Opinions

Idris Elba en Tilda Swinton in een film over een djinn in een flesje. Dat kan toch niet misgaan, zou je denken.

Narratief is het vanzelf al een zwaktebod als je een verhaal in een verhaal gaat vertellen. Toch zou er dan nog steeds best iets te maken moeten zijn van het hele concept, en de insteek van de rode draad door de verhalen is best veelbelovend met de aandacht voor de altijd weer terugkerende addertjes die er bij de stereotype drie wensen uit de mouw moeten komen. Daarom een des te groter raadsel waarom dat dan niet verder uitgewerkt wordt, en er in plaats daarvan een suf, slap en teleurstellend einde wordt gekozen. Eigenlijk gewoon enorm teleurstellend. En erger nog, behalve de als een souffle in elkaar gezakte spanningsboog van het narratief, is er eenzelfde probleem in het beeld. Ook daar was het halverwege kennelijk gewoonweg op.

Toch triest, want het begint allemaal erg mooi, visueel ziet het er zowel in de hoofdlijn als in de verhalen die verteld worden allemaal erg mooi uit. Je zou eigenlijk de film na een uurtje gewoon moeten uitzetten, en tevreden moeten zijn met wat je tot dan toe gezien hebt. De rest is alleen maar teleurstelling.

Het boek was beter.

Kennelijk was het budget niet zo groot, want er zijn nogal wat lompe aanpassingen in het script gemaakt kennelijk om de kosten te drukken - het verhaal wordt er niet echt beter op. De production values zijn ook nogal matig - van een nogal bedenkelijk televisiefilmniveau.

Op de acteurs is dan weer wat minder bespaard. Kyle Maclachlan klopt vrij behoorlijk met de Higgins-held Dillon. Daar geen klachten over.

Een beetje duaal - enerzijds herinnerde ik me de film als veel leuker dan ik hem nu vond, anderzijds is het als een film niet zozeer met maar van Eastwood, maar dan beter, want Cimino maakt er wat mij betreft iets meer van dan wat Clint zelf gedaan zou hebben. Net een tikkeltje meer vaart, net een tikkeltje minder degelijkheid, betere productie. Maar dat betekent nog niet meteen dat het een meesterwerk is, al klopt er een heleboel gewoon heel erg goed. De combi Eastwood en Bridges bijvoorbeeld. Maar ook George Kennedy en Barbara Bach zijn leuk en erg goed gecast.

Jammer dan wel dat het verhaal, hoewel prettig luchtig, net een tikkeltje te makkelijk over de sleutelmomenten heen stapt. En behalve dat, het centrale idee klopt natuurlijk van geen kanten. Leuk idee, daar niet van.

Toch, het is fijn plaatjeskijken, Cimino heeft ook in deze film de cinematografie al erg fraai op orde.

Listen to the wind.

Met alle goedbedoelde Indianenromantiek kan het plot niet verhullen hoe hard de blanke man nog steeds tot op de dag van vandaag huishoudt in het land. Is het niet dit, dan is het wel dat, de ene grondstof na de andere. Te kort geleden nog weer een enorm natuurgebied opgeofferd aan de 'vooruitgang'. En wat gaat ons dat brengen? Meer van wat we niet nodig hebben. Meer wijsheid en meer stilte. Luisteren naar de wind.

Het verhaal is verder misschien nog even actueel dertig jaar later, maar ook nogal stereotype, en dat is de wat onwillige vision quest van Kilmer ook. Toch pakt het wel, en dat komt in niet geringe mate door de vele fijne bijrollen, al doet Kilmer het ook helemaal niet slecht. Dat is het wel zo'n beetje verder - cinematografie en soundtrack zijn nogal meh. Wie David Crosby had gespot mag het zeggen.

Je zou denken dat het genre van de whodunnit toch wel een beetje frisse lucht kon gebruiken.

Maar nee hoor, de makers van dit stuk tijdsverspilling lopen het betreden pad liever nog wat verder uit. Ondanks de enorme cast, de overvloed aan talent en naam, komt er helemaal niks nieuws uit. Nul.

