Opinions

Een klein stukje terug in de tijd is het maar, deze film. En ook niet heel ver weg, ik ben in deze streek wel op vakantie geweest. Bomen, bomen, bomen - kilometers ver in elke richting. Niet als bos, maar als plantage - netjes op een rijtje, zover het oog kijken kan.

In die setting speelt dit drama zich af, ontstaat de situatie waarin de arme Therese tot haar daden komt - en met de gevolgen moet leven. Dat staat dus kennelijk niet zo heel ver van ons af. Of misschien ook wel - het was indertijd tenslotte opzienbarend genoeg om een boek over te schrijven. Niet dat het overigens waar gebeurd is - maar dat had wel gekund.

De film vertelt het verhaal niet heel duidelijk, er wordt je niet voorgezegd wat de personen precies beweegt tot hun daden. Daardoor komt het wel wat ontoegankelijk, zelfs saai over terwijl je zit te kijken, maar het zet daarna wel aan tot wat nieuwsgierig zoeken - dit stukje op wikipedia geeft wel een aardige kijk op het boek en de schrijver ervan. Niet dat ik meteen het boek ga lezen, maar het verhaal komt wel net iets meer tot leven op die manier.

Audrey Tautou speelt - vanzelf, zou ik zeggen haast - prima, en weer eens iets anders dan een luchtige rol. Wel jammer dat er naast haar wat weinig ruimte overblijft voor de andere acteurs.

Pre-apocalyptisch gedoe.

Wat mij wat stoorde in het plot is de leegte van de steden, straten en landschappen. Alsof door de aanstormende apocalyps iedereen allang weggegaan is. Niet heel geloofwaardig in mijn hoofd. Wel weer eens verfrissend anders dan de massa's die in de meeste apocalypsfilms rondtollen, maar toch, geloofwaardig wordt het er dan niet van. En het einde lag ook al niet zo goed bij mij.

Ook is de film hier en daar opvallend saai, er gebeurt tussen de bedrijven door eigenlijk net te weinig.

Ik wil dat uur terug.

Wat een vreselijk onleuke film is dit. Ontzettend flauwe grappen met een verkeerde timing. Slechte acteurs die staan te stuntelen - vooral in het begin van de film misschien, maar het zet de toon. En als het dan al een parodie is, dan was het verstandig geweest om dat wat minder serieus te nemen. Nu is het veel te veel "kijk ons toch eens leuk zijn" maar dat is het niet.

Misser.

Meh.

Er is toch op zeker wel een interessant verhaal te vertellen over de motortorpedoboot. PT109 bijvoorbeeld, waar JFK op gediend heeft. En er is ook zeker wel een interessant verhaal te vertellen over Corregidor - wat in de titel terug komt, maar wat kennelijk teveel moeite was om daar iets mee te doen - anders dan de nogal erg historisch incorrecte beelden in het ziekenhuis. Sowieso een zwaktebod dat de film wel op de Filippijnen speelt, maar 'gewoon' in Amerika is opgenomen. Had toch wel gekund, Corregidor iig was begin 1945 bevrijd van de Japanners. Wellicht dat het hoofd van de mensen daar even niet naar films stond. Of dat het risico te groot werd geacht om John Wayne daarheen te sturen.

Nog iets. En ook dat is weer een zwaktebod - het 'I Shall Return' van MacArthur. Niet 'We' zoals de film in de aftiteling laat zien, dat was de versie die Eisenhower liever had gezien. Maar zelfs nu nog, als je 'I Shall Return' googlet, krijg je een ontzagwekkend aantal links naar MacArthur - wellicht de meest succesvolle propagandaoorlog ooit, die daaraan opgehangen was. En ook dat wordt voor het gemak grotendeels maar even onbehandeld gelaten.

