Opinions

L.A. Story is een absurde satire van het leven in Los Angeles. Steve Martin is weer lekker op dreef en weet de kijker meermaals te doen lachen. De bizarre aard van de humor kon ik zeker wel smaken. Alleen jammer dat het omkaderende verhaaltje best slap is. Zeker naar de derde akte toe begon het wat eentonig te worden, het is gewoon voorspelbaar.

Maar een erg leuk tussendoortje dat zowel romantisch als grappig is. Geen al te gezapig gedoe, ook.

3,5*

Typisch Brits: met hart en humor.

Maggie Smith is echt een icoon. Ze steelt praktisch elke keer de aandacht als ze op het scherm is. Ook hier acteert ze weer geweldig en wist ze meermaals een sympathieke lach uit me te krijgen. Alex Jennings doet het ook erg goed en weet de persoonlijke groei van de verteller goed neer te zetten. Het verhaal is er een van naastenliefde, met een komische toets om de tragische toon wat te verzachten. Ook is het enorm opmerkelijk dat dit daadwerkelijk gebeurd is. Zo'n verhalen komen maar een keer om de zoveel tijd voor. De film heeft een aangenaam tempo en spendeert niet te veel tijd aan overbodige plotlijnen. Het einde is best aandoenlijk, zij het extreem melodramatisch.

Niet de allerbeste film van Britse bodem maar toch een fijne zit die bewijst wat een tour de force Maggie Smith wel niet is.

3,5*

Als kind ben ik opgegroeid met deze films, maar mijn herinneringen eraan zijn opvallend vaag. In tegenstelling tot de meeste jongens op school heb ik nooit een uitgesproken dino-fase gehad, dus deze reeks heeft me eigenlijk nooit écht aangesproken. Mijn cassettes van The Swan Princess, The Little Mermaid en Thumbelina daarentegen zijn ongenadig mishandeld door de videorecorder. Achteraf gezien hadden mijn ouders mijn queerness misschien iets eerder kunnen vermoeden.

Toch voelde het als een pure nostalgietrip om deze opnieuw te bekijken. De openingsscène raakte meteen een snaar met een epische, emotionele score, mysterieuze settings en een bijna mythische, larger‑than‑life dinosaurus die het scherm volledig domineert. Zelfs als volwassene merkte ik dat ik er direct door werd meegezogen.

Wat opvalt, is hoe hard deze film eigenlijk is voor een jeugdfilm. Er zijn amper echt luchtige momenten: de personages verkeren bijna constant in gevaar. Dat werkt bijzonder goed, omdat de film zo een avontuur neerzet dat zowel kinderen als volwassenen kan grijpen, zonder het geheel te verzachten zoals een studio als bv. Disney wél zou doen.

En dan is er natuurlijk die ene scène. Die had me voluit aan het snikken. Niet alleen is dat specifieke moment intens verdrietig, de film verwerkt de verschillende stadia van rouw op een manier die voor een kinderfilm bijna ongewoon gelaagd aanvoelt. Juist de scènes erna maakten de grootste indruk, omdat ze zo pijnlijk herkenbaar zijn in hoe personages proberen om te gaan met verlies.

Deze film heeft eigenlijk geen enkel recht om zó diep te gaan, maar doet het toch.

4*

Niet best.

Ik keek deze film eigenlijk enkel omdat Simon Pegg en Edgar Wright een bijrol hadden, maar dat was ook alles. De film valt al direct met de deur in huis. Ik zie eerlijk gezegd liever ook het begin van een zombie-aanval. Maar ja, het is ook een sequel. Niet zo best. 2,5*

Een soort noir-thriller met komische elementen met als setting het kleine dorpje Laroy in Texas. Het klinkt als een soort Fargo-afkooksel en de vergelijking is zeer snel te maken. Het is allemaal nét niet grappig genoeg, nét niet scherp genoeg, nét niet boeiend genoeg.

Het acteerwerk van enkele bekende koppen is zeker niet mis maar nergens wordt er uitstekend werk geleverd. De continue plotwendingen en onthullingen worden minder en minder interessant waardoor je op een gegeven moment afhaakt. De derde akte is hier een perfect voorbeeld van.

