Opinions

Ik schrok mij meteen in het begin al dood van koppen in beeld met angstwekkende grimassen, horror! Laten we maar zeggen dat er uitstekend gecast en geacteerd is. Ook teksten vielen in die zin op, over honden die blaffen naar de volle maan en over doodskisten en zo. En dan wat Gregoriaanse zang op de achtergrond. Een hoog brrr gehalte.

Ok, het verhaal. Antonia en haar dochter komen in een boerengehucht terecht, waar meteen hordes kwijlende mannen achter de twee vrouwen aanzitten. Dat niet alleen, de twee zijn getuige van allerlei walgelijke en smerige dingen die zich in de gemeenschap afspelen. Pesten, kinderverkrachting, donderpreken en hypocriete kerkgang..
Het bezoek aan het tehuis voor ongehuwde zwangere vrouwen is hilarisch. Ook slim bedacht van dochterlief om daarheen te gaan en daar haar prangende vraag te stellen. Lol

Ik zou deze film omschrijven als 'League of Gentlemen' meets 'Chocolat'. Lekker absurd.
Tenminste, het eerste deel dan. Daarna is het meer een familiedrama.
O ja, erg goede film!

Een sfeervolle documentaire over het station Antwerpen, maar ook over de omgeving eromheen, de Zoo bijvoorbeeld. Treinreizen en de meest uiteenlopende onderwerpen passeren de revue. Traag worden allerlei impressies getoond en worden anekdotes verteld en overpeinzingen weergegeven, bijvoorbeeld over het verschijnsel tijd. De beelden zijn prachtig, kunstzinnig. Sommige delen zijn onder choreografie geregisseerd. De soundtrack is ook kunstzinnig, gedurfd en sfeervol.

Dit is de beste oorlogsfilm die ik ken. De waanzin van de oorlog tezamen met de persoonlijke transformatie is zeer goed uitgebeeld. De film neemt je mee in de psychologische druk en het zich verliezen in en aan de oorlog. Gaandeweg deze film voel je zelf hoe vervreemdend de (schrijnende) ervaringen als trauma werken op/in het individu, waardoor het steeds meer een trip gaat lijken (op psychotische wijze).

Nogmaals, een enorm goede verwoording van psychologische processen, naast de onvergetelijke oorlogsbeelden, en daarmee voor mij een klassieker pur sang.

Geweldig goede, boeiende, mooie en overzichtelijke documentaire, die ik op National Geographic zag.

Mijn voorgangers hebben alle details al genoemd. Daar sluit ik mij bij aan, niets aan toe te voegen.

Ik ga deze zéker bestellen, dit moet je in huis hebben.

http://www.bol.com/nl/p/apocalypse...

Best een heftige film, met veel bloed, ingewanden en (dodelijke) wonden. Wat dat betreft kun je Mel Gibson een eigen stijl toerekenen. Ik vond de kleding, de omgeving (jungle), de Aztekenstad, de make-up en het taalgebruik erg compleet, verzorgd en zeer fraai uitgevoerd en toegepast. Een feest voor het oog en het oor.

Af en toe vond ik een reis of tocht te lang duren en verslapte mijn aandacht, maar steeds werd het verhaal weer verrassend genoeg en met voldoende spanning opgepakt en doorgezet. Een vrij eenvoudig verhaal, maar dankzij de uitvoering en de setting was dat voor mij geen bezwaar.

Er zit duidelijk een spirituele lading in de film, op te merken aan enkele wonderlijke toevalligheden en ongelofelijke krachten van de hoofdpersoon. Ik vond bv de jaguar als symbool erg mooi en ook bepaalde werkwijzen uit het sjamanisme (indianen).

Goed vs slecht, lijden vs overwinnen, wanhoop vs hoop (en geloof en vertrouwen), het zit allemaal in deze film.

Het is inderdaad een dramafilm, zonder blockbuster elementen, maar wel met spanning. Ik vind het wel een aparte film.

Het duurde even voordat ik het boeiend begon te vinden, maar op een gegeven moment vond ik de uitbeelding echt intrigeren. Het was ook boeiend om naar de acteerprestaties te kijken en de sfeer vind ik prettig, een tikje afstandelijk en toch ook enigszins beklemmend af en toe.

Het uiterlijk is wel wat gedateerd, maar bij dit soort drama is dat niet storend en prima passend.

