Opinions

Een episch lange speelduur. Maar dan zonder enige inhoud - en al zeker geen episch epos. Wat me dan weer laat mijmeren waarom dit zaakje eigenlijk de Twilight-'saga' heet. Dan zou je toch verwachten dat er ook een stevig verhaal te vertellen is.

Maar in dit 3-e van 4, ofwel 5 is het verhaal welhaast nog dunner dan in de eerste twee. Dan hoop ik maar dat het een rustmoment voor de zinderende ontknoping gaat blijken te zijn - want als dit deel qua inhoud niet het dieptepunt gaat zijn, dan weet ik nog niet of ik het einde wel halen ga.

De weinige inhoud die er is is dan ook nog eens niet zo positief. De tobberige relatie van Bella en de boys lijkt welhaast nog obsessiever en abusiever te worden - met nog wat stereotyp-Amerikaans puriteins gedoe over onthouding tot het huwelijk erbij ook, gotbetert. En het straalt nog af ook, want je begint als kijker toch een behoorlijke afkeer van het vervelend klierige drietalletje te krijgen. Dat de brave pa Charlie dat maar stoicijns uithoudt, het is me een raadsel.

Op een enkel kort momentje na, als Bella even close up mag knuffelen met een hondje, weer net even lelijk als de vorige delen, de cgi met de nepperig uitziende wolven, nu nog even wat verder aangevuld met wat extra lelijke actiescenes als het even op een matpartijtje aankomt - en dat dan ook met alweer zo'n volstrekt onlogische en absurde verklaring erbij: de nieuwe vampiers zijn veeeel sterker dan de oude. Jaaah, vanzelf. Ook veel dommer kennelijk. En de enige keer dat de soundtrack een liedje begon dat me wel iets leek... knip, jakkes, wat een lelijke edit.

Ohja, Anna Kendrick heeft wel een leuk toespraakje. Duurt toch al gauw een minuutje of zo. En Michael Sheen mag weer even zijn evil smoel op zetten - maar zo kort dat hij er op IMDB al niet eens een listing aan overhoudt. Tsja. Het geeft wel een beetje aan met hoeveel liefde en inzet deze productie gemaakt is.

Nog twee delen te gaan - want ja, alweer zo'n serie waar de makers toch tot het uiterste willen gaan om zo veel mogelijk omzet te genereren met zo min mogelijk inhoud. Maar als ik dan over dit deeltje mijmer, en me afvraag wat het verhaal nou precies verder gekomen is vanaf het einde van deel 2 tot dit einde van deel 3? toch maar bijzonder weinig, eigenlijk, en wat er dan aan echt nieuwe inhoud gebracht wordt had eigenlijk wel in een minuutje of twee trailer gepast.

Door de griep (nouja, de 'man flu' waarschijnlijk) geveld thuiszitten en bij gebrek aan beter dan maar de Twilight saga op Netflix. Er zijn ergere dingen.

Deel 1 bijvoorbeeld. Want als je ze zo vlak na elkaar ziet, dan is toch vooral wel duidelijk dat het spel van Stewart een heel tikje beter is geworden - misschien nog lang niet goed, maar het verschil met deel 1 is toch wel opvallend. Wat minder met de boys, Pattinson redt het misschien nog net tot een voldoende - maar heeft dan ook weer niet bijster veel te doen. Lautner, tsja, ik ben niet onder de indruk van wat hij doet. En knap kan ik ze beiden al helemaal niet vinden.

Maar dan de triestigheid van de film maar weer even, want het positieve is er nou wel af. Gut gut wat een drama allemaal, de geliefden kunnen elkaar niet meer zien. Maar geen probleem, Bella heeft nog een reserve die vanzelf als een mak hondje achter haar aan loopt, en regelmatig van haar te horen krijgt dat ze toch zo van hem houdt - maar toch liever voor Edward kiest. Wat een naar kind, schiet er dan meteen weer door m'n hoofd. Maar gelukkig kan ik me ook ergeren aan de toch wel erg flauwe CGI van de hondjes - en niet alleen dat ze er niet uitzien, ze bewegen ook nog eens als mijn oude knuffelhond.

