Opinions

Een film met een boodschap.
De ervaringen die nodig zijn voor ontwikkeling en eigen verantwoordelijkheid niet ontwijken, maar juist die ontwikkelingen versnellen door het aanbieden van overvloedig veel ervaringen zodat het flink gaat tegenstaan (de leraar 'from hell'). Regelmatig kwamen filosofische en rake oneliners voorbij.
De film deed mij aan 'The Box' denken..

Ik vond de acteurs heel sterk en hoe het gegeven uitgewerkt is ook, op een interessante (bijna cult) manier gedaan en mooi in beeld gebracht (de nachtclubs). De sfeer was constant een tikje dreigend en het verhaal zeker niet altijd voorspelbaar met een aardige twist aan het eind. De creepy dagelijkse werksfeer in het benzinestation was goed voelbaar voor mij. Het zijplot vond ik ook leuk in de film verwerkt.
Wat mij betreft een keigoede B-film. Gemaakt met slechts 14.392 dollar!

De soundtrack is ge-wel-dig! Ik wil 'm hebben (waar te verkrijgen?)

Gewoon een prima politiefilm met een fijne (bijna feelgood) sfeer. Zwoele seventies deuntjes, subtiele humor zijn de dingen die het voor mij doen. Ook best spannend en goed uitgewerkte types. Een prima film voor mij.

"Don't worry about the FDA. There's nothing that money can't handle"

Het zou je maar gebeuren: moet je niets van honden hebben en dan wordt je er zelf een.

Een drukbezet advocaat heeft een beetje een hekel aan honden in zijn buurt (naast dat hij geen tijd en aandacht meer besteedt aan zijn vrouw en kinderen, maar dat terzijde) en wordt vervolgens langzamerhang een hond qua gedrag: alles besnuffelen, mensen likken, hijgen met tong uit mond, grommen en noem maar op, best een grappig gegeven De CG en actiescenes vond ik ook wel ok.

Voor mij was het vaak een beetje flauw qua humor, slechts soms iets scherper.

Wel een leuk aanbod aan one-liners: "I'm not a bad dog, I'm just a terrible human. Got to make this better."

Een heel mooi uitgevoerde film, met lange opnamen en in een eigen stijl.
Goed geacteerd door Michael Fassbender en ook een interessante rol van Carey Mulligan.

Steve McQueen weet seksverslaving aan de orde te stellen op een niet-goedkope manier. Er komt wel aardig wat seks in beeld, maar door de muziek eronder en door de vage, trippy beeldenmontage verandert de lading van seksueel steeds naar emotieloos of zelfs geladen met een bepaalde mistroostigheid.
Dit vind ik knap gedaan.

De seksverslaving kan m.i. in deze film in gedachten ingewisseld worden voor ook andere verslavingen (drugs bv), vrijwel alle gegevens en gebeurtenissen blijven dan overeind. Ook knap dat de film dus universeel gezien kan worden en aan meer zaken herkenbaarheid geeft.

Er wordt m.i. gebruik gemaakt van wat symboliek. De vorm van de film zie ik als een cirkel, waarbij het eind zo goed als aansluit op het begin (op een ring + andere kleding en make-up van het meisje na). De vrouw in de metro zie ik mede daardoor als de gepersonificeerde verleiding.
Het viel mij op dat als de vrouw in het begin opstaat en de trein verlaat, zij geen interesse toont in de man, waardoor ik denk dat hij het voorgaande, de verleiding, voor het grootste deel fantaseerde (alleen zelf zo zag).
In het begin draagt zij 2 ringen, later 1. Misschien het afwikkelen van een innerlijk proces in de man?
Ik kan niet zeggen dat hij al genezen is, want de fantasie blijft hem m.i. parten spelen. Hij ging er deze keer niet verder in mee, maar dat is geen garantie voor altijd. Hij blijft 'het meisje' als verleiding tegenkomen.
Wat ik wel denk te weten, is dat men in de meeste gevallen niet zomaar zonder professionele hulp van een fikse verslaving afkomt. Dat is óf een (veel) langer en moeilijk proces óf lukt regelmatig helemaal niet.
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Daarnaast leg ik dan nog de littekens op de armen van de zus + de voor mij gevoelsmatige cirkelvorm van de film en trek ik de conclusie dat een en ander zich herhaald heeft en zich in die lijn wellicht weer gaat herhalen.
Tot de ringen op zijn bv? Of symboliseren de ringen de mate van verbondenheid met de verleiding?
Dan zou het misschien de goede kant opgaan.

