Opinions

Mooie en met erg veel aandacht voor detail gemaakte miniserie. Doet me erg denken aan andere kwalitatief hoogstaande miniseries uit Duitsland, zowel qua stijl als van verhaal - hoewel het voorbeeld waar ik even aan denk - Heimat - niet zoals deze in Oostduitsland speelt. Deze dus wel. Ietwat ostalgie, want het gaat grotendeels over typisch Oostduitse zaken.

Deel twee vond ik wat minder sterk dan deel 1, en een deel van de verhaallijnen verdwijnen domweg of krijgen nauwelijks aandacht meer. Daardoor blijft de kijker wel met wat vragen zitten aan het eind - hoe zou het dan met die, en met die afgelopen zijn...

Het verhaal is nogal suf, het flauwe romantische plotje van een oorlogsfotograaf die wat te dicht op haar onderwerp komt. Erg cliché allemaal. En erg vlot verteld wordt het ook niet. Dat heb ik wel eens beter en leuker zien doen.

Moeder en dochter spelen dan wel weer goed, en dat helpt wel weer een heleboel. Qua beelden is het ook prima in orde. En het verhaal is, hoe flauw het ook is, toch wel ietwat indringend. En daarbij nog, ik kan een film met Binoche eigenlijk niet echt slecht vinden.

Oh en extra kudo's voor wie Larry Mullen Jr. herkent natuurlijk.

Weekje geleden toevallig Yoga Hosers gezien, en daarvan begrepen dat het een soort van tweede deel was van een serie van drie waar deze dan dus de eerste van is. Wel twee behoorlijk verschillende films, ondanks dat de dochters van de families Depp en Smith en de dappere detective Guy Lapointe in beide delen meedoen. Wel allebei ernstig absurd, hoewel deze dat net wat minder slapstick-achtig doet dan de tweede - en, ook wat onverwacht, vind ik Yoga Hosers een tikkeltje knapper nadat ik Tusk gezien heb - de absurde inside jokes zijn wat makkelijker te volgen in ieder geval. En Yoga Hosers is denk ik wel wat herkijkbaarder - van Tusk is het onverwachte en idiote van het plot toch wel een van de belangrijkste dingen.

Van de rollen in deze film was ik van Parks en Long eigenlijk niet zo heel kapot, moet me van het hart. De bijrolletjes zijn eigenlijk stuk voor stuk leuker. Met natuurlijk de Kill Bill Kid voorop.

Benieuwd wat het derde deel gaat brengen - tot dusver vond ik Kevin Smith erg wisselvallig, maar met deze films lijkt hij wel op een goed spoor te zitten.

Jackie Chan.

Daar verwacht je dan een fraaie vechtfilm met heel veel actie van, maar in plaats daarvan is dit dan een ietwat matig gelukte komedie. Dat zet een hoop mensen wel wat op het verkeerde been geloof ik... want zo slecht is het allemaal nou ook weer niet, vind ik eerlijk gezegd. Prettig vermaak waar je niet al te goed bij hoeft op te letten, want als je even niet oplet heb je niks gemist. Overduidelijk op geen enkele manier serieus bedoeld, en met plezier gemaakt - en dat straalt af op de kijker.

Mulisch.

Een wat idioot verhaaltje, in de vorm van een griekse tragedie - en dat wordt nog maar even breed uitgemeten voor diegenen die daar zelf niet opkomen. Maar erger dan dat, de al vaak besproken keus om Engels als voertaal te gebruiken pakt echt slecht uit. Van de locaties walmt de oerhollandse spruitjeslucht af, en de taal past daar absoluut niet bij. Had dan Amsterdams gesproken, of de film in London gedraaid.

Anthony Perkins is nog wel leuk, maar krijgt maar wat weinig tijd. En het wat ontevreden kijkende babyface van Sandra Dumas doet me niks. Dan valt des te meer het af en toe wat houterige acteren en de rare taal op. Bergen aan Zee klonk nog nooit zo vreemd.

Moralistisch gezeur zonder interessant verhaal.

Twaalf aapjes.