En dan komt de ontknoping nog. Zover krijg ik mijn disbelief niet opgerekt. Het is echt alleen nog het optreden van de heerlijk evil Michael Sheen die het ietwat verdragelijk maakt. Maarja, dan komt de uitsmijter er nog aan #magikeenteiltje.

En met vrolijke moet door naar deel drie dan maar. Ik wou haast liever maar weer naar m'n werk.

Aangezet door Into the Storm (2014) deze film maar weer eens opgezocht.

In alle opzichten net een tikkie beter, moet ik zeggen. De effecten zijn misschien een klein tikje gedateerd, maar met de visuele humor die er af en toe in zit, de timing waarmee alles gebeurt - toch net een tikkie beter. En hoe een dwijlacteur Bill Paxton ook is, hij doet het net goed genoeg om het verhaal in te vullen en Helen Hunt haar plaats daarin te geven. Leuker is Philip Seymour Hoffman natuurlijk. Of zelfs het eendimensionale tutje van Jami Gertz als tegenpool van Hunt.

Het verhaal is erg dun, maar het voldoet wel prima. Geloofwaardig genoeg - als je niet al te kritisch bent - om niet tijdens de film al te gaan irriteren, fijn veel vaart erin en goed gedoseerd tussen de actie door. Want daar gaat het vooral om - spectaculaire actie. Koeien in de lucht.

Mooi stukkie vakwerk. En nog steeds een soort voorbeeld voor het genre.

Wat een onwerkelijk slechte film is dit.

Niet alleen dat het script werkelijk alles jat bij het origineel, tot en met de tanktop die DEJ te dragen krijgt, op bezoek bij mama, het nieuwe vriendje, de level 5 tornado. Serieus, is het te veel gevraagd om iets van een verhaal te verzinnen.

En dan nog de al te opzichtige aanwezigheid van de olieindustrie, de mensen die nog geloven in de maakbaarheid van de planeet. Tuurlijk, dump even wat chemicalien in de atmosfeer, echt een enorm goed plan hoor.

Is er nou echt helemaal niemand meer die nog even nadenkt voordat er weer zo’n volstrekte nonsensfilm over het modale publiek uitgestort wordt? Hoeveel Koch- en Musk-dollars heeft dit script precies gekost?

Om van te kotsen, dat is het.

Eindelijk eens een film die vooral drijft op ouderwets vakwerk, mooie locaties, mooi licht en slim camerawerk, cinematografie en goede acteurs - niet op overweldigende CGI of overdreven spektakel.

Jammer wel dat in het verhaal de spanningsboog wat te kort blijkt, en dat geen van de hoofdrollen interessant of sympathiek wordt. Samen met het wat inkakkende einde levert dat een wat schrale uitsmijter op. Het begin vond ik erg veelbelovend, daarmee is de film aan het einde vooral ietwat een teleurstelling.

Nogal meh.

Voor een komedie is er wat weinig echt te lachen, en voor horror is het lang niet eng genoeg. Nou werkt die combinatie van horror en komedie soms wel erg goed, maar dan bijvoorbeeld doordat het zo volledig over the top gaat dat het daardoor leuk wordt. Hier niet, veel te braaf allemaal. Dan moet het komen van wat flauwe grappen met hondepoep of clichés over Australiers. Doet het ook niet zo erg goed, verder dan een flauwe glimlach kom ik er niet mee.

Draad kwijt.

Er zit nogal wat in de film wat niet echt verklaard wordt. Spoken uit het verleden en een sprekende ijsbeer - die geniaal uit de verf komt overigens. Maar daarmee komt het geheel nog niet bij elkaar, en het einde is dan erg onverwacht en onbevredigend.

Wat wel werkt is de omgeving - briljant mooi, en heel opvallende beelden. Ook van de verlaten stations boven de poolcirkel bijvoorbeeld, erg mooie locaties. En de beer dus, en ook wel de sfeer tussen de twee lovers. Misschien beter om op te vatten als een sfeerbeeld dan een conventioneel narratief, hoewel ik daar eigenlijk niet zo van gecharmeerd ben.