Niet heel slecht maar er kon meer uit het concept gehaald worden.

2,5*

Ik heb het weer gedaan. Ik heb mezelf erin geluisd om weer een of andere dwaze haaienfilm te kijken. Het blijft een feest om te ontdekken hoe filmmakers manieren blijven vinden om mensen in gevaarlijke locaties te pleuren waar het wemelt van de haaien. Of het nu gaat om ondergedompelde vliegtuigen, op een vlot, in open water, op een gekapseisde boot of, in dit geval, een scheepswrak dat tijdens de Tweede Wereldoorlog is gezonken. Bovendien gedragen haaien zich in het echt NIET zo, dus het is grappig om te zien hoe ze te hard hun best hebben gedaan om er een tastbare dreiging van te maken.

Gelukkig is The Last Breath niet zo vreselijk. Het is corny en dom, ja. Maar het is ook bij vlagen best cool. Sommige stukken zijn leuk en de personages zijn niet al te onaardig.

De CGI-haaien zien er vreselijk uit en veranderen continu van ontwerp en grootte, maar dat stoorde me niet zo erg als normaal het geval zou zijn. Omdat de personages de hele tijd in duikuitrusting rondlopen, is het erg moeilijk om ze van elkaar te onderscheiden.

Het is zeker niet geweldig maar het verdrijft de tijd.

2,5*

De bakermat van het found-footage subgenre volgens velen. Of deze of The Blair Witch Project eerst was zal nooit echt helemaal duidelijk zijn maar het is zonder twijfel duidelijk welke van de twee het beter deed. Spoiler alert: het is niet deze.

Als mockumentary zeker en vast geslaagd maar als horrorfilm is het echt te weinig. De opbouw is bij vlagen interessant en overtuigend. Het laatste kwartier daarentegen kakt op alles wat we voorheen hebben gezien. Zowel naar stijl als naar narratief en vaagheid toe. Het is jammer te noemen.

2,5*

Goedkoop, amateuristisch, onbekwaam, onnodig.

The Last Cabin is een voorbeeld van wat er gebeurt als een groep vrienden met een camera te veel vrije tijd maar geen talent hebben. Dit is verreweg de meest klungelige film die ik in lange tijd gezien heb. Overal hebben ze leentjebuur gespeeld bij andere en betere films waardoor er werkelijk geen enkel origineel aspect meer overblijft. Teksten worden zonder ritme opgevoerd door amateurs met het acteertalent van een verlepte sanseveria.

Hoewel het allemaal maar een kleine 80 minuten duurt, is het een ware test voor jouw geestelijke gezondheid. Er zijn zoveel fouten in het verhaal te vinden, fouten in de camera-bewegingen, overduidelijke cuts, slordige regie.

Vermijden deze handel!

1*

Een mooi en boeiend drama.

Het eerste deel van de film vond ik nogal saai en het ging niet vooruit. Maar dan begint de film echt te boeien. Je ziet dat Stephanie en Joe best nog samen gaan. Op het einde weet je niet wat er gaat gebeuren met de twee. Jammer, vind ik. Een goede film. 3*.

The Last Detail schittert in zijn kleine momenten van onschuldig, mannelijk plezier. Het is een kleine viering van het leven terwijl het ook zwaardere thema's behandelt zoals oorlog, onzekerheid en geweld.

De hele cast is uitstekend en leek het goed met elkaar te kunnen vinden. Ik vond het alleen een stuk minder grappig dan ik had gehoopt.

3,5*

Een goede exorcismefilm.

The Last Exorcism is niet echt origineel, maar zeker niet slecht. De intro is erg traag en eigenlijk nogal saai. Maar wanneer de groep bij de boerderij komt, wordt het wat spannender. De exorcismes zijn best spannend, maar nog niet echt hoogstaand. Pas op het einde is het pas echt goed. Dit zag ik niet aankomen want je zou haast denken dat het zich allemaal in Nells hoofd afspeelt, maar dat is dan niet zo. Het echte einde vond ik nu niet zo goed. 3*

Wat een clichéfilm, maar het is wel een leuke.

