Opinions

Ik ben opgegroeid met het verhaal van IJe Wijkstra - toen ik een jaar of zeven was op vakantie lag het boek in het pensionnetje waar we met de hele familie een weekje vakantie vierden op de Veluwe, en een paar jaar later verhuisden we naar het dorp vlakbij waar het zich afspeelde - ongerelateerd overigens, of voor zover ik weet dan toch. Mijn broer woont nu op een paar minuten lopen afstand van de plaats van handeling - ik op een halve tank benzine. En dat laatste is wellicht wel gerelateerd.

De afstand tot de beschaving kon welhaast niet groter zijn dan precies op dit stukje aarde. Het is nog niet heel lang geleden dat je hier de turfstekerij en de gedwongen winkelnering nog had, dat de mensen de lange winter lang geen werk hadden en uit bedelen of stelen moesten om aan eten te komen - zonder enige overdrijving, er leven nog mensen die dat meegemaakt hebben. Maar ook de boeren hadden het niet heel breed - bij een van mijn schoolvriendjes thuis was de vloer in de woonkamer van de boerderij nog van aangestampte aarde, begin jaren 80. Hier ligt de oorsprong van de arbeidersbeweging, van het socialisme en van de PvdA met dank aan Domela Nieuwenhuis. Onlosmakelijk verbonden met het streng gereformeerde geloof, repressie van alles wat niet in dat geloof paste, en een afkeer van alles wat onbekend was - en dat is dus zo ongeveer alles. En zo gaat het nog steeds, want veranderingen gaan in deze streek bepaald langzamer dan dat verf droogt of een pan water aan de kook komt.

En in die omgeving speelt dus het verhaal van Wijkstra. Goedbeschouwd gewoon een kwalijke miskleun van politie en justitie, gecombineerd met wat plaatselijk onbegrip voor een zwevend buitenbeentje, maar dat is opgespeeld tot nationaal drama. Dat is wellicht een van de weinige dingen die de film goed doet - Wijkstra neerzetten als een slachtoffer van de omstandigheden, iemand die eerder hulp nodig had van zijn omgeving dan de harde hand van justitie. Maar daar houdt het met de lof voor de film dan ook wel mee op, want de production values zijn, fff hoe zeg ik dat - ‘heel goed voor de regio’. En de acteurs ook, en er zelfs verzuimd om ook maar te proberen de juiste tongval te treffen - terwijl dat toch zo’n essentiele rol speelt in dit stukje turfdrama. Wijkstra is tenslotte in ziel en gedachten zo ongeveer hét stereotype voorbeeld van de Woudfries, zijn verhaal is vervlochten in de streek.

Even triest als de acteurs en hun dictie is het wel met de regie, de cameravoering en de editing. Terwijl er toch best lang vóór deze film al talloze meesterwerken van, van, neem een Bunuel waren geproduceerd, en zelfs in Nederland was er toen allang een Frans Weisz of een Paul Verhoeven. Maar die waren nog niet in de plaatselijke bioscoop of in de Lawei vertoond, vanzelf - daar was het publiek tenslotte ook nog niet klaar voor. Wel grutsk dat zo’n wereldberoemde acteur als Rutger Hauer ietsje verderop woonde en zijn boodschappen bij de super kwam doen, maar niet open voor zijn werk. En wie er wel iets van gezien had begreep er evenveel van als Wijkstra van de boeken die hij las - te ver verwijderd van de inhoud om er iets van te kunnen maken, en daarin vergelijkbaar met het gebazel van de wappies en complotbedenkers van nu.

Maar waar het met de film dan wel erg echt kwalijk wordt is dat er op de hoes van de dvd dan zo’n nepperig zegel met de tekst ‘Hollands Glorie’ zit - met Holland heeft dit vanzelf uberhaupt al helemaal niets te maken, en met de glorie ook niet. Het is het normbesef van iemand die denkt dat er in de Lawei iets met cultuur te doen is, als een schilder die denkt een mooi werkje te hebben opgeleverd met het witten van een plafonnetje zonder enig besef dat er een Sixtijnse Kapel bestaat. Het onderschrijft de stelling dat Friesland een jaartje of honderd achterloopt op de beschaving. Het toonbeeld van een volstrekt gebrek aan inzicht, overzicht en zelfreflectie, gecombineerd met een opgeblazen gevoel van entitlement en een ongezonde hoeveelheid nationalisme.