Dus, we hebben een film over Corregidor zonder eigenlijk ook maar iets over het eiland, en over MacArthur zonder iets zinvols over de generaal. Moeizaam. Wellicht speelt daar een rol bij dat de film nogal gesteund is door de US Navy, en MacArthur hoorde bij de US Army. Alsof je een boek neemt over een razend spannend stukje historie, en je leest daar dan precies net die ene bladzijde over die over het weer gaat.

Verder, ja, ach, het is best een aardig filmpje en de bootjes zijn leuk en stoer en John Wayne is zijn gebruikelijke stoere zelf. Maar moest het daar nou echt over gaan, of was dit gewoon een flauwe poging van Eisenhower cs. om de aandacht wat van MacArthur af te leiden. Hoe dan ook, de film voelt nogal ernstig onder de maat en erg teleurstellend. De originele titel wordt nog wel enigszins waargemaakt, en kan zelfs dienen als de beschrijving van de film ('this film can safely be ignored'). Maar de vertaalde titel is al veel meer dan de lading die gedekt wordt.

Leuke en hier en daar interessante documentaire, die wel vooral als doel heeft publiek naar de hoofdvoorstelling te lokken. Want dat is onvermijdelijk de film die Welles zelf niet afgemaakt heeft.

Die film komt later van de week aan bod gelukkig. De documentaire geeft wellicht niet zoveel prijs van de achtergrond dat ze daardoor de moeite waard is, toch zijn de beelden hier en daar mooi en interessant op zich.

Michael Mann's eerste 'echte' speelfilm.

En dat doet hij dan dus maar even - een film die oppervlakkig gezien over een diefstal-met-braak gaat, maar in de details daaronder eerder een psychologische karakterschets van de dief is. En in beide gevallen met een weelde aan volstrekt overtuigende details. Duidelijk dat Mann zich liet bijstaan door ervaren en geharde misdadigers, en niet alleen dat, er spelen ook een paar mee in de film - van bajesklant tot filmster, om het maar even zo uit te leggen. Het vertaalt zich het meest opvallend in de tot in details kloppende scene met de thermische lans, maar ook in het karakter van Frank - van zijn emotionele onbeschikbaarheid tot en met de uitzichtloosheid van zijn bestaan.

Ook buiten dat is de cast best interessant - nogal wat later beroemde acteurs spelen hier hun eerste rol. James Belushi en (toen nog praktiserend politieman) Dennis Farina als bekendste wellicht, maar ook een Robert Prosky. En Willie Nelson - zonder muziek.

Dat brengt me bij wat wellicht een van de meest interessante keuzes van Mann voor deze film is - de soundscapes van Tangerine Dream, en toen goed voor een Razzie terwijl dat achteraf toch een van de sterkste punten van de hele film is. Zoveel beter dan een soundtrack van willekeurige populaire deuntjes. En kennelijk beviel dat beide partijen goed, want in Mann's volgende film The Keep kwam daar een nog veel sterker vervolg op. Qua soundtrack dan, want sec als film is deze veruit beter.

Het is zonder meer een goede film, maar zo goed als hij in veel recensies hier wordt neergezet kan ik 'm toch nauwelijks vinden. En het bewijs daarvan levert m'n geheugen al ietwat: halverwege begint me te dagen dat ik deze film toch al misschien eens gezien heb. En op driekwart komt er nog iets bij, niet alleen heb ik 'm gezien, hij staat in m'n dvd verzameling. Toch kennelijk niet zo'n indruk achtergelaten, als ik dat zover kwijt was.

Maargoed. Waar ik al wat moeite heb is bij de contemplatieve voice-over die probeert een soort zingeving te vinden voor de oorlog - nou niet precies iets waar heel veel zin in te vinden is. Toch niet in het soort verhaal wat hier verteld wordt. Maar erger dan de voice-over op zich vind ik dan het contemplatieve aspect van de inhoud - het haalt alle vaart uit de film, en dan duurt het toch wel erg lang allemaal. En de verovering van de heuvel zelf is op zich best boeiend - en zeker ook prachtig gefilmd - maar dat onderdeel van het verhaal leunt ook al erg op de lange adem. Die twee bij elkaar geteld maken het echt veel te langdradig wat mij betreft.