Best een aardige gemiddelde comedy.

Het concept van de romance (the beauty & the nerd) vond ik wel geloofwaardig, het acteren wat minder. Alles ziet er goed uit en er is een prima sound aanwezig. Niet zo spectaculair verder.

De humor is vaak plat voor mij en grappen werden zelfs herhaald.

Had wat pittiger, minder flauw, gekund.

Be not afraid for greatness

Een lichtvoetige comedy, een leuk niemandalletje voor een avondje met het verstand op 0

Ik ben het met de critici eens dat het meisje wat zich als een jongen verkleedt er nog steeds gewoon als een meisje uitziet, maar op zich maakt dat voor mij geen verschil in de grappige en romantische situaties. Het acteren is overtuigend en de beelden zijn ook prima, de muziek redelijk (naar mijn smaak).

Mooi vervaardigde 'Britse' film.

Alles wordt aangedikt, zoals acteren en muziek, waardoor het meer dramatisch maar ook licht absurd oogt en klinkt. De CG bij bv de bokspartij maakt dat het vlees in slow-motion extra golft en dat ziet er best vreemd uit. Ook verder komen random opeens té goed waarneembare computereffecten uit de lucht vallen midden in de klassieke setting. Op mij werkt dat toch net wat te vervreemdend. Het absurde en overdrevene wordt flauw. En acteren vond ik gewoon niet goed. Visueel wel erg mooie vondsten.

In sommige films vult het één het ander goed aan en kun je van de optelsom 1+1=2 (of zelfs 3:)) spreken, maar bij deze film werkt het niet op die manier voor mij.

Dat dit ook een 'Guy Ritchie' is!?..... Geef mij maar RocknRolla!

Diverse klassieke Buster Keaton grappen zitten ook in deze film. Het achtervolgen en precies nabootsen van de bewegingen van de achtervolgde en het onzinnig rennen, rijden, fietsen (a la Comedy Capers en The Keystone Cops), het blijft grappig.

Ik vond het een erg vreemd verhaal en ook wat warrig en het eerste kwartier niet echt boeiend. Het film in film idee vond ik wel erg goed gevonden en uitgebeeld en er waren nog wat absurd komische dingen.
Voor 1924 vind ik dit best een heel aardige film.

Zelden zo'n mooie muziekfilm gezien. Wat een prachige pianomuziek, de gehele film door. Het Rachmaninov concert nr 3 is orgastisch te noemen, in geluid én beeld, wow!

Het verhaal is heel aangrijpend, zeer boeiend en emotioneel. Deze emoties kunnen uiteraard alleen worden opgeroepen door o.a. uitstekend acteerwerk en dito scenario.
Degene die het personage David vertolkt, speelt de sterren van de hemel, zowel degene die de door zijn vader zwaar mishandelde jongen speelt als degene die de oudere David speelt. De laatste is een goed voorbeeld van 'geniaal en gek zijn ligt vlak bij elkaar'. Psychologisch heel interessant.

Wat een prachtige film!

Prachtige opnamen van het Ierse landschap, dieren en natuur. De film is erg sfeervol, met een vleugje magie binnen de realiteit en mede door de uitstekend passende score.
De stilering vind ik ook heel mooi, steeds met enkele felle kleuraccenten in een natuurlijke omgeving, fraai, zo ook de make-up. Op die manier komen de regenboogkleuren, genoemd in de titel, ook in het beeld op een subtiele manier tot leven, geweldig.

