Opinions

Leuk.

Waar de kritiek op het spel van Bogart misschien ietwat terecht is, is het ook een genot om hem eens iets anders te zien spelen dan de hardboiled romantische held. Komt best behoorlijk af ook, vind ik.

Het verhaal treft precies de goede balans tussen avontuurlijk en moralistisch. Nouja, voor de periode dan toch. En amusant is het geheel zeker.

Verder heeft Dievegge alle punten al van de i gestolen. Hulde!

Nou echt zo'n ding dat de vraag bij me oproept 'wat is een film'.

Cinematografisch hier en daar echt geniaal mooi. Maar bij gebrek aan een narratief kan je ook een fotoboek van National Geographic pakken. En bij nogal wat scenes in het begin zat ik me echt wat af te vragen wanneer de commentaarstem van Michael Palin zou komen.

Wat me ook verkeerd schiet - en dat is in wel meer films van Malick - is de stichtelijke toon. Niet mijn ding, en het zonde-en-berouw motief ook niet. Sowieso gaan filosofie en godsdienst in mijn hoofd niet goed samen, daar is iets voor nodig wat ik daar kennelijk mis.

Blijft over het motief van de liefdeloze, strenge opvoeding van de jongens. Meh, daarover kan je misschien beter een boek van Maarten 't Hart lezen, dat geeft een veel interessanter perspectief daarop, en voor ons Hollanders nog dichter op de huid ook.

Om terug te komen op mijn opening, 'wat is een film'. Voor mij is dat iets waarin cinematografie, narratief, spanningsboog, filosofie of idee, en acteren naadloos samenkomen. Deze film heeft maar een van die vijf, en kan daarmee zoals ik er tegenaan kijk eigenlijk niet als film beoordeeld worden.

Qua filosofie, de opening is behoorlijk direct en toonzettend - dan zou je verwachten dat de film ook in dat motief eindigt. Kon ik er niet in zien, dus ook op dat punt wat mij betreft niet raak.

Nogal tegenvallend, voor zover dat nog niet duidelijk was. Malick spreekt overduidelijk een doelgroep aan, en even overduidelijk hoor ik daar niet bij.

De symboliek wordt er wat teveel ingeramd naar mijn smaak. Maar wel mooie beelden. Gainsbourg overtuigt mij wel in haar rol. De parallel naar de kracht van de natuur vind ik wat te hoog gegrepen en komt niet echt overtuigend terug.

Op zich een mooie film over een oorlogsfotograaf die net ietsje te dicht bij de actie komt. Mooi gefilmd, mooi in beeld gebracht, goede locaties. Wat de fotograaf in actie professioneel doet snap ik niet helemaal - zou ik anders doen, hoop ik dan maar, want ik ben nooit in zo'n situatie terecht gekomen.

Waar het verhaal een beetje te ver van het bekende universum afdwaalt is als opa de oorlogsmisdadiger de problemen moet komen oplossen. En de uitkomst, daarmee ook de oplossing, is te makkelijk en laat teveel rotzooi open liggen - ik geloof er daadwerkelijk geen donder van dat een echt oorlogstrauma zo makkelijk naar boven te halen is, laat staan dat het in de richting van een oplossing komt.Christopher Lee is onovertroffen als acteur in dit gezelschap - en dat is helemaal geen dis naar Paz Vega of Colin Farrell.

Aardig.

Kate Beckinsale speelt een prima rol. Het verhaal begint wat sloom, het duurt een halfuurtje voordat het wat interessant en spannend wordt maar als het eenmaal aan de gang gaat is dat snel vergeten. In de bijrollen ook prima acteurs, hoewel vooral Nick Nolte me erg tegenviel.

Overpretentieus gepruts in de marge, en volstrekt mislukt als film - het verhaal werkt niet, de boodschap werkt niet, de beelden vallen tegen, en de acteurs komen niet los. Zowel met als zonder de uitleg van Östlund blijft de onplezierige nasmaak van de pretentie de overhand houden, en is het enige wat blijft hangen de onsmakelijke en overbodige viezigheid van de zeezieke patjepeeërs op het schip. Jammer, want de opening met de modellen is wel degelijk mooi gedaan en scherp geobserveerd. Maar er blijft niets van over door wat daarna volgt. Östlund vertilt zich lelijk.

En in dat licht dan nog het tragische overlijden van Charlbi Dean. Toch zonde dat dit haar laatste film moest zijn.

Net iets meer dan anderhalf uur, maar toch doet de film lang en langdradig aan. Het verhaal dat we te zien krijgen is niet echt nieuw, en de setting in het idealistische dorp maakt het wel tot mooi kijkvoer maar dat neemt niet de overhand. Wellicht bewust - het is een coming of age film, en geen surf- en strandfilm. Maar misschien is dat daarmee een wat moeizame keuze, en had ik het geheel beter gewaardeerd als er meer zon en zee in beeld gekomen was.