Wel dan weer geniaal gefilmd en heel mooi gespeeld. Dat mag ook wel met zo'n waslijst aan topacteurs. Je zou voor minder een avond gaan zitten kijken, en het maakt bijna de langdradigheid goed.

Meer sfeerbeeld dan verhaal, maar wat een sfeer dan ook - de film zuigt me helemaal de muziekwereld van Nashville in, met alle gekkigheid en absurditeit die daar bij hoort. En fijne muziek vanzelfsprekend, en kennelijk door de acteurs zelf gezongen. Net een beetje jammer van Sandra Bullock wel, die lijkt niet heel goed tussen de andere acteurs te passen en heeft ook niet de sterkste scenes Phoenix en Mathis dan weer wel.

Wings over the World.

Ooit misschien een minuut van gezien, in de tijd dat zwart-wit nog vrij gewoon was, en die naam was zo ongeveer het enige wat me bijgebleven was. Daar bleek dus deze film en de naam H.G. Wells bij te horen, en dat kwam mooi uit als tegenwicht voor de hoofdfilm van vanavond: Metropolis.

Wellicht uiteindelijk beide uit hetzelfde brein ontsproten, want dat Metropolis leentjebuur speelde bij o.a. het werk van Wells is wel duidelijk. Toch is dit een heel andere film - rauwer, veel minder gelikt en strak. En met geluid, want de toekomst kwam met rappe schreden.

Als toekomstbeeld heb ik met deze film eigenlijk net zo weinig als met Metropolis. Voor het voorspellen van een nieuwe wereldoorlog had je halverwege de jaren-30 bepaald geen kristallen bol nodig - Duitsland en Japan waren al ruimschoots met de wapens aan het rammelen tenslotte. Noch was het vergezocht om een wereldwijde pandemie te voorzien, want de Spaanse Griep had net huisgehouden. Mensen op de maan, mwah - daar zou je dan iets in kunnen zien, maar als we in de film op dat punt uitkomen lijkt het middel toch verdacht veel op dat van Jules Verne, en die was toch echt bepaald eerder met zijn boek. Waar Wells in ieder geval extreem naast zat is in dat er vrij snel een einde aan de oorlog kwam - even afgezien van de periode van dekolonisatie. En hij heeft ook helemaal gemist wat we nu meemaken: de onbalans van de economie en de beschikbare grondstoffen. De introductie van de glorieuze toekomst krijgt daar toch een wat wrange smaak van.

Visueel is het allemaal een stuk minder gelikt dan in de tegenhanger, of tenminste in de eerste twee delen. Niet vreemd, want het moet een land in oorlog uitbeelden. Qua setbouw misschien nog wel meer werk dan de gladde wandjes van Metropolis, en het oogt ook een stuk realistischer en herkenbaarder. Anders wordt het in het derde deel, waar we een toekomstbeeld van Everytown krijgen - daar denk ik dan van dat het het Engelse woord voor Almere is. In Everytown is een soort art-deco stijl gebouwd, die ik hier en daar wel wat herken in de kantoorpanden in Amsterdam-Zuidoost. Wellicht klopt dat onderdeel van Wells' voorspellingen dus inderdaad.

Qua film is het allemaal net een tandje te veel, te groots, te veel ambitie en te weinig inzicht in wat een film tot een film maakt. Tegelijkertijd is ook zichtbaar dat het dan wel een film met geluid is, maar dat er nog te weinig ervaring was met hoe dat dan werkt en op welke manier je daar een verhaal mee vertelt. De teksten die de acteurs uit te spreken krijgen voelen hier en daar wat potsierlijk aan, en de acteurs zelf lijken ook niet echt erg op hun gemak.