Deze had ik al een hele tijd liggen op de stapel 'binnenkort weer eens herzien', en vandaag was het dan zover. Indertijd was ik erg onder de indruk van Madeleine Stowe, en wellicht heeft dat toen wel een rol gespeeld waarom ik de film mooi vond - en beslist de DVD wilde hebben. Import uit de VS, want hier toen nog niet te krijgen, ik durf niet meer terug te zoeken wat dat gekost moet hebben.

Onverminderd actueel is wel het plotelement van de mens als milieuprobleem. Knap verweven in de structuur van de tijdreizen en de daardoor af en toe wat verwarrende van de hak op de tak springende lijn, en de wat onduidelijke manier waarop sommige personages soms wel en soms niet een belangrijke rol spelen in het geheel. Erg knap gedaan, en daarbij meer dan eens een herinnering aan The Fisher King. En ook qua cinematografie zie ik daar wel een gelijkenis in.

Zonder twijfel de beste rol van Bruce Willis - nou niet bepaald iemand die ik een karakteracteur zou noemen. Maar, eerlijk is eerlijk, geen speld tussen te krijgen, en qua casting precies op de juiste plek - ik denk niet dat iemand anders hier zou passen, en op dezelfde manier zo zou kunnen spelen op de rand van rauwdouwer, onzeker, gek en gestoord, geloofwaardig of doorgedraaid. Daarnaast dan de veel makkelijkere rol van Brad Pitt - die hoeft tenslotte alleen maar knetter te spelen, maar doet dat ook beter dan ik hem gewend ben te zien. En ja, dan Stowe - indertijd de reden om de film te willen hebben. Nu zie ik vooral dat ze wat moeite heeft om mee te komen. Maarja, een mooi smoeltje is het zeker.

Nog een woordje over de muziek. Een schijnbaar simpel deuntje op de trekzak lijkt het misschien, maar het werkt wel erg goed en blijft prettig hangen. Ook dat is precies goed. En het einde, tsja, daar is dan wel wat kritiek op van de tijdreiskenners, maar volgens mij klopt het toch best aardig.

Ondanks de slechte reviews is dit wat mij betreft best een aardig filmpje. Wel een beetje televisieachtig, maar er wordt goed geacteerd, het filmwerk is ok - wellicht cliche als je in Londen woont maar voor ons vastelanders niks mis mee. En het basisgegeven van door en door verrotte politici is behoorlijk actueel. Dat het plot daar wat rode haringen bij laat vallen is natuurlijk nooit fout. Ohja en het einde is natuurlijk ook wel wat erg cliche. Nouja.

Wellicht achterhaald.

De film draait over de scheiding van Hackman en Burstyn, en hoe moeilijk het wellicht nu is om je dat voor te stellen, in de vroege jaren-80 was het nog vrij zeldzaam dat mensen na een huwelijk van een jaartje of twintig gingen scheiden. Terwijl het nu zo ongeveer de gewoonste zaak van de wereld is, en de film vertelt ook een duidelijk verhaal waarom dat zo gaat.

De familieperikelen worden zachtjes maar ook wel voldoende opgelepeld, maar alle economische beslommeringen blijven genoegzaam buiten beeld. En wellicht is dat ook wel terecht, maar aan de andere kant is het ook wel een onderdeel van de scheidslijn liefde/relatie/economische binding waar in de praktijk altijd de problemen mee zijn. Wellicht was de gedachte dat de kijker dat wel voor zichzelf invult, wellicht was dat ook naief, want de film laat de angel daarmee wel wat erg gemakzuchtig in de bij zitten.

Blijft over een als gewoonlijk erg fraaie rol van Hackman, die alle denkbare diepte aan de situatie weet te geven met zijn houding, zijn nonverbale acteren. Zonder al te veel eigen inbreng laverend tussen de wensen en eisen van de vrouwen om hem heen, als de stereotype man die vooral op zoek lijkt naar minder gezeur aan zijn hoofd en zich niet al te goed bewust is van zaken als familie, gevoelens en toekomst. Of projecteer ik daarmee wellicht net iets meer dan wat de film daadwerkelijk bedoelt te brengen, zeg het maar.

Hoe dan ook, ik vond het wel prettig zij het vrij simpel kijkvoer, maar aan de andere kant is het ook wel echt een film waar de tand des tijds genadeloos werk mee gedaan heeft. Kan me nauwelijks voorstellen dat iemand van onder de, zeg, 40 hier iets aan vindt.