Ik zou zeggen, draai dit maar weer eens een paar weekjes in de Lawei. Mooi hoor. Maar laat de rest van de wereld vrij in de objectieve constatering dat dit gewoon in alle opzichten een heel, heel erg slechte film is.

Hmm.

Met Tekken heeft dit eigenlijk maar erg weinig te maken. Narratief heeft de film ook hoegenaamd niets te brengen, en tussen de vechtscenes zit veel te veel ruimte om het daarom de moeite te maken. Heel slecht zijn de acteurs eigenlijk niet, en het beeld is ook prima in orde - aan de crew ligt het dus kennelijk niet. Geen goed plan voor de film gemaakt, of niet goed uitgewerkt.

Wat een verbijsterend verhaal.

Niet dat ik het dan een heel goeie film vind - zo vanaf de helft wordt het me een beetje teveel, tsja, gespeeld, gekunsteld. Maar ja hoe vertel je zo'n verhaal, dat is nog niet zo vanzelfsprekend. Duidelijk wel dat de makers naar een paar erg sterke documentaires hebben gekeken als voorbeeld - de stijl van vertellen deed me nogal denken aan Touching the Void (2003), maar dan zonder de luchtigheid die daar in zit. En ja, de wat erg overdreven grauwe achtergrond gaat ook wel wat irriteren - ook dat is me net iets te gekunsteld.

Grotendeels geniaal mooi gebracht door de beide broers. Naar het einde toe ook daarbij hier en daar wat twijfelachtig, maar ja, je zal het maar te doen krijgen. Alle respect.

Shakespeare.

Vertaald naar een andere setting - nu eens niet, zoals zovaak al, vertaald naar de moderne tijd, maar naar een soort magische omgeving waar vooral het visuele een grote rol speelt. De combinatie met de tekst werkt voor mij wel, maar is ook een van de oorzaken van de kritiek die er op de film geuit is - te weinig vernieuwing in vormgeving en cinematografie, te weinig consistentie in de regie. Ik heb er geen moeite mee - je kan ook teveel vernieuwing willen, en de hoofdzaak is dat beeld en spel elkaar aanvullen. En dat vind ik best goed gelukt.

De cast is geweldig - en zoals haast altijd met Shakespeare - ook met overduidelijk plezier en veel inzet hun best aan het doen. Alleen daarom al een leuke film om naar te kijken.

In het vierluik Souvernirs d'Enfance - de jeugd van de schrijver Marcel Pagnol in vier autobiografische delen - is dit het derde, na La Gloire de mon Père, Le Château de ma Mère, en nog gevolgd door het postume Le Temps des Amours - waarvan die laatste in het Frans ook wel met de wat omineuze titel 'Souvenirs d'Enfance inachevé IV' wordt betiteld.

Wie overlap ziet met de twee films van Yves Robert heeft goed opgelet, zowel in vorm, beeld als stijl lijkt het allemaal sprekend. Het narratief is misschien op inhoud anders, maar het enige echte onderscheid is dat de hoofdpersoon weer een halfjaartje ouder is - als dat al opvalt. Barratier zal ook beslist naar de eerdere films en naar het werk van Pagnol zelf gekeken hebben, dat is nauwelijks te vermijden. Sowieso is er ook eigenlijk helemaal geen sprake van creatieve vrijheid - met Pagnol wordt niet gespot in Frankrijk.

Niettemin, hoe cliche ook, voldoet de film perfect in zo ongeveer het enige wat echt verplicht is - het opwekken van die speciale Pagnolnostalgie die je de geur van romarin laat zien, het paars van de lavendel laat ruiken, de krekels laat voelen, de warmte van een onbezorgde en onbezonnen jeugd laat vieren. Alsof je zelf voor de vakantie ineens in de zonovergoten Provence bent, midden in de lange, koude en natte winter.

Simpel supervoorspelbaar feelgoodfilmpje. Weinig bijzonders aan, maar wel met de juiste warmte en de af en toe perfecte uitstraling van Alice Krige, die een leuk klein bijrolletje mag spelen. En da's dan ook wel zo'n beetje de enige reden om deze film te onthouden, de rest is nogal erg dertien in een dozijn.

Depressief en naargeestig verhaal dat ontoegankelijk blijft omdat de emoties van de twee hoofdrollen zo ver van het normale af staan dat ik er met de beste wil eigenlijk geen moer meer van begrijpen kan.