Tom Hanks, Bill Paxton en Kevin Bacon zijn niet de minste acteurs, het level van acteren is erg goed. Je krijgt goed feeling met de personages. Een goede soundtrack met mooie sixties songs completeert het geheel.

Gave cinema.

Interessant. Een goede, uitgebreide en informatieve documentaire.

Zoals in meerdere beroepen het geval is, is dit vak een wereld op zich: het gevormde team van de scheidsrechters en grensrechters, de omgeving eromheen, het internationale karakter van het beroep, de contacten met spelers en officials, analyse van eigen werken en van beelden van de wedstrijd, overige meetings. Aardig veelomvattend.

De spanning voor de wedstrijd, het alerte en geconcentreerde werken en de gezamenlijke vreugde na een goed gefloten wedstrijd is mooi om te zien. Zo ook de familieleden, die gespannen meekijken naar de wedstrijd op tv en ook iets van hun eigen belevingen vertellen.

Mij viel ook stress op, naast het zichtbare plezier in het vak. Agressie en bedreiging lijkt mij vreselijk.
Tot slot zingt men gezamenlijk het lied: “You’ll never walk alone”, schitterend

"Als we weer een lekke band krijgen, dan moeten we elkaar misschien opeten" zegt Arnon tijdens zijn vakantie (op het getoonde filmpje) tegen zijn reisgenote (zijn vriendin). Dit nadat zij net de band heeft verwisseld in de middle-of-nowhere en hij dit filmde en fotografeerde. Lol!

Absurd, bizar, direct, treffend, dat zijn voor mij typerende woorden voor Arnon (en zijn werk).

"Ik vind het veel spannender als je je eigen fantasie temt"....... dit soort uitspraken en overpeinzingen schudt hij ook zo uit zijn mouw tijdens het interview.

Zijn denkwijze is voor mij interessant en steeds verrassend.

De documentaire laat diverse mensen aan het woord, maar vooral hemzelf. Het interview met Arnon wordt afgewisseld met beelden uit zijn dagelijks leven, door hemzelf voorgelezen fragmenten en wat eerdere foto's en een vakantiefilmpje. De muziek bestaat uit aparte songs en experimentele klanken.

Het zit leuk in elkaar, is informatief en is het voor mij waard om te bewaren

I'm drowning here, and you're describing the water!

Geniale teksten

Een film met karakter(s). Het draait om de diverse karakters en hun onderlinge relatie en met ieder hun eigen ontwikkeling. Begrip-onbegrip.

Dit is vormgegeven in veel dialogen en in kleinere settings. Uitstekend geacteerd.

Billy Bob Thornton is geknipt voor de rol van opstandige en gedreven boer in dit 'follow your dream' verhaal. Ik ben altijd gecharmeerd van zijn acteren, vind het altijd met veel uitstraling en zeggingskracht gedaan. Ook hou ik van dit soort sprookjesachtige satirische verhalen met een onderliggende statement en interessante gedachten ter overpeinzing.

Een man wil een echt werkende raket bouwen in zijn schuur in de middle of nowhere en prompt staan overheid en media en masse voor de deur, slaan ter plekke hun kampen op en vallen hem lastig. Ook komt er zelfs een onderzoekscommissie aan te pas en worden terloops wetgeving, gezondheidszorg, onderwijs, cultuur en sociale structuren belicht.
Dit lijkt mij over de vraag van persoonlijke vrijheid en privacy te gaan. En wat is bijvoorbeeld geoorloofd in de naam van garanderen van veilgheid en beheersen van de angst voor mass-destruction wapens?
Het gezinsleven en strubbelingen daarin komen ook aan bod, ieder heeft zijn eigen belangen, dromen en verlangens, verwachtingen en teleurstellingen.
Vanaf dat de vrouw omturnt vind ik het gezinsleven soms wel een beetje zoetsappig uitgebeeld.
Tot slot de persoonlijke zege zonder enige media-aandacht, cynisch. Zo ook de ontkenning van de lancering door de overheid en de nep Jay Leno scene achteraf.
Prachtig spectaculair gefilmd trouwens als de raket start en vervolgens over de aardkorst schiet in plaats van de lucht in!
Een goed, compleet, veelzijdig, onderhoudend verhaal en een prima uitbeelding ervan met fraaie opnames. De sfeer is magisch-realistisch en zwartkomisch, gesitueerd in de uit de klei getrokken countryside van Amerika. De soundtrack draagt hier goed aan bij.
Goede acteurs, waaronder ook de uncredited Bruce Willis als Colonel Doug Masterson.
In z'n genre vind ik deze erg goed.

