Opinions

Na reklame door Narcissus over deze film bij een andere film ben ik hier terecht gekomen (nog bedankt )

Gekke beelden van een speels demonstrerende soldaat in oranje vodden (en vlaggen?), gelardeerd met oost-europese anti-autoritaire filmfragmenten, idiote montage van docubeelden en gefilmd materiaal en daaronder best wel fijne ondersteunende muziek (veel Balkan en Russisch).

Een dikke aanklacht tegen fascisme kwam boven drijven, of het nu Nazi Fascism of Red Fascism (communisme) betreft. Het laatste lied in de film ging mij door merg en been, na al het voorgaande gezien te hebben. De mens rolt in de modder en kan er maar niet bovenuit stijgen en wat of wie gebruik wil maken van de natuurlijke energie wordt met geweld bestreden.

Daar komt de link naar Wilhelm Reich. Net als Nicolas Tesla, Carl Reichenbach, Franz Mesmer ('mesmerizing', niet?), wellicht Jezus en andere oosterse en westerse filosofen en natuurwetenschappers heeft deze man onderzoek gedaan en vervolgens een bron van oneindige GRATIS en helende energie gevonden, genoeg reden om hem (net als veel van zijn voorgangers en die na hem kwamen) voor gek te verklaren, op te sluiten, al zijn spullen in beslag te nemen en zijn boeken en werken te vernietigen.

Hoezo vrij denken en vrije energie? (pornography in politics)

Deze film is van net na de seksuele revolutie en er komen veel onderwerpen aan bod die daar nog mee te maken hebben. Beelden zijn te zien van naakte mensen, masturbatie en seks.

Wat ik hierin interessant vond waren de beelden van therapieën om blokkades in energiestromen in het lichaam op te heffen, het vrijelijk laten uiten van emoties, zodat het lichaam gaat trillen en energie door kan stromen. Heel zinnig voor vastgeroesten, lijkt mij. Waar kun je nog, alleen met jezelf, ongehoord schreeuwen, ongestoord met de heupen bewegen en zeer ruim de tijd nemen om tot jezelf te komen?

Als je ziet waar de jaren '60 en '70 toe geleid hebben kun je 'free love' in de zin van vrije seks tegenwoordig wel waarnemen maar is er nu niet tevens een overvloed aan pornografie in seks en politiek?

Opmerking en vraag daarbij kan zijn of er inmiddels tevens pornografie in de handel/politieke belangen/industrie rond met name 'mindclosing' drugs (alcohol, coke (eerder in cola!), heroine) te vinden is en in andere (machts)middelen (religie, media, recreatie-industrie) om de natuurlijke energie te blokkeren?

De orgon energie is dus m.i. wederom ergens blijven steken in een blokkade (politiek en/of seksueel). De lichaams- en emotietherapieën die getoond worden zien we ook niet veel meer, wel een hausse aan medicijnen/drugs, of het nu 'voorgeschreven' of 'voorgeschreven recreatief' is. Wie is nog vrij?

Aan Reich, assistent van Dr. Freud, is deze film opgedragen met een tekst aan het begin::

"All his life Reich fought against pornography in sex and politics. He believed in work-democracy, in an organic society based on liberated work and love." en ook

"Who will protect us from our protectors?"

Ik denk erover om ook zo'n kastje te bouwen van hout buiten en metaal binnen om in plaats te nemen voor het bevorderen van doorstromen van energie. Kijken of het werkt

Deze docu lijkt, vooral in het begin, half op een speelfilm, waarin een verteller de beelden aan elkaar praat. De beelden in deze scenes werden verwerkt in een vloeiende montage en deze scenes worden afgewisseld met interviews met kinderen en inmiddels volwassen zijnde kinderen van vroegere tijden. Slechts in deze laatstgenoemde stukjes deed het mij aan een documentaire denken. Deze speelfilmachtige vormgeving, inclusief de bijpassende score, maakt het voor mij boeiend.

