Opinions

Met tegenzin de film opgezet omdat hij me niet aansprak. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik geen drop lust. Geen trailers vooraf gezien en geen echte connectie met het werk van Anderson (i know, shame on me).

Wel laat het dan een dubbele schande zijn dat ik zo bevooroordeeld was want wat heb ik hiervan genoten. Alana en Gary zijn zo verschrikkelijk aandoenlijk samen en hun relatie komt heel geloofwaardig over. De sfeer, de beelden, de warmte, de soundtrack lieten me nostalgisch worden naar een tijd die ik nooit meemaakte. Prachtig vormgegeven en een verhaal dat alle kanten op gaat, in de goede zin dan wel.

Persoonlijk favorietje geworden deze.

4,5*

Een erg absurde film met een schitterende Aubrey Plaza.

De premise is simpel: De vriendin van Zach komt terug tot leven en gedraagt zich toch nét iets anders.

De comedy zit snor en er zitten een paar originele grappen tussen. Geregeld hardop moeten lachen om Plaza's toewijding aan de rol. Dane DeHaan is een goede acteur maar wordt overschaduwd door het andere komische talent in de film. Molly Shannon, John C. Reilly en Anna Kendrick zijn comedy gold.

De film begint wat traag en wekte niet direct mijn interesse, maar pikt goed op in de tweede helft. Ook had ik net dat tikkeltje meer gore of horror verwacht. Het is nogal wat braafjes allemaal.

Na het kijken van de film blijf ik achter met een ietwat warm gevoel vanbinnen. Moet zeggen dat dit niet vaak voorvalt, dus het is een heuse prestatie.

Al bij al een zeer fijne zom-rom-com. 3,5*

De poster en trailer lijken op die van een doodgewone romcom, maar dat is deze film niet.

Life as We Know It is een romantische, realistische, hilarische - en nog bijvoegelijke naamwoorden met -ische - drama/komedie. Het verhaal is verrassend goed en Katherine Heigl en Josh Duhamel speelden erg goed. Hun personages waren wel best oppervlakkig en standaard. 3,5*

Leuke film. Ik lag al in een deuk toen de 3 Wijzen naar "Jeus" gingen. en dat ze die man verkleed als vrouw tegenkomen.
Dat liedje bij de opening credits is ook geniaal!

4*

Wich story do you prefer?

Life of Pi is een aangename verrassing geworden. Meer zelfs: ik was echt verbaasd. De film heeft niet veel te bieden qua verhaal. Toch weet hij je de volle twee uur te boeien. De film begint in Frans Canada en daar vertelt Pi Patel zijn levensverhaal. Een ongelofelijk levensverhaal.

Pi Patel is een jongen uit India. Zijn ouders hebben een zoo en wegens de crisis zijn ze verplicht om hun dieren te verkopen. Omdat ze meer waard zijn in het buitenland worden de dieren eerst vervoerd naar Canada door middel van een vrachtschip. Maar als tijdens een storm het vrachtschip vergaat, zijn de enige overlevenden Pi, een orang-oetang, een hyena, een zebra en een Bengaalse tijger genaamd Richard Parker. Wat de groep allemaal meemaakt, is te mooi voor woorden.

Het einde van de film is ook erg mooi en ik heb nét geen traantje gelaten. Al was het best moeilijk in te houden. Ook vind ik het goed dat je op het eind zelf moet bepalen wat waar is en wat niet.

De film is visueel echt prachtig. De speciale effecten zagen er geweldig en levensecht uit. Richard Parker was het hoogtepunt qua die sfx. Hij was een tijger en gedroeg zich ook zo. Normaal heb ik niks met 3D en probeer ik het zoveel mogelijk te vermijden omdat ik er toch nooit iets van opmerk, maar bij Life of Pi spatte alles van het scherm. Ten eerste zijn veel scènes geweldig en daar voegt dieptezicht erg veel toe. En ten tweede komen verschillende dingen echt naar je toe, en dat heb ik nog nooit écht ervaren.

Veel mensen vergelijken deze film met het drie jaar oudere Avatar. Ook een film vol geweldige speciale effecten. Ik snap dan niet echt dat men zegt dat deze film niet veel inhoud heeft, want Avatar had volgens mij ook geen spectaculair verhaal.