Een ongelofelijk trage film. Het boeide mij wél.
Een mysterieus verhaal, wat eerst een goed beeld lijkt weer te geven van wat een psychose inhoudt, dus een combinatie van waanbeelden, angst en depressie. Dit gegeven wordt goed uitgewerkt en ik vond het psychologisch dus ook interessant.
Tot uiteindelijk toch de SF om de hoek komt kijken en de vermoedens en gevoelens betreffende een alien conceptie juist bleken te zijn. Dat is dan weer een aardige, weliswaar verwachte, twist in het verhaal.
Ik vond Charlize er goed f*cked-up bijlopen, dus goed geacteerd en prima in de make-up.

Vanwege de titel en het genre dacht ik altijd dat het een doorsnee keiharde actie/oorlogsfilm was, maar wat blijkt? Het is een aangrijpende Engelse drama/oorlogsfilm met een sprookjesachtig mooie uitwerking.
Veel fraaier en boeiender dan ik verwachtte.

Goede muziek, zeer goede beelden, goede verontrustende en melancholische sfeer, prachtige kleding en overige stilering. Audiovisueel een plaatje dus, topcinema voor mij, zeer kunstzinnig.

Ook het verhaal bevat heel wat elementen die mij interesseren: de waanzin van oorlog met inzet van kids van 18 jaar, de gevolgen van de verklaring van een meisje van 13, wat ze pas op haar 18e kan rechtzetten, alle emotie rondom de verschillende kwesties en ontwikkelingen... echt prachtig!

Deze documentaire bevat veel getuigenverklaringen van de extreme gebeurtenissen en dat is, hoe cru het ook klinkt, interessant. Er is aandacht voor de slachtoffers die nog leven en er is aandacht voor gedachten aan de overledenen. De overige achterliggende informatie wordt via voice-over verteld en met interviews (o.a. politie, beveiliging, journalisten, overlevenden en familieleden) en archiefbeelden aangevuld. Ook met wat details van hoe de terroristen hun daad pleegden, wat hun doelstellingen geweest zouden (kunnen) zijn, de onderliggende situatie in Europa en hoe autoriteiten en veiligheidsdiensten ermee omgingen.

Een vlotte montage van de beelden en fragmenten en goede, soms onheilspellende, geluiden erbij.

Ik vond het een interessante documentaire die steeds meer ging boeien en die toch weer wat andere invalshoeken en visies heeft op de diverse terroristische aanslagen.

Maar die vooral aandacht en warmte voor de getroffen mensen tentoonspreidt.

Zoals bij Faces of death hoef ik niet te zien hoe mensen vermoord worden of op allerlei manieren realistisch doodgaan. Ik vraag mij af of dit snuff onderwerp niet gewoon een fetish van de regisseur zelf is gezien zijn lijstje films. En waar is de grens tussen legaal en illegaal? Alleen bij de grens tussen echt en onecht, dus niet bij net-echt. Toch vreemd in een "beschaafde" cultuur. En was het wel net-echt en niet echt-echt, weten jullie het zeker? Ik denk dat er een hoop bodydoubles ongemerkt worden afgeslacht. Hahaha!

Maar ieder zijn meug, alles moet kunnen zegt men, geniet ervan.

Deze film heb ik sinds deze op dvd uitkwam (videotheek, nu heb ik de dvd zelf) 3 maal bekeken en hij wordt in mijn ogen alleen maar beter. De eerste keer vond ik de kleur en sfeer zo ver van mij weg staan dat ik de film daardoor niet mooi vond en vele details mij ontgingen. Ik kon mij geen diepgang voorstellen in deze emotieloze en nogal kleurloze film. Later kreeg de film mij pas zover om eens te gaan nadenken over wat er getoond wordt. Hoewel ik altijd en overal over nadenk, vreemd...
Maar na de laatste keer kijken (een maand geleden) ging de deur wel op een kier.