Later worden er meer documentaire technieken gebruikt, met andersoortig materiaal. Hierbij gaat het erom dat het onderwerp je aanspreekt en dat was bij mij minder het geval. Op zich is het voor velen wel interessant, denk ik. Het gaat over onderwijs, kwaliteit van onderwijs, gebrek aan onderwijs, de standpunten van leraren, rol van vakbonden, etc.

Geen actiefilm, het is een praatfilm.

Mooi zwart-wit gefilmd, wel een tikje donker. Ook prima dialogen en een prettige voice-over (gedachten), maar een beetje drukke oude filmmuziek. Hier en daar hoorde ik echter een mooie oude soldatensong.

Dit is wel meer suggestie dan film. De soldaten verblijven voornamelijk in een loopgraaf of bevinden zich bv tussen bomen of op een zandduin ‘close to the ditch’. Het draait om de voortdurende conversaties en overpeinzingen. Verder is een minimum aan decor en materieel (en actie) te zien.

Ik vind de film overigens knap gerealiseerd op deze wijze.

"I believe the killing of fluffy creatures is never justified"

Ik heb de korte films van Wallace & Gromit altijd erg leuk gevonden. Nu eens een lange film, deze keer over een 'weerkonijn' (als in: weerwolf ).

Een origineel gegeven, grappig en het gaat weer helemaal los in de absurde fantasie en verderop in flink veel actie. Een en ander is wel gelokaliseerd in een oer-Engelse omgeving, met bv een konijnen (en andere dieren) liefhebbende 'Her Ladyship' en een belangrijke tuin- en oogstwedstrijd volgens Engelse traditie.

De animatie is erg mooi gemaakt en de stemmen zijn prima.

Een rampenfilm waarin constant dreiging blijft zitten, spanning dus, en veel achtervolgingen en vluchtwerk.
Af en toe erg ongeloofwaardig, wat dat betreft leek het regelmatig op de film 2012, de verwoesting bleef steeds een halve meter achterop.
En vooral het gedrag van mensen (en kinderen) ging hier soms ook best over de top.
Prachtig uitgevoerd qua CG en effecten, mooie buitenaardse wezens en attributen..

Een mooie combinatie. Een drama met een vader die het als alcoholist behoorlijk verknald heeft bij zijn zoons (en gezin) en daarbij actie in de vorm van mixed martial arts trainingen en gevechten in de kooi.

De gevechten vond ik spannend en rauw, het drama vond ik boeiend, aangrijpend en ontroerend.

Met sentiment, maar niet te sentimenteel. Voorspelbaar, maar dat deed er voor mij niet toe.

De broers maakten ook ingrijpende dingen mee in hun leven en het kreeg allemaal een plek in de film.

Het acteerwerk vond ik goed en overtuigend.

Een kunstenaar vormt een team op de vuilnisbelt. De mensen zetten tezamen iets in gang en hervormen en veranderen zaken die geminacht, verstopt en doodgezwegen waren. En de (eigen)waarde wordt aan de mens teruggeven. Dat is pas (een) kunst!

Ontroerend, boeiend, hartverwarmend en pure schoonheid.

Op de grens van kunst en kitch, maar wat is het mooi om naar te kijken! De uitvoering lijkt op een comic en dat is het ook in oorsprong. Volgens mij is de comic dan weer in de grond gebaseerd op het lied van Bob Dylan: "All along the Watchtower" als ik de lyrics zo lees. Goede (Jimi Hendrix!) en passende 'foute' muziek eronder geplakt. Acteren is m.i. bewust vlak gehouden, zonder veel emotie, in de lijn van het serieuze zwartkomische verhaal, zoals in meer comic verfilmingen het geval is.
Ik vond het geheel humor hebben en de sfeer vond ik ook prima, een vrij rustige verteltrant en alles met een bepaalde luchtigheid gebracht. Het verhaal loopt wel up tempo door, geen tijd voor pauzes.
Qua gedachtes vond ik het verhaal op de film Happiness lijken (serieus, wrang, zwarte humor). De invulling en uitvoering is echter volkomen anders.