Het samenspel van Lori en Eric is best knap uitgewerkt, het wordt echt spannend daardoor. Of dat nou een positief punt is voor de film weet ik eigenlijk niet, het blijft een echt naar verhaal. Zeker wel knap gespeeld van die twee - zowel de overduidelijk psychopatisch overkomende trekjes van Foster als de wat minder overduidelijk niet sporende Sophie Traub, die eigenlijk daardoor nog meer in de subtiliteit op de grens van onzekere tiener en totaal ontspoord zit. Erg knap.

En dan dat sommigen het einde zien aankomen. Knap hoor. Ik niet. Maarja, ik snap dan wel weer waarom Maria zo plotseling verdwijnt. Zij was natuurlijk vanaf het begin lokaas en zat volledig in het plot. Eric snapt als dat uitkomt maar al te goed dat hij geen kans meer maakt om haar rustig en op z'n gemakkie te killen, dus verliest hij alle aandacht voor haar. Iets anders was hij niet van plan met Maria - vandaar ook dat ontwijkende gedoe tegenover Lori; hij ziet Maria niet als vriendin of wat daar dan ook maar in de verte op lijkt. Lori weet tegen de tijd van de 'ontmaskering' allang hoe de vork in de steel zit. En Maria zelf wordt vanzelf door de politie meegenomen.

Origineel is altijd leuk.

Als het tenminste ergens op slaat, en daar heb ik in deze film dan toch wel echt moeite mee. Ja, het verhaal is ingewikkeld, en nee, niets er aan nodigt me uit om er ook maar enige moeite voor te doen om er in te duiken - er is al fake news genoeg in de krant te lezen, voor mijn vermaak hoef ik niet nog meer. En dan helemaal al als halverwege de spelregeltjes van de absurde bedoening ook voor het gemak nog eens opgerekt worden. Dan kan je net zo goed iets over dromen gaan filmen. Ohja, dat had Nolan al gedaan.

Verder is het allemaal wel ok, eigenlijk. Er zijn een paar serieus mooi gefilmde en bedachte scenes - het vliegtuig met de staven goud, om maar even een voorbeeld te noemen. En de acteurs zijn ook best leuk bezig, en een leuk soundtrackje om je oren een beetje bezig te houden. Prima film, er zou alleen een behoorlijk verhaal in gemoeten hebben.

Had ooit, heeeel lang geleden de vhs van deze gekocht. Maar voordat ik 'm kijken kon ging de videorecorder kapot. Paar jaar later wel een nieuwe gekocht, maar die werd - samen met de tv - gejat, alweer voordat ik aan deze band toegekomen was. En zo blijft dit dus eeuwig 'die film die ik nog niet gezien heb'. En heb ik dus de dvd al meer dan een keer gekocht...

Want van de film zelf onthou ik niet zo heel veel, het verhaal is toch echt nogal aan de slome kant en mist de actie en de spannende intrige teveel om je echt bij te blijven. En waar nou eigenlijk die vriendschap tussen Mel en Kurt op gebaseerd is komt toch ook niet zo erg goed over. Net zo min als waarom het dan ineens dik koek en ei is met Michelle. Wel hoe ontzettend jong ze hier allemaal nog zijn. Ai, daar ben ik zelf toch ook alweer zo'n vijfentwintig jaar ouder.

Raul Julia speelt inderdaad een mooie rol. De anderen, mwah, zouden me niet echt opvallen door deze film. Hoewel, Michelle is toch wel een echt mooie meid.

Nogal moeizaam vader-en-dochter misdaadfilmpje. Waarbij voor mij eigenlijk de relatie tussen Vaughn en Steinfeld nog het minst storend was, de geloofwaardigheid van de rest van het verhaal zit me veel meer dwars. Net als de gebruikelijke god-mode-achtige onkwetsbaarheid van onze hoofdpersoon die niet echt goed in dit type film past. En ook de wat bekende koppen in bijrolletjes lijken niet goed te snappen wat ze in deze film te zoeken hebben - met uitzondering van Jonathan Banks dan.

Visueel mooi, niet alleen door de aanwezigheid van Robbie - het hele kleurgebruik klopt gewoon mooi. De poster laat het ook al zien. Verder zitten er nog wel wat leuke elementen in ook, de koosnaam ‘Bottle Blonde’ is in ieder geval wel in m’n hoofd blijven hangen. Maar daar is alle positieve ook wel mee gezegd. Het verhaal, als daar al sprake van mag zijn, zwabbert een beetje doelloos heen en weer, en er is te weinig om het zonder af te kunnen. Spannend wordt het in ieder geval al helemaal niet, en de karakters worden ook niet bijster zinvol uitgediept. Style over substance, maar als de style wat te dun is blijft er erg weinig over.