Een film met een al wat te oude Paul Newman, en ook het tempo is wat aan de geriatrische kant. Daar staat dan wel weer tegenover dat er erg fijn gespeeld wordt, en zo ongeveer de voltallige cast bestaat uit topacteurs die ook nog eens allemaal enorm goed bezig zijn - eervolle vermelding voor Giancarlo Esposito.

Een echte film noir, of ode daaraan kan ik er overigens niet in zien, daar is de hoofdpersoon te aardig en beschaafd voor.

Twilight op Netflix.

Tsja, je zal maar met de griep thuis zitten en niks te zien behalve Netflix, en het enige daarop is... de Twilight serie. Vanzelf indertijd al een glimps van opgevangen, maar deel 1 was toen echt al genoeg om door te hebben dat het bepaald mijn ding niet was - net als de meeste copycat navolging die deze serie daarna nog eens kreeg. Of wellicht begon het al met Harry Potter, en is dit al een copycat poging om een slaatje te slaan uit de plotselinge populariteit van het geschreven woord met een film erbij om het wat lucratiever te maken.

En dan moet ik toch wel even terug in de tijd - zoals ik deze film toen gezien heb was me daarvan bijgebleven dat ik het op zich wel een vrij frisse en nieuwe benadering van het high-school genre vond, en dat vooral het bakvissig kwezelig verlangende erin me tegenstond. Wellicht doordat ik dat nog in mijn hoofd had viel me dat deze keer niet op - maar vooral dat Kristen Stewart er maar zo moeizaam bijloopt en haar acteren zo flauw en mat is. Ondertussen, toch alweer 12 jaar later, heeft ze het toch wat makkelijke mainstream genre achter zich gelaten en een heel aantal mooie rollen in veel kleinere films gespeeld - een naam geworden die niet misstaat in een filmhuis. Daarmee vergeet je dan dat ze ook ooit eens ergens begonnen is - maar dan nog, even terugzoekend, het was toch ook bepaald haar eerste rol niet.

Veel erger wordt het dan als de jongens er bij komen. Wellicht dat ik daar al helemaal buiten de doelgroep van zoete koek etende bakvissen val en het daarmee uberhaupt niet aan mij is om te begrijpen... maar amai, wat een onwerkelijk lelijke koppen hebben Pattinson en Lautner hier, met een beetje hulp van de grime. En erger nog, wat een moeizame vervelende karakters krijgen ze te spelen. Toch niet echt te begrijpen dat zo'n Bella daar dan ademnood van krijgt. En dan Anna Kendrick nog - het lijkt er nog het meeste op dat ze gecast was als de cliche vriendin, maar er in de verwarring niet meer aan gedacht is dat ze ook iets te doen moest hebben. Beeldvulling zonder inhoud.

Daarmee ook de opmaat naar het grootste issue van de film - het verhaal. Het vampieren en weerwolf genre is een eerbiedwaardig en serieus iets, met een heleboel geschreven en ongeschreven regels die niet zomaar even ongestraft genegeerd kunnen worden. Een daarvan, en wellicht de belangrijkste, is dat het niet echt de bedoeling is om er iets al te serieus van te maken, het moet leuk blijven - en daarin faalt deze vertelling en daarmee ook de film jammerlijk. En een andere is dat er wel een zekere mate van geloofwaardigheid nodig is - even los van de onlogica van het vampierendom zelf al dan. En ook daar verdient dit geval 0 van de 10 punten. En wat er dan overblijft? dat is dat de auto van Bella belangrijker is dan de uitdieping van haar karakter, en dat het hebben van een vriendje belangrijker is dan het hebben van datzelfde karakter. Style over substance, gevoel zonder poezie, empathie door osmose. Of wellicht beter uitgelegd: ik hoor gewoon echt niet bij de doelgroep.

Kortom, met frisse moed door naar deel twee!

Breaking Blurp.