De American Dream wordt doorlopend op de hak genomen, of eigenlijk het mislukken ervan. Een dreigende kernoorlog, de verhouding Rusland-Amerika in de jaren '80, de ruimte wedloop, (verhinderen van) zoeken naar andere vormen van energie (op Antartica), ziekte, geweld in de samenleving, sociale misstanden, falende politiek, ongezonde man-vrouwverhouding, seksuele onvrede, de rol van media en massa hysterie.
En daarbij de vraag wie of wat God is, in de vorm van een helderwetend en niet of nauwelijks ingrijpend hemelsblauw wezen, Dr. Manhattan genaamd oftewel Jon.
Hij is degene die men de schuld kan geven van alle nare zaken, hij wordt steeds als oorzaak van elk detail van ellende in de wereld genoemd.

Terloops is er het verhaal over een vrouw die eindelijk te weten komt wie haar vader is en hoe het tussen haar vader en moeder zat. Ook psychologisch zit er dus uitdaging in het verhaal. En wil je het niet psychologisch zien dan kun je het spiritueel (of religieus) vertalen. Of omgekeerd, het past allemaal.

Leuk detail: als men zich uitkleedde zat onder het menselijk velletje nog een superheldenpak en dan daaronder weer het vel voor de benodigde echte naaktheid. Sowieso veel gespeel met maskers en vermommingen.
Verder veel rake one-liners door een voice-over geponeerd.

"and then our fingers touched" als in Leonardo da Vinci's schildering in de Sixtijnse Kapel
Hoe romantsch!

Geweldige film met een origineel onderwerp. De dialogen zijn snel en interessant en er is veel goede actie te zien. Leuke hippe sfeer, erg mooie beelden/shots en een uitstekende doordachte score.
Ook met wat favoriete acteurs van mij, namelijk Benicio del Toro (5* ) en ook Juliette Lewis, beiden leuke aparte types en goed acterend. De rest van de cast is ook prima overtuigend en passend gecast.
Het verhaal is meeslepend en spannend en inclusief wat karakterontwikkeling en de uitkomst is niet geheel en al voorspelbaar. Op het eind gaan de twee mannen dood en is hun gedoe om het geld tevergeefs geweest. Het had met iets minder actie mogen zijn, maar dit is verder helemaal mijn type film.

"Did you move that?" "It's the power of the undead"

Het gaat over interesse van kinderen in de dood en een eventueel leven na de dood en andere onverklaarbare verschijnselen hieromtrent, zoals telekinese in een exorcist film of het spel met een Ouijabord. Voor de jeugd dus een film met eens een ander onderwerp, het omgaan met dood.
Ik vind dat er op een mooie en respectvolle manier met het onderwerp wordt omgegaan en alle emoties van familieleden e.d. komen ook aan bod, net als van degene die sterft.
De film is mooi uitgevoerd in heldere beelden en kleuren, soms fraaie visuele vondsten, daarbij wat singer-songwriter songs en de kindacteurs doen het fantastisch. Er is een bepaalde structuur in gebracht: Sam stelt vragen, namelijk 'questions that nobody will answer'.
Ik vind het een erg goede jeugdfilm met relevante informatie en goed uitgebeelde emotie.

Ja, gezien

"I would love to live in a country where the government fears its citizens and not the other way around"

Daar kan ik het mee eens zijn, alhoewel ik zelf zou wensen dat niemand werkelijk in fear ten opzichte van een ander zou moeten leven.

In ieder geval is een aardige soundtrack te horen en zijn uiteraard aardige graphics te zien. Ook wel een geinig topic over de historie van 4chan. Ja, het was leuk toen het begon (net als alle nieuwe coole dingen), maar bevat nu vaak te veel getrol en spam, vooral in de categorie random. En de tijd dat alle memes daar vandaan komen is ook wel voorbij. Maar er zijn zeker nog leuke categoriën te bezoeken.