Een paar dingen vielen mij op.
Ten eerste natuurlijk de naam Avalon, het mystieke eiland in de legende van King Arthur, versluierd in mist en alleen te bereiken door precies de juiste actie te doen op het juiste moment. Heel vaag, ja. Dit eiland was bevolkt door 9 godinnen (Morgens), eigenlijk door 1 godin met 9 gedaantes. Morgen Le Fay was de gedaante die contact had met King Arthur.
Nine Morgens
on the isle of Avalon
Nine Morgens
spin the wheel of time
Nine Morgens
live behind the shining veil
Nine Morgens
weave the web of life...

Wat mij verder opviel is de figuur Murphy. De hele film wordt gezegd dat alle te doden figuren niet echt zijn, gefabriceerde spelfiguren die je gerust overhoop mag knallen.
What about Murphy? In klasse Real ziet alles er voor ons 't meest realistisch uit. Je zou maar voor de keuze staan om je beste vriend of geliefde te doden? Ash houdt vast aan het feit dat het een spel is, heel knap (of juist niet?). Het brengt haar bij het spook en de poort naar level Avalon. Wat dat precies is blijft de vraag, blijft gesluierd, en zo hoort het ook .

Het eten met Stunner is ook opvallend. Ash is geneigd niets te eten of anders een grauwe grijze blubber. Eerder eten ze dat samen. Hoewel, Ash eet niet of nauwelijks. Stunner daarentegen eet verderop heel smakelijk vettig gebakken eieren in geur en kleur. Wat wil dat zeggen? Voor mij betekent eten leven, in de zin van met smaak de ervaringen die je voor je krijgt oppeuzelen. Stunner doet dat met heel zijn wezen en Ash doet dat het liefst helemaal niet. Ik zie haar als iemand die het leven afwijst en het als spel beleeft. Ze tracteert Stunner op lekker eten maar eet zelf niet.
Voor haar hond bereidt Ash een zalige voedzame maaltijd met alle vormen, smaken en kleuren van de aarde erin verwerkt. terwijl ze zelf de hondenkoeken eet. Ze begrjpt de behoeften van de dieren der aarde maar wijst ze zelf af. Ze ziet ook de schoonheid en voedzaamheid van de planten en vruchten, maar geeft ze aan de hond.

De hond is weg trouwens. Was deze er wel? Zocht Ash iets om haar ervaringen mee te delen? Ze hoefde de hond nooit uit te laten, viel mij op. Ash gaf haar hele wezen (al het goede eten) aan de hond. Deze is altijd op haar kamer als ze weer terugkomt van de strijd, behalve later in de film, dan is de hond weg.

Verder het emotieloze... De enige emotie die ik voelde is bij het prachtige lied Avalon. Dat veroorzaakt een flinke emotie en een soort heimwee of verlangen bij mij. Het kan voor mij dus zo zijn dat Ash dit zoekt, dat zij iets (haar emoties?) verloren heeft en dit te vinden is in Avalon. Ik hoop het voor haar
Kleurloos hangt hier dan ook mee samen. Qua kleuren dacht ik bij sepia aan het verleden, misschien de strijd die zij geleverd heeft om te komen waar zij nu is, ook nogal kleurloos en grijzig. Het kleurige deel in klasse Real staat misschien gelijk met emotie, hier is zij weer samen met Murphy en komt haar belangrijkste keuze: Blijft zij bij hem of gaat zij verder? Misschien is er dus een tijdbeleving met verleden, heden en toekomst in deze film. Terwijl daarnaast onduidelijk blijft wat precies realiteit is in de getoonde beelden.

Nog een wetenswaardigheidje: Geoffrey Ashe is de naam van de schrijver van 25 boeken waarvan het gros over de Arthur legende gaat. Toeval?
Britannia: Conversation with Geoffrey Ashe

Ik heb wat reacties gelezen over vergelijkingen met films als The Matrix en Existenz. De overeenkomst is de vraag: Wat is de echte, oftewel onze, realiteit?
Qua vergelijking met andere films kom ik eerder op Enter the Void. Beiden komen met eenzaamheid, een eentonig leven, een leegte (voor, tijdens en/of na het leven?) en een verlangen naar een hogere staat van zijn met daarnaast de vraag: Is dit het nu en is dit mijn realiteit en ik ben er niet gelukkig mee. Ook overeenkomstig is het feit dat in de herhalingen details net even anders zijn, waardoor je aan de getoonde realiteit gaat twijfelen.
Voor wat betreft deze onderdelen en de obsessie en de (mystieke) zoektocht staat Pi bij mij echter nog steeds op nummer 1.