Het verhaal is aangrijpend, intiem en intens, over een timide weesjongetje dat in een pleeggezin terecht komt. Maire verbleef ook in een weeshuis en heeft begrip voor de gevoelens van het kind, Alec helaas wat minder, hij is meer op zichzelf gericht. Het vervolgens overlijden van Maire is hartverscheurend.
Onder de kinder-/familiefilms vind ik dit een prachtige en bijzondere productie, zowel voor kinderen als voor volwassenen. Mijn waardering ligt tussen 4* en 4.5*

Ik heb begrepen, her en der achteraf van internet geplukt, dat deze film de typisch Amerikaanse mentaliteit (overacting Jack) en de genocide van de Indianen aankaart. Ook racisme komt in de film voor in de vorm van de moord op de donkere man en bepaalde uitspraken hieraan voorafgaand.
De mens leert niet uit de geschiedenis en herhaalt steeds weer gemaakte fouten. Zowel in het heden van de film als in het verleden (1921) worden vrouw en kinderen vermoord door de man des huizes (verwijzend naar onderdrukking, vernedering en genocide).
Achteraf begrijp ik ook waarom de vrouw er uitziet (haar, gezicht, kleding) als een native American en ook dat zij en hun zoontje als underdog behandeld worden en ook dat zij gevoelig zijn (shining). Dit gezien het culturele vergelijk. De aankleding van de film is ook volop gevuld met Indiaanse motieven, icons en kleuren, allemaal verwijzingen.

Echt een sterke film.

De belevingswereld van drie jongens: meisjes versieren, dollen met brommers, van een viaduct piesen en meer van dat soort kattenkwaad. Tot er een ongeluk gebeurt en één van de jongens het leven laat.

Dan volgen emoties en veranderingen in onderlinge relaties en het meer serieus drama.

Ik vond het boeiend om te volgen. Vlot aan elkaar gemonteerd, soms met sprongen, maar best te volgen.

Mooie beelden qua kleuren en gebruikte technieken en het Westland ziet er prachtig uit in deze film. Verder een aparte summiere soundtrack met slechts enkele songs, allen van de mij onbekende Bob Billy.

Het klonk prima.

Als tiener/jongeren film is het goed te doen. Prima geschikt voor de doelgroep.

Een van de weinige actiefilms die ik kan zien zonder enige verveling. Veel actie, een prima verhaal, geregeld humor + politiek en geschiedenis erin verwerkt.

Door wat toevalligheden en enkele onvolkomenheden kijk ik in dit geval graag heen.

(tijdens de aftiteling had ik nog wel de recepten van de bouwmarkt verwacht, maar helaas )

Een goed document om deze genocide nooit meer te vergeten en ons met de neus op de feiten te drukken hoe waanzinnig deze acties zijn. Daar is deze film waardevol in.

Het lijkt mij echt hartverscheurend om mee te maken hoe de ene helft van de bevolking de andere helft met de hand (met knotsen en zwaarden nota bene) dood slaat en erbij staat te juichen. En dat gebeurt nog steeds volop. Hoe zinloos en wezenloos is dat?

@ diverse criticasters over de VN soldaten in de film en elders:

Jan soldaat dient orders uit te voeren en is afhankelijk van rugdekking, dus gaat niet op eigen houtje uit menslievendheid met 50 of 100 man het tegen 500.000 man opnemen, dat is onzin.

Voor kritiek moet je bij de bevelhebbers zijn.

