Opinions

Draad kwijt.

Er zit nogal wat in de film wat niet echt verklaard wordt. Spoken uit het verleden en een sprekende ijsbeer - die geniaal uit de verf komt overigens. Maar daarmee komt het geheel nog niet bij elkaar, en het einde is dan erg onverwacht en onbevredigend.

Wat wel werkt is de omgeving - briljant mooi, en heel opvallende beelden. Ook van de verlaten stations boven de poolcirkel bijvoorbeeld, erg mooie locaties. En de beer dus, en ook wel de sfeer tussen de twee lovers. Misschien beter om op te vatten als een sfeerbeeld dan een conventioneel narratief, hoewel ik daar eigenlijk niet zo van gecharmeerd ben.

Bij de naam van Zalman King rinkelde er al wel een belletje, zo van verwacht er vooral niet al te veel van. Maar zelfs dat was geen voldoende voorbereiding op deze film. Zelden zo'n verschrikkelijk slecht stuk brol gezien, met een absoluut anti-erotische Sherilyn Fenn in de hoofdrol - ze heeft wellicht best een mooi lijf, maar King slaagt er wonderwel in daar op de juiste momenten niets van te laten zien, maar ook juist wel weer op de momenten waar je het gevoel hebt dat je naar een verkrachting zit te kijken. Nergens weet Fenn ook maar in de verte over te brengen dat ze ergens zin in heeft. En dan die afgrijselijke peroxide pruik nog. Drie keer weggespeeld door de stripper die voor haar aanstaande man was ingehuurd, dat dan ook nog eens. En wellicht de grootste ergernis: Richard Tyson en het karakter dat hij te spelen krijgt, of misschien het gebrek daaraan.

Bref, voor het verhaal kijk je beter een pornootje, en voor de acteurs.trices ook. En ook al gauw betere production values.

Jeugdsentiment.

Dit was een van die films die met een zekere regelmaat op zondagmiddag op de televisie kwam in de jaren-80 en -90. Best vaak gezien indertijd, en hoewel dat alweer een tijdje geleden was toch nog steeds een feest van herkenning.

Het is niet een heel stereotype western eigenlijk, maar de mooie omgeving en de interactie tussen Clint Eastwood en Shirley MacLaine maken het een erg aangenaam filmpje. En dan ook nog de epische muziek van Morricone. Erg fijn.

Miles Teller is vooral irritant. Gelukkig staat daartegenover Analeigh Tipton die ik dan wel weer erg schattig vind - dat maakt het verhaaltje nog net voldoende genietbaar om de film uit te kijken. Op zich is het verder wel leuk gedaan, het verhaal wordt lekker vlot verteld, en er komt af en toe een (kleine) verrassing uit de hoek.

Ongeveer even spannend als de aquarium-dvd. De poster is veel mooier dan de film zelf, en heeft ook al meer actie dan de film brengt. Zonde van de tijd.

Ik heb helemaal niets met religie in het algemeen en al zeker niet met het katholieke geloof, dus ik had niet bepaald verwacht een aangenaam filmavondje te hebben met deze film. Maarja, soms kies je dat niet zelf uit, en dat levert af en toe leuke verrassingen op. Zoals nu dus.

De combinatie van Hopkins en Pryce werkt erg goed. Zo goed zelfs dat ik met wat krabben op mijn hoofd er eigenlijk helemaal niets van geloof, dat wat we te zien krijgen ook maar ergens in de verte lijkt op wat er in het echt gebeurt en gebeurd is - dat de twee zulke goede makkers zijn, misschien niet bepaald echt vrienden maar met vriendschappelijk respect - mwah, ik twijfel daar toch echt aan. Behalve de zuivere religie staan er ook nogal wat belangen op het spel, en ook als het niet direct om geld gaat is daar altijd nog zoiets als prestige, macht, en hoop op een eeuwig leven na de dood. En er zijn genoeg andere bronnen uit het Vaticaan te vinden die aangeven dat het niet altijd pais en vree is.

Maar buiten dat is het een frisse en aardige vertelling, die mooi dienen kan als propaganda voor de huidige paus. En of de anekdote aan de telefoon nou wel of niet echt zo gebeurt is, Bergoglio lijkt ook buiten wat we in de film van hem zien wel de juiste toon gevonden te hebben. Dat verdient zeker alle respect, ook al is het niet allemaal heel geloofwaardig.

Meirelles heeft voor de verandering hiermee weer eens een mooie film afgeleverd - verder is het wel eens wisselvallig wat hij presteert. Maar als het lukt, dan is het ook wel raak met hem kennelijk.

Als fan van Kelly McDonald kon ik deze film natuurlijk niet overslaan - en dan speelt Gina McKee ook nog eens mee. Monica Dolan was geen bekende naam voor me, hoewel toch 75 credits volgens imdb waaronder meerdere films die ik echt wel gezien heb - of wellicht komt het door die pruik.

Het plot is er een wat me normaal niet echt zou aanspreken, en zonder voornoemde aanleiding had ik de film wellicht laten lopen. Toch is het zeker de moeite om af en toe buiten je platgetreden pad te kijken, en daar geeft dit voorbeeld wel het bewijs van. Misschien geen prettig of makkelijk kijkvoer, maar wel verrassend goed en erg integer gemaakt.