De Nobel-prijs voor energieverspilling. De Edison voor wat al eerder gedaan was. De Oscar voor de verleden tijd.

China voor beginners.

Ik heb altijd wat moeite om de echte hardcore Aziatische films - ik bedoel, films die niet volgens de Westerse tradities gemaakt zijn - goed te begrijpen. Ook hier weer is dat lastig, ik blijf het gevoel houden dat ik een heleboel voor de hand liggende zaken niet snap op over het hoofd zie. Cultuurverschil is zowel subtieler als hardhandiger dan je vaak denkt.

Even voorbij aan wat Jia precies met deze film wilde bereiken, is het een serieus mooi stuk documentaire over het 'echte' leven in China - tot het moment dat de getergde hoofdpersonen door het lint beginnen te gaan, krijg je een behoorlijk beeld van hoe het voor de gewone Chinees toegaat. Niet al te best werk in gevaarlijke sweatshops, corruptie, geweld op straat, armoedige toestanden tegenover blinkende nieuwbouwprojecten en nieuwe infrastructuur.

Toch kan je je ook afvragen of het verschil met hier nou echt structureel is - de vier segmenten roepen wel wat bij me op dat er een vergelijking denkbaar is met het kolommetje 'gemengd nieuws' in de Telegraaf. De schaalgrootte is anders dan wij gewend zijn, en de snelheid waarmee de veranderingen tot stand komen is schokkend - dat dat uitwassen met zich meebrengt is onvermijdelijk. Op macro-economisch gebied zou je dat groeistuipjes kunnen noemen - waarmee ik ongetwijfeld enorm onrecht doe aan het leed dat door veel mensen geleden wordt. En ja, de scene waarin het paard geslagen wordt is weerzinwekkend - maar er is wel meer weerzinwekkends te zien in de film.

Qua film, de beginscene vind ik eigenlijk verreweg het sterkst - ik bedoel dat stukje waarin onze held met de motor een bergweg oprijdt. Van daaraf zwakt het af, en er zijn achteraf maar een paar zeldzame scenes waar ik me na een uurtje nog een voorstelling van maken kan - in het vierde gesprek, als onze held (van het vierde segment) met zijn moeder aan het bellen is bijvoorbeeld. Tussendoor is het vooral langdradig. Krijgen we wel veel van China door te zien, maar wellicht was het toch wel een idee geweest om een (of zelfs twee) segmenten minder in de film te vatten.

Wat wel mooi is is ook om de groeistuipen van China zo grafisch uitgespreid te zien worden. Het vliegveld in aanbouw, waar de verkeerstoren alweer van ellende uit elkaar lijkt te vallen terwijl de landingsbanen nog niet klaar zijn. Of de staalfabriek (denk ik aan de vorm even te herkennen) die in hergebruik is genomen als opslag van autowrakken. Kennelijk niet meer rendabel, of ergens een klein oopsje gemaakt.

Kortom, een mooi beeld van China - of tenminste dan toch een aspect er van. Ik kan echt geen begin van kennis van dit onderwerp pretenderen, dus ook niet inschatten of dit een gemiddeld of een extreem beeld van China is. Over aan de experts.

Ongeveer even teleurstellend als waar ik al bang voor was.

Zonder Clooney en Roberts was het misschien nog een leuke film geworden, maar hun personages zijn onleuk, en ze spelen ook niet heel goed. Enorm contrast tegenover de jeugd - Dever en Bouttier, die er wel iets van willen maken, niet alleen maar de hele tijd egocentrisch zaniken, en eigenlijk veel leuker zijn. Het optreden van de overentitled ouwe zakken geeft je een enorme plaatsvervangende schaamte - want dat is wel natuurlijk precies hoe onze voorouders zich op Bali gedragen hebben. Prop je smoel vol met het vreten terwijl de inboorlingen eer proberen te doen aan een duizenden jaren oude beschaving.