Voorlopig een 4.0 want ik moet nog over de symboliek van de grijze blubber denken

Visueel is deze film een van de mooiste dingen die ik heb gezien, adembenemend! (wel in 3D zien natuurlijk!)

De avatars zijn wat mij betreft een feest om naar te kijken qua lijf en souplesse en de "natuur" en haar wezens zijn waarlijk sprookjesachtig mooi. Het verhaal vond ik blijvend boeiend, tikje spiritueel, heel soms wat sentimenteel.

Zeker een aanrader!

Een enorm spektakel.
Het verhaal vind ik goed verzonnen, zo alle helden bij elkaar en Loki als tegenstander. En iedereen met z’n eigen specialiteit en achtergrond, in het begin moest de Hulk nog een beetje richting zien te vinden, maar dat kwam ook goed
Iedereen kreeg mooi verdeelde screentijd en humor ontbrak ook zeker niet.
Prachtig mooie effecten, beelden en geluid als je de film in de bios ziet.

3D vond ik in het begin wat minder waarneembaar en de sfeer was nog ietwat rustiger, opbouwend in de voorstelfase. Het tweede deel van de film bestaat trouwens uit een zee van actie.
Zeer mooi vervaardigde dingen vond ik het vliegdekschip en de wezens die uit de portal kwamen.

Het wachten is op Avengers 2, nu de Avengers de wereld achter de portal ernstig beschadigden.
Tijd voor wraak, neem ik aan?

De natuur ziet er heel apart uit in deze film Vaak werd de opvallende kleurcombinatie turquoise met roodbruin gebruikt en het kleurpalet vond ik sowieso de gehele film door uniek en erg mooi
Echt prachtig om te zien.
Heerlijke oude muziek (jazz, combo's, bigbands) en een heel boeiende vertelling. Het werd wel een extreem smetvrees verhaal, maar goed, zo zat hij nu eenmaal in elkaar.
Het levensverhaal van Howard Hughes vind ik zeker boeiend genoeg om te verfilmen.

Leonardo acteert prima en toch vond ik zijn uitstraling niet voldoende bij de rol passen. Wat mij betreft had er een acteur gecast kunnen worden die wat minder een 'babyface' (te jeugdige uitstraling) heeft, en die meer getroebleerd overkomt. Zijn (gespeelde) houding als womanizer, van felbegeerde Hollywood sterren NB, vond ik ook niet echt overtuigend qua charisma en chemie. De uitwerking van de diverse relaties vond ik wel weer interessant om te volgen en zijn ziektebeeld ook.
Visueel een 4.5 waard, het overige een 3.5.

Een origineel gegeven. Het script en de uitwerking waren misschien niet helemaal optimaal (naar mijn idee een beetje rommelig en daardoor wat aan spanning verliezend), maar het verhaal vond ik wel boeiend, met soms een mysterieuze sfeer.

Zeer mooi in de kleurstellingen, belichtingen en camerahoeken en -technieken. Echt een prachtige film om te zien.De score bestaat uit rustige muziekstukken, die de beelden op zachte, onopvallende wijze ondersteunen. Een mooi geheel.

Het verhaal is een studie over het ouder worden en veranderingen accepteren, mentaal en fysiek.

Liefde, relatie en eenzaamheid komen aan bod. Het heeft iets fascinerends, hoe de gesprekken voortkabbelen en er heel wat dagelijkse details uit het leven worden besproken. Het is dus vooral een film over het gewone leven en dan wat specifieke facetten van het ouder worden uitgelicht.

Qua filmkwaliteit en acteren 4*, qua onderwerp 3*.

Lekkere punk en wave in de soundtrack. Ook overige muziek vind ik mooi in deze film.
Liverpools gesproken is ook een voordeel bij mij, vanwege de sfeer die erbij hoort. En ik zag prachtige beelden van de locaties en van het landschap.

Het hele vechtgebeuren snap ik niet, het zal wel met overmatige testosteron- en adrenalineproductie te maken hebben. Maar dit is slechts een piepklein gedeelte van de film. Voor het overige is het de uitbeelding van het leven van de jongens, onderling en met meisjes. Het besef van de zinloosheid van het verlangen naar geweld door de hoofdpersoon wordt trouwens als moraal getoond aan het eind.

Een sfeervolle en mooi gemaakte film. Ik zou graag de soundtrack hebben.