Mocken, trollen, memen, chanologie, staat het allemaal al in de Dikke Van Dale? In ieder geval hebben we weer een nieuwe vorm van humor en gezamenlijk lachen om dingen en mensen.

Wel vreemd dat bijna de hele docu over memes gaat. Maar dat is inderdaad ook hacktivism te noemen: het web overspoelen met nonsens.

Ook raar is natuurlijk dat degenen die gememed worden en zelf daar nooit naar kijken of op reageren er niets van voelen, dus waarom de lol eigenlijk? Schelden doet geen pijn. Alleen als men spullen op hun naam bestelt en in de tuin laat storten etc of op andere wijze (financieel) ruïneert, dan natuurlijk wel.

Eh, heeft het Scientology trouwens leden gekost? Denk het niet hoor.

Een mooi document van deze tijd. Meer de grappen-en-grollenkant van Anonymous, maar de rest is hartstikke geheim natuurlijk

Visueel is deze film een plaatje. En de stijl deed mij zelfs aan Malick denken, met wapperende vitrages en ouders en kinderen op fraaie wijze gefilmd. Ook werd beeldtaal gebruikt en werden voorwerpen en situaties af en toe symbolisch aangewend, daar hou ik wel van.
De acteerprestaties zijn fenomenaal, zeer geloofwaardig. Een topfilm.

Ik ga deze film echter niet nogmaals voor mijn plezier bekijken en wel omdat ik mij dood erger aan de moeder.

Well, you won....., zegt moeder bij de 18e hole. Daar is eigenlijk de hele film mee gezegd.
Mij was de uitkomst van het (macht)spel tussen moeder en kind vanaf het begin al duidelijk, het kan gewoon niet missen.

Over de inhoud:
Een uiterst intelligent kind wat de moeder tegen de vader uitspeelt, het komt vaker voor. Tijdens de zwangerschap, is de moeder al depressief, kan niet tegen kleine kinderen en dikke buikjes en sloft als een oude vrouw, gekleed in een jute zak, door het leven. Laat staan als het kind eenmaal geboren is. Net alsof een kind niet aanvoelt dat het te veel is (ik oordeel hier niet over alle huilbaby's, alleen over deze voor mij overduidelijke situatie). Onwaarschijnlijk dat de vader dit niet opmerkte. Of ze was (zoals ik denk) altijd al zo. En/of hij was snel tevreden met haar bedprestaties, wie weet. Hij heeft en houdt wel een beetje een bord voor zijn kop gedurende zijn leven in de film.

Zij had wat mij betreft al eerder in haar leven of in ieder geval voor of tijdens de zwangerschap met zichzelf naar de dokter gekund, in plaats van achteraf met haar kind te gaan en te vragen of het kind iets mankeert. Nou nee, helemaal niets dus. Bij de vader gedraagt het kind zich slim en bij de moeder houdt het zich dom en is manipulatief. Hij speelt spelletjes met haar waar zij zich vervolgens, geheel en al voorspelbaar, gemakkelijk en steeds weer opnieuw emotioneel in gaat verliezen. Het leven met zijn moeder is oersaai voor het slimme kind. Ik werd plaatsvervangend doodmoe bij de aanblik van de moeder. Het had vanaf die leeftijd nog zo mooi kunnen gaan.

Als voorbeeld-ige moeder gedraag je je bv als volgt::
Nadat het kind alle muren heeft beklad trap je uitbundig en emotioneel buiten zinnen op het verfkwastje van je kind en ga je daarna uitgeput met een wijntje op de bank liggen, fraai staaltje van opvoeden.
En ook vraag je in de auto op onderdanige toon: "Kindje, vind je het goed dat ik even langs de winkel ga voordat we naar huis rijden? (Nee? Ok dan offer ik mij wel weer op vanuit mijn enorme schuldgevoel over die kras op je arm, van toen ik buiten zinnen raakte over jouw broekpoeperij. Kijk, ik heb weer eens resoluut besloten in jouw voordeel:) We rijden meteen door naar huis" OMG! (need I say more?)