Zo ook de film. Respectloos gedoe zonder nuance, onleuk gedoe van een stel over het paard getilde etterbakken, en bloopers tijdens de credits. Ere wie ere toekomt.

Hipster toekomstbeeldsprookje.

De film doet me qua sfeer nogal denken aan IO (2019). Een millennial meiske dat met een heleboel erg ingewikkelde vadercomplexen bezig is in een apocalyptische omgeving. Toch zijn er ook verschillen, vooral in de beeldstijl die in Tides zorgvuldig de modderige kleur van de klei volgt.

Arnezeder is prima in haar hoofdrol, en krijgt genoeg tegenspel van de rest van de cast. Het tempo is wel weer erg traag - kennelijk hoort dat bij het genre. De apocalyps komt, maar niet al te vlotjes - de tijd van nu ligt achter ons.

Een integer en ingetogen verhaal waarin toch een heleboel langskomt - verdriet, verlies, rebellie, kameraadschap, liefde, familie en ook hoop. Erg sterk verteld, mooi gefilmd en vooral ook erg goed gespeeld - als we de wat zwakkere bijrollen van de irritante tante en oom even over het hoofd zien. Willa Holland is zonder enige twijfel de dragende kracht in het verhaal, en doet dat heel mooi - ze heeft een heel mooi meisje om te spelen, en zet haar overtuigend neer, zonder drama of neppe emoties nodig te hebben.

Ondanks dat de problematiek waar Davey mee rondloopt grotendeels volwassen is is het toch min of meer een jeugdfilm, wel met een erg droevige achtergrond maar ook met een heleboel hoop er in. Het drama overheerst nooit echt, daar wordt het verhaal te vlot en vluchtig voor verteld. Het verhaal is overigens verfilmd van het boek met dezelfde titel - van Judy Blume, de moeder van de regisseur. Het boek wordt daarbij behoorlijk goed gevolgd - en da's wel een bewijs van de kracht van het verhaal, en daardoor wellicht dat de integriteit waarmee ik begon zo duidelijk overkomt.

Tatanka Means, dat wil zeggen Wolf, speelt hier samen met zijn vader Russell Means - die tijdens de opnames al ziek was en niet lang daarna overleed. Ook daarin vind je de integriteit terug.

Beetje te braaf.

Op zich zit het idee goed in elkaar, maar de uitwerking heeft wat teveel last van dat er in dit genre al veel te veel films zijn die lomper, erger en gewelddadiger zijn. Dan krijg je snel dat dat wat tegenvalt.

Toch is het niet echt een slechte film, de acteurs zijn goed genoeg en Kaya Scodelario voldoet prima voor de rol die ze hier neerzet - hoewel ze ook wel beter kan. De beelden zijn ook prima, en het verhaal heeft ook wel weer wat leuke ideetjes in zich. Hoewel een van de betere dan misschien vooral bedoeld is om Kaya in dat mooie rode jasje te krijgen, het werkte wel vond ik. En hoe dat met die pijl zat, tja, je moet wel een beetje op blijven letten.

Best wel een ok filmpje.

De beelden zijn mooi en fijn scherp en contrastrijk - een goede keuze tegenover de vaak wat arty-farty overkomende mode van tegenwoordig waarbij de techniek bewust niet gebruikt of vermoerd wordt. Het werkt voor mij zo prima, je wordt er meer door in de actie gezogen nog. Het verhaal wordt ook prettig spannend gehouden, met meteen aan het begin al wat hype over de status van de Tiger tank.

Wel echt zo'n film waar je achteraf niet al te goed over moet nadenken, want dan gaat er toch wel wat rammelen, en een vergelijking met Heart of Darkness cq Apocalypse Now gaat me echt te ver - dan kan je die vergelijking wel op elke reis gaan toepassen, en ook als je naar de supermarkt gaat. Toch, het blijft tot het laatst spannend zonder inkakmomenten of missers, en zo vaak lukt dat niet.

Spannend.