Ik keek tegen mijn zin naar deze film, maar ik werd positief verrast. Het verhaal is erg leuk en je krijgt er een goed gevoel bij. Het einde was erg voorspelbaar maar ik stoorde me er niet aan. Een echte verassing. 3*

Controversiële film en ik begrijp waarom.

Afgezien van het geweld onscreen, werd Sandra Peabody ook na het filmen van scènes marteingen moest ondergaan door zogenaamde method actors.

Nu, dat terzijde.

De film had me al direct kunnen bekoren met zijn soundtrack, klungeligheid van de regie en de overall sfeer van dit alles.

Min:

- De twee agenten. Gaston en Leo zijn grappiger dan dit. Ook kwam het wansmakelijk over als iemand verkracht wordt en erna overgeschakeld wordt naar Laurel & Hardy van den Aldi.

- Het einde wordt minder impactvol door de verschrikkelijke eindcredits.

Plus:

- De film maakt zeker en vast zijn standpunt duidelijk.

- Sommige scènes zijn erg intimiderend en benauwend.

- Film komt heel ‘echt’ over.

Klassieker tot en met.

Dit is geen horror, eerder een thriller...

...en een zeer goede thriller. De film heeft een mooi verhaal en heeft de nodige shocks. Er zijn wat scènes die best gruwelijk zijn. De acteerprestaties zijn goed tot zeer goed. Ik heb mij aardig vermaakt met deze film. Een film om eens te kijken als je echt in de stemming bent. Goede film, alleen vond ik de eindscène ietsje te veel van het goede. Een mooie 3,5*.

Deze film bewijst maar weer hoe belangrijk de omstandigheden zijn waarin je iets kijkt. Ik lag een paar dagen in het ziekenhuis en kon ’s nachts niet slapen. Dus zette ik deze film op. Na zo’n veertig minuten merkte ik dat ik toch wel een creepy gevoel kreeg. Dat verlaten, spookachtige politiebureau paste akelig goed bij het desolate ziekenhuis waar ik lag.

Na een uurtje dommelde ik in en de volgende ochtend keek ik verder, terwijl het ziekenhuispersoneel alweer druk in de weer was. En ja, in daglicht was de film meteen een stuk minder eng. De clichés en makkelijke schrikeffecten werden doorzichtig en zelfs wat saai. De derde akte helpt ook niet echt: veel te cheesy naar mijn smaak. Het lage budget begint dan echt op te vallen en alles wordt nogal repetitief.

Had ik maar wakker kunnen blijven die nacht, dan had deze film waarschijnlijk een veel betere kans gehad om me écht te laten schrikken.

3*

Ik kende Rankin & Bass eigenlijk bijna alleen van hun kerstige stop-motionfilms, en de meeste daarvan konden me eerlijk gezegd niet veel boeien. Na het middelmatige The Flight of Dragons was ik dan ook behoorlijk huiverig voor deze, maar hij heeft me aangenaam verrast. De animatie is prachtig: ik ben geen grote fan van het merendeel van de personage‑ontwerpen, maar de achtergronden zijn echt om van te watertanden. De stemmencast is bovendien uitstekend.

Het verhaal zit bomvol lore en wereldbouw, maar begint ergens halverwege wel wat moeizaam en langdradig aan te voelen. Gelukkig trekt America het helemaal recht met de songs, die precies de juiste toon weten te zetten en de sfeer van het geheel perfect ondersteunen.

Daarnaast valt er verrassend veel queer subtekst in te lezen, ook al zal dat vast niet zo bedoeld zijn. Maar goed, voor wie ernaar op zoek is, is het onmiskenbaar aanwezig.

3,5*

Trage opbouw, geweldig einde!

Het duurt erg lang totdat de film echt begint, maar als 'ie eenmaal begint, werd het best eng en ik word echt niet snel bang. Over het acteerwerk kan ik nu niet veel zeggen aangezien er maar één persoon (de stemmen aan de telefoon niet meegerekend) in de film speelt. Met een minieme setting en cast weet deze film echt te boeien. 3,5*

The Last Winter is een project waar wel wat in zit maar vanwege de middelmatige uitvoering niet tot zijn recht komt. Het komt vooral door de afgrijselijke CGI, lelijke filter, goedkope uitstraling en een wel erg prekerig moraal dat dit een erg lange zit is geweest. De derde akte wil spektakel afleveren maar verdrinkt in zijn eigen vaagheid. Connie Britton is zoals vaak wel fijn en Ron Perlman is... Ron Perlman.