The whole world is your playground

Geschikt voor mensen die nog wat seksuele voorlichting nodig hebben. Ikzelf vond bijvoorbeeld de langdurige praatsessies over wel of niet orgasmes kunnen krijgen, etc ontzettend saai.
Overige beelden zijn m.i. vaak een slap (pardon: stevig) excuus om naakt en seks te tonen. De hele focus op alleen seks, eh prima, maar als film best een beetje saai. Om mee te voelen met personages is toch wel iets meer nodig, lijkt mij. Als iemand besluit zelfmoord te plegen is het daarom niet aangrijpend en voelt het heel koud en klinisch aan.
De sfeer vond ik sowieso een tikje depressief en ook aanstellerig. Niet slecht geacteerd overigens.
Het eind maakt een boel goed, het leek opeens op een gezellige stamkroeg.
Toch wel apart allemaal.

Een interessante psychologische thriller. Een verhaal met aparte details, in een aparte setting en gevuld met mysterieuze zaken en spanning, allemaal zaken die ik waardeer. Acteren is goed en de sfeer eveneens.

Een erg mooi uitgebeeld sprookje.

Prachtige beelden met veel computerwerk, met enorm veel effecten. Het vraagt om nogmaals opnieuw kijken om meer details te kunnen opnemen. In het begin zag ik al gezichtjes in de stenen wat weinigen meteen zal opvallen en zo zijn er meer wonderlijke details. Zeer verzorgd product qua decors, make-up en kostuums. De special effects vond ik echt prachtig om te zien. En een indrukwekkend geluid eronder, zeer geschikt voor de thuisbioscoop.

Meer spektakel (minder subtiliteit) dan in bv Wu Ji en ook meer grappige nootjes (minder serieus).

Een apart verhaal wat iets weg had van Assepoester en de nare stiefmoeder en de twee afgunstige stiefzussen. Verder ging het een heel andere kant op over demonen (heksen?), helden, liefdes, een bedreigd dorp, geesten, illusies en magie. Heerlijk om even geheel in deze fantasie onder te duiken.

Dit kwam op mij over als een extra lange aflevering van bijvoorbeeld Medium of The Ghost Whisperer en een vleugje KRO detectives erdoor, maar dan in zijn geheel onderhoudender en afwisselender en af en toe met fotografisch heel erg mooie beelden.
In het begin waren er veel verwijzingen naar Alice in Wonderland, met het meisje Alice, de sleutel voor de geheime deur en het konijn, maar daar zag ik later helaas niets meer van terug.
Het eind was een opstap naar een volgende film, zullen we die ooit zien?
Voor de liefhebber is deze erg fijn.

Erg leuk! De oude vertrouwde Don Diego de la Vega en zijn zg doofstomme en immer vrolijk hulpje en de komische sergeant Garcia. Een leuk heldenverhaal, met vaart en met veel details verteld. Mooie zwart-wit beelden met prachtige contrasten, bijvoorbeeld van Zorro op zijn galopperende paard tegen een lichte nachtlucht. Prachtig, zulke opnames!
Een luchtige feelgood sfeer, mede dankzij zalige Spaans getinte muziek. Zelfs flamengo gitaarspel en dans ontbreken niet, erg fijn. En het zwaardvechten ziet er steeds erg mooi uit.
Ik geef deze 4* omdat er maar één echte Zorro is.
(dit geldt dan meteen voor de hele series uit die tijd en in deze opzet)

Extra terrestials, altijd een leuk gegeven. Wie heeft niet eens over buitenaardsen gedacht? En over wonderlijke 'onaardse' verschijnselen in de wereld? In deze film zijn zg 'crop cirkels' het uitgangspunt, waarmee de wereld plotseling (weer) verrast wordt. Vragen worden geopperd, bijvoorbeeld of het scam is en of de geschiedenisboekjes juist zijn. Ook wordt religie vs atheïsme behandeld. Hoe mensen (en dieren) verder ieder afzonderlijk reageren op het verschijnsel is ook interessant: afwijzend, ontkennend, ongerust, onrustig of juist nieuwsgierig.