Clint halverwege de Dirty Harry periode, maar als een heel andere smeris en een heel ander persoon. Waaruit je dan kan opmaken dat hij wel degelijk een goeie acteur is. Deze film is wellicht wat onderschat, want het verhaal zit degelijk in elkaar, de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd tot de haast bloedstollende ontknoping. Knap stukkie werk wel, vind ik, hoewel er qua cinematografie wel wat op af te dingen valt misschien, en de production values ook een beetje de zeitgeist laten zien.

Who died and made him boss?

Het 17e werkje van regisseur Timothy Woodward Jr, die over 16 daarvan een gemiddelde score van 1.98 haalt (de 17e film heeft nog geen stemmen gekregen). Met als beste score ooit 2.83, en een totaal aantal stemmen van 223.

Dat telt op naar iemand die wellicht beter zijn monsterboekje kan gaan halen en zijn geluk beproeven als stoker op de wilde vaart (met enige dank aan een van mijn professoren vroeger, die dat wel eens zei als een van ons een niet al te slimme vraag stelde). Ook deze film is weer een fraai voorbeeld van hoe het beslist niet moet.

Een onwaarschijnlijk en volstrekt oninteressant plot over een afgezaagd gegeven, met oninteressante acteurs die geen vonk over weten te brengen. Verteld in een warrige structuur waar je meteen al de draad van kwijt bent - en het boeit ook eigenlijk niet, want geen van de karakters is in de verte interessant genoeg dat je je gaat afvragen hoe dat dan afloopt. De eerste vagelijks interessante actiescene is ook na 80 minuten al, maar ja, dat maakt dan niet echt meer uit, want dan lig je met een beetje geluk allang te snurken.

Laat maar, er zijn betere films.

Fijn filmpje.

Goed om ook weer eens herinnerd te worden aan het Requiem van Mozart - een van de weinige stukken van zijn hand die ik verdraag, en wellicht omdat ik daar zelf ooit in meegezongen heb. Geniale film ook, Amadeus, trouwens, maar daar gaat het nu niet over.

Het meiske Katarina komt in een concertzaal terecht, maar heeft ondanks haar tokkiemilieu nooit geleerd dat er assholes zijn - of dat dirigenten de grootste assholes ooit zijn. Even een harde leerschool, maar ze komt er wel bovenop, met wat dank aan Kierkegaard bereik je toch je doel. In Zweden kan dat, daar hebben ze dat gezegde over dubbeltjes en kwartjes niet.

Ernstig fijn gespeeld door Vikander, vanzelf, want ook daar gaat de film om - zonder haar was het niet hetzelfde geworden. En wat mooi ook dat ze van dit al hoge niveau nog zoveel verder gegroeid is in een hele serie karakterrollen, waarvan de laatste net in de serie Irma Vep. Knap, en wat een knappe meid ook.

Mijn Zweeds is overigens niet zo goed, maar ik denk de originele titel beter te vertalen als 'totdat het mooi is', kan iemand daar een licht over laten schijnen?

Een jeugdfilm.

Het verhaal is onmiskenbaar Carry Slee, vlot en spannend, maar deze verfilming is toch wat erg dun en slordigjes. Het enthousiasme van de cast - ik noem het maar geen acteurs - maakt dan nog wel wat goed, maar niet genoeg om over het gestuntel en het rammelende plot heen te willen kijken. Bo Maerten doet het nog niet zo heel slecht, maar eigenlijk is Katja Herben de enige die de titel actrice waard is. Jammer dat zij maar een half minuutje in beeld is.

Leuk voor op een woensdagmiddag op de tv, meer moet je er niet van verwachten.

Welkom bij het Nieuwe Kalifaat.

De film laat een vrijwel perfecte scheiding zien tussen geluk en plezier, en het leven onder IS. Even duidelijk is de scheiding tussen vrijheid en het leven onder IS - de sharia betekent vooral het opleggen van de wil van de IS-elite aan hun slachtoffers, waarbij vooral het eigenbelang van die IS-elite de hoofdrol speelt.