Monroe is mooi gecast en past prima in het soort strandfilm dat ik verwacht had. Wel wat te oud voor de rol die ze hier speelt, ze komt zonder meer over als 25 terwijl de rol meer om 15 vraagt. En dat is nogal een verschil. Voor Garner is dat dan absoluut geen probleem, en ik vond haar deze rol ook behoorlijk goed doen - meestal ben ik absoluut niet van haar gecharmeerd, maar hier dus wel.

En tot slot, het verhaal vond ik al niet heel sterk, maar het einde zeker niet.

Barry Pepper - die kennen we natuurlijk nog van zijn bijrol uit Saving Private Ryan, waar hij vrome schietgebedjes prevelend de ene na de andere Duitser omlegt met zijn scherpschuttersgeweer - als eendjes op de kermis haast. Een rol die hem kennelijk goed ligt, want er zijn meer van dat soort serieuze en militaire karakters die hij over zijn loopbaan heen heeft neergezet. Over het algemeen ook beslist verdienstelijk.

Dit is dan denk ik zo de eerste hoofdrol die ik hem zie spelen, en dat is meteen ook echt fout. Hij blijft dan wel bij zijn favoriete genre, maar toch, erg overtuigen doet hij niet. Of dat aan zijn spel ligt is maar de vraag - aan dit bordkartonnen personage is geen eer te behalen. En dat is dan nog lang niet het ergste, want dat is het plot - overduidelijk het zwakste punt in dit misbaksel. Lang geleden dat ik zo’n stuk nonsens heb gezien - zo’n flutfilm waarin de held altijd blindelings raakschiet, tot het moment dat het belangrijk wordt natuurlijk, want dan raakt hij plotseling nog geen hangar op armafstand. Wat een prut.

Verder is er erg weinig positiefs te melden. Over Pepper zelf zal ik het niet hebben, maar behalve hem is het op zijn allerbest een B-cast. In een B-film met een script wat niet eens meer in het alfabet past.

Jessica Alba draait de ene na de andere fraaie choreografie af met haar mes, als een soort remake van zoiets als Dirty Dancing waar per ongeluk het plot van een western overheen geplakt is. Geloofwaardig is het allemaal niet, goed geacteerd wordt er ook niet, de muziek is nou niet dat ik meteen een nieuwe playlist aanleg, en de beelden zijn ook maar zo-zo.

Toch is het best leuk kijkvoer, en dat komt vooral door Alba die ondanks dat het goedbeschouwd gewoon een regelrechte flutfilm is toch de sympathie naar zich toe trekt. Knap gedaan, vind ik dat.

De jaren slaan toe bij Coogan en Brydon - of wellicht bij Winterbottom. Wat tijdens de Trip to Spain al begon zet zich in dit deel door, een langzaam sluipend drama, een volwassenheid dat zich meester maakt van het onbezorgde en onbezonnen duo. Heel menselijk en heel herkenbaar wellicht, maar de keerzijde ervan is dat ze daarmee ook met dezelfde sores bezig zijn als wij allemaal, en daar kijk ik geen film voor. Er komt een vijfde deel, ik hoop dan maar dat ze zich uit deze kuil weten te trekken. Het is daarmee nog steeds best een leuke film, zo is het niet. Maar de vonk van het eerste deel ontbreekt wel een beetje.

En de mooie beelden van de locaties voelen toch een beetje alsof je zelf op vakantie bent, in de meest luxueuze en mooiste plekken van Griekenland. Nooit geweest, misschien moet ik dat toch maar eens inhalen.

Het tweede deel, en een makkelijk bewijs dat een tweede deel niet slechter hoeft te zijn dan het origineel. Wat overigens ook langskomt in het geouwehoer van Brydon en Coogan, net zoals het onvermijdelijke you were only supposed to blow the bloody doors off. Eigenlijk beter dan het origineel - Brydon en Coogan doen op zich hetzelfde maar zijn wat beter op dreef, gegroeid in het spel, en behalve dat is de achtergrond een stuk zonniger en fotogenieker. En dan komt de Villa Malaparte ook nog in beeld. Tu les aimes, mes fesses? en hoog tijd om ook die film weer eens te herzien.

Maar voor het zover is zijn er nog twee delen Trip te gaan. Feest bij Blurp.

De derde trip.

Inhoudelijk misschien ietsje minder dan de vorige delen - Winterbottom valt schijnbaar voor de verleiding van de lach en de traan waardoor er een nogal lelijk cliche motiefje in de film komt. En Bond/Moore is een mooi target om op de hak te zetten, maar daar staat tegenover dat de film een gebrek aan Michael Caine en zijn bloody doors heeft.