2*

Erg saaie film.

Aan het begin van 2012 heb ik gezegd tegen mezelf dat ik meer "alternatieve" films moet zien. Wel, dit doe ik voorlopig niet meer. De film is saai, heeft geen leuke personages en is gewoon niet leuk. Persoonlijk vind ik de Amerikaanse remake dan beter. Er is ook bijna geen spanning in de film, wat in een griezelfilm moet zitten, volgens mij. Ik verwachtte een horrorfilm, ik kreeg een flets drama. 2*

Late Checkout? Ik wou dat we nooit hadden ingecheckt!

Hoewel deze film iets meer dan een uur duurt, voelt hij veel langer aan. Het ziet er allemaal vrij slecht uit en het acteerwerk is niet beter dan dat van het lokale theater. Het is overdreven, maar op een irritante manier. De kills zijn voorspelbaar en totaal niet creatief. Ik heb me er met moeite doorheen geworsteld.

1*

Gezien op Film Fest Gent

Late Night With The Devil speelt zich af op 31 oktober 1977 tijdens de late night talkshow van Jack Delroy. Jack heeft moeite met kijkcijfers en heeft er alles voor over om die op te krikken. Voor de halloweenaflevering heeft hij een speciale set gasten uitgenodigd: een showbizz-medium die beweert met de doden te kunnen praten, een illusionist die scepticus is geworden en een vermoedelijk bezeten meisje met haar voogd/schrijver van een boek over conversaties met de duivel. Je volgt de live-uitzending en wat behind-the-scenes beelden en merkt dat er het een en ander niet pluis is met het stelletje gasten.

Ik zal beginnen met melden dat ik mij kostelijk heb geamuseerd gisterenavond. Er wordt tot in details getreden om de illusie van een echte talkshow uit de jaren 70 na te bootsen. Dit werkt als een magische spreuk op de kijker. Bijna onmiddellijk word je in de sfeer getrokken en deze wordt bijna niet verbroken. David Dastmalchian speelt Jack Delroy met grote overtuiging. Dankzij hem wordt alles geloofwaardig gebracht. Hij is gewoon *chef's kiss*.

De spanning wordt geleidelijk aan opgebouwd tot een climax die me met pijn in het hart teleurstelde. Sommigen gaan het geweldig vinden, anderen dan weer niet. Ik zit een beetje in het midden. Gelukkig is de weg ernaartoe enorm vermakelijk. Sterk acteerwerk en enkele zeer overtuigende practical effects zijn de kers op de taart. Toen er iets onverwachts ranzig gebeurde was ik aan het piepen van opwinding. Er valt ook nog wat subtext te achterhalen waarover je na afloop nog even kan keuvelen.

Late Night with the Devil is een tounge-in-cheek griezelfilmpje. Verwacht geen gigantische horrortaferelen maar eerder een gezellig avondje griezelen. Mijn man heeft het perfect samengevat: Niet scary maar wel spooky. Vergelijkbaar met een old-school spookhuis met klassieke elementen die potverdikke goed uitgevoerd zijn.

Momenteel nog geen trailer of officiële releasedatum te vinden maar ik hoop oprecht dat deze film het goed doet bij het publiek. Dat is meer dan verdiend.

P.S.: de Q&A met regisseur Colin Cairnes was - op een misplaatste vraag over voetbal - erg entertainend. Ik hoop dat ze meer kansen krijgen in het horrorlandschap.

4*

Potverdorie. Natuurlijk ben ik weer gevallen als een blok voor die sentimentele laatste twintig minuten. Het spel tussen Geena Davis en Lori Petty is zo aandoenlijk dat enkele traantjes niet uitbleven. Waarom ben ik toch zo'n wrak bij zo'n films?