Niets nieuws onder de zon, dus, eigenlijk. Tenslotte heeft elke staatsvorm vooral in zich dat de in-crowd de massa onderdrukt - of we dat nu sharia, IS, of democratie noemen. Maar er is wel een duidelijk verschil in de manier waarop dat naargeestige gegeven verhuld wordt. In de westerse samenleving zijn we er aan gewend dat dat goed verborgen blijft, en een schandaal oplevert als het zichtbaar wordt. En de onderdrukking beperkt zich meestal tot economische pesterij - en dat is al wel een schril genoeg contrast.

Goed - de film, daarin wordt de aanklacht misschien wat veel met de fluwelen handschoen gepoezevoet. Aan de andere kant, IS doet zelf al moeite genoeg om duidelijk te maken dat ze zichzelf buiten de menselijkheid en het geloof plaatsen, en wat kan je daar dan nog aan toevoegen. Verbazingwekkend eigenlijk dat de slachtoffers niet veel hardhandiger in verzet komen, maar da's aan de andere kant ook wel de gemene deler van alle overheersingen.

Ohja, terug naar de film. Perfect schitterende beelden en mooi gespeeld, het verhaal had wat minder op het sentiment mogen spelen van mij en wat harder mogen zijn. En ik had echt, echt, echt liever een happy end willen zien - maar niet alleen van de film.

Welke film is de juiste om te herzien om het overlijden van Sean Connery mee te herdenken. Ik kwam op deze uit - omdat Dr. No me nooit zo gelegen heeft, en omdat Highlander te afgezaagd is. En Zardoz, wat zal ik daar over zeggen - dat komt nog wel.

In dit magistrale gedoetje van Gilliam heeft Connery eigenlijk maar een klein rolletje. Maar wel een van de leukste. En dat zegt al wat, want Gilliam laat hier wel heel duidelijk zien hoever hij boven de vaak toch wat flauwe humor van Monty Python uitstijgt - en zelfs al toen dat nog een ding was. Een voorbode van de latere genialiteit, wellicht, is dit een vingeroefening of zijn de latere films herhaling van dit geniaal maffe epos. Ik kom er niet direct uit, maar een van de mijmeringen die me bijblijft is dat het toch duidelijk niet van CGI hoeft af te hangen.

Maar weer even terug naar Connery, want daar is het me om te doen vanavond. Een dikke knipoog, waarmee hij uit beeld verdwijnt - en dat is zoals ik heb het liefste mocht zien altijd. Jammer dat het nu een echt vaarwel moet zijn, al was dat in de geest al wat langer. Vind ik dit zijn mooiste rol ooit - nee, dan moet ik bekennen dat dat toch echt Kapitein Marko Ramius is. Nog steeds.

Leuk.

Klein filmpje, onbekende acteurs en een haast claustrofobisch klein gebied waar het geheel zich afspeelt. Maar de onbekende acteurs doen het best goed, van de kleine set wordt prima gebruik gemaakt, het verhaal is origineel en spannend - al blijft het net iets te lang in het basisgegeven hangen. En of ik het einde nou zo heel sterk vind... maar een idee over hoe het dan beter had gemoeten heb ik ook niet direct.

Qua cinematografie beviel het me ook allemaal best, mooie frisse beelden en goed gebruik gemaakt van de voyeuristische doorkijk van bij de buurman. En een mooie tijdmachine.

Leuke variant op het toch wat brave genre van de romantische zwijmelfilm.

Wat daar een hoop bij helpt natuurlijk is dat de beelden best gelikt zijn, en Bana en McAdams een aardig koppel zijn. Vooral de mooie glimlach van McAdams doet daar nog eens een hoop extra goeds aan.

Toch had er wel wat meer spannends in het script mogen worden toegelaten. We zien bijvoorbeeld vrij weinig van hoe Henry overal aan nieuwe kleren komt, terwijl dat toch echt niet zo makkelijk kan gaan. En iemand die bij klaar daglicht zomaar verdwijnt trekt ook wel wat aandacht, zou je denken. En er komen maar een paar voorvallen langs die een extra stukje drama aan het geheel geven, Henry die zijn dochter tegenkomt terwijl hij nog niet wist dat hij ooit vader zou worden, en Clare's zwangerschap vlak nadat Henry z'n operatie gehad heeft.