Aan de andere kant wel verreweg de mooiste locaties en plaatjes in de serie tot hier - misschien vooral omdat ik op best veel van de plaatsen die aangedaan worden zelf ook geweest ben, al is het dertig jaar of langer geleden. Dat geeft toch wel wat extra.

Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik het echt serieus oneens ben met mezelf.

Misschien is het wel een soort film wat op een geschikt moment beter werkt dan, ehh, op een doordeweekse werkdag waarop je van de ene vergadering naar de andere rent - daar had ik ten tijde van mijn vorige mening nogal eens last van. Hoe dan ook, ik vind het nu best een leuke film, het geouwehoer van Brydon en Coogan is grotendeels best grappig en de setting van de trip als doorkijkluik naar hun leven is ook fraai gevonden. Wat je van Winterbottom verwachten zou ook.

En het wordt nog iets interessanter zelf als je er bij neemt dat de film de samenvatting is van wat origineel een serie in 6 of zo delen van een half uur elk was, en dat er dus enorm hard in gesnoeid is om deze modale speelduur te bereiken. Dat is beslist erg knap werk van Winterbottom, en het maakt me nieuwsgierig naar de hele serie. Helaas kan ik die kennelijk niet zomaar ergens vinden... De serie staat hier zelfs niet op de site.

En er zijn ondertussen vier seizoenen, en ook vier films. Laat ik die allemaal maar eens gaan kijken binnenkort.

Sterk begin met een paar mooie en verrassende trucs in de actiescenes - als je tenminste de trailer niet gezien had, want die geeft alweer net teveel prijs. Maar daarna vond ik het wat warrig en had ik moeite om tussen de actie door m'n aandacht bij het verhaal te houden. De waslijst aan bekende namen doen hun werk, maar iets bijzonders kon ik er ook weer niet echt in vinden.

Leuk filmpje, maar net zonder dat speciale waardoor ik over een week of twee nog weet dat ik 'm gezien heb.

De drie musketiers. In mijn herinnering draait dat om een stel vrolijke vrijbuiters met een buitengewoon sterk ontwikkeld eergevoel - zowel voor hun eigenwaarde als hun trouw aan, ja, wat ook alweer. Constant op jacht naar de mooiste vrouwen, het ene duel of gewoon zwaardvechten-zonder-reden na het andere, en als enige echte bad guy vanzelf de grote vijand Richelieu. Ongetwijfeld afgeleid van de versie uit 1973 met Michael York en Raquel Welch, en het tweede deel uit 1974.

Zo ongeveer alles wat die films tot een succes maakte - en een feest om naar te kijken - ontbreekt in deze Franse versie. Je zou je afvragen waarom er zonodig nog maar weer eens een versie gemaakt moest worden - er zijn er tenslotte al ruim dertig. Wellicht iets met nationale trots.

Helaas komt dat er toch niet echt uit, ondanks dat er overduidelijk niet op een sou gekeken is. De cast is ongekend rijk, maar heeft ook de voor de hand liggende Bekende Fransen in een paar hoofdrollen - en vooral Duris en Cassel irriteren enorm. Maar erger dan dat, het wordt eigenlijk nergens leuk of vrolijk, en dat was het nou juist wat de eerdere films tot een succes maakte. In plaats daarvan krijgen we een groots opgezette maar ook loodzware reconstructie van het bekende verhaal waar helemaal niets om te lachen valt, en hoewel de cinematografie best vakkundig is zijn de beelden ook erg grauw en donker.

Dat zet de toon, en daar kan alle pracht en praal niets meer aan verhelpen. Jammer.

Nouja leuk hoor.

De production values zijn wel redelijk ok, maar daar blijft het bij. Het jeukt, wat had dit ding in de handen van Tommy Wirkola kunnen zijn - een traditioneel Noors vervolg op Dod Sno. Nee, daar komt het nu niet in de beurt, alle budget en moeite ten spijt. Meh.

De originele Tron was geniaal omdat de hele visuele stijl in die film vernieuwend was. Dat is bij deze film minder zo - maar eigenlijk had ik dat ook niet moeten verwachten natuurlijk, het is tenslotte een soortement sequel. Ook is deze film net iets 'gewoner', minder experimenteel, minder gedurfd qua nerd-achtigheid van het verhaal.

Tot zover de kritiek. Daarna is dit gewoon een leuke, spectaculaire film met opvallende beelden, goed spelende acteurs en een verhaal wat net ingewikkeld genoeg is om spannend te blijven voor de toch best lange speelduur. Daft Punk heeft een heel goeie soundtrack gemaakt, die de film goed aanvult.

Leuk, en hoe minder je van te voren weet hoe leuker het is. Gallo en Dalle spelen gepast griezelig, Tindersticks zorgt voor een perfect fijne soundtrack, kortom: precies wat je van Claire Denis verwachten kan. Alles behalve een 'gewone' film.