Conclusie: moeder heeft een constant apatische en depressieve uitstraling, geeft haar kind altijd en overal gelijk, stelt zich altijd en overal onderdanig op en is daardoor een gemakkelijk slachtoffer van machtspelletjes. Ook bedondert ze haar man (zwangerschap verzwijgen en gedrag van kind verzwijgen), bedondert haar moeder (liegt aan de telefoon), bedondert zichzelf (vindt zichzelf het allerzieligst en uit zich nergens over), bedondert haar kind (ze is inconsequent, meestal afstotend) en laat alles stilzwijgend en toekijkend in het honderd lopen en vindt vervolgens alles vreemd. Ze kijkt na elk wissewasje 10 seconden met een glazige blik in de ogen naar de situatie en doet.................. helemaal niets (behalve nog wat meer zielig kijken, en een wijntje pakken).

Vader is stekeblind voor alle situaties binnen zijn eigen gezin en geeft zijn zoon het ene mooie wapen na het andere (????)

Vader besluit uiteindelijk te vertrekken (na een negatieve uiting over de zoon door moeder), het (reeds volkomen verpeste) kind trekt de schuld van de scheiding in z'n geheel naar zich toe en wordt daar niet in gecorrigeerd (waarom niet? dat is wederom uitermate liefdeloos van de ouders), kind treft moeder nogmaals (uit levenslange nooit gecorrigeerde gewoonte) en dan op z'n ergst hoe je 't maar kan bedenken.

Brrr, wat een horrorscenario.

"Don't hug me, I'm British, we only show affection to dogs and horses"

Omg, ernstig De film is soms wel grappig met dit soort uitspraken en situaties, doch tussen deze momenten door vond ik het allemaal wat minder boeiend.
Het acteren vond ik redelijk, maar regelmatig over de top. De beeldkwaliteit is prima.
Het geluid bestaat uit popsongs en af en toe ouderwetse filmmuziek als contrast.
Het landhuis met prachtig ingerichte kamers vormt een mooi decor en de (kleding)styling is goed.

Het verhaal betreft tiener Daphne, een chaotisch type wildebras, die in een keurig en stijf Brits milieu terechtkomt. Heel aandoenlijk dat haar vader uiteindelijk zijn politieke carrière opzij zet, om niet zijn dochter verder in het keurslijf van strakke sociale leefregels te dwingen.
En zo kan ze ook haar romance met de rockster weer voortzetten. Én vader en moeder komen weer bij elkaar.
Een beetje mierzoet inderdaad Toch wel een aardige jeugdfilm.

Ok, nog een mooie one-liner voor de coming-of-agers dan:
"Why do you try so hard to fit in? You're born to stand out."

"I know that you're going through something I don't understand" zegt Norman,
maar hij kan niet invoelen dat bij Claire het woordje 'jij' door 'ik' vervangen kan worden.
Voor het grootste deel is deze film een mystery/drama en Claire weet niet goed wat haar overkomt.
Er zijn veel toevalligheden in de film. Dit viel mij op, maar hinderde niet. Het past wel in het mysterieuze verhaal. Er heerst een goede sfeer met goed vastgehouden spanning.
Acteren over het algeheel vind ik prima en overtuigend.
Soms erg goed geacteerde scenes zoals dat Claire een congres binnen stormt en luidkeels Feur beschuldigt van het vermoorden van zijn vrouw.
Dat Claire niets meer kan dan zich op haar buik over de grond voortslepen na een val van de trap vind ik erg cliché. Laat staan dat op een fataal moment toch haar tenen het weer doen. Douchegordijn van de ringen scheuren, telefoon werkt niet, dat zijn ook van die dingen. En dat Norman domweg alles opbiecht en een soort van seriemoordenaar blijkt te zijn, is van hetzelfde laken een pak.
Ik had deze film na uitkomst in de videotheek gezien (waar ik toen een bijbaan had:)) en nu was het weer net zo beklemmend. Aan het eerste deel zou ik echter 4* toekennen, aan het laatste stuk 3*