Daar had wel wat meer gebruik van gemaakt mogen worden. Maar allez, ook zo is het een aardige film. En de altijd charmante tekst van de Joy Division, als eerste dansmuziekje op de bruiloft liet mij wel weer even lachen. Maar dat ligt misschien aan mij...

Enerzijds is het best een prettige documentaire met wat wetenswaardigheidjes over de diverse rollen die Ford ooit gespeeld heeft - inclusief de beroemde scene in Raiders of the Lost Ark. Maar aan de andere kant ook we schaamteloze propaganda voor het nieuwste deeltje van die serie. Wellicht hadden ze de energie beter in die film kunnen steken in plaats van dit geval. Zoals het aloude gezegde beweert, goede films behoeven geen documentaire.

Normal is for normal people!

Een erg fijn filmpje. De humor valt erg goed bij mij - met alle maffe gedoe er op en er aan. De timing is gewoon goed, en de combinatie van de deadpan delivery van Timmy en zijn tegenspelers - niet in het minst zijn beer natuurlijk - werkt erg goed. En zat diepere lagen in het verhaal om het voor volwassenen en psychologen ook interessant te houden. Of dat bij de ‘echte’ doelgroep allemaal wel goed aankomt betwijfel ik even, maar ik kan er goed om lachen. In dat opzicht misschien een afwijking van de boeken, die me na een paar bladzijden in de preview wat minder toegankelijk lijken voor mijn, ahem, ‘groep’. Er zijn overigens 8 boeken in de serie, dus voldoende stof voor een mooie serie vervolgen - die er van mij allemaal graag komen mogen eigenlijk, al lijkt dat gezien hoe het deze film vergaat niet zo waarschijnlijk.

Fegley is prima als de ietwat halfgare maar stiekem ook af en toe heel herkenbare Timmy - hij worstelt met precies dezelfde onzekerheden en problemen als iedereen, alleen wat openlijker en wat misschien wat absurder, en een tikkeltje overdreven. Hij heeft een serie grappige kinders als zijn vriendjes en vriendinnetjes, al heeft hij dat zelf misschien niet zo goed in de gaten. Wel een heleboel leuke bijrollen. En ook de volwassen bijrollen zijn leuk - Wallace Shawn, die loopt ook al een tijdje mee sinds The Princess Bride, en Ophelia Lovibond als moeder - wat een naam, overigens, maar wel een schattig koppie.

Maar het mooiste is natuurlijk de denkbeeldige ijsbeer. Zo een wil ik ook. Want waarom zou je zonodig normaal willen zijn, bah. Normale mensen zijn maar saai. Super knap gedaan met de CGI trouwens, af en toe denk je gewoon dat het een echte beer is.

Dag van de Oekraïense Cinema, #3

Ter ere van 13 September, de dag van de Oekraïense Cinema kwam de Kiev Independent vorige week met een lijstje films. Deze dus op nummer 3.

Naar een boek uit 1911 door Mykhailo Kotsiubinsky, die in de Hutsul regio was geweest en daar kennelijk genoeg van onder de indruk was om deze variant van het aloude Romeo- en Julia-verhaal op te tekenen. Kennelijk niet ver van zijn gebruikelijke onderwerp, als je zijn Wikipedia bio geloven mag. Super interessant om te zien hoe het leven in de Hutsul was - alleen haal ik er niet heel duidelijk uit of dat ten tijde van Kotsiubinsky's bezoek was, of dat het verhaal vroeger speelde. Wellicht maakt het ook niet zo veel uit, de beelden zijn sowieso prachtig en ergens halverwege herkenbaar-maar-anders en volstrekt vervreemdend.