Als drieluik samen met Modern Times en Metropolis vind ik Modern Times toch als enige echt geslaagd, en ook als enige nog echt op zichzelf te waarderen in plaats van een oordeel met kwalificatie. Maar een film die 'voor die tijd' heel knap was, is dat nu niet beslist meer, en daar is ook deze weer een voorbeeld van.

Een veelbelovend begin.

En dan komt de speelduur. Toch wel ietsje te lang om te blijven boeien bij wat eigenlijk toch wel een vrij dun en slap uitgewerkt gegeven blijkt te zijn. Wat dan duidelijk wordt doordat het richting einde ofwel warrig, ofwel metafysisch begint te worden. Daar kan ik soms een hoop van hebben, maar hier raak ik gewoon de weg kwijt.

Mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht, met een paar erg mooie scenes - vooral in het begin, denk ik dan. Maar dat maakt geen film. Of toch in ieder geval niet deze. Wel leuk om Mila Kunis en Adrien Brody in dit soort rollen te zien - doen ze goed, en ik hoop dan op meer. Maar misschien in een wat minder stuurloze film.

Het zal je kind maar wezen.

Het verhaal is wel een beetje dolgedraaid, en de hip-snelle (ehh nouja dat leek het twaalf jaar geleden) manier van filmen irriteert hier en daar wat. Zal wel.

Wat ik wel de moeite waard vond was de paar scenes die vragen om acteerwerk. Dat komt er best uit, Holly Hunter kan dat best wel, en Evan Rachel Wood ook. En leuk om Deborah Unger in een klein rolletje langs te zien komen.

Verder weinig nieuws onder de zon eigenlijk.

Niet leuk.

Op zich is het gegeven wel heel goed, en er zou echt wel mogelijk zijn om er een heleboel van te maken. Maar het is net een beetje te laf, te weinig, teveel moeite om toch maar niemand echt op z'n tenen te trappen. En er wordt veel te veel bij gesleept - een beetje minder familie, een beetje minder zorgvuldigheid in het uitnutten van alle relaties in alle richtingen had misschien wat meer aandacht voor de hoofdzaak overgelaten. Want zou de film niet vooral om deze twee veertigers moeten gaan. Over de best schrijnende problemen waar ze mee te worstelen hebben.

Maar misschien hoort het er dan ook wel weer wat bij. Als je al veertig bent, en een jaar of twintig bezig bent met een relatie met kinderen en de hele reutemeteut van familie en gedoe met je hypotheek, dan is eentje extra en een afbetalinkje aan je pa ook niks meer dan dag-in-dag-uit. Realistisch tot en met, eigenlijk. Maar dat dat dan een leuke of goeie film oplevert?

Niks ten nadele van Paul Rudd of Leslie Mann. Een mooi koppel is het, en hun familie- en vriendenkring doet het ook mooi en vult ze mooi aan en in. Jammer dat Megan Fox alleen maar een beetje eyecandy spelen mag, het tomaatje zoals Noodless het noemt.

Al met al vind ik het toch wel wat onbevredigend. Het is allemaal wel wat afgezaagd, wat braaf, wat saai. Als een stel met kinderen in Almere, zoveel verrassing zit er in - niks nieuws te brengen, en ongeveer net zo origineel als een sneeuwvlok op de Noordpool. Als er nou nog wat zelfkritiek uit zou blijken zou het nog te verteren zijn - maar ook daarvan zie ik eigenlijk niks.

Jammer.

Thank you for your service.

Een prettig langzame opbouw waarmee Talia Lugacy de tijd neemt om haar verhaal te vertellen - hoe het verder gaat met de Amerikaanse soldaten nadat hun rol in de oorlog uitgespeeld is. Geen zielig doen, geen navelstaarderij, hoewel het misschien zo overkomt als je oppervlakkig kijkt zonder je in te leven of afhaakt voordat Sam Adegoke zijn monoloog begint - are you thanking me for Abu Ghraib, or just for the pictures? De VS heeft weinig geleerd van de oorlog in Vietnam, dat wrijft de soundtrack - Luang Prabang - er ook nog fijntjes in.