Over het acteerwerk valt niks op aan te merken, want dit was continu erg goed. De vele personages in het eerste deel deden erg hun best, maar ik moet toch wel de meeste credits geven aan Suraj Sharma. Hij weet (vooral in het tweede deel) erg goede acteerprestaties te leveren. Vooral aangezien hij dan praktisch alleen is. Aangezien Gérard Depardieu slechts een kleine rol heeft in de film (niet in het verhaal) snap ik niet dat hij zo veel genoemd wordt in de trailers.

Life of Pi is een grappige, verbluffende en waanzinnige trip door de wonderen (en gevaren) van de oceaan. Op visueel vlak is de film geweldig, maar ook de geweldige muziek, bv. bij de begingeneriek, weet zijn steentje bij te dragen. Deze film moet je gewoon in de bioscoop gezien hebben.

4*

Volgende keer, neem de trap.

De Lift is een Nederlandse horrorfilm, maar veel horror vond ik er niet aan. De kills waren niet origineel en de spanning was echt ver te zoeken. Het acteerwerk was niet goed en het verhaal was bij vlagen erg saai. Erg jammer, want ik had best hoge verwachtingen. 2*

Een kil en leeg liefdesverhaal.

Ik ben echt wel voor romantische films. Ik kan erg genieten van The Notebook of 50 First Dates. Het mag melig zijn, ik geef er niks om. Maar waar ik echt niet tegen kan, en dat is hier dus wel het geval, is dat de twee geliefden echt niet samen passen. Er is echt geen chemie tussen Yelchin en Jones. Het zijn twee acteurs die te geforceerd spelen. Ik voelde de liefde niet.

Het verhaal is niet echt speciaal. Twee geliefden die door een lange-afstandsrelatie in de problemen komt. Je ziet hoe ze met elkaar en anderen omgaan om dit te verwerken. Je ziet hoe ze nieuwe mensen leren kennen en elkaar proberen te vergeten. Die scènes zijn net het vervelendst. Je wilt dat ze gewoon verder gaan met hun leven. Maar neen. Dan trouwen Yelchin en Jones. Dan zit het weer vast en zijn ze wéér aan elkaar verbonden. Ik heb me steeds zitten vervelen. De film herhaalt zichzelf te veel.

Het acteerwerk was niet al te best. Dialogen kwamen uit het niets en sommige acties waren echt niet geloofwaardig. Toch doen Jones en Yelchin echt hun best, ze kunnen niet tippen aan Jennifer Lawrence. Die is toch één pluspunt in de film.

Een kleine 2*

Leuke film, maar niet meer dan dat.

Stitch is een leuk en schattig alientje en Lilo is ook lekker lief.

Maar het verhaal is niet echt sterk. Er komt ook niet echt veel goede humor in zoals in de andere Disney-films. Helaas was de film ook niet altijd even interessant. 3*

Visueel erg mooi, maar het verhaal boeide me niet echt.

Limitless is een matige thriller met een goed verhaal, maar er zijn te veel momenten in de film waar ik moeite most doen om geconcentreerd te blijven. Een 2,5*.

Man, wat een teleurstelling.

Het o zo prachtige The Lion King krijgt een slecht vervolg. De liedjes in dit deel zijn ook duidelijk minder en ik had ook nergens kippenvelmomenten, wat ik in deel 1 de hele tijd had. Het verhaal is erg slap en de animatie is er ook niet op vooruit gegaan. De personages zijn ook meer storend dat aangenaam. En zelfs Timon en Pumbaa waren niet meer grappig. Je moet al erg veel doen om dat te bekomen. Een kleine 2,5*.

There's more to see than can ever be seen. More to do than can ever be done.

Vanaf The Lion King 3D begint, de mooie zonsopgang opkomt en The Circle Of Life begint, komen de kriebels echt op je hele lijf. De herinneringen aan vroeger komen op. Van dat ik vroeger de videocassete bijna kapot gedraaid had. Dus was het bijna 10 jaar geleden dat ik de film nog eens volledig zag. De animatie is werkelijk subliem. Het 3D gebeuren voegt niet bijster veel toe, maar sommige scènes gaven je echt de kriebels.

- Be prepared...for what?
- FOR THE DEATH OF THE KING!

Scar is veruit de beste Disney Villain. Zijn sadistische blik, zijn stem en zijn lied: Be Prepared gaven mij echt alweer de kriebeltjes. En dan die hyena's, die zijn echt op sommige momenten best eng. Soms is de film niet echt geschikt voor de kleine kindertjes. De koning vermoorden en de schuld op Simba steken. Erg.

