Opinions

Vandaag op een vrije dag met de trein naar een andere stad gereisd, speciaal voor deze film. Het was de moeite zeker waard.

The Tree of Life was een beleving, inderdaad pure poëzie! Wat mij aansprak is het oog voor detail in het leven van het gezin in de jaren '50 en ook het feit dat dit leventje nietig is ten opzichte van de getoonde beelden van moeder aarde en van het heelal.

Ik vond de natuurbeelden, zoals vulkanen, geisers, planeten en onderwater taferelen héél fraai. Ik vind dit kunstzinnig ingevoegd in de film, maar vond dit stuk wel erg lang duren.
De personages: de opgroeiende jongens, de dominante, harde vader en de lieve, zachte moeder vond ik perfect uitgewerkt, wel geheel volgens de christelijke maatstaven in de bijbel. Fouten in de opvoeding (overdreven strengheid en hardheid) gaf vader gelukkig later toe, hoewel ik denk dat de kinderen daardoor al beschadigd waren, dat maakte hij niet zomaar ongedaan door achteraf zijn excuus aan te bieden.
Overigens voelde het drama met thema rouwverwerking voor mij loodzwaar aan.

En daar kom ik dan meteen bij hetgeen mij ook tegenstond, namelijk de vragen aan God, die tijdens de film fluisterend gesteld werden, een constant 'Waarom?'. Er werd duidelijk uitgegaan van de bijbelse God, ook door het verhaal van Job aan het begin. Voor mij hoeft dat niet (de geloofscrisis), het voelt opdringerig. Door anderen zal dit wellicht als vanzelfsprekend of als troost worden ervaren.

"Ik geef mijn zoon aan U" is voor dit gezin een parallel met en een antwoord op het geven van de Zoon door God en daardoor erkenning van het verlies, het echt begrijpen en aanvaarden ervan. Dat is vergeving. God is niet meer de schuldige, er wordt niet meer 'waarom?' gevraagd.

Aan het eind kijkt Jack omhoog naar het gebouw met voor het eerst een heldere, lachende blik en voelt de vergeving (van zichzelf) binnenstromen (mijn interpretatie) en daarna zie ik de scene op het strand als het gevolg van die vergeving, namelijk werkelijk contact en liefde tussen de gezinsleden en geliefden en het op zijn plaats vallen van het verleden.

Ik zou deze film niet snel nogmaals willen zien en dan met name door de traagheid van bepaalde gedeeltes. Vanwege de fraaie vormgeving zal ik 'm echter over een poosje vast nogmaals bekijken.

Een lekker avondje Canvas met eerst een film over de genocide in Rwanda en daarna dit racistische drama. Dit is ook weer verschrikkelijk en het is nog steeds actueel dat mensen onschuldig door vooroordelen achter tralies verdwijnen, waar ook te wereld, helaas.

Dat de overheid meewerkte om deze man te slachtofferen is onbegrijpelijk en daarbij te doorzichtig. Dit noem ik geen blunderen meer, dit is maatschappelijk zeer onwenselijk. Geen goed leiderschap.

Zelfs voor een miniserie is 270 minuten best lang (240 minuten volgens IMDb?). De sfeer en uitvoering deed mij aan Fringe denken en aangezien ik daar best van hou... vond ik het geen straf dit te kijken.

De muziek vond ik niet doorsnee en zeker niet slecht. De film kent spannende momenten en de uitbeeldingen worden steeds meer hallucinant. Het gegeven van de Bermuda driehoek is interessant en de ideeën omtrent tijdspoorten en parallelle universa zijn dat ook.

Voor mij een aardige miniserie, die dit keer in z'n geheel werd uitgezonden.

Best lang, maar ook best boeiend.

Een hele rauwe en goede film. In het begin moest ik erg wennen aan het schokkerige beeld en de felle kleuren (belichting met fel geel, groen, rood en blauw). Ook het verhaal was in het begin vrij chaotisch.

Later in de film, bij de training van de BOPE en verder werd ik echt vastgegrepen.

Heel benauwend hoe de sfeer daar in delen van Rio is (hoorde meerdere malen dat dit heel realistisch is neergezet). Een mengeling van veel corruptie binnen de politie, gangsters die territoria bezetten en afbakenen en dat alles met continue dreiging van geweld.

BOPE is een selecte groep (een soort SWAT) waarbinnen geen corruptie aanwezig kan zijn en betreft dus mannen die na een zeer zware training met veel psychologische druk (ik moest aan Full Metal Jacket denken) met slechts enkelen overblijven om het extreme werk te klaren (slechts 4 of 5 uit 100 die gestart zijn met de training). Als de politie de gangsters niet aankan, maakt de BOPE het af (letterlijk). De broederschap en het vertrouwen binnen deze groep vond ik opvallend (naast noodzakelijk).

Na afloop kreeg ik best een brok in de keel. Eigenlijk ongelofelijk hoe mensen met elkaar omgaan, en dat daar blijkbaar regelmatig niet zo'n hele vrije keuze in is.