Wat vooral in het begin opvalt is hoe sprekend - maar niet precies verzadigd - de kleuren zijn. Lijkt me dan geen kwestie van simpelweg een wat kleurige emulsie als Kodachrome of Velvia, en het is ook net wat anders dan de niet helemaal kloppende kleuren van de jaren-50. Ik denk daar dan toch een bewuste artistieke keuze in te zien, en af en toe levert het erg fraai beeld op waar we met alle color grading van nu maar nauwelijks in de buurt komen.

Even opvallend is het gebruik van verlichting en deels komt de kleurstelling denkelijk ook daardoor. Meestal vrij subtiel, maar soms ook echt heel lomp, je ziet af en toe gewoon duidelijk dat er een mega schijnwerper recht in het smoel van de acteur staat. Als het wat beheerster en consequenter geweest was had ik het zonder meer geniaal genoemd, maar daar is het net wat te slordig voor. Wellicht moeten we Parajanov daar het voordeel van de twijfel meegeven, kennelijk werd hij door het toenmalige politbureau op zijn vingers gekeken qua budget. Ja, dit was dus een staatsfilm, geproduceerd door de Dovzhenko Film Studios - in 1957 vernoemd naar de regisseur van de film van gisteren dus. Zo ongeveer de enige film in de Oekraïense taal uit die hele periode ook, en ook in dat opzicht dus heel bijzonder.

Het verhaal viel me wat tegen - het is op zich wat simpel en wordt eigenlijk ook niet heel erg vlot en vloeiend verteld, laat staan dat je het meeslepend of spannend kan noemen. Wat het vooral tot een wat lange en vermoeiende zit maakt is de soundtrack die soms echt enorm irritant is. Overweldigend aanwezig, waarbij ik ietwat moest denken aan die absurde Japanse film over de kamikazes A Kessen Kokutai (1974) - met ondertitels boven, onder en midden in beeld om alle aspecten maar goed uit te leggen. Zo is het geluid in deze film: de enorm aanwezige zangmuziek, met dan daar doorheen de stem van de hoofdpersoon, en daarbovenop nog de vertelstem. Een babylonisch gekrakeel van jewelste, en voor mij vooral enorm storend, te overweldigend..

Als ik het optel, het is beslist een enorm indrukwekkende en interessante film, en ook een heel bijzondere. Maar of een woord als 'goed' er bij past is toch wat heel anders. Ik zou wel graag eens in die regio gaan rondkijken, dat beslist wel.

Goeie sfeer, mooi langzaam uitgewerkt en prettig gefilmd - mooie shots, hoewel er ook wel een aantal waren die ik oerlelijk vond. Helaas komt het verhaal maar erg langzaam tot uiting, en daardoor wordt de film wel slaapverwekkend langdradig, ik kon m'n aandacht er met geen mogelijkheid bijhouden. Het boek heb ik geloof ik heel lang geleden ook wel gelezen, en dat vond ik ook als saai als ik het me goed herinner.

Veel goede acteurs, maar wat eruit komt is niet heel bijzonder vond ik.

Absurd rare film.

Erg gestileerd, niet alleen in de maniertjes van de acteurs maar ook in het visuele gedoe. Net teveel overdreven daarin, de truc met de bloedende neus van Huppert is daar een mooi voorbeeld van - een keer was genoeg geweest, maar Bozon kan het niet laten om dat te herhalen. Fout, echt teveel. Het verhaal is overduidelijk bijzaak, en dat maakt het wat moeilijk om bij gebrek aan echt aantrekkelijke visuele zaken in de film te blijven.

Aardig experiment daarmee, maar niet echt gelukt.

Grappig en charmant, leuk tussendoortje. Goed gespeeld. Verhaal is wel een beetje simpel.

Grootste probleem van deze film is het verhaal. Veel te warrig, te versnipperd, onduidelijke lijn, teveel literaire pretenties. Jammer - want verder is het best goed gedaan, mooi gefilmd met af en toe erg mooie plaatjes, en goed gespeeld.