Echt zo'n RTL8 woensdagavond film (pardon: dinsdag). De uitstraling van een doktersroman, maar wat is dat toch een 'guilty pleasure' tijdverdrijf voor sommigen
Alles is gemiddeld, van acteren t/m make-up en de sfeer smaakt naar suikerstroop. Het hele stuk met Whoopi was bijna niet om door te komen, wat een gepreek.
Alleen het verhaal zelf verdient een puntje meer en de enorm freaky 'ziek-op-de-grond-val-scene' die ik zag ook wel.
Het feit dat ik toch liever naar dit drama kijk dan naar een comedy met een zingende Hugh Grant zegt wel weer genoeg (over het aanbod op tv), dacht ik zo.

Als je dit minder als vastliggende waarheid ziet (want dat is wetenschap immers ook nooit) maar als prikkelende theorieën of zelfs gewoon speculaties, dan kun je deze film zien als informatief en tevens als discussie object. Ik vind dat deze film daartoe uitnodigt op een vrolijke manier en dat is punten waard. Het is zeker niet al de tijd onzin.

Wetenschappelijk is er nu veel interesse in een overal aanwezig energieveld dat informatie bevat. En er is onderzoek naar donkere materie die je niet kunt waarnemen, etc. Dat is waar Boeddhisten bv ook vanuit gaan.

En dit boek is ook interessant. Weleens de foto's van de ijskristallen gezien? Daar plaats ik dan wel de kanttekening bij dat de proefnemer ook zelf niet van heavy metal kan houden en wel van Mozart en zo de uitslag met zijn eigen emotie kan beïnvloeden. Dat moet uiteraard uitgesloten zijn.

Mensen die kritiekloos alles opzuigen kunnen deze film beter overslaan.

Maar daarbuiten: Keep your mind open. Niet alles is onzin omdat de wetenschap het op dit moment als niet bestaand verkondigt. Ons instrumentarium kan nog niet alles vastleggen en meten wat er is. Het bewijs hiervoor is de vooruitgang in de wetenschap zelf.

Zou het verhaal met de doofstomme vrouw niet een parallel zijn met de toestand in welke wij als mens verkeren?

Inderdaad, what the bleep do we know?

Het ging in deze documentaire over het leven van Roma zigeuners (Gitana), over de inmiddels verschillende groeperingen hierin, verspreid over diverse landen. Vanuit India kwamen ze o.a. in Roemenië , Macedonië, Spanje terecht.

Met name ging het hier om de muziek. We zagen echter ook wat achtergronden belicht, een kijkje in de geschiedenis (vervolging en armoede, zo vertelden de muzikanten), doch ook schikking in het lot, tevredenheid en aloude ambachten.

In hun muziek had ik zo mijn favorieten.

Ik vond de groep uit Macedonië (Skopje) erg mooie muziek maken en een goede zangeres hebben.

de muziek uit India (is uiteindelijk de oorsprong) en de flamenco (daar ben ik dol op) vond ik ook heel fijn.

"My time is payed for by the taxpayers of New York"

Ik hou normaal gesproken wel van dit genre. Lekker ouderwetse '80s filmsfeer, vooral dankzij de immer sfeer verhogende score, ook door kapsels en aankleding, dialogen en het goede ouderwetse stuntwerk.
Er zitten ook wat sneren in de film, zoals in mijn aangehaalde quote.
De vloedgolf was best goed gedaan. De brug over de lavastroom was slechts suggestief (rode lampen) in plaats van realistisch. Het rampengedeelte werd ook wel wat te lang uitgemolken.
Het is niet te zien dat aan de film 20 miljoen dollar is besteed, zal wel aan de acteurs zijn opgegaan.
Acteren is erg goed, veel aandacht voor mimiek via lange close-up shots en daardoor goede uitbeelding van emotie. Paul Newman was altijd al een favoriet van mij, Bisset en Holden zijn natuurlijk ook prima.