What's the motto with you? ^^

Timon en Pumbaa... Tja, die zijn werkelijk hilarisch. Hun grappen, hun looks en hun vlaamse accent zijn fantastisch. En dan natuurlijk The Hula Hula Song. Ik lach echt plat van het lachen (in de bios dan nog). Geniaal.

Can you feel the love tonight?

Alweer een kippenvelmoment. Ik zat bijna met tranen in mijn ogen (of kwam het door die irritante 3D-bril die zat te prikken op mijn neus, allemaal voor wat dieptezicht?). Aangrijpende scène die verpest wordt door de ruzie tussen Nala en Simba. Jammer, maar het hoort erbij.

He lives in you...

Mufasa is een machtig personage. Jammer dat hij zo brut vermoord moet worden door Scar. Ook toen had ik kippenvel en tranen in mijn ogen. Dit was wel 3D waard.

Louaw!

Dit was mijn tweede recensie hier bij The Lion King. Maar door de perfecte filmervaring, gaat ie nog een paar plaatsen omhoog in mijn top-10. Prachtfilm. 4.5*.

Ik heb de hele film zitten glimlachen van oor tot oor. De film is bij vlagen erg grappig en charmant. De hoofdrolspelers hebben een geweldige chemie samen en Carla Gugino is zoals altijd heerlijk.

De derde akte is een beetje te langdradig, maar het einde is behoorlijk duister, wat ik zeker kon waarderen.

Ik heb het gevoel dat dit wel eens een nieuwe cultklassieker zou kunnen worden. Ga deze zeker kijken!

3,5*

Deze film begint aarzelend maar bloeit dan op tot een spannende, leuke en verrassende thriller.

De thema's die de films aansnijdt zijn duister en eigenlijk best verontrustend. Jodie Foster geeft met haar 14 jaar al een geweldige prestatie. Ze hield me aan haar lippen gekluisterd bij elk woord dat ze zei. Haar non-verbale acteerwerk is ook geweldig en zeer genuanceerd. Ze weet het publiek te boeien, geen wonder dat ze een begrip in de filmwereld is geworden.

Martin Sheen is zeker griezelig, maar geweldig! Hij past perfect bij de rol met zijn dreigende blik. Eigenlijk is er niemand in de cast die er niet in past. Ze doen het allemaal geweldig.

Het verhaal is alles wat ik leuk vind aan thrillers: ingetogen, gespannen, duister en gewoon leuk om naar te kijken. De (bijna) enige locatie past ook goed bij het verhaal. Ik zou er veel geld voor over hebben om dit te zien spelen in het plaatselijke theater. Dit zou een hit zijn.

Oh, en die score is perfectie. Chopin als afsluiter is geweldig. Geweldig, zeg ik u!

4*

Het spijt me, Disney, maar de Efteling heeft het beter gedaan.

De animatie is prachtig en het verhaal is nog steeds hartverscheurend. De muziek van Borodin past er perfect bij.

Ik wou dat Disney hier een speelfilm van had gemaakt.

Wéér zo'n overbodige sequel, maar het was toch wat vermakelijk...

The Little Mermaid was echt een klassieker, maar de magie wordt een beetje verpest door dit 2de deel. De liedjes vallen nog mee, maar de irritante bijpersonagetjes zijn niet echt boeiend of leuk. Neen, Disney heeft hier de bal volledig misgeslagen. 2*

Een leuke Disneyfilm.

The little mermaid is niet echt speciaal qua animpatie, maar het is de sfeer en de muziek die de film leuker maakt. Disney heeft weer van een mooi sprookje een geslaagde film van gemaakt. 3.5*.

Leuke musical, maar wordt saai naar het einde toe.

Little Shop of Horrors is een typische musical zoals ik het graag heb: over-the top, leuke liedjes en een grote lading humor. Ook de plant Audrey ll zorgt voor een hoop hilariteit. Toch kan de film zijn hoog niveau behouden. Na Steve Martins verschijning zakt de film een beetje in. Het verhaal wordt meliger en de liedjes ook. Maar Mean Grean Mother from Outer Space was dan een schot in de roos. Het acteerwerk was niet altijd even goed, maar dat stoort niet in een film als deze. 3*

Little Shop of Horrors ken ik enkel van de uitstekende musicalversie van Frank Oz uit 1986. Die soundtrack leg ik regelmatig op dus je kan wel zeggen dat het een speciaal plekje in m'n hart heeft. Dat die film een verfilming was van een broadwaymusical gebaseerd op een film uit de 60s wist ik ook maar nog nooit de neiging gehad om die op te zetten. Bij deze dus.