Als enige kritiekpunt eigenlijk dat het beeld vaak nogal flets en grauw is. Alsof er geen budget voor behoorlijk licht was, zo komt het op me over.

Eastwood is zijn gewoonlijke norse zelf. (james_cameron)

Ik ken zijn rol van egocentrische hatelijke oude man nu wel. (Straatbord)

Helemaal mee eens. Maar toch. Zat even in Clint's lijstje films te kijken, en ja, er is onmiskenbaar een grote overeenkomst met wat hij hier doet en de rol die hij in Gran Torino speelde. Maar met Million Dollar Baby is het verschil al een heel stuk groter. De films daarvoor staan me even niet heel scherp voor de geest - vast wel gezien indertijd. Maar da's dan ook alweer 10 jaar en langer geleden. Dus is dat stereotiep nou eigenlijk wel terecht, vraag ik me dan af - dat Clint altijd een narrige ouwe knar met een gouwen hartje speelt. Of komt het misschien doordat hij het zo volledig overtuigend doet dat je haast vergeet dat hij ooit wel eens wat anders speelde...

En als je dan door zijn lijstje films heenkijkt. Wat een lijst. Ik geloof dat ik ze zo ongeveer allemaal wel gezien heb, en - met een paar uitzonderingen in de laatste twintig jaar - weet ik ze ook allemaal nog na te vertellen, en heb ik de beelden ervan nog in m'n hoofd, tot 1960 terug. Ik vraag me even af of er wel een andere acteur is die op die ladder hoger uitkomt. Niet alleen dat hij behoorlijk consequent goed speelt, maar ook nog eens dat hij het ongrijpbare talent heeft om in de goeie films terecht te komen.

Dan mag je de man wel vergeven dat deze film misschien niet de kroon op zijn carriere meer wordt, maar meer een gemiddelde sentimentele ouwe-mannenfilm zal blijven - waarvan ik me dan wel afvraag of ik van deze over een jaar of twintig het plot nog kan navertellen, en de beelden nog in m'n hoofd heb. Toch is het zeker geen slechte film. Wel wat erg simpel en voorspelbaar. Best fijn, eigenlijk. Fijn simpel, dat de ouwe knar natuurlijk toch aan het langste eindje trekt. Fijn simpel, de tegenstelling tussen de holle carriere najagen of haar hart volgen. Fijn simpel, de manier waarop Clint's personage zijn norse zwijgen doorbreekt als hij voor het blok gezet wordt. Fijn simpel, zoals het verhaal daarbij ondersteunt en een sentimenteel zoetige achtergrond biedt.

Het echte leven is niet zo simpel. Of toch wel?

Amy Adams scoort bij mij doorgaans veel minder goed. Maar ze doet het hier prima - overtuigend als het carrièretrutje. De match met Justin Timberlake lijkt wat gezocht, dat dan weer wel - maar dat kan wel aan mij liggen. Justin Timberlake doet het overigens heel goed, hij heeft dan wel ietwat een bijrolletje, maar wel heel goed gedaan - en veel beter gespeeld dan bijvoorbeeld John Goodman, die echt - net als waarvan we Clint verdenken - altijd hetzelfde speelt. Hij wel.

#fail.

Na jaren maar weer eens herzien - en deze keer de directors cut. Nog langer en nog slechter.

Wat me altijd volslagen verbijstert is de arrogantie waarmee filmmakers een verhaal van het type oud, bekend, literair en beroemd gaan 'verbeteren'. De Ilias is pas een paar duizend jaar ongewijzigd beroemd, en kennelijk belangrijk genoeg om over zo'n beetje die hele tijd als verplichte lesstof van de elitestudent te dienen. En dan gaat een of andere nitwit uit Hollywood dat dus 'verbeteren'.

Da's dus weer niet echt gelukt. Er ontbreken een paar essentiële ingrediënten van het verhaal, er wordt niets aan de karakterontwikkeling van het hele zooitje doorgekookte rauwdouwers gedaan, er wordt geen context verduidelijkt. Het gaat alleen maar om het spektakel, de massale vechtpartijen en de geweldsorgie. Geen diepgang, geen moraal. Sign of the times, lijkt het.

Wel een van de weinige films waarin Diane Kruger goed haar ding doet. Niet dat ze een grote rol heeft in deze film. Kan ze overigens wel, je zou het niet denken - en meestal komt het er ook echt niet uit. Maar hier dus wel, en dat tussen alle andere acteurs door ook nog eens - en er zijn nogal wat namen bij elkaar gesprokkeld. Toch jammer dan weer dat een paar van de toch wat essentiële rollen - Agamemnon, Menelaos bijvoorbeeld - zo beroerd gespeeld worden. Het is