Leuk, zo'n onderwerp als Roller Derby.

Ik dacht dat ik er weinig aan zou vinden, maar ook die sport is uiteindelijk wel boeiend om naar te kijken.

Prima geacteerd door de hoofdrolspelers, leuke film met wat romantiek en persoonlijk drama erin én spannende wedstrijden.

Haha, ja inderdaad. Zij was duidelijk niet zo perfect als ze zich voordeed en had o.a. last van jaloezie, hoogmoedigheid en venijn. Gelukkig zag haar dochter dat en was zij sterk genoeg om een eigen mening te vormen.

Best een boeiend psychologisch drama en realistisch neergezet. Zo kunnen kinderen hun ouders soms ook nog iets leren

Ik heb geen strijd om tampons gezien, maar ik begon de film een kwartiertje later, misschien gemist.

Waarom je punten geeft als je de film niet afziet is mij verder een raadsel. Zeker als de film zulke goede kritieken kreeg kan de waarde m.i. niet 0,5 zijn. Zelfs als je er niets aan vind kan het acteren of het camerawerk nog iets waard zijn.

Ik heb genoten van de beelden en de muziek, sprookjesachtige sferen en prachtige shots van de omgeving! De regisseur kan goed sferen scheppen d.m.v. kleuren en vormgeving, close-ups, etc.

Ook ik vond deze film minder boeiend dan Der Krieger und die Kaiserin, dat vind ik een topper. Lola Rennt vond ik verfrissend en vlot.

Deze film was voor mij een verzameling van ontevreden en verveelde mensen die zich niet gelukkig kunnen voelen en zich bij tijd en wijle behoorlijk onbeheerst en egocentrisch gedragen. Men was óf lichtzinnig óf depressief óf allebei. Ik kon mij er niet mee identificeren. Iedereen deed maar iets en liet zich willoos voortslepen door een gebeurtenis of een persoon. Ik kon alleen meevoelen met Theo en zijn gezin en zelfs daar klopte uiteindelijk iets niet in Theo's gedrag. Het depressieve stel was tegen het einde toe wel sympathieker.

Misschien was dit een studie naar motivaties en dwalingen daarin?

Een aangrijpende en harde film over kindsoldaten. Omdat er ook Nederlands wordt gesproken komt het wat dichterbij dan bv Blood Diamond. Op Youtube is er eveneens veel te vinden over de kindsoldaten in Afrika.

En wij dromen rustig verder achter de flatscreens.

Ik waardeer de poging om hier aandacht aan te besteden en een film over te maken. Enkele flaws in acteren neem ik graag op de koop toe. De scenes met 'Daddy' en de kinderen kwamen hard aan.

Te walgelijk voor woorden.

Voer voor speleologen

Op mij kwam de film meer over als een hoorspel want het beeld was afwisselend donker, met lamplicht, schokkerig, wazig en af en toe wel ok/HD. Het werd een beetje trippy bij tijd en wijle. Op een of andere manier voelde ik constant een onderhuidse spanning, zoals in de film Rabbits bv, dat vond ik wel goed gedaan en het eind was ondanks de horror toch een beetje ontroerend.Op de verkrachting na dan...
De film begon als een groepsreis met een filosofische inslag. De acteurs zouden je maten kunnen zijn, er ontstond een handycam/realisme sfeer. Op naar de spelonken. De groep werd heel snel kleiner zonder dat je je in de karakters hebt kunnen inleven. Ik had halverwege al het gevoel dat het om de vrouwen ging. Ik bedacht dat het onbekende wezen een soort aap zou zijn die een vrouw wilde. Nou ja, wat scheelde het? De jongen die bij gebrek aan menselijk contact een monster werd, dat kon ik mij wel voorstellen. Alleen dat hij zoveel agressie en moordlust had ontwikkeld en totaal geen toegankelijkheid of nieuwsgierigheid leek mij onnatuurlijk. En dat hij magnetisme opwekt (?) en een kogelregen overleeft ook.
Wetende dat de film voor 150.000 dollar is gemaakt begrijp ik dat de suggestie voornamelijk met vage beelden en schudden is opgebouwd, het camerawerk mag gedurfd worden genoemd. De make-up is overigens prima in orde.
Verder: als je amper beeld hebt om naar te kijken kun je net als bij een boek je fantasie gebruiken, zo voelde het ook wel voor mij.