The Little Shop of Horrors is grappig. Niet lachen met een grinnikje maar echt hardop lachen-grappig. Enkele karikaturen die nogal absurd zijn en een hilarische bijrol van Jack Nicholson. De hele cast heeft duidelijk erg veel plezier beleefd op de set. Wat me tegenviel was dat de film uiteindelijk iets te lang doorgaat zonder dat er iets nieuws gebeurt. Het blijft een bekend stramien volgen zodat het herhalend overkomt. Ook Audrey Jr. ziet er soms nogal geknutseld uit.

Achja, dit was 70 minuten onschuldige fun.

3*

The Lodger is zo voorspelbaar als het groot is. Gelukkig is de uitvoering van dit mysterie(?) nog te pruimen. De Victoriaans Londense setting vol mist, klinkers en donkere hoekjes in de sets is de grootste ster van de film. Ook is de legende van Mr. The Ripper altijd fascinerend geweest dus daarmee kan je al weinig misdoen. Het is gewoon jammer dat het allemaal zo gemakkelijk te raden valt en er weinig écht mysterie wordt opgebouwd. Ik kon de vaak poëtische dialogen wel enorm appreciëren.

3*

London Has Fallen: Een film die ik per ongeluk heb gezien.
Ik had eigenlijk een ticket voor een andere film willen kopen via de website. Maar toenmijn ticket geprint had bleek dat ik een verkeerde film had aangeklikt bij het bestellen van de tickets. Zoiets kan alleen mij overkomen.

Toen ik mezelf eindelijk had overtuigd niet naar de kassa te gaan om het ticket om te ruilen, liep ik de zaal zonder verwachtingen binnen. London Has Fallen was geen film die op mijn 'to-see'-lijstje stond, maar ik was wel min of meer benieuwd naar het concept. Gelukkig had ik Olympus in een vaag verleden gezien en wist ik ongeveer wie de personages waren.

Toen begon de film...
Het was niet te geloven hoe gelukkig ik was toen de film eindelijk gedaan was. Deze hele film was een grote hoop saaie actie, gemengd met barslechte CGI en (hoe kan het ook anders) een patriottistisch einde. Vat me niet verkeerd op; ik hou wel van een lekkere action flick, maar dit sloeg nergens op.

De eerste twintig minuten wordt je geforceerd om te kijken naar het privéleven van Mike Banning. What the hell? Dit was totaal onnodig en helemaal niet interessant. I don't give a rat's ass dat zijn vrouw (clichématig) zwanger is en dat hij zijn ontslag wil indienen.
Dan begint de actie en kreeg ik een klein beetje spanning te voelen. De eerste aanslag was goed, maar de volgende waren gewoon te veel, te ongeloofwaardig en te CGI. Hoewel het budget van deze film 10 miljoen lager ligt dan dat van zijn voorganger, toch zou je denken dat ze ten minste hun explosies realistisch kunnen maken. Niet dus.

De resterende actie (lees: de rest van de film) lijkt te hard op die van een videogame en de geloofwaardigheid lost zienderogen volledig op. Ook was er bijna geen verhaallijn aanwezig. Te veel nutteloze actie en dialoog.

'London Has Fallen', ofwel: 'Ik had toch beter mijn filmticket omgeruild'.

Oliver is een tiener die zijn ouders veel te vroeg is verloren. Zijn vader heeft hij nooit echt gekend en zijn moeder is een jaar geleden betrokken geraakt in een absurd ongeluk met een zwembad, tv en een tuinkabouter. Na zijn vrijlating uit een mentale instelling wordt hij in de gaten gehouden door maatschappelijk werkers. Om zijn eenzaamheid tegen te gaan, probeert hij vrienden te maken maar zijn leeftijdsgenoten vinden hem maar een freak. Dan zit er maar niets anders op dan nieuwe vrienden op te graven op het kerkhof. Wanneer zijn nieuwe vrienden miraculeus tot leven komen, heeft hij een nieuwe familie gevonden...