De lange zit van vijf delen Twilight bijna ten einde, knaagt de vraag of ik langzamerhand afgestompt begin te raken of dat dit deel echt beter is dan de vorige. Zeker is wel dat de paar positieve puntjes zo opvallen dat ze onevenredig veel aandacht krijgen. De grappen van Charlie tijdens de bruiloft, het liedje aan de aftiteling, en alweer een cameo-achtig korte maar leuke evil Michael Sheen - en dit keer wel weer op de lijst op IMDB. Tsja, als ze de 'unsavory man' al vier keer opnemen, dan kan Aro niet meer vergeten worden vanzelf.

Wel ergerlijker dan ooit weer het moeizaam over-hormonale gedoe van de boys en de walgelijk gristelijk-traditionele moraal die Meyer als ware het mest overal in injecteert - waar dat in deel 1 en 2 nog niet zo heel erg opvalt, wordt het langzamerhand erger en tot misselijkmakend aan toe. En erg kwalijk, gezien de kwetsbaarheid van de doelgroep voor dit soort idioterie.

Verder volgt de film wel weer het gebruikelijke patroon - veel te lang, veel te weinig inhoud. Even een paar minuutjes aan het begin, een paar minuutjes halverwege en net voor de titelrol - meer heb je eigenlijk niet nodig om het hele verhaal mee te krijgen. Zonde van m'n tijd eigenlijk dat ik het geheel heb uitgezeten. Maar, het goede nieuws is dat m'n griepje haast weer over lijkt te zijn. Zometeen even een half litertje O-negatief, en vanavond nog een laatste deeltje Twilight om de laatste bacillen weg te jagen.

The mother of all meh.

Even los van dat dit laatste deeltje dan eindelijk, maar nog steeds langzaam, langzaam, langzaam naar de grote ontknoping toe kruipt... maar welke ook alweer. Want Bella is al vampier, en dat bleek mee te vallen. En het kind is er ook, en dat was ook al minder eng dan de gemiddelde aflevering van, ehh, nouja zo’n serie. Dus waar ging did ook alweer over? ohja, we hebben de Volturi nog. En in plaats van dat die gewoon evil zijn, hebben ze nog een excuus nodig ook - en het voelt een beetje aan als de weapons of mass destruction.

Wel zo ongeveer het enige pluspunt van de film - Michael Sheen met zijn evil grijns. Want verder is het vooral doorzitten en ergeren, en dan vooral aan de trieste cgi, de liefdeloos afgeraffelde beelden, en het ergste - de moraal die Stephenie Meyer aan het jonge grut opdringt. Sex voor het huwelijk bah, vies, en als het voor de lol is in plaats van om kindjes te maken, bah, vies, eng. Maar als iets je niet zint meteen met je vuisten gaan praten, dat is dan weer helemaal prima. En ziekelijke parasitaire driehoeksrelaties al helemaal.

En hebben we dat allemaal gehad, dan komt de grote ontknoping. Alsof de vampieren en de hondjes per ongeluk een overgebleven script van de X-Men hebben gekregen - je raakt gewoon de tel kwijt van wat ze nu ineens weer voor trucje extra kunnen. Maar aan de andere kant, als je ze gewoon allemaal in een spleet gooit, dan komen alleen de goeie daar weer uit. Magisch filter, zoiets zal het zijn. Maar ook dat maakt allemaal niet uit, en aan de alweer bijster slechte beelden heb je je dan voor niets geergerd, want het is allemaal niet echt.

Dan nog wat enorm slecht greenscreen gedoe, en je staat buiten. Het medium film grondig verpest voor een hele generatie - ik krijg gewoon medelijden met de doelgroep, want die is jarenlang voor de gek gehouden en opgehypet met deze troep - en wijsgemaakt dat dit het beste was wat Hollywood te vertellen had. Echt niet fraai. Al moet ik ook zeggen dat er in het eindgevecht toch wel een aantal erg ongemakkelijke parallellen met Game of Thrones te vinden zijn (nee, daar was ik ook niet zo kapot van).

Maar gelukkig zit dit zaakje er weer op, en mijn weekje ziek aan de buis gekluisterd lijkt ook weer voorbij. Hup, naar buiten!

Een episch lange speelduur. Maar dan zonder enige inhoud - en al zeker geen episch epos. Wat me dan weer laat mijmeren waarom dit zaakje eigenlijk de Twilight-'saga' heet. Dan zou je toch verwachten dat er ook een stevig verhaal te vertellen is.