Geen film voor iedereen, dat is wel duidelijk. Maar voor mij een heel ingetogen, integer en vooral menselijk verhaal dat aangrijpt en blijft hangen.

Je moet er voor in de stemming zijn, zoveel is wel duidelijk. Maar dat was ik niet, en dan blijft er maar weinig over. En ja, de situaties zijn best grappig hier en daar, maar ook wel wat aan de te subtiel-homeopatische kant, en dan is het een saaie boel als je daar niet bij voorbaat van in de schaterlach vliegt.

Wat me niet helpt is dat de beelden toch wat jaren-80 flets aandoen. En dan die absurde rotkoppen met dat vieze lange haar nog, bleh. Maar het moet gezegd, een of twee van de nummers zijn best leuk.

Af en toe wel even grappig, maar wel erg flauw ook. Het gegeven dat iedereen zichzelf speelt is wel grappig, maar er blijven nogal wat kansen onbenut - er had wel wat meer tegen de idioterie van Hollywood en het geloof aangetrapt mogen worden wat mij betreft. Wat er overblijft is dat zo'n beetje de hele cast zichzelf nogal te kakken zet. En kennelijk met veel plezier.

Het hele groepje rond Rogen zou het eigenlijk eens in een andere richting moeten gaan zoeken, dit genre is wat al te bekend aan het worden met dit groepje koppen steeds in hetzelfde soort rol.

In vergelijking met de omschrijving blijven de familierelaties eigenlijk wat onderbelicht, op het tweede plan achter de persoonlijke shit van Bateman. Het geheel is ook nogal onderkoeld, melancholiek en wat afstandelijk haast. Af en toe wel grappig maar jammer genoeg toch weer de kennelijk onvermijdelijke poep- en plasgrappen. Op zich wel een aardig feelgood-achtig gedoetje zo, maar een paar echt scherpe randjes hadden het wel een stuk leuker en onthoudbaarder gemaakt.

Erg grappig.

Gelukkig eindelijk weer eens een romcom die zichzelf niet zo krampachtig serieus neemt, niet verzinkt in eindeloze zwijmelarij of relatiegetrut, maar in plaats daarvan een soort Arnold Schwarzenegger-achtige komedie met een romantisch tintje eraan. Met een leuke grappige en energieke Reese Witherspoon die door het beeld huppelt en een net leuk meisje uithangt, en het duo Tom Hardy en Chris Pine als zwart-witte tegenpolen. Met overduidelijk plezier gemaakt simpel onpretentieus over the top pubervermaak. Voor mij werkt dat wel. En zeuren dat er zo weinig diepgang in de film zit en geen karakterrollen gespeeld worden is natuurlijk niet zo zinvol - dat past echt niet bij het genre. Ga dan naar een andere film.

Een heel aparte film, met een heel eigen stijl die herkenbaar die van Sorrentino is. Meestal heb ik het niet zo op films die echt een duidelijk stempel van een regisseur hebben - 'de nieuwe Allen' heeft bij mij meteen al een punt verloren. Maar voor deze meneer Sorrentino maak ik dan graag een uitzondering. Een belangrijk onderdeel daarvan is de heel bijzondere subtiele humor, en de tot in het perfecte uitgedachte beelden.

Dan ligt het voor de hand om te denken dat de beelden de hoofdrol krijgen, en het verhaal daaraan ondergeschikt blijft. Misschien terecht. Maar toch zijn er een paar scènes waarvan ik nu al, net na de eerste keer de film gezien te hebben, zeker weet dat ik ze over een paar jaar nog steeds in m'n hoofd heb. En niet om de beelden, maar om de zeggingskracht, en om de plaats in het verhaal.