Wellicht is het voor het eerst dat ik een Thaise film zag. Het is meteen wel een prijswinnaar, aan de poster te zien. En terecht, het is een prachtige film.

Een trage romantische film, met de focus afwisselend op een van de beide hoofdrolspelers of op hen samen. Erg mooie beelden van Thailand en een fijne soundtrack eronder.
Een gewoon verhaal, wat ik juist erg boeiend vind.
Goede en mooie acteurs, goed vormgegeven, goede pacing.

Het eind is onverwacht gewelddadig en verandert de hele sfeer, zodat je na de film met denkvoer wordt achtergelaten.
Mijn waardering ligt tussen 3.5* en 4*

Ik vond het een goed in elkaar zittende documentaire, een uitgebreid plaatje van de schrijver, zijn vrouw en gezin, zijn manier van werken en zijn hobby's. Vooral de manier waarop hij zijn boeken opbouwt en hoe hij zijn research doet vond ik erg interessant. Een aantal aparte locaties kwamen voorbij.

Verder is het een uitermate sportieve man, bokser vanaf zijn studietijd.

Voor mij was 't een leuke, informatieve, veelzijdige en boeiende docu.

Ik heb 'm vandaag hier kunnen bekijken.

Een prima rampenfilm. In het begin leek het een tv film, maar al snel komen grootse effecten erin. Opvallend veel gebruik van dicht op de huid filmen waardoor alles wat intiemer en meer realistisch overkomt. Fraaie beelden en een goede score.

Ik vond het wel een aardige verslaglegging en dan gefocust op enkele leden van hulpdiensten, die bezig waren met redding van personen en zelf getroffen werden. Ook wordt de beleving van familieleden in de film verwerkt. Het hele gevoel van wat een ramp kan betekenen voor alle betrokkenen komt goed over.

Het is dat er al voldoende rampenfilms zijn en ook in ongeveer dezelfde uitvoering, anders had deze misschien hoger gescoord. Het liggen onder het puin is dan weer een andere invalshoek.

Een leuke soort van roadtrip met mensen die dood zijn en eigenlijk gewoon hetzelfde leven verder leiden.
Beelden vond ik regelmatig verrassend mooi en de score is ook heel ok.
De sfeer is luchtig voortkabbelend en allerlei gewone belevenissen en emoties die iedereen heeft worden verwerkt. De film heeft een subtiele humor en overtuigingskracht. Coole en hippe personages.
Het lijkt wel een statement dat 'wristcutters' alleen maar wat vriendschap nodig hebben om te willen verder leven.
En wat een einde... Een film over een gezamenlijke droom. Hoe mooi!

Zoiets als dit zou ik vaker willen zien. Net als sommige Tsjechische sprookjes vind ik dit schitterend.

Visueel is deze film echt adembenemend qua kleuren, kleding en landschappen en het verhaal en de karakters zijn prachtig en ontroerend. Ik vind het goed weergegeven dat een mens keuzes heeft en ook dat mensen feilbaar zijn en dat maakt het herkenbaar en toegankelijk.

Een sprookje is meestal een metafoor en niet de ons bekende normale 3D realiteit, vandaar de verwarring? In de Matrix mogen mensen wel vliegen en in deze film vindt men het raar. Vreemd.

Als je Wu Chu kent en Tai Chi begrijp je (denk ik) de moves en de hele (Chinese) achtergrond beter en dat men hier de special effects niet goed genoeg vindt, soit. Ik heb ervan genoten.