Maar in dit 3-e van 4, ofwel 5 is het verhaal welhaast nog dunner dan in de eerste twee. Dan hoop ik maar dat het een rustmoment voor de zinderende ontknoping gaat blijken te zijn - want als dit deel qua inhoud niet het dieptepunt gaat zijn, dan weet ik nog niet of ik het einde wel halen ga.

De weinige inhoud die er is is dan ook nog eens niet zo positief. De tobberige relatie van Bella en de boys lijkt welhaast nog obsessiever en abusiever te worden - met nog wat stereotyp-Amerikaans puriteins gedoe over onthouding tot het huwelijk erbij ook, gotbetert. En het straalt nog af ook, want je begint als kijker toch een behoorlijke afkeer van het vervelend klierige drietalletje te krijgen. Dat de brave pa Charlie dat maar stoicijns uithoudt, het is me een raadsel.

Op een enkel kort momentje na, als Bella even close up mag knuffelen met een hondje, weer net even lelijk als de vorige delen, de cgi met de nepperig uitziende wolven, nu nog even wat verder aangevuld met wat extra lelijke actiescenes als het even op een matpartijtje aankomt - en dat dan ook met alweer zo'n volstrekt onlogische en absurde verklaring erbij: de nieuwe vampiers zijn veeeel sterker dan de oude. Jaaah, vanzelf. Ook veel dommer kennelijk. En de enige keer dat de soundtrack een liedje begon dat me wel iets leek... knip, jakkes, wat een lelijke edit.

Ohja, Anna Kendrick heeft wel een leuk toespraakje. Duurt toch al gauw een minuutje of zo. En Michael Sheen mag weer even zijn evil smoel op zetten - maar zo kort dat hij er op IMDB al niet eens een listing aan overhoudt. Tsja. Het geeft wel een beetje aan met hoeveel liefde en inzet deze productie gemaakt is.

Nog twee delen te gaan - want ja, alweer zo'n serie waar de makers toch tot het uiterste willen gaan om zo veel mogelijk omzet te genereren met zo min mogelijk inhoud. Maar als ik dan over dit deeltje mijmer, en me afvraag wat het verhaal nou precies verder gekomen is vanaf het einde van deel 2 tot dit einde van deel 3? toch maar bijzonder weinig, eigenlijk, en wat er dan aan echt nieuwe inhoud gebracht wordt had eigenlijk wel in een minuutje of twee trailer gepast.

Door de griep (nouja, de 'man flu' waarschijnlijk) geveld thuiszitten en bij gebrek aan beter dan maar de Twilight saga op Netflix. Er zijn ergere dingen.

Deel 1 bijvoorbeeld. Want als je ze zo vlak na elkaar ziet, dan is toch vooral wel duidelijk dat het spel van Stewart een heel tikje beter is geworden - misschien nog lang niet goed, maar het verschil met deel 1 is toch wel opvallend. Wat minder met de boys, Pattinson redt het misschien nog net tot een voldoende - maar heeft dan ook weer niet bijster veel te doen. Lautner, tsja, ik ben niet onder de indruk van wat hij doet. En knap kan ik ze beiden al helemaal niet vinden.

Maar dan de triestigheid van de film maar weer even, want het positieve is er nou wel af. Gut gut wat een drama allemaal, de geliefden kunnen elkaar niet meer zien. Maar geen probleem, Bella heeft nog een reserve die vanzelf als een mak hondje achter haar aan loopt, en regelmatig van haar te horen krijgt dat ze toch zo van hem houdt - maar toch liever voor Edward kiest. Wat een naar kind, schiet er dan meteen weer door m'n hoofd. Maar gelukkig kan ik me ook ergeren aan de toch wel erg flauwe CGI van de hondjes - en niet alleen dat ze er niet uitzien, ze bewegen ook nog eens als mijn oude knuffelhond.

En dan komt de ontknoping nog. Zover krijg ik mijn disbelief niet opgerekt. Het is echt alleen nog het optreden van de heerlijk evil Michael Sheen die het ietwat verdragelijk maakt. Maarja, dan komt de uitsmijter er nog aan #magikeenteiltje.