Sean Penn is aan de ene kant bijna perfect bezig, aan de andere kant krast het slome braindead-gedoe als nagels over m'n ziel. Erg voor de hand liggend natuurlijk om er een kruising tussen Ozzy Osbourne en Robert Smith in te zien, maar wat mij ook te binnen schiet is de rol van Frances McDormand in Fargo - ook zo'n nagelkrassende boel. En absurd genoeg speelt Frances ook in deze film... en ook een heleboel andere acteurs die misschien niet helemaal het model zijn van een 'mainstream' acteur, of een bekend gezicht uit de filmhuiswereld. Wel knap van Sorrentino dat hij ze bij elkaar heeft weten te krijgen.

Waar het verhaal zeker de ruimte voor geeft is om er een mening over te vormen, om over na te denken. Vooral het einde, daar moet ik nog even over herkauwen voordat ik er echt uit ben wat ik daar nou eigenlijk van vind. Road movie is misschien niet het juiste genre - coming of age is misschien beter op z'n plaats.

Als je je niet laat leiden door de vergelijking met de comics (welke? watte? moet ik me daar dan ook nog in gaan verdiepen om een mening te mogen hebben?) dan is het best een leuk filmpje. Dat het verhaal zich niet echt aan de mythologie houdt - ach, dat had ik sowieso al niet verwacht - wie dan wel?

Portman, Branagh, Hopkins, Skarsgard, Elba, Dennings, zelfs nog Rene Russo - er doen nogal wat bekende en vereerde namen mee. Nou zou ik dat wat makkelijker snappen als het plezier aan alle kanten van de film zou afspatten, maar dat is het toch ook niet helemaal. Wat heeft dan toch al deze mensen bijelkaar gebracht? Ik zie daar toch even weinig meer in dan de wens om een overweldigende blockbuster te maken, maar dat lijkt me dan toch echt volledig mislukt. Het is een aardig filmpje geworden, maar niks meer dan dat. Welke prachtige scenes uit deze film ga ik me over tien jaar nog herinneren? Welke mooie karakterontwikkeling blijft me bij? Welk van de personages wordt zover uitgediept dat we die als voorbeeld, als rolmodel gaan zien? Welke special effects of actiescenes blijven ons bij? Welke filmmuziek voor onze crematie?

Nee, zo'n film is dit echt niet. Morgen weer vergeten - en misschien maar beter ook.

Als ik even op IMDB kijk, kom ik daar het volgende citaat tegen: "Thor is a dazzling example of the superhero movie done right". Tsja, sorry - ga dan even Ben Hur (1959) kijken?

Thor.

Deel 1 was redelijk - bij de herziening misschien zelfs goed of erg goed. Deel twee was geniaal. Deel drie was eigenlijk voldoende om Taika Waititi een Berufsverbot op te leggen.

Maar nu over deel 4 - Love and Thunder. Door de geharde MCU fan neergesabeld, gelijk aan hoe ik het hele MCU tot bagger verklaar - maar deze serie hoorde daar toch al nooit echt bij. En dat begon al bij deel 1, waar de vonk van Portman en Dennings iets aparts aan de film gaf - zowel natuurlijk als grappig, een eigen soort slapstick dat de hele film droeg. En in deel twee werd dat nog heel veel sterker, en daarnaast kwam daar nog bij dat de production values op een duidelijk hoger plan lagen, en behalve dat een veel sterkere cast met bijvoorbeeld een Stellan Skarsgard - om maar even een name te droppen. En toen deel drie, en dat had niets van dat alles. Terug naar het basale niveau van het MCU.

Deze film is weer duidelijk van een heel ander niveau. Met een erg, erg serieus onderwerp, maar ook een erg fraai gevonden manier om daar toch een zekere troost in te vinden. Behalve dat ook een waardige manier om de karakters die in deel 1 en 2 zo'n grote rol speelden een passend einde te geven - al twijfel ik er ietwat aan of dat voldoende is om aan de feesttafels in het Walhalla plaats te mogen nemen, het is overduidelijk genoeg voor de zaal.