Half/half.

De beelden zijn af en toe super mooi, de locaties in de woestijn ook. En Kinski natuurlijk. Maar daar staat dan tegenover dat de stunts veel te lang uitgemolken worden, dat Sheen strontvervelend is en het verhaal op niets trekt, en dat wat voor humor door moet gaan toch te vaak absoluut niet grappig is. De verkeerde balans tussen slapstick en inhoud wellicht - een wat meer serieus ingestoken thriller zou zomaar hebben kunnen werken. Nouja, niet met Sheen wellicht. Of als de humor wat slimmer opgezet zou zijn geweest.

Als ik dan bedenk wat er van de film zal blijven hangen, dan zijn dat vooral de beelden. En dat is dan ook precies wat me nog van de vorige keer - een jaar of twintig geleden - bij was gebleven. Sheen was ik wel wat vergeten, en de moeizame stunts ook. Dan hoop ik maar dat dat nu ook weer zo gaat.

Er zijn maar heel weinig films waar het tweede deel verder komt dan het zielloos uitmelken van het succes van het vorige deel. Dit is wel een van de betere voorbeelden dat het ook anders kan.

Wat meteen opvalt is dat het budget veel groter was dan van deel 1 - eigenlijk haast een lowbudgetfilm, in vergelijking. De actiescenes zijn dan ook opvallend groter, mooier, en spectaculairder. Maar wat misschien veel belangrijker is, het verhaal klopt eigenlijk gewoon erg goed als vervolg op het eerste deel, is er een logisch vervolg op. Waarbij evengoed de hand van Cameron erg goed te zien is - strakke beelden, mooie cinematografie in combinatie met de timing waarmee het verhaal gebracht wordt. Die twee-en-een-half uur vliegen gewoon voorbij.

Linda Hamilton - wat is ze mooi afgetraind - en Arnie zijn vanzelf van de partij, en zo mogelijk allebei nog gegroeid in hun rol. Waarbij Arnie voor een deel zijn robotmaniertjes kwijtgeraakt is en af en toe voor de komische noot moet zorgen, en het karakter van Sarah Connor wat uitgediept wordt en Hamilton veel meer te acteren heeft. Een erg mooie rol, wat een moordwijf zet ze hier neer - er schiet me zo even niet eens een nog meer overdreven stoere filmheldin te binnen.

Ook in dit deel nog wat lelijke synthesizerpiepjes, maar minder opvallend dan in deel 1 - en daartegenover dan weer Guns & Roses. En de effecten zijn een stuk beter - gelukkig is een redelijk deel van de actie nog echt, het getruc is vooral in de T-1000 te zien - een prettig sinistere Robert Patrick overigens, hoewel de grimmigheid van deel een nergens gehaald wordt. Daar zit toch veel te veel humor voor in de film, en dat is misschien wel het belangrijkste verschil - waar in deel een de sfeer ijzersterk was, gaat het nu toch meer om het spektakel en de humor. Inclusief de opvolger van de meest iconische filmuitspraak ooit - maar 'Hasta la Vista baby' heeft 'I'll be back' toch nooit helemaal doen vergeten.

Beter dan ik me herinnerde.

Het verhaal is eigenlijk niet zo slecht, het klopt nog steeds net wel genoeg om een behoorlijk vervolg te zijn - hoewel T-X wel een beetje, ahem, uit de lucht komt vallen. En Kristanna Loken krijgt dan ook net wat te weinig ruimte om daar iets van te maken - ofwel iets echt emotieloos robotachtigs zoals Arnie in deel 1, of iets sinisters als Robert Patrick in deel 2. Zit er nu een beetje teveel tussen in, en voor mij werkt het niet echt. Knappe meid, dat zeker, maar daar weet de film maar weinig gebruik van te maken anders dan haar in een leren outfit te laten rondrennen. Had toch meer mee gekund.

Nick Stahl is het ook net niet. In de handen van een betere regisseur zou er misschien iets meer van het begin terecht gekomen zijn - er iets zijn overgekomen van de emoties van de jonge John Connor die zijn toekomst al voor zich uitgestippeld ziet en zich daar machteloos en depressief bij voelt.