Max Harwood is uitmuntend als sociaal afgezonderde tiener met vreemde gewoontes. Hij is perfect gecast in deze comedy met lichte horrorelementen. Het hele verhaaltje is aandoenlijk en ook de uitvoering ervan is degelijk. De film verkent eenzaamheid als thema en doet dit op een oppervlakkige doch hartverwarmende manier. De sets zijn kleurrijk en vrolijk, met een jaren '80 sausje dat misschien net niet genoeg uit de verf komt of zelfs onnodig is. Misschien ben ik geen fan van de nogal dwaze CGI die achteraf gezien niet veel toevoegt, behalve een klein mopje hier en daar.

Met een speelduur van anderhalf uur is dit een perfecte snack tussendoor. Horrorfans zullen bedrogen uitkomen. Indien je van luchtige comedy met een donker randje houdt, dan is dit misschien wel voor jou. Scherp is het nooit, oprecht is het wel.

3,5*

Osgood Perkins is hit or miss bij mij. Zijn eerste drie films hebben een 1,5* of lager ontvangen van mij. Dan is hij met veel mysterie aangekondigde Longlegs in de mainstream beland en stond enkele maanden later alweer een film van hem klaar. The Monkey heb ik eerder dit jaar gezien en was best leuk. Niet zo pretentieus als zijn andere meuk maar wel zwartkomisch en bloederig. Een grote verbetering. Nu moest ik nog, een jaar na de hype, Longlegs zien. Het baarde me wat zorgen vooraf aangezien die nogal polariserend werkte bij het publiek.

Vanaf de beginscène was ik verkocht. De visuele stijl en de plotse verschijning van Nicholas Cage in het begin bereidden me voor op een onvoorspelbare trip. Hoewel de personages elk probleem ogenschijnlijk moeiteloos overkomen, elke puzzel binnen enkele ogenblikken oplossen en verbanden veel te gemakkelijk leggen, vond ik dit een erg vlotte film. De sfeer is onheilspellend en de creep-factor is best hoog.

Ik zat op het puntje van mijn stoel dankzij de sound mixing. Stiltes, gefluister, bassen én stemgeluid zijn perfect afgesteld voor een verontrustende auditieve ongemakkelijkheid. Voeg daarbij nog een sterke cinematografie en het plaatje is compleet. De sfeer van de tijdsperiode stond me wel aan. Met warme kleuren en een analoog gevoel wordt een cozy ongemakkelijkheid. Een ideale tegenstrijdigheid.

Qua verhaal gaat het halverwege sterk bergaf. Wat begon als een intense thriller met voldoende efficiënte schrikmomenten, verandert snel in iets helemaal anders waar ik eigenlijk geen zin in had. Het werd te hard uitgelegd maar dan toch weer vaag gehouden. Misschien ook op een gegeven moment teveel Cage? Van zodra je zijn personage meer zag, verdween het mysterie. Men borduurt dan te lang verder op iets wat veel korter had gemogen. Dit neemt niet weg dat ik de eerste helft echt aan het genieten was.

Sterk acteerwerk, mooie cinematografie en uitstekende soundmixing. Enkel jammer van het verhaal dat niet helemaal in balans is.

4*

Vroeger vond ik The Looney Tunes echt hilarisch, dus wilde ik de film nog eens zien.

Man, wat een tegenvaller, zeg! Daffy Duck en Bugs Bunny zijn het enige pluspunt hier. Alle humor was flauw en het verhaal was ook niet echt vet. Ook Steve Martin stelde mij teleur. Hij speelde te over-the-top. Brendan Fraser was ook maar matig. Niet de film die ik verwachtte. 2*

Een leuke kerstfilm.

Love Actually is aangenaam, verfrissend en ontroerend. De personages worden één voor één goed gebracht door een hoop bekende namen. Het verhaal van Karen en Harry boeide me het meest. Een goede verassing. 3*

Lekker romantisch.

Love & Other Drugs is een mooie en ontroerende romantische tragikomedie. De drama heeft meestal toch wel de bovenhand, maar dit stoort niet. Integendeel, het maakt de film net sterker. Anne Hathaway is één van mijn favoriete actrices en hier heeft ze ook haar best gedaan. Hoe ze haar rol zo overtuigend speelt. Jake Gyllenhaal daarentegen speelt eerder op cruise control.

Het verhaal is lekker luchtig, maar ook erg realistisch en gedurfd. De film verveelt ook nergens, al is er wel sprake van een trage opbouw. Een dikke 3,5*.

Working 9 to 5!