Wellicht is deze film er het duidelijkste voorbeeld van waarom ik de Thor serie wel echt goed vind, en de rest van het MCU niet. Moet ik uitleggen waarom? ik hou het er maar even heel kort bij dat het wellicht iets met volwassen worden en levenservaring te maken heeft.

Thor en Thor: The Dark World waren leuke en goeie films. Precies de goede mix van superheldenonzin, special effects en gewoon degelijk acteerwerk. En dan vooral de wisselwerking tussen de wat dommige lompe Thor en zijn overduidelijk veel slimmere vriendinnetje Portman, en de perfect getimede grappen tussen Portman en Dennings.

En precies dat sterke punt hebben de bedenkers overboord gegooid. En ze hebben behoorlijk bespaard op cgi en cinematografie - en zo erg zelfs dat elke keer dat bijvoorbeeld de Hulk even transformeren moet, de camera net even wat anders te doen heeft. Dat ging zelfs in de originele serie beter!

Te lachen valt er ook al niks. Dan heb ik het nog niet eens over het volslagen ongeinspireerde houten-klaas acteren van Hemsworth en (vooral) Blanchett. Er is gewoon domweg geen behoorlijke humor in de hele film te vinden - niets is er dat ook maar een scheef glimlachje veroorzaakt. En dan de volstrekt respectloze manier waarop de Noorse mythologie met voeten getreden wordt nog, tsja, dat zal dan wel uit de comics gekomen zijn.

Nee. De meest teleurstellende film in heel erg lang, en de slechtste superheldenfilm die ik tot zover gezien heb.

Een heerlijk onzinnig verhaal uitgewerkt tot een fijne blockbuster. Erg mooie beelden, een perfecte en veelzijdig diepe cast, personages die elkaar leuk aanvullen en grappen heen en weer bouncen. Van deel een was ik eerst niet zo onder de indruk, maar bij herziening vond ik 'm al een stuk beter. En dit tweede deel viel meteen goed, en niet alleen omdat ik Natalie Portman altijd wel leuk vind. Kom maar op met deel drie, vind ik.

Het concept van de film is wat aan de ingewikkelde kant en zal veel kijkers op het verkeerde been zetten. Het fictieve concept van tijdreizen wordt wel erg fraai gebruikt om door het leven van Mia te gaan, maar speelt verder niet echt een rol - geen H.G. Wells of Time Traveler's Wife hier. Ook psychoanalyse in de letterlijke zin. Wel een goed uitgewerkt mysterie-drama.

Wat ik vooral erg mooi gedaan vond is dat de verschillende leeftijden van de personages erg herkenbaar en erg lijkend zijn - niet alleen de ietsje jonger en ietsje oudere Mia, maar ook de kinder-Mia lijken sprekend op elkaar. Gebeurt nogal eens dat er daarbij een erg groot beroep op het inlevingsvermogen wordt gevraagd, maar hier niet. Cinematografie en muziek zijn ook erg goed. En erg goed gespeeld, vooral.

Tenenkrommend slechte special effects, best grote fouten met de continuity, geen best verhaal. Kan echt niet in de schaduw van Dead Calm staan - daar kon je tenminste nog iets van herkenning of zelfs sympathie voor een van de rollen voelen. Als je dat bij deze film kunt, ben je een beter mens dan ik - tenminste, ik weet niet wat ik er anders van zeggen moet. Triest om Billy Zane zo aan lager wal te zien.

Enige pluspuntjes zijn de aardige plaatjes op het strand, zeker als Kelly Brook door het beeld huppelt. Ondertiteling uit, geluid heel zacht - misschien dat het dan nog ergens op lijkt.

Laat dit misbaksel maar liggen, is mijn advies.

Leuk.