De actiescenes zijn allemaal een beetje teveel groter en beter, maar ze missen ook wel iets - en meest voor de hand liggend is dat wel de hand van Cameron. En de schietrobots aan het einde vond ik eerlijk gezegd oerlelijk.

Het einde is dan wel weer erg goed, voor een Amerikaanse film ook best verrassend, maar ook een mooi contrast in het hele tijdsgegeven - van de normale boel op straat naar het high tech centrum, en dan terug in de ouwe troep. En tussendoor nog even een deeltjesversneller, hoe kom je er op. Mostow mag dan niet op hetzelfde plan zitten als Cameron, hij snapt er toch wel wat van. Jammer dat dat er bij de eerdere actiescenes dan net wat minder uitkomt.

Geen slechte film, eigenlijk, het is dat de eerdere delen zoveel beter waren waarom deze dan toch wat minder aanvoelt.

Twee positieve punten: Emilia Clarke lijkt zowaar in de verte een beetje op Linda Hamilton (vond ik dan toch) en Arnie doet mee - en heeft zelfs een nieuwe snedige opmerking. Nice to see you. Vooral als hij die tegen de politieman uitspreekt is even de oude Terminator terug.

Verder is het te dun, te weinig, teveel herhaling - meer dan het uitmelken van het concept komt er niet echt uit. Irritant wel ook dat er wat rare onlogische dingen in het verhaal zitten, bijvoorbeeld rond de tijdmachine. En de muziek irriteerde me ook te vaak.

Een breuk met de opbouw van de eerdere delen, en een breuk met de styling - in plaats van de vormgeving uit de flashforwards van de eerste films over te nemen, ineens een heel andere look en feel voor de door Skynet overheerste wereld. Geen sterke keuze vind ik - deels omdat de styling niet erg origineel is, maar ook omdat ik het eigenlijk gewoon lelijk vind - hetzelfde heb ik met wel meer postapocalyptische films van de laatste jaar of tien. En als je dan ook nog deels dezelfde robots en spullen in terug ziet komen...

Bale en Worthington vind ik allebei nogal vlak overkomen, weinig ruimte voor uitdieping in het verhaal - ondanks dat dat best dun is. Bryce Dallas Howard is het ook al niet echt als Kate - had eigenlijk nauwelijks in de gaten wie ze speelde. En een paar haast cameo-achtige bijrolletjes voor Bonham Carter en een virtuele Arnie - potsierlijk haast, die actiescenes waar hij in optreedt, het kwam erg met de haren bijgesleept op me over.

Nouja nee, het zal mijn film wel niet zijn. Dat was het kennelijk indertijd ook al niet, want er was me ongeveer niks van bijgebleven.

Superfilm.

Ter gelegenheid van het nieuwste deel in de serie het eerste deel weer eens opgezocht - en hoewel ik nog wel wist dat het een goeie film was, verraste hij me toch nog. Sterker nog, ik zit nog wat te twijfelen welk deel ik nou eigenlijk beter vind - deel 1 of deel 2. Deel 1 heeft in ieder geval voor dat de focus veel nauwer is, en daardoor komt de grimmige sfeer veel beter door.

Arnie - toen nog niet zo heel bekend - is werkelijk geniaal als de Terminator. Alles aan zijn gedrag en mimiek straalt robot uit, tot en met zijn stem aan toe. Hij heeft misschien niet de naam om een heel goede acteur te zijn, maar laat hier wel degelijk wat zien. Ook Linda Hamilton is steengoed - ik las ergens terug dat Rosanna Arquette voor de rol in de running was, maar da's toch beter uitgepakt zo. En Michael Biehn krijgt nogal wat kritiek hier, maar doet het wat mij betreft prima.

De effecten worden ook vaak genoemd, maar zijn wat mij betreft nauwelijks achterhaald - en spelen eigenlijk ook niet zo'n heel grote rol, het verhaal is ijzersterk en wordt met een erg goeie timing gebracht - en het helpt ook nog eens dat de cameravoering het verhaal goed steunt. Da's toch wel de inbreng van James Cameron vooral denk ik, het kenmerkt al zijn films - zowel het sterke verhaal als de cameravoering samen, bedoel ik dan, en dit verhaal is natuurlijk wel echt onwaarschijnlijk goed gebleken. Wie kent tenslotte de Terminator niet. Een icoon.

Enige wat de film terug in de tijd plaatst is de big-hair kapsels en de muziek. De soundtrack ligt me nu echt niet meer, dertig jaar geleden zou ik dat mooi gevonden hebben denk ik.

For John.