Goede rollen van Mel Gibson als alleenstaande vader (weduwnaar), tevens ex-geestelijke en van Joaquin Phoenix als zijn inwonende broer. De twee kinderen spelen erg goed, o.a. überschattige Abigail Breslin. En Rory Culkin lijkt echt als 2 druppels water op zijn broer Macauly

De film is boeiend, spannend en spooky. Prima qua beelden en de onopvallende score verhoogt de sfeer. Het drama is puur en menselijk, met herkenbare elementen.

De dialogen halverwege, over bepaalde levensvragen, vond ik ook erg boeiend. Bijvoorbeeld teksten als: "Are you the kind that sees signs, sees miracles?" en "Is it possible that there are no coincidences?"

"Zo, daar issie weer, meneer de koekepeer. Hey man! ... (... saaie ... tekst ...)

Zijn dat Hollandse of Noorse garnalen...gnanana"

Eh, dit is het niveau van dialoog in de film.

In het begin dacht ik dat het een aflevering van Costa betrof..... en dat veranderde eigenlijk niet

(misschien later af en toe een beetje). Het is werkelijk zoo platvloers.

Ongelofelijk dat dit weer zo hoog gewaardeerd wordt.

Blote borsten en konten, strandtaferelen, een stel Amsterdammers, stadstaferelen.

Dat was het verhaal. Saaaaai

Zo ontzettend slecht geacteerd dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Emotie was ook ver te zoeken, oftewel afwezig. Had ik de (zinloze) voice-over al genoemd?

Verder geen woorden voor. Wat een vre-se-lij-ke film.

"My name is Harry Belafonte. I'm an artist, not a politician"

En toch komen de politieke (en democratische) visies van Harry volop naar voren in de docu, zij het voornamelijk op het vlak van mensenrechten en enkele sociale onderwerpen.

Mooie documentaire over Harry Belafonte. Het gaat over een muzikant die door zijn looks en talent in de filmbizz terecht kwam. Een donkere man in die tijd... was voer voor racisten. Dit sociale aspect speelt een ruime rol in de docu. Dat mensen hatemails stuurden bij de geboorte van hun eerste kindje is niet te bevatten, maar geeft dus de tjdgeest weer en ook de mindset van een aantal mensen.

Het zal soms moeilijk geweest zijn om op dit punt tegen de stroom in te moeten roeien. Hij ontmoette Martin Luther King en werd definitief activist voor mensenrechten. Ook had hij bijvoorbeeld banden met de Kennedy's en Eleanor Roosevelt.

Later zette hij zich in voor de ontwikkeling van Afrika en streed ook tegen apartheid. Het betreft hier een intelligente en maatschappelijk betrokken man, die besloot kunst in te zetten in de strijd.

De songs van Belafonte zijn een fijne ondersteuning van de beelden.

Te zien zijn veel fragmenten uit zijn zang- en filmcarrière en hijzelf praat de fragmenten aan elkaar. Ook zijn mensen uit zijn familie- en kennissenkring aan het woord in de docu.

Wat een stinkende, vieze, boeren en winden latende uilenman! Gelukkig dat de kinderen hem een beetje opvoedden
Nee, best leuk, een mooie magische film met, naast de gevallen engel belevenissen, een tweede verhaallijn over een gewoon gezin met enkele menselijke problemen. Het komt mooi bij elkaar. Af en toe waren er mooie landschappen te zien en sfeervolle belichtingen.
Niet een opvallende soundtrack, behalve het nummer 'Reasons to be cheerful' dan
Ik voelde mij niet helemaal betrokken, vandaar een 3.0

Best interessant inderdaad, het leven van die vrouw en wat ze meemaakte.

Tegen zo'n overmacht is het slecht opboksen.

Verder vond ik deze docu qua beeld en geluid en montage niet heel bijzonder.

Geen touw aan vast te knopen, is mijn eerste reactie gedurende het kijken naar de film. Toch, op het eind gaf het mij een enorme push tot nadenken. Een schokeffect voor mij.