Niet iedere film weet me nog te verbazen, maar deze doet het dan toch maar even twee keer. En wellicht ligt het er allemaal een beetje dik bovenop, het thema van 'niet iedereen is alleen maar goed of alleen maar slecht'. Maar toch, aardig gedaan. En buiten dat is er wel een erg mooi stukje sfeer neergezet, en zijn McDormand en Harrelson echt geniaal in hun rol. Oh en Rockwell vanzelf ook. En foute humor, ja, ik mag daar graag om lachen, dat ook nog. En dan af en toe een paar erg, erg mooie shots, dat maakt het wel redelijk af.

Sterk geacteerd, langzaam opgebouwd verhaal waar je een heleboel diepgang in zien kunt. Wel wat aan de lange kant, maar dat wordt wel gecompenseerd door de prachtige beelden.

Onderschat.

De boekenwurm, en de film zelf ook. Het verhaal is spannend en geloofwaardig - geloofwaardiger dan de meeste spionnenfilms. En er zit leuk veel subtiele humor in ook, al moet je misschien goed opletten om die op te pakken. Vooral Faye Dunaway brengt er een paar waar ik om lachen kon. Sowieso een mooie rol die ze hier neerzet, toch een wat ondergewaardeerde actrice eigenlijk. Robert Redford niet - ondergewaardeerd, bedoel ik, maar ook hij lijkt wat weinig credits te krijgen voor wat ik toch eigenlijk gewoon een mooie rol vind.

Sinds ik een keer een interview met Sydney Pollack gezien heb ben ik overigens nogal fan van deze regisseur. Maar ik blijk nog lang niet al zijn films gezien te hebben, en zeker ook niet recent. Tijd om dat eens in te gaan halen... en, volkomen toevallig overigens dat ik deze film zag - ik was eigenlijk op zoek naar The Day of the Jackal, en door een of andere kronkel in mijn brein kwam deze dus op het stapeltje terecht. Je kan ergere vergissingen maken.

Een film over de eerste oorlog. Je weet wel, toen mensen dingen nog in een weckfles deden om het houdbaar te maken. Toen Nederland nog neutraal was.

Enerzijds is het wel een grappige en onderhoudende film, met ondanks het motief van de 'helden' wel iets van een hart op de juiste plaats. Maar zeker met de historie van de tweede oorlog en hindsight, is het ook wel precies dit soort gedrag waarmee de VS zich zo onsterfelijk impopulair gemaakt heeft in de hele wereld.

Maar dit is dan ook wel weer de film die de oorsprong was van de titel Trained Professional die ik op mijn werk jarenlang gebruikt heb. Voor het stereotype soort mensen dat dan wellicht een titel of een papiertje had, maar verder te dom om te weten waar pleepapier voor dient. Elke gelijkenis berust vanzelf louter op toeval, en dat is zeker in dit geval waar, want ik zag dat ik de quote zelfs verkeerd onthouden heb.

Onzin en jatwerk.

Meer kan ik er niet van maken. Het drie-musketiersverhaal mag natuurlijk gebruikt worden in een film die die titel draagt. Maar dit neigt toch echt heel veel naar 'overbodige remake'. Behalve op de punten waar het verhaal echt afwijkt - en dat lijkt dan vooral een slap excuus te zijn om een scene uit een heel andere film te jatten. En nog slecht ook.

Flauwe hap.

Deze film zit ergens ver in de hoek van het jeugdsentiment voor mij, ongetwijfeld doordat ik hem indertijd zag toen ik met vergelijkbaar ingewikkeld gedoe met vriendinnetjes bezig was. Ooit naar toe gegaan vanwege de naam van Sherilyn Fenn op de titelrol, want die was toen op de top van haar roem vanwege Twin Peaks, maar ze wordt in alle opzichten moeiteloos voorbijgespeeld door Lynch - mooier, schattiger, en vooral een veel prettiger karakter in de film, met haar aandoenlijke hopeloze verliefdheid. Dan geeft het niet zoveel dat het plot goedbeschouwd op niets trekt.

Verder een nogal unieke film in dat Sting me eens een keer niet irriteert in de soundtrack. Vaak best mooie liedjes, maar te afgezaagd.