De openingsscène deed mij al heel hard lachen. Ik had het gevoel dat dit best een leuke film ging worden. Maar dit werd het niet. De film was erg voorspelbaar en het verhaal is ook niet erg speciaal. Mike Myers is best leuk, maar Verne 'Mini-me' Troyer stal voor mij echt de show. Met zijn kleine bureau'tje en zijn fake hartaanval. Geweldig! Maar de film had voor de rest flauwe humor en matige acteerprestaties. Erg jammer. Justin Timberlake was totaal niet te herkennen en ik weet nu nog steeds niet welke rol hij speelt, maar dit moet ik zelf doorhebben bij volgende de kijkbeurt(en?). 2,5*

The Loved Ones heeft veel wat niet werkt, maar als het goed is, is het geweldig.

Er zitten een paar intense scènes in deze film waar ik gewoon walgde terwijl ik ernaar keek. De film is behoorlijk expliciet en doet daarmee wat hij belooft. Alleen de b-plot over het vinden van de man voelde zo onderontwikkeld en soms zelfs overbodig. De slechte dialogen, onhandige muziekkeuzes en vreemde editing halen de film compleet naar beneden.

Het voelde ook alsof het gewelddadig was voor shock-value zonder een diepere laag toe te voegen.

2,5*

Een intiem portret van de laatste dagen Van Gogh door middel van zijn eigen kunst en stijl. Prachtig vormgegeven en een heerlijke score die het begeleidt. Soms wat te fragmentarisch en niet altijd even interessante dialogen. Toch een must voor iedereen die ook maar een beetje zijn werk weet te waarderen.

3,5*

Mijn god, wat een positieve verrassing blijkt dit te zijn. Lowlifes zet een heel genre op z'n kop en heeft wat erg leuke verrassingen in petto. Ik zal niks over de inhoud van de film zeggen want dan valt het risico dat ik teveel verklap. Wel kan ik zeggen dat het een erg vlotte, grappige en bloederige film is geworden. Sterk acteerwerk, toffe personages met elk een eigen specifieke karakter. Er was voor een keer geen enkel personage waar ik me aan stoorde. Ook had ik alweer geen ene clue hoe het zou eindigen.

Aanradertje voor de liefhebbers van het genre.

4*

Luckiest Girl Alive is geen makkelijke film om te aanschouwen. Er worden erg veel gevoelige onderwerpen aangesneden en zelfs als man was het soms wel heel herkenbaar. Mila Kunis zet een geweldige prestatie neer. De echte pluimen gaan naar Chiara Aurelia die de jonge versie van Kunis' personage speelt. De hoeveelheid detail die ze in haar acteerwerk stak was fenomenaal.

De film is iets te lang voor zijn eigen goed en dat is ook zijn grootste zwakte. Het eerste deel is namelijk iets te rommelig en iets te hard uitgerekt. Niet elk zijplot is even interessant. Ook Finn Wittrock vond ik helemaal niet overtuigen, had ik ook al in American Horror Story. Het einde is me iets te on the nose en melodramatisch. Het paste niet in de rest van de film. En zwijg me over de lelijke end credits met een nummer die een veel te domme boodschap had.

Wat werkt, werkt heel goed. Sommige scènes zijn enorm moeilijk om te kijken. Vooral in het tweede uur werd het erg beklijvend.

4*

Beter dan Dear John, maar minder dan The Notebook.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik had altijd een bloedhekel aan Zac Efron. Daarom liet ik deze film lang links liggen. Tot vandaag. De film is erg voorspelbaar en de personages zijn zeer stereotiep. Vooral die Keith vond ik irritant. Maar toch heb ik hiervan genoten. De film had een bepaalde sfeer die erg gezellig was. Ik zat erg vaak met een brede grijns op m'n gezicht. Iets wat niet vaak gebeurt bij mij, vooral niet bij films als deze. 3,5*

Fijn. Nu heb ik hoofdpijn.

Laat het aan Gaspar Noé om een misselijkmakende, artistieke film te maken. Veel inhoud heeft het niet maar het wordt allemaal gedragen door Charlotte Gainsbourg en Béatrice Dalle. Dat de laatste 10 minuten chaotisch en epilepsie opwekkend zijn zorgt ervoor dat dit niet te zinloos overkomt. Mijn voorkeur gaat naar de onderliggende terreur van zijn andere film Climax maar dit was best te pruimen. 3*