Een meisje leeft het meest zwartgallige leven dat je je kunt voorstellen. Ze is studente en heeft meerdere baantjes welke te geestdodend voor woorden zijn, maar goed, misschien in evenwicht met haar studie (wiskunde?). Opvallend is dat Lucy daarnaast of daarbij ook mannen uit het cafe oppikt voor platte seks (voor geld of niet?). Het enige wat ze nog kan doen bij thuiskomst is dodelijk vermoeid, nog geheel gekleed, op bed vallen en slapen. Hoe welkom zal het nieuwe baantje zijn, slapen tijdens je werk Er valt verder niets te lachen in haar leven, zoals we in de gehele film aan haar gelaat kunnen zien.
Volgens mij heeft ze overigens een drang naar zelfvernietiging en zichtbaar geen problemen met alles te snuiven, zuipen en slikken wat voorbij komt.

Diverse dingen vielen mij op in de film:
Alle mannen in het 'bordeel' zijn impotent en alle mannen in de film zijn niet capabel liefde te geven aan Lucy. Sommigen wel seks of seksuele aandacht (via het cafe), maar nogmaals, ik zie geen greintje liefde.
Lucy heeft een zieke, bijna stervende vriend (verslaafd/aids of wat?). In ieder geval is hij dodelijk vermoeid (zegt hij, zij het van Oprah Winfrey Lol!)). Deze vriend voert ze sterke drank met cereals in een kom als ontbijt. Een vaag en voor mij onverklaarbaar gegeven. Zelfs neemt ze ook een longdrinkglas vol met de sterke drank, geen gevoel voor maat lees ik hieruit. De vriend gebruikt het woord "putrid" voor zijn tong, wat zowel verrot als corrupt betekent. Hij kon daardoor indertijd haar mond niet penetreren, vertelt hij.
Lucy wil trouwen met alle mannen die slechts minimale tedere aandacht aan haar besteden (ipv seks), in mijn ogen de instelling van een meisje van vier.
Bij het diner is Lucy in het wit gekleed en is haar onderzijde bedekt (geen penetratie?), in tegenstelling tot de andere vrouwen, deze zijn gehuld in weinig verhullende zwarte straps en gaas (verwijzing naar BD/SM, grenzen verkennend en erkennend binnen de seksualiteit?). Lucy wordt halverwege verexcuseerd en mag vertrekken voordat de overige vrouwen verder gaan met de mannen.
Er is veel aandacht voor 'geen penetratie' in de film (in het 'bordeel'). In haar dagelijks leven wordt Lucy echter volop gepenetreerd, namelijk in haar spijsverteringskanaal (lab) en ook volgend uit haar cafébezoekjes (wordt gesuggereerd). In het bordeel is het de regel dat dat niet gebeurt. In mijn ogen kan het haar niet eens veel schelen of het wel of niet gebeurt. Alleen veel later heeft ze de behoefte om meer precies te weten wat er zoal plaatsvindt tijdens het slapen. Misschien omdat ze thuis niet meer naakt de slaap kan vatten.

Dan zien we het eind. Lucy heeft besloten de zaak te filmen. Een van de mannen krijgt veel lepeltjes toegediend in zijn kopje thee door Madam en wordt vervolgens niet meer wakker. Het eind wordt bewust toch nog vaag gehouden. Was het een droom of gefilmd en is de man die nu naast haar ligt weer een volgende en gaat ze akkoord met de werkwijze?
Volgens mij is de clou dat alle rituelen in het 'bordeel' een soort stervensbegeleiding zijn bij vrijwillige euthenasie. Inclusief een laatste avondmaal van te voren.
Lucy is de uitverkorene die niet gepenetreerd wordt en het laatste snoepje mag zijn. Het doet mij een beetje denken aan de giften die vroeger meegegeven werden in een graf.
De film speelt m.i. met en rond het (metafysische) verband tussen seks en dood.