Bij de naam van Zalman King rinkelde er al wel een belletje, zo van verwacht er vooral niet al te veel van. Maar zelfs dat was geen voldoende voorbereiding op deze film. Zelden zo'n verschrikkelijk slecht stuk brol gezien, met een absoluut anti-erotische Sherilyn Fenn in de hoofdrol - ze heeft wellicht best een mooi lijf, maar King slaagt er wonderwel in daar op de juiste momenten niets van te laten zien, maar ook juist wel weer op de momenten waar je het gevoel hebt dat je naar een verkrachting zit te kijken. Nergens weet Fenn ook maar in de verte over te brengen dat ze ergens zin in heeft. En dan die afgrijselijke peroxide pruik nog. Drie keer weggespeeld door de stripper die voor haar aanstaande man was ingehuurd, dat dan ook nog eens. En wellicht de grootste ergernis: Richard Tyson en het karakter dat hij te spelen krijgt, of misschien het gebrek daaraan.

Bref, voor het verhaal kijk je beter een pornootje, en voor de acteurs.trices ook. En ook al gauw betere production values.

Jeugdsentiment.

Dit was een van die films die met een zekere regelmaat op zondagmiddag op de televisie kwam in de jaren-80 en -90. Best vaak gezien indertijd, en hoewel dat alweer een tijdje geleden was toch nog steeds een feest van herkenning.

Het is niet een heel stereotype western eigenlijk, maar de mooie omgeving en de interactie tussen Clint Eastwood en Shirley MacLaine maken het een erg aangenaam filmpje. En dan ook nog de epische muziek van Morricone. Erg fijn.

Miles Teller is vooral irritant. Gelukkig staat daartegenover Analeigh Tipton die ik dan wel weer erg schattig vind - dat maakt het verhaaltje nog net voldoende genietbaar om de film uit te kijken. Op zich is het verder wel leuk gedaan, het verhaal wordt lekker vlot verteld, en er komt af en toe een (kleine) verrassing uit de hoek.

Ongeveer even spannend als de aquarium-dvd. De poster is veel mooier dan de film zelf, en heeft ook al meer actie dan de film brengt. Zonde van de tijd.

Ik heb helemaal niets met religie in het algemeen en al zeker niet met het katholieke geloof, dus ik had niet bepaald verwacht een aangenaam filmavondje te hebben met deze film. Maarja, soms kies je dat niet zelf uit, en dat levert af en toe leuke verrassingen op. Zoals nu dus.

De combinatie van Hopkins en Pryce werkt erg goed. Zo goed zelfs dat ik met wat krabben op mijn hoofd er eigenlijk helemaal niets van geloof, dat wat we te zien krijgen ook maar ergens in de verte lijkt op wat er in het echt gebeurt en gebeurd is - dat de twee zulke goede makkers zijn, misschien niet bepaald echt vrienden maar met vriendschappelijk respect - mwah, ik twijfel daar toch echt aan. Behalve de zuivere religie staan er ook nogal wat belangen op het spel, en ook als het niet direct om geld gaat is daar altijd nog zoiets als prestige, macht, en hoop op een eeuwig leven na de dood. En er zijn genoeg andere bronnen uit het Vaticaan te vinden die aangeven dat het niet altijd pais en vree is.

Maar buiten dat is het een frisse en aardige vertelling, die mooi dienen kan als propaganda voor de huidige paus. En of de anekdote aan de telefoon nou wel of niet echt zo gebeurt is, Bergoglio lijkt ook buiten wat we in de film van hem zien wel de juiste toon gevonden te hebben. Dat verdient zeker alle respect, ook al is het niet allemaal heel geloofwaardig.

Meirelles heeft voor de verandering hiermee weer eens een mooie film afgeleverd - verder is het wel eens wisselvallig wat hij presteert. Maar als het lukt, dan is het ook wel raak met hem kennelijk.

Als fan van Kelly McDonald kon ik deze film natuurlijk niet overslaan - en dan speelt Gina McKee ook nog eens mee. Monica Dolan was geen bekende naam voor me, hoewel toch 75 credits volgens imdb waaronder meerdere films die ik echt wel gezien heb - of wellicht komt het door die pruik.

Het plot is er een wat me normaal niet echt zou aanspreken, en zonder voornoemde aanleiding had ik de film wellicht laten lopen. Toch is het zeker de moeite om af en toe buiten je platgetreden pad te kijken, en daar geeft dit voorbeeld wel het bewijs van. Misschien geen prettig of makkelijk kijkvoer, maar wel verrassend goed en erg integer gemaakt.