En met vrolijke moet door naar deel drie dan maar. Ik wou haast liever maar weer naar m'n werk.

Aangezet door Into the Storm (2014) deze film maar weer eens opgezocht.

In alle opzichten net een tikkie beter, moet ik zeggen. De effecten zijn misschien een klein tikje gedateerd, maar met de visuele humor die er af en toe in zit, de timing waarmee alles gebeurt - toch net een tikkie beter. En hoe een dwijlacteur Bill Paxton ook is, hij doet het net goed genoeg om het verhaal in te vullen en Helen Hunt haar plaats daarin te geven. Leuker is Philip Seymour Hoffman natuurlijk. Of zelfs het eendimensionale tutje van Jami Gertz als tegenpool van Hunt.

Het verhaal is erg dun, maar het voldoet wel prima. Geloofwaardig genoeg - als je niet al te kritisch bent - om niet tijdens de film al te gaan irriteren, fijn veel vaart erin en goed gedoseerd tussen de actie door. Want daar gaat het vooral om - spectaculaire actie. Koeien in de lucht.

Mooi stukkie vakwerk. En nog steeds een soort voorbeeld voor het genre.

Wat een onwerkelijk slechte film is dit.

Niet alleen dat het script werkelijk alles jat bij het origineel, tot en met de tanktop die DEJ te dragen krijgt, op bezoek bij mama, het nieuwe vriendje, de level 5 tornado. Serieus, is het te veel gevraagd om iets van een verhaal te verzinnen.

En dan nog de al te opzichtige aanwezigheid van de olieindustrie, de mensen die nog geloven in de maakbaarheid van de planeet. Tuurlijk, dump even wat chemicalien in de atmosfeer, echt een enorm goed plan hoor.

Is er nou echt helemaal niemand meer die nog even nadenkt voordat er weer zo’n volstrekte nonsensfilm over het modale publiek uitgestort wordt? Hoeveel Koch- en Musk-dollars heeft dit script precies gekost?

Om van te kotsen, dat is het.

Eindelijk eens een film die vooral drijft op ouderwets vakwerk, mooie locaties, mooi licht en slim camerawerk, cinematografie en goede acteurs - niet op overweldigende CGI of overdreven spektakel.

Jammer wel dat in het verhaal de spanningsboog wat te kort blijkt, en dat geen van de hoofdrollen interessant of sympathiek wordt. Samen met het wat inkakkende einde levert dat een wat schrale uitsmijter op. Het begin vond ik erg veelbelovend, daarmee is de film aan het einde vooral ietwat een teleurstelling.

Nogal meh.

Voor een komedie is er wat weinig echt te lachen, en voor horror is het lang niet eng genoeg. Nou werkt die combinatie van horror en komedie soms wel erg goed, maar dan bijvoorbeeld doordat het zo volledig over the top gaat dat het daardoor leuk wordt. Hier niet, veel te braaf allemaal. Dan moet het komen van wat flauwe grappen met hondepoep of clichés over Australiers. Doet het ook niet zo erg goed, verder dan een flauwe glimlach kom ik er niet mee.

Draad kwijt.

Er zit nogal wat in de film wat niet echt verklaard wordt. Spoken uit het verleden en een sprekende ijsbeer - die geniaal uit de verf komt overigens. Maar daarmee komt het geheel nog niet bij elkaar, en het einde is dan erg onverwacht en onbevredigend.

Wat wel werkt is de omgeving - briljant mooi, en heel opvallende beelden. Ook van de verlaten stations boven de poolcirkel bijvoorbeeld, erg mooie locaties. En de beer dus, en ook wel de sfeer tussen de twee lovers. Misschien beter om op te vatten als een sfeerbeeld dan een conventioneel narratief, hoewel ik daar eigenlijk niet zo van gecharmeerd ben.