Titane heeft een stalen plaat in haar kop. Nouja, wellicht is die inderdaad van titanium in plaats van gewoon chirurgisch staal. Who cares. Maar dat er in haar hoofd een schroefje of wat los zit blijkt allengs, en de feestgangers gaan als witjes. Waarom, en welke beeldspraak daarmee precies bedoeld wordt is me niet geheel duidelijk, en het geheel in dit deel van de film is nogal gratuit.

Wat daarna komt, dat resoneert beter. De pompier, die de rol van vader op zich neemt, maar dan niet zoals een gewone vader, maar zo een die daadwerkelijk echt, volstrekt onvoorwaardelijk liefheeft. Zo een die er altijd voor zijn kinderen is. Zo een die zijn zoon helpt te bevallen.

Als de film bedoeld was om een ode aan de pompiers te brengen, dan is dat voor mij toch wonderwel geslaagd. En volkomen terecht ook, al is de vertelling wat in het absurde. Een glansrol voor Lindon, die de onbezongen held van het verhaal mag zijn. Knap werk, en dat zeg ik niet zomaar, er zijn toch een paar scenes die echt een erg goede acteur vragen. Al vraag ik me even af of dat daadwerkelijk de bedoeling was, een eerbetoon aan alle pompiers.

Als geheel vind ik de film wel volstrekt onevenwichtig en onvolwassen, dat mocht wellicht al duidelijk zijn. Zelfs in de twee te onderscheiden delen ratelt het van de symboliek die nergens op lijkt te trekken, of wellicht alleen als doel heeft om te shockeren. Tsja, dat is eerder en beter gedaan, en nooit heel succesvol in mijn ogen. Eigenlijk alleen de rol van Lindon die het totaal de moeite maakt.

Maar het moet ook niet altijd een gewone film zijn, en in dat opzicht slaagt Titane wonderwel.

De enige die het nog een beetje doorheeft is die kapitein van de duikboot, die met een onzalige glans in z'n ogen roept 'let's get this cigar smokin'

Voor de rest is het echt te stom voor woorden. Waardeloos gepruts. Met iets meer moeite had het nog vermakelijk kunnen zijn door de slechtheid, maar zelfs dat haal de film niet.

0.5, en elke punt daarvan meer dan waard.

Indertijd in de bios gezien. Dat was wel een aparte ervaring.

Op zich heb ik het wel met dit soort anachronistische Shakespeare-bedoening. Mooie teksten, mooie decors - al kloppen ze niet met de tijd van de Bard of Titus Andronicus, het zet het verhaal wel kracht bij. Alan Cumming in zijn nogal nazistisch aandoende lange jas, bijvoorbeeld.

Het verhaal is wel wat aan de hardhandige - en af en toe potsierlijke - kant. Wellicht daardoor dat dit een van Shakespeare's minder bekende werken is. De ene wraak volgt de andere met enorm tempo op - zeker in het begin even goed op blijven letten, anders zie je alleen nog een zinloze slachtpartij in het hele verhaal. En op zich is het dat natuurlijk ook.

Wat wel vaker gebeurt bij dit soort Shakespeare producties is dat de hele cast en crew op een soort hoger plan komt, boven zichzelf uit lijkt te stijgen. Ook hier vooral perfecte acteerprestaties en mooie beelden daarvan. Van Anthony Hopkins verwacht iedereen dat natuurlijk ook, maar de rest doet nauwelijks voor hem onder in deze film. Toch iets te maken met de eer om zo'n rol te mogen spelen, denk ik.

Al met al misschien niet precies een leuke film, maar wel een erg interessante. Filmhistorie.

Het begin is prettig vlot en de spanning wordt goed opgebouwd voor een film in dit genre - toch nogal uitgemolken. Saaiheid wordt daarnaast ook ietwat vermeden door een ongekend hoge bodycount. Misschien niet het meest geloofwaardige plot ooit, maar ook dat past bij dit soort film. Woodley is redelijk in haar rol, en een goede mix met Mendelsohn.

Jammer wel dat het einde zo ongekend zwak is. Te gemakzuchtig, te laf.