Weinig woorden om vuil te maken aan dit zesde deel. Goed dat Linda Hamilton deze keer weer meedoet, en wat een mooie oudere vrouw is ze geworden. Gelukkig geen botox aan dat hoofd. En Arnie vanzelf.

Dat is dan wel het positieve nieuws. In het neutrale deel, nouja, Davis en Reyes zijn niet slecht of zo, maar de vraag overheerst toch ook wel een beetje wat ze nou precies komen doen in dit deel, en of ze niet net zo makkelijk door een van de al bestaande karakters gespeeld hadden kunnen worden. Op zich ben ik het er dan wel weer helemaal mee eens dat de redder van de toekomstige wereld bij gebrek aan John dan een latina is, daar niet van, maar de hybride-Terminator van Davis komt toch wel een beetje over als de Prius van de toekomst, alsof Arnie zelf gewoon geen zin meer had in zoveel screentime als er nodig was om de wereld te redden. Maar nog wel even de laatste scene, vanzelf. Nouja, het is hem gegund, daar niet van, maar de film wordt er niet beslist beter van, ondanks de meest tragische oneliner ooit I won't be back. Nouja , met de hoeveelheid bochten en knopen waar het script zich ondertussen in gewrongen heeft is niets uit te sluiten.

En dan the ugly. Luna trekt het gewoon niet als de sinistere slechte Terminator. Vergelijk hem met de evilness van Robert Patrick, en de weegschaal slaat niet eens uit. Sowieso al een enorme miskleun om op dezelfde transformatiemagie door te blijven hannesen, dezelfde ledemaat-wordt-mes gevechten. Verzin dan iets nieuws, als je tenminste van plan bent om een film te maken.

Kortom, nee, niet echt een fraai deel van de serie. Nogal meh, en de punten zijn eigenlijk alleen voor Arnie en Hamilton.

Een wat ongebruikelijke film, waarbij het label 'science fiction' nogal wat mensen op het verkeerde been zet. Psychologische thriller zou er misschien dichter bij liggen. Het gegeven is misschien niet volledig origineel, maar de visuele uitwerking dacht ik toch zeker wel. Behoorlijk goed gedaan ook, er wordt een mooie donkere sfeer neergezet en het trage tempo werkt best goed om de onderliggende vraagstelling in uit te werken. Wel hier en daar wat langdradig, ondanks dat de speelduur niet overdreven lang is - maar het hoeft ook niet altijd een actiespektakel te zijn. En verfrissend anders, daar scoort deze film hoog op.

Wellicht een van de belangrijkste boeken van de 20e eeuw.

En volkomen onterecht toch wat teveel vergeten geraakt. In ieder geval voor ons Hollanders is het nog ergens in de verte te vergoelijken dat dit stukje historie wat op de achtergrond geraakt is, ik hoop dan maar dat het voor Groot Brittannie iets beter gesteld is met het besef van de toch nogal recente geschiedenis. Waarmee dit meteen *de* film is van het jaar wat mij betreft - en niet alleen om het in herinnering brengen van een erg goed en erg belangrijk boek van een interessante schrijfster, maar natuurlijk ook om de geniaal goede manier waarop dat gebracht wordt.

Alicia Vikander heeft daar misschien een makkelijke rol aan. Maar aan de andere kant, een meer Britse rol is nauwelijks denkbaar - los van de naam dan al even - en dat daar dan een Zweedse voor gevraagd wordt is wel iets heel bijzonders, maar ze maakt het in alle opzichten waar, daar kan geen twijfel over zijn. Waarbij de natuurlijke ontwikkeling van het plot misschien wel een beetje helpt, maar toch - het helpt vooral om de kracht van het karakter van Brittain te onderbouwen, en Vikander doet dat ernstig goed - in alle diepte en breedte volstrekt Brittain en haar emoties. Met alle talent dat er in de UK te vinden is nogal een compliment voor Vikander - maar terecht, zoals ze dat neerzet.

Behalve het mooie spel is dat toch vooral de verdienste van deze film - om het werk van Vera Brittain weer eens onder de aandacht te brengen. Honderd jaar geleden zo'n beetje, maar toch ook niet echt achterhaald. En ja, er zijn misschien betere films over de eerste wereldoorlog, maar ik weet nog niet zo zeker of er meer aangrijpende te vinden zijn.