Nu kom ik bij het gevoel wat deze film mij geeft. Ik word er bedroefd van.
Ondanks alle visuele schoonheid vind ik het een inktzwart verhaal met een uiterst misantropisch mensbeeld, over zowel mannen als vrouwen.
Gezien de schoonheid van de beelden, de uitvoering en het feit dat ik toch onder de indruk ben van het originele, doch vage verhaal kom ik op 3.5 voor deze film.

De film komt niet boven het niveau van een gemiddelde tv-film uit.
Dit vanwege het totaal van de sfeer met de voice-over (is wel redelijk leuk op zichzelf), niet altijd ondersteunende en vrij vlakke muziekdeuntjes, vele niet memorabele personages en vele, vele plotwisselingen. Het laatste zou leuk kunnen zijn, maar het was net te veel van het goede.
Verder speelt de vrouw met haar teksten, dialogen, eigenaardig wereldbeeld en gedachtegangen en continue seksuele uitspattingen een veel te overdreven rol, het werd irritant voor mij.

De uitvoering van de docu en de afwisseling van beelden (interviews, buiten- en binnenopnamen, kooktechnieken, archieven) was prima in orde. De proever vond ik niet veel toevoegen qua aanwezigheid en bijdrage aan het geheel.

Ik vond de passie, herinneringen, verhalen en kneepjes van het vak van de chef-kok en die van zijn zijn voorganger interessant, evenals de historie van het bedrijf.

Ik wist niet eens dat het een film van David Fincher was. Beelden zijn fantastisch, soundtrack is wonderful.

Het een vlotte film, het verhaal gaat rap door, tenminste, het eerste half uur. Daarna volgen rechtzaken en sluiten van contracten e.d., niet echt boeiend voor mij. Interessant is dat het balletje is gaan rollen doordat jongens met lijstjes van meisjes bezig waren, een soort veekeuring onder studenten. Ook stap 2 had daarmee te maken, met de achterliggende jongensgedachte: meisjes vallen op Harvard boys. Voor de rest werd het juridisch aangepakt en commercieel opgepakt en uitgebouwd.

Het ging veelal over geld. Wel eens interessant om kennis van te nemen, maar ik kan het niet echt amusement noemen, meer iets met een bepaalde documentaire waarde.

Als het de sfeer van het begin had behouden dan 4*, nu 3*.

Facebook vind ik overigens erg handig om als netwerk te hebben voor bijvoorbeeld muzikanten, performers, kunstenaars, activisten, feestgangers, feestorganisatoren, etc.

En er zullen er zat zijn die het als gezellige korf met zoemende bijtjes beschouwen, weer een volgende generatie van de bijenkorven (hyves).

Een goed uitgevoerde, eigentijdse jongerenfilm met leuke personages, wel met enkele stereotypen en vooroordelen over uiterlijk en afkomst e.d., met name een uitvergroting van de ideale schoonzoon versus de outcast, waarbij uiteraard de vooroordelen niet juist bleken te zijn.
Van het meisje wordt van alles verwacht, maar zij kiest uiteindelijk voor wat zij zelf wil, een coming-of-age. De twee (outcast) vrienden maken iets soortgelijks mee, veel troubles met een goede afloop/
Het is verder een verhaal over vriendschap, sociale posities en jeugdige romantiek in de zin van verwachtingen en gedoe rondom de eerste kus en de eerste keer.

Een erg interessante muziekdocumentaire. Leerzaam.

Het gaat over diverse soorten muziek van over de hele wereld, de (op)bouw van instrumenten, emotie in muziek, de invloed van atmosferische druk, maatschappelijke en culturele verschijnselen en een visie op menselijke gewoontes. Zelfs spiritualiteit komt voorbij, muziek vs cosmos bv.

Ja, wat niet eigenlijk?

Door deze enorme diversiteit in zijdelings aangesneden onderwerpen, waar muziek allemaal mee van doen heeft volgens de makers, vind ik de docu erg boeiend.