De film voelde voor mij toch wel als een eerbetoon aan BOPE (vanwege de uitlichting daarvan), waarbij de waarheid niet geschuwd wordt. Ook zij komen ertoe mensonterende dingen te doen.

Deze film beschrijft eigenlijk een oorlogssituatie, met alles erop en eraan. De 'war on drugs' zogezegd.

Een spannende documentaire en er worden eigenlijk alleen verhalen verteld, begeleid door beeldmateriaal en een continu verontrustend riedeltje. Hackers oftewel 'computerwetenschappers', journalisten, (hoofd)redacteuren en Julian Asange himself zijn aan het woord. De rol van media komt daarmee in de docu samen met die van Wikileaks voor het voetlicht. De vraag wordt namelijk ook gesteld of "publishing for the sake of publishing" acceptabel is.

Het fragment dat in het begin getoond wordt, met de koelbloedige shooting vanuit de helikopter, heb ik indertijd wel 10x achter elkaar bekeken om voor mijzelf te bepalen of het waarheid is. Nu ik het weer zag, blijf ik hetzelfde gevoel hebben. Wat is waarheid? De vertellingen van de Wiki-leakers klinken aannemelijk, de sprekers lijken geloofwaardig, maar is het allemaal wel zoals gezegd wordt?

Vooralsnog ga ik daar wel vanuit.

Misschien zijn de Wikileaks wel de start, zoals men in de docu vertelt, maar misschien zelfs onderdeel van de revoluties in Afrika, wie zal het zeggen? Of het zo is en in welke mate zullen wij vast niet te horen krijgen.

Vooral het tijdelijke karakter (de korte tijd van actie) van WL en het nu totaal geen aandacht meer hebben voor leaks van welke soort dan ook en door wie dan ook vind ik verdacht.

Bepaalde zaken vind ik opvallend: een stereotiep (slechts 1) opgepakt rolmodel, interne strubbelingen in WL waarbij niemand meer het fijne van de zaak weet of men motivaties van de mede-leden in twijfel trekt. Dit zijn dingen die duidelijkheid tegenwerken.

Ook het gedrogeerde (?) uiterlijk (0,0 expressie in gelaat) van hacker Adrian Lamo en de getuigenis over de persoonlijkheidsverandering van Manning (van filosofisch prater naar doodse muis) vond ik opvallen.

Alles bij elkaar zeker interessant en boeiend. En raar genoeg voor mij vooral op psychologisch vlak.

Erg goede zwartkomische en diepzinnige film met een geweldige Jim Carrey. Een van de weinige films waarin hij echt veel kan laten zien, waarin hij komisch maar ook serieus kan zijn. Erg mooi gefilmd, met een decor (van de suggestie) van een heel dorpje onder een enorme koepel gebouwd, inclusief strand en zee, en waarin zelfs het weer helemaal aangepast kan worden. Een goed opgebouwde (onrealistische) soapsfeer.

De film belicht de kant vanuit Hollywood en hoe ver men kan gaan om een show te maken en zijn product door kan drukken. Gesponsord door reklame van bedrijven en constant lettend op kijkcijfers, het draait tenslotte om geld. De donkere zijde van de media. De flmmaker is nep in zijn emoties en naar blijkt zonder enige empathie, ondanks zijn schijnbaar empatische woorden. De schijnwereld van de media en van de soap in het bijzonder.

Aan de andere kant hebben we de goedgelovige man (dankzij het dom houden door de media), die zijn hele leven geen vragen stelt, maar op een dag ontdekt dat zijn leven nep is en dat hij een gevangene blijkt te zijn.

Waarbij men zich kan afvragen wie de gevangene is: de hoofdrolspeler in zijn geënsceneerd doch beschermd en verzorgd nepleven, de acteurs die elke dag op hun werk hetzelfde rondje lopen, degene die in de 'harde boze buitenwereld' leeft of degene die jarenlang dag in dag uit aan de buis gekluisterd zit .

Vraagje: waarom is in de film verwerkt dat iemand uit Den Haag naar de show belde? Best opvallend.

Veel zalige beelden van zon, zee en strand en ook van bijvoorbeeld van snorkelen en onderwaterbeelden met mooie vissen en lichtinvallen. Erg mooi. Visueel is het een plaatje, met opnames uit diverse hoeken en van boven en beneden gedaan, afwisselend. De muziek is vrij eenvoudig.
De wereld door de ogen van een jongetje. Ik vond het verhaal goed gestalte gegeven. Het betreft verhoudingen tussen kind en moeder en vader en bv nieuwe vriend van moeder, etc.
Acteren is overtuigend, ook door het kind, knap gespeeld.

Ik vond dit een boeiende film. Tsotsi ('de schurk') heeft vanaf het begin zeker een afschrikwekkende en onberekenbare uitstraling en die raakt hij voor mij eigenlijk ook niet meer kwijt. Zelfs als hij aardiger doet is het voor mij de vraag wanneer hij zijn kalmte verliest en per ongeluk iemand neerknalt of -steekt.
Later laat hij wel wat emotie zien, maar het blijft terughoudend, goed bij zijn personage passend.
Het karakter vind ik dus erg goed neergezet.