I say freedom is won / through the blood of someone's son

Wellicht het meest indrukwekkend aan de hele film is dat Bruce Springsteen een lied schreef voor de titelrol: Freedom Cadence. Een ode aan het meest oorlogszuchtige land in de geschiedenis, waar vrijheid beleden wordt, maar niet beleefd. Het land dat hele bevolkingsgroepen in zulke beroerde omstandigheden laat leven dat tekenen de enige uitweg is - en de soldaten schaamteloos laat vallen als ze beschadigd terugkomen. En zelfs het minimale wat er was wordt door Trump nu ook nog wegbezuinigd, want ja, het zijn tenslotte toch maar losers.

Het is verder niet echt een slechte film, het is meer dat er al talloze betere zijn. Ik noem even Causeway (2022), This Is Not a War Story (2021), of wat langer geleden The Hurt Locker (2008), Brothers (2009)/Brødre (2004), In the Valley of Elah (2007). En dat is maar even zo in een minuutje en los uit de pols, als ik mijn log er bij haal kan ik zo nog tientallen titels opdiepen - en ja, ik ben bang dat die gemiddeld toch allemaal beter zijn.

Maar al die films hebben dan weer geen liedje van Springsteen.

Een aardige film over een wat onbekende en onbegrepen soort verslaving. Maar wel een die net zo blijkt te werken als andere verslavingen, met support groepen en de hele rimram daar omheen. Het verhaal wordt integer gebracht, zodat je ook iets van een begrip krijgt van hoe het werkt. Wel met wat vrij ongepaste humor af en toe er tussendoor, zodat het wel luchtig blijft.

De hele cast is erg goed aan het spelen. Vooral dat maakt de film best sterk.

Meh.

In de eerste helft van de film werken de grappen nog wel een beetje, en is er de belofte dat er nog iets goed gaat komen. Maar in de tweede helft slaat dan de moraal genadeloos toe en kiest het script om daar een erg brave uitwerking van op te lepelen. Meh.

De acteurs overtuigen me ook niet erg. Mackenzie Davis is nog wel leuk, maar de rest lijkt wat ongeinspireerd en ongeinteresseerd. Met als toppunt Efron, die er met zijn opgeblazen kop uitziet alsof hij constant met een stevige kater rondloopt.

Nogal teleurstellend eigenlijk. Aan het einde van de film is er eigenlijk maar weinig over waar ik iets positiefs over te melden heb.

Erg langdradig, maar wel een origineel onderwerp voor het verhaal. Langdradig lijkt of is het vooral door de nogal slome sfeer die de film schept, denk ik. Op zich is het niet onaardig gefilmd en gespeeld, maar het doet toch ook wel behoorlijk als een aflevering van een serie aan. Waar dat aan ligt? Het hele verhaal had ook moeiteloos in 40 minuten gepast, misschien is dat het.

Professor Depp.

Het begin is erg leuk, vanaf de helft overheerst het drama te veel. Ja, dat hoort misschien bij het onderwerp, maar dat maakt het niet minder drenzerig. Het is dat het hondje het schattig houdt, en dat Depp en het karakter dat hij speelt niet van plan zijn gentle into that good night te verdwijnen. Een van de heel zeldzame films die wél hoofdstuktiteltjes heeft, maar niet ten onder gaat aan de aspiraties die daar vrijwel altijd bij horen. Een van de erg weinige films waarin de soundtrack niet overheerst maar aanvult. En ook een van die zeldzame films waar de acteurs wel spelen maar niet overheersen - en zeker bij een notoir overacteur als Depp is dat best bijzonder.

DeWitt wordt hier vaak genoemd en is inderdaad prima als wederhelft, tegenwicht. Toch vond ik Huston eigenlijk mooiere scenes hebben, en wellicht Deutch ook. Het zijn vooral ook dat soort details, die scenes waar zij in langskomen wat de film tot iets speciaals maakt. Dat en het toch ietwat maniakale lachen van Depp bij die scene op de plee.

Tsja, de filmindustrie die zichzelf bekijkt. Navelstaren op het grote scherm, het gaat toch maar al te vaak niet goed... ik had geen hooggespannen verwachtingen voor deze film.

En dat komt dan deels ook wel wat uit. Het is een wat eenvoudige tv-film achtige productie, zonder dat er iets echt bijzonders uitschiet. Ja, Gemma Arterton zet wel een charmant meiske neer, maar dat is nou niet heel erg verrassend. Het verhaaltje is dat ook niet - wat meer pit, wat meer venijn had daar wel een heleboel aan kunnen helpen.