Bij de naam van Zalman King rinkelde er al wel een belletje, zo van verwacht er vooral niet al te veel van. Maar zelfs dat was geen voldoende voorbereiding op deze film. Zelden zo'n verschrikkelijk slecht stuk brol gezien, met een absoluut anti-erotische Sherilyn Fenn in de hoofdrol - ze heeft wellicht best een mooi lijf, maar King slaagt er wonderwel in daar op de juiste momenten niets van te laten zien, maar ook juist wel weer op de momenten waar je het gevoel hebt dat je naar een verkrachting zit te kijken. Nergens weet Fenn ook maar in de verte over te brengen dat ze ergens zin in heeft. En dan die afgrijselijke peroxide pruik nog. Drie keer weggespeeld door de stripper die voor haar aanstaande man was ingehuurd, dat dan ook nog eens. En wellicht de grootste ergernis: Richard Tyson en het karakter dat hij te spelen krijgt, of misschien het gebrek daaraan.

Bref, voor het verhaal kijk je beter een pornootje, en voor de acteurs.trices ook. En ook al gauw betere production values.

Jeugdsentiment.

Dit was een van die films die met een zekere regelmaat op zondagmiddag op de televisie kwam in de jaren-80 en -90. Best vaak gezien indertijd, en hoewel dat alweer een tijdje geleden was toch nog steeds een feest van herkenning.

Het is niet een heel stereotype western eigenlijk, maar de mooie omgeving en de interactie tussen Clint Eastwood en Shirley MacLaine maken het een erg aangenaam filmpje. En dan ook nog de epische muziek van Morricone. Erg fijn.

Miles Teller is vooral irritant. Gelukkig staat daartegenover Analeigh Tipton die ik dan wel weer erg schattig vind - dat maakt het verhaaltje nog net voldoende genietbaar om de film uit te kijken. Op zich is het verder wel leuk gedaan, het verhaal wordt lekker vlot verteld, en er komt af en toe een (kleine) verrassing uit de hoek.

Ongeveer even spannend als de aquarium-dvd. De poster is veel mooier dan de film zelf, en heeft ook al meer actie dan de film brengt. Zonde van de tijd.

Ik heb helemaal niets met religie in het algemeen en al zeker niet met het katholieke geloof, dus ik had niet bepaald verwacht een aangenaam filmavondje te hebben met deze film. Maarja, soms kies je dat niet zelf uit, en dat levert af en toe leuke verrassingen op. Zoals nu dus.

De combinatie van Hopkins en Pryce werkt erg goed. Zo goed zelfs dat ik met wat krabben op mijn hoofd er eigenlijk helemaal niets van geloof, dat wat we te zien krijgen ook maar ergens in de verte lijkt op wat er in het echt gebeurt en gebeurd is - dat de twee zulke goede makkers zijn, misschien niet bepaald echt vrienden maar met vriendschappelijk respect - mwah, ik twijfel daar toch echt aan. Behalve de zuivere religie staan er ook nogal wat belangen op het spel, en ook als het niet direct om geld gaat is daar altijd nog zoiets als prestige, macht, en hoop op een eeuwig leven na de dood. En er zijn genoeg andere bronnen uit het Vaticaan te vinden die aangeven dat het niet altijd pais en vree is.

Maar buiten dat is het een frisse en aardige vertelling, die mooi dienen kan als propaganda voor de huidige paus. En of de anekdote aan de telefoon nou wel of niet echt zo gebeurt is, Bergoglio lijkt ook buiten wat we in de film van hem zien wel de juiste toon gevonden te hebben. Dat verdient zeker alle respect, ook al is het niet allemaal heel geloofwaardig.

Meirelles heeft voor de verandering hiermee weer eens een mooie film afgeleverd - verder is het wel eens wisselvallig wat hij presteert. Maar als het lukt, dan is het ook wel raak met hem kennelijk.

Als fan van Kelly McDonald kon ik deze film natuurlijk niet overslaan - en dan speelt Gina McKee ook nog eens mee. Monica Dolan was geen bekende naam voor me, hoewel toch 75 credits volgens imdb waaronder meerdere films die ik echt wel gezien heb - of wellicht komt het door die pruik.

Het plot is er een wat me normaal niet echt zou aanspreken, en zonder voornoemde aanleiding had ik de film wellicht laten lopen. Toch is het zeker de moeite om af en toe buiten je platgetreden pad te kijken, en daar geeft dit voorbeeld wel het bewijs van. Misschien geen prettig of makkelijk kijkvoer, maar wel verrassend goed en erg integer gemaakt.