Ook achtergronden over deze jongen komen voorbij, het is dus tevens een prima uitgewerkt verhaal.
Er is met aandacht voor detail gefilmd, het tempo is niet te hoog, zodat het mij goed bleef boeien.
Vooral de sfeer in deze film doet het 'm voor mij. Een mooie productie.

Een spannend verhaal, blijvend onderhoudend, met beelden van een Braziliaanse dorpje, de jungle, rivieren, grotten, etc. Het voelde behoorlijk claustrofobisch aan tijdens het vele onderwater zwemmen in de grotten.

De film heeft een toenemend griezelige sfeer, waarbij het lang duurt voor je weet waar het eigenlijk over gaat. Verderop blijkt het een aanklacht tegen de toeristen te zijn, die komen profiteren van Braziliaanse mensen, grondstoffen, etc en het daarom terugpakken van enkele toeristen door hun organen te stelen.
Een vreemde ontknoping. Wel origineel, dat wel.

Ik vond het goed gefilmd, prima beelden (wel vaak in een donkere omgeving), realistische verwondingen en een vrij onopvallende maar passende score. Ook heel aardig geacteerd.

Onverwacht een boeiende film. Realistisch en sober, in een rauwe omgeving gefilmd. Dit is een portret van een gezin op het platteland, zeg maar de uitgestrekte toendra's en taiga's van Mongolië.

Vele mooie plaatjes zijn te zien.

Een interessant kijkje in een andere cultuur, op sommige punten vergelijkbaar met een leven alhier, maar dan zonder veel of met totaal andere sociale vangnetten. Geen schapen kunnen hoeden betekent geen inkomen. Een wereld met uithuwelijken en zorg dragen voor elkaar op een cultureel bepaalde wijze.

Ik vind het een mooi verhaal, waarin waarden en emotie de ruimte krijgen.

Niet te vergeten: prachtige traditionele muziek en zang!

De Twilight films hebben er wel voor gezorgd dat enkele meisjes in mijn familie en kennissenkring (van toen gemiddeld 13/14 jaar) net zo lang in de boekwinkel bleven staan tot het nieuwe deel bezorgd werd en zij het konden kopen. Zo heftig sloeg dit in. Voor dat effect alleen al (aanzetten tot lezen en zichtbare complete vervoering bij de meiden) geef ik mijn 3 sterren, missie geslaagd.

Positief: beelden/sfeer en romantiek. Alle andere aspecten, zoals: verfilming van het boek toch niet helemaal correct, verhaal een beetje kinderlijk (eenvoudig) uitgewerkt, niet geheel correcte uitwerking van vampiers in het algemeen, niet erg geschikt voor de meeste volwassenen, maken dat bij mij de film op die 3.0 blijft.

Het is geen film die je moet aanzetten voor de spanning, het is voor een groot gedeelte een psychologisch drama. Er komt natuurlijk wel politiewerk aan te pas bij het opsporen van een (serie)moordenaar.

Ik vond het wel een goede film, lekker mysterieus.

De sfeer is regelmatig dromerig en vaag te noemen, net als de situatie van de hoofdpersoon: 'twisted'.

Ashley Judd speelt een voor mij onsympathiek persoon, maar dat is dan prima geacteerd. Zij zet met verve een arrogante, getroubleerde, eigenwijze politieagente neer. Andy Garcia's rol vond ik ook goed geacteerd. Van het personage van Jackson kreeg ik niet veel hoogte, had wat meer uitgediept kunnen worden, vooral gezien zijn acteerkwaliteiten.

"We had it all, everything money could buy..."

Dankzij vrolijke jazzy en electronische tunes krijgt deze film regelmatig een luchtige ondertoon, terwijl er toch wat nare gebeurtenissen plaatsvinden. Een heel aantal personen vertelt het verhaal aan de camera, aan de kijker dus, in de vorm van een soort getuigenverklaringen en tussendoor worden fragmenten van het verhaal in de vorm van film getoond , een aparte vormgeving.

De beelden zijn mooi en verzorgd qua sfeer en kleurstellingen, locaties en decors. Audio-visueel is het een goed product te noemen. Het acteren is ook goed en geloofwaardig.

Het verhaal over de twee broers schijnt waargebeurd te zijn, intrigerend. Volgens de aftiteling is een en ander wel gedramatiseerd en zijn namen gefingeerd. Een aantal elementen van het verloop van de diverse gebeurtenissen blijft in het duister, over diverse details zal dus geen absolute waarheid naar boven komen. Dit komt ook prima naar voren in deze boeiende film.

“That’s the beauty of our mutual dislike……......., sincerity.”

Omg, hoe zou je het netter kunnen zeggen? Dit is ongeveer de strekking van het verhaal, spanning tussen de opdrachtgever en de uitvoerder, ook tussen werkgever en werknemers en tussen man en vrouw.

Best een leuk avontuur, met de nodige romantiek en de uitvoering (beelden, geluid, omgeving, technicolor) is erg mooi gedaan. Leuk om John Wayne weer eens te zien, dit keer als bruggenbouwer. De rijkaard en zijn dochter speelden ook overtuigend.