Maarja, dan gaat Bill Nighy zingen. Dat redt het geheel dan toch weer van de vergetelheid.

Triest.

Waar de scenes in de eerste paar minuten erg, erg sterk zijn, wordt daar een belofte gemaakt die Trier niet inlossen kan. In plaats van een behoorlijk verhaal zoekt hij het vervolgens in de gristelijke hoek, en dat ligt bij mij echt niet goed - en al zeker niet met deze prutserige symboliek voor beginners. Zoals ik al eens vaker heb moeten aanhalen, ik ben in het westland opgegroeid - daar waar God straft met mijn hand, daar waar het mij meer pijn doet dan jou, en daar waar de boeken van Maarten 't Hart geschreven zijn in het zweet van zijns aanschijns. Dus kom me niet aan met dit soort bedoening zonder het ook echt goed te doen. En een suf motiefje van ongewilde broederhaat en ietwat puberaal afzetten tegen het alom gehate patriarchaat, pffff, echt, als je geen talent hebt, waarom monster je niet aan op de grote vaart, dan zie je nog wat van de grote wereld - zo citeer ik maar even een van mijn profs, en waar ik altijd een hekel aan die brave man gehad heb, wellicht had hij met zijn standaard riedeltje nog net iets van gezond verstand in Trier kunnen wakker maken.

Qua beeld en acteren zit het wel redelijk snor - Trier weet de zaakjes echt wel redelijk volgens zijn visie uit te werken. Het is echt die visie waar het mis zit, een beter voorbeeld van een regisseur die zich volkomen vertilt aan het narratief dat hij probeert te brengen schiet me echt zogauw niet te binnen. Dat moet toch wel een volstrekt gebrek aan zelfkritiek zijn. Trieste boel.

Geweldige film.

Wat ik me wel blijf afvragen is waarom bij dit soort films er altijd toch net weer een tikkeltje meer afstand van de werkelijkheid wordt genomen dan direct voor de hand ligt. Tenminste, een paar minuutjes lezen op de wikipedia levert alweer een toch wat ander beeld op dan je uit de film krijgt. Net wat minder braaf, om maar eens wat te noemen. Waarom we dan in de film genoegen moeten nemen met de geidealiseerde versie van Hawking ontgaat me even.

Maar ondanks dat wel echt erg mooi. Om te beginnen natuurlijk vooral het geniale spel van Eddie Redmayne die niet alleen de ziekte van Hawking en de effecten daarvan knap overbrengt, maar ook de guitige en ietwat ondeugende uitstraling. Niet minder goed vond ik Felicity Jones, die een minder opvallende rol speelt qua fysiek, maar de emotionele druk die bij haar rol past wel erg goed overbrengt.

Locaties en aankleding zijn dan het volgende, ook daar is geen speld tussen te krijgen. Overduidelijk erg zorgvuldig en met veel aandacht. Mooi vakwerk. Net als de soundtrack - wel wat cliche klassiek, maar dat past wel bij de statige Engelse achtergrond.

Wat ik wel weer wat jammer vind is dat er relatief weinig aandacht is voor het werk van Hawking. Dat zou misschien meer nog dan het onwaarschijnlijke levensverhaal inhoud geven aan de heldenstatus van de man.

Daniel Day Lewis is een erg, erg goede acteur. Maar de films waar hij in speelt gaan nogal vaak ten onder aan een overmaat aan epicness, en dat is ook bij dit geval weer zo. Op zich klopt het allemaal prima, met geniaal mooie scenes, een droef en donker thema, mooi uitgewerkte moeizame karakters, wijdse landschapjes. Maar het komt toch op een of andere manier absoluut niet tot leven, en ik merk dat ik de hele tijd zit te kijken hoe lang het nog moet duren.

Niet mijn film, kennelijk. Of misschien op een verkeerd moment gezien - wellicht denk ik er over een paar jaar weer anders over.

Half/half.

De paar grappen die er zijn werken wel goed, dat heeft regisseur Martens echt wel voor elkaar. Maar de balans tussen serieus en komedie en de pacing van de grappen zijn allebei echt ver mis. In de voor de hand liggende vergelijking, dat doet een Tommy Wirkola toch echt een heel pak beter, en zijn film van vorig jaar Violent Night (2022) vond ik ook veel leuker.

Toch kon ik er af en toe best wel om lachen. De achtervolging op de slee bijvoorbeeld. Het verschil is dat ik deze film volgende week alweer volledig vergeten zal zijn.