A League of Their Own is een old-school Hollywood-productie met een grote cast, opzwellende muziek, grote sets en een All-American nostalgisch gevoel. Het verhaal gaat lekker vlot en blijft de volle speelduur interessant. Het drama-aspect primeert maar er zitten voldoende grappen en feel-good momenten in verweven. Het vrouwelijk geweld wordt met verve gespeeld door de hele cast. Rosie O'Donnell, Madonna en Megan Cavanagh zijn een genot om naar te kijken. Het is echter de dynamiek tussen voorgenoemde Davis en Petty die er met kop en schouders bovenuit steekt. Tom Hanks loopt er wat verloren bij en kan niet op tegen de vrouwelijke powerhouses.

Dit was een erg mooie verrassing en toch krijgt de film een erg lage score op MM, imo. Misschien tijd voor de wereld om deze te herontdekken?

4*

Zeker niet half zo slecht als ik had verwacht maar bijlange niet zo goed als het origineel. Het vuile, macabere en iconische is er wel van af.

2,5*

Dit is een perfect voorbeeld van hoe je found footage moet doen: ingetogen, suggestief en geloofwaardig.

De gebruikelijke clichés worden zo goed als vermeden en door de korte speelduur is er weinig tot geen onnodige opvulling. Na een tijdje werd het iets repetitief en er ontbreekt een volwaardig einde. Ook had ik wat meer diepgang in scares verwacht om bij een volgende kijkbeurt te ontdekken. Jammer.

Een verborgen ruwe diamant die iedere FF-fan eens gezien moet worden.

The Ledge heeft bijna geen enkele redeeming quality en is zo een van de mottigste films die ik al gezien heb. Men pretendeert een nagelbijtende thriller met actie en plottwists te zijn maar is niks meer dan een cringe-festijn met een aaneenschakeling van slechte keuzes.

Zowat elk hoofdpersonage heet geen enkele diepgang en is uitermate vervelend. Moest je niet direct doorhebben dat het groepje mannen dikke eikels zijn, dan helpen de vele homofobische en vrouwenhatende uitspraken wel. Het hoofdpersonage Kelly heeft niet veel te doen waardoor je vooral kijkt naar het patroon klimmen-wachten-klimmen-slapen-klimmen-flashback over klimmen. Pokkesaai dus.

De film beschikt niet over een groot budget en ik kan appreciëren als een kleine film er toch iets inventiefs mee kan bereiken. Hier lijkt echter elke shot op een YouTube-video van tien naar geleden. Het kleurenpalet is zo saai en alledaags dat het pijn doet. De rotsen lijken zo nep dat ze net uit een pretpark kunnen zijn gekomen. De green key is abominabel slecht. Zo is er op het eind een “inspirational” shot waarbij het haar van de persoon verdwijnt door de green screen. Lachwekkend en toch triest.

Mensen, doe dit niet. Ga liever anderhalf uur op cursus pottenbakken of zo.

1*

Toen mijn man en ik samen op de bank kropen, klaar voor een van onze frequente filmavonden waarbij we om de beurt de film mogen kiezen, had ik niet verwacht dat hij Legally Blonde zou kiezen.

Deze film heeft in onze queer vriendengroep een gigantische cultstatus: regelmatig bending and snapping, Jennifer Coolidge citeren (zegen haar) en in lachen uitbarsten om een willekeurige scène die we ons herinneren. En hoewel ik de film al jaren niet meer heb gezien en hem toen niet echt speciaal vond, springt hij af en toe toch weer in mijn gedachten als een ongenode gast.

Ik denk dat mijn man er eindelijk genoeg van had dat wij de film erg regelmatig citeerden zonder dat hij getuige was geweest van het culturele fenomeen dat Legally Blonde is. Dus we zetten Amazon Prime aan, kropen onder onze deken met onze katten erbij en maakten ons klaar om de tijd van ons leven te hebben...

...maar toen die afschuwelijke aftiteling opdook, maakte ik me ernstig zorgen over de rest van de film en of die de tand des tijds wel had doorstaan. Welnu, laat me je vertellen dat er tussen die lelijke openingscredits en de gruwelijk roze eindcredits een prachtige, hilarische en zeer slimme film zit. Hij neemt zichzelf nooit serieus, weet precies wat hij is en doet gewoon wat hij moet doen. Dit is een campy flick en ik was er helemaal weg van.

Reese Witherspoon is perfect gecast in de rol van Elle Woods. Ze geeft zo'n gedetailleerde acteerprestatie als een blondine die niet zo dom is als ze eruitziet. Hoewel haar aanvankelijke motieven erg op liefde gericht en stereotiep oppervlakkig zijn, haalt ze zichzelf door doorzettingsvermogen, toewijding en humor naar Harvard, potverdikke! Dat is nog eens een slimme meid.

Vrijwel alles werkt in deze film en het is een ware belevenis.

Niet voor niets een echte campy klassieker.

4*

Elle! You look like the Fourth of July! Makes me want a hotdog real bad...

Opvallend minder goed dan het eerste deel. Waar zijn voorganger dikke camp, oprechte hilariteit en enkele iconische scènes bevat, is Red, White and Blonde eerder een flauw afkooksel. Dit wil niet zeggen dat er niet een paar goede momenten te vinden zijn maar het voelt allemaal eerder als een goedkope cashgrab aan.

Iets te veel geneuzel en te weinig Jennifer Coolidge.

2,5*

Bigfoot is een onderwerp die me in films meestal kan bekoren. Toen ik over The Fouk Monster las, was mijn interesse per direct gewekt om The Legend of Boggy Creek te kijken.

De film doet zich voor als een recreatie van de gebeurtenissen in Fouke, Arkansas in het begin van de jaren '70. Verschillende mensen deden aangifte van een vreemd wezen in de aangrenzende bossen en moerassen. Voetsporen werden gevonden, enkele dieren gedood en zelfs een poging tot inbraak door het wezen. Wat je wel of niet gelooft is volledig voor jezelf als kijker uit te maken. Er zal misschien wel een grond van waarheid zijn, maar of het wezen daadwerkelijk bestaat zullen we nooit met zekerheid weten.

Aangezien de film een soort docu-aanpak neemt, krijg je vooral verschillende ervaringen van bewoners die uiteindelijk op hetzelfde neerkomen. Hierdoor wordt het allemaal wat herhalend en dit doet afbreuk aan de spanning. Op een verhaal na, dan. Op het einde worden we zowaar getrakteerd op een spannende en goed gefilmde climax. Dat het monster erg veel in beeld komt en er helemaal niet zo goed uitziet, kan ik nog tolereren.

De grootste plus is het camerawerk. De natuur, regio en atmosfeer worden perfect geprojecteerd. Warme zonsondergangen, kabbelende beekjes, gillende kinderen,... Ook de artwork voor de poster is fenomenaal.

Uiteindelijk kan ik niet meer dan 2* geven aangezien er een uur lang moet doorgebeten worden om echte spanning tegen te komen.

Het boek The Legend of Hell House heb ik dit jaar gelezen en ik dacht deze film te kijken voor de challenge. Jammer genoeg vond ik het boek maar een saaie bedoening met enkele goede elementen op de achtergrond. Het spijt me te zeggen dat ik me even veel heb verveeld tijdens het kijken van de verfilming. Er wordt teveel geschreeuwd en te weinig diepgang getoond. Personages zijn bijna onuitstaanbaar en de climax is nogal vreemd te noemen. Gelukkig zijn er af en toe wel wat leuke shots en camerabewegingen om je toch een beetje te entertainen.

2*

Een goede horror en een mooi drama.
Ik had eerder al eens geprobeerd om Let Me In te bekijken, maar ik viel in slaap. Nu had ik zin in iets nieuws, dus ging ik verder kijken naar de film. Het verhaal komt nogal traag op gang en de eerste 20 minuten zijn nogal saai, maar als die vriendschap tussen Abby en Owen steeds verder groeit, werd ik ook meegezogen in het verhaal. Chloë Moretz vond ik al spetteren in Kick-Ass en stralen in Hugo. Ook hier deed ze op en top haar best. Ze is wel de vampier, maar toch krijg je een bepaalde sympathie voor haar. Ze doet het uit "liefde". Een erg mooie 3,5.