te laten.

Ergens schoot het door mijn hoofd dat de setting een apocalyptische uitstraling heeft en dat het ontwaken in het bed en de ruïnes in de verder natuurlijke omgeving ook in het verhaal ingepast zouden kunnen worden als post-apocalyptisch, naar mijn opvatting dan na de dood.
Maar er zijn waarschijnlijk evenzo vele uitleggingen als er kijkers zijn.

De reden van het verlangen naar een geloof en/of een kamer waar je diepste wens vervuld wordt kan m.i. te maken hebben met de troosteloze omstandigheid waarin het gezin zo te zien leefde: 1 bed voor alledrie, 1 nachtkastje, verder volgens mij weinig of niets. Het leek daarom tevens een verhulde weergave van armoede en gebrek aan kansen en verlangen naar betere tijden in de Sovjet.

Waar ik bijvoorbeeld nog geen idee over heb, is de rol van de hond en de telekinese met de glazen.
Ik weet ook nog niet wat ik met het ultra kosteloze decor moet, bestaande uit bos, modderpoelen, slooppanden en overige ruïnes.

Ik vond het een prachtige film. Het zal bij mij wel wat langer tijd nodig hebben om hier een voor mij juiste waardering aan te hangen. De film werkt nu nog door en zal dat nog wat langer doen. Het getoonde zet aan tot na-denken. Voorlopig 4*

Deze film is wat mij betreft niet te vergelijken met de series (vooral de eerste paar vind ik schitterend).

Alleen Spock vond ik net zo cool als zijn originelen, Kirk acteerde ook wel ok en in zijn rol passend.

Uhura kwam onprofessioneel over (als ruimtevaarder), zo ook de rest van de cast. Ik vind het gewoon niet overtuigend dat een stelletje morons personeel van de starfleet zou zijn. Dit verknalt voor mij een heleboel.

Over de effecten en actie zal ik niet klagen.

Wat mij ook opviel was dat er vaak een blauwe horizontale (licht)streep in beeld was, m.i. foute belichting. Ook vond ik de overdaad aan close-ups tijdens de actie niet prettig overkomen.

Wat blijft is amusementswaarde (voor mij wat minder dus).

Messias? Ik zie het toch een beetje anders. ‘The force’ is iets wat zich niet laat wegdrukken. Als niemand opstaat om Luke te begeleiden naar Jedi-schap wordt het sowieso een zooitje (als Luke ‘the force’ niet adequaat leert hanteren of geheel opnieuw het wiel hierin moet uitvinden). De begeleiding door Obi Wan (of een andere vaardige in ‘the force’, een zg ‘meester in het vak’) is dus onvermijdelijk.

Het is bij voorbaat al duidelijk dat anders sowieso de balans zoek is. Iedereen die op eigen houtje en in onwetendheid met ‘the force’ klooit, verstoort de balans.

Daarbij is ‘the force’ neutraal en heeft 2 gezichten (vanuit de kern) en kan ‘ten goede’ of ‘ten kwade’ gebruikt worden, 'ter opbouw' of 'ter vernietiging, gestuurd door de ‘wil’. Het gekke is dat wij opbouw ‘goed’ noemen en vernietiging ‘kwaad’, terwijl het gewoon een balans is en allebei van evenveel belang (in onze natuur).

‘Goed’ of ‘kwaad’ is tevens een kwestie van ontvangst (een beleving/interpretatie vanuit de ontvanger, een ‘antwoord’ op de intentie). Er is een 3-voud ontstaan, maar de intentie is in wezen (in de 1-voudige kern) neutraal.

En dit heeft Lucas (+ latere co- scriptschrijvers) goed begrepen en uitgewerkt. Hij heeft wel enkele dingen van eerder bestaande verhalen (boeken, films, games) genomen en op zijn eigen rijtje gezet.

Episch!

Een heerlijke fantasyfilm met humor en actie. De Niro had hier een grappige rol en ook de gebeurtenissen met de broers vond ik een leuke zijlijn om te volgen.

Het wonderlijke verhaal vond ik goed gedoseerd uitgewerkt, ik bleef geboeid kijken.

Een mooi sprookje

Een goede thriller. Russel Crowe vind ik hierin erg goed spelen en een complete persoonlijkheid neerzetten waarin je je kunt inleven. En de actie kwam levensecht over (geen overtrokken 'over de top' actie, maar gepast en realistisch), alsof het jezelf had kunnen overkomen. Het verhaal is goed uitgewerkt, het is wel blijven opletten en de speelduur vond ik net wat te lang.

Het is verder goed dat in het begin niet alles verklapt wordt en dat je gaandeweg wel uitgelegd krijgt waar het om draait en er steeds wat nieuwe info wordt geleverd. Deze opbouw en uitwerking houdt het boeiend..

Het laatste stuk maakte alles goed. Wat een beklemmende sfeer en prachtige en geloofwaardige psychedelische beelden en sound, met trippy herhalingen van belevingen en hallucinaties.
Voor die tijd kon ik minder binding met de personages krijgen, ook al waren met name de beeldtransities tussen de scenes erg mooi en de beelden afzonderlijk ook. Ewan kon mij de eerste helft niet helemaal overtuigen, terwijl Gosling en Watts dat wel deden.
Een aparte film, langdurig vaag blijvend, met een prachtige finale.

Als je van special effects houdt moet je deze zien. Alles, zoals acteren, geloofwaardigheid en het hele verhaal lijkt daaraan ondergeschikt te zijn en dat vond ik dan wel een beetje jammer.

Het koste mij regelmatig moeite geboeid te blijven.

Ik vind "The Chaos Experiment" wel een voldoende waard. Een interessant gegeven: wat doen mensen in extreme omstandigheden? Ook wel wat voorspelbaar natuurlijk, hier in een aparte setting (een Turks badhuis).
De opwarming van de aarde is een hot onderwerp van discussie in onze maatschappij, maar het had ook een andere gesimuleerde ramp kunnen zijn om het gedrag van mensen te bestuderen. Ik keek daar wel doorheen.
Ik vond de belichting en make-up in het badhuis erg lelijk, met zeer overdreven witte glimmende gezichten en lijven. Ook het acteren daarbinnen was inderdaad behoorlijk hysterisch, het kwam niet zo realistisch over en daardoor voor mij niet herkenbaar genoeg.
De eerste helft begreep ik niet goed waar het heen ging, maar op de helft pakte mij het verhaal wel en wilde ik het graag afzien. Aan het eind een aardig twistje.
Hoezo is het eind niet te begrijpen?
De wetenschappers (Christopher/arts en Catharine/vrouw + James Pettis/professor) experimenteerden in het geheim met mensen en de arts en vrouw zaten ook in het badhuis en waren de laatste 2 overlevenden.

Een geweldig leuke film. Een mooi verhaal, verrassend camerawerk, originele vondsten en opvallend goede jeugdige acteurs. De sterkste man vind ik ook erg overtuigend.

Eigenlijk klopt alles voor mij, op één ding na: de moeder. Ik vind Suzan Boogaerdt een enorme miscast. Zij is hoogstwaarschijnlijk een prima en doorgewinterde toneelactrice, maar gedurende de gehele film komt zij op mij kunstmatig/gekunsteld (niet naturel) over. De manier waarop ze 'het' vertelt tegen haar zoon vind ik bv totaal ongeloofwaardig. En zo gaat het eigenlijk de hele tijd, nergens zie ik haar als 'echt'. Jammer.

Toch een 3.5, voor al het overige

Prima film over turnen (prachtige trainingen en uitvoeringen om te zien) en over een meisje dat na haar opstandige en jongensachtige houding haar weg vindt in de sport. Leuk einde!

Ook prima geacteerd, met name het samenspel van Jeff Bridges en Missy Peregrym.

Ik vond dit een mooie film. Prachtig gefilmd. Ik denk nu al te weten dat Nova Zembla deze niet overtreft

Mooie beelden uit de lucht van hele dorpen onder water, waar je alleen nog de daken van ziet. Ook mooie pakkende beelden van de half weggeslagen zolder midden in de golven en van de lange sliert vluchtende mensen ploegend door de harde wind op een overstromende dijk. Het verlies van dierbaren aan het water... Daar moet je toch niet aan denken? Ik kon mij goed inleven in de getoonde narigheid.

Ik vond Sylvia goed en overtuigend acteren. Over het algemeen zat eigenlijk iedereen goed in z'n rol.
Een boeiend en begrijpelijk, menselijk verhaal en een enorm goed neergezette Zeeuwse jaren '50 sfeer

PS: Het lijkt mij alleen niet te kloppen dat je aan seks denkt als je met je kont in het koude water zit

De volgende dag kan ik mij alweer weinig herinneren van deze film. Het enige wat mij bijbleef is dat ik mij bij de ruzies die de ouders in het bijzijn van hun kinderen uitvochten afvroeg of dit geen grote schade aan de kinderen zou toebrengen.of dat ze acuut zouden gaan bedplassen van angst of iets dergelijks.

Ik vraag mij serieus af waarom mensen graag naar een film kijken met zichtbaar kinderleed vanwege zich constant egocentrisch gedragende ouders. Als er nu verder nog iets van waarde in het verhaal zat........

Romantisch? Komisch? Uh, nee.

Een prachtige road movie, waarin het leven van Alvin min of meer overpeinsd wordt door hemzelf. Zijn gedachten komen voorbij, zijn herinneringen en tijdens gesprekken met mensen tijdens zijn reis kan hij een en ander bewust worden. Het is als kijker ook interessant om kennis te nemen van de verhalen van de mensen die hij onderweg tegenkomt. Die interactie tussen mensen vond ik boeiend.

Lynch heeft hier totaal iets anders neergezet dan ik van hem gewoon was. Het is even wennen, maar zeker een film die de moeite waard is.

Ik vond dit tevens een fraaie, goed uitgebalanceerde, combinatie van beeld en muziek.

Een film vol intriges en met mensen die zich laten leiden door hun veelal minder nobele ambities, maar dat zit blijkbaar allemaal in een mens
Als de plotgaatjes ontbraken zou dit een perfecte film zijn, want nu riepen een paar details bij mij tussentijds vragen op. Waar kwam bv het geld voor alle plastische chirurgie vandaan?
Aan het eind valt dit natuurlijk op zijn plek.

Over het geheel genomen vind ik het een fantastisch verhaal en toch ook origineel.
De sfeer is typisch jaren '40 met ietwat theatraal spel, prima decors, goed geacteerd en een verzorgd uiterlijk.
Ik vond het wel een aparte film.

Ik ken de game Street Fighter niet en weet dus niet of de verfilming klopt.

De film heeft geen constante kwaliteit. Af en toe valt iets moois op qua cameravoering, belichting, etc. Visueel zit het regelmatig dus wel aardig in elkaar. De personages vind ik vrij vlak, ik leefde niet met ze mee. Af en toe ook hierin een sterke scene en dan houdt het weer op.

Niet op het niveau van 'Romeo must die'. Had zeker beter en consequenter gekund.

Ik moet zeggen dat ik deze film geweldig vond. En waarom?

De vormgeving is fantastisch. Een heel leger aan artiesten is hier aan het werk gezet, de uitkomst vanuit de art department, de special effect department en de visual department is om U tegen te zeggen. Ik had meteen de associatie met hightech games en animaties en eigenlijk was het dat ook. De 'poppetjes' waren voor mij game-characters of geanimeerde robotjes en zo zagen ze er ook uit. Ze deden mij niet aan mensen denken. De cast (van de meisjes) was wat mij betreft inwisselbaar voor ieder ander fraai fotomodel of een animatie. Alleen Baby Doll (what's in a name?) had precies de juiste kinderlijke kwetsbare uitstraling. Het geheel was, net niet of net wel, tot in het absurde gestyleerd.

Het verhaal ontroerde mij zeer zeker wel. Een meisje wat in een inrichting terecht komt en daarin probeert te overleven (vanuit misbruik, medicatie, verlies van familie en vrienden, verdraaide waarheden, onbegrip) door in haar fantasie te vluchten. Heel reëel.
Tevens zie ik in de (gefantaseerde) vriendinnen de rouwverwerking en schuldverwerking van het meisje in verband met de dood van haar zus (Rocket overlijdt in de armen van Sweet Pea).

In mijn ogen was de gehele stijl ondergeschikt aan het verhaal, net omgekeerd als wat gedacht wordt dus. Het (wat dieper verstopte) verhaal bracht mij de ontroering. Vooral de teksten in de muziek ondersteunen dit. Ook het dansen is een mooie, doch trieste metafoor
Ik zie dit als een sprookje (beeldtaal) in een vernieuwde vormgeving.


P.S. In de aftiteling zag ik fragmenten van een burlesque-achtige show met de hoofdrolspelers erin. Is dat hetgeen uitgebreider in de extended cut terecht komt?

Vooral de beelden vond ik hier erg interessant.
Zoals de voice over aan het begin zegt, lijkt de villa van Norma af en toe op de villa in de film Great Expectations, eens groots en rijk, nu van een vergane glorie, verweerd en overgroeid. Op andere momenten, vooral als je binnen bent, is het een prachtig paleis, ook al zie je daar de verf van de pilaren bladderen en dat diverse schilderijen flets zijn geworden. Prachtig en sfeervol.

Daarnaast vond ik de atmosfeer tussen de persoonlijkheden ook uitstekend neergezet. De spanning was te snijden.
Het personage van Norma viel mij niet tegen, zeker niet vlak en meerdere malen speels en interessant. Iets verderop merk je dat er iets goed mis is met haar. Ik vond het een prima portret van wat er mis kan gaan bij iemand die nooit tegengesproken wordt en die vervolgens helemaal los gaat in manipulatie en machtsmisbruik, tot aan waanzin toe. Creepy
Holden en Olson (Joe en Betty) vond ik beiden heerlijk sprankelende persoonlijkheden. Joe een tikje gemakzuchtig en wat down door zijn tegenslagen en Betty vol spirit en ambitie.
En dan Max, geweldig. Totale opoffering verpersoonlijkt. Eveneens tot in het waanzinnige.

Ondanks de zeer gedateerde uitstraling (ook het geluid) en het zwart-wit vond ik deze film zeer mooi om naar te kijken vanwege de goed uitgewerkte details. Ook bleef de film mij boeien tot het eind.

Zerzan (bijvoorbeeld) is natuurlijk een wild jochie en ik sta niet achter zijn geweldprediking, maar deze docu heeft genoeg te zeggen om de mensen aan het denken te zetten, op een jeugdige videoclip manier, eigenlijk de repeterende indoctrinerende reklamewereld nabootsend.

Waarom kopen wij die dingen? En waarom laten wij ons aanpraten dat het allemaal onmisbaar is? En hoe menswaardig leven wij dan nu? Ook het verschil (overeenkomst?) tussen dictatorschap en de "vrije" wereld wordt naar voren gebracht. Communisme, kapitalisme, het komt allemaal voorbij.

What if.... people don't shop? Lol!

Een goede, grappig gemonteerde documentaire.

Deze film deed mij aan andere films denken waarin de mens virtueel in een andere omgeving verblijft. In deze film verblijft echter je virtuele surrogaat in de dagelijkse realiteit.

Er komt wel wat aardig stunt-, kunst- en vliegwerk voorbij. De uitvoering (beeld en geluid) is verder niet heel bijzonder, gemiddeld dus. Het acteren is overtuigend. Ik vond het verhaal spannend en blijven boeien.

Surrogaten maken niet zo gelukkig als gedacht en dezelfde problemen en andere omstandigheden blijven bestaan in de realiteit, dus wat voegt het gebruik van surrogaten precies toe? Kan het surrogaat ziekte en dood veroorzaken? En wat betekent leven of dood precies in zo’n soort situatie?
De film roept toch wat interessante vragen op.

Grappig Leuk om te zien, scherp, mooie kleurtjes en fraaie achtergronden, ook wat mooie effecten zoals met water. De stripfiguren zien er best authentiek uit. De stemmen zijn gelukkig ook geloofwaardig.

De bewegingen vind ik iets te traag en te ‘vloeiend’ en daardoor minder natuurlijk. De uitstraling wordt dan wel wat rustiger, wat ik weer aangenaam vind in een animatie.

Af en toe is er een lief liedje ingevoegd, ook leuk. Deze viel mij niet tegen.

Lang geen Hitchcock gezien en ik vond deze weer erg leuk. De hele film gaat over geld, best apart.

Ik vond het wel een interessante studie over wantrouwen. Wat ik een beetje ongeloofwaardig vind, is dat mensen blij zouden zijn als ze in feite benadeeld zijn en als ze dat wat aangenamer voorgeschoteld kregen. In het geval van Lina kun je spreken van verblind zijn van verliefdheid, want alle mensen in haar omgeving merken vreemde zaken heel scherp op.

Wat is waarheid en hoever reikt vertrouwen? Een spannende en beklemmende film en constant sfeervol.

Dramatische muziek bij de mooie zwart-wit beelden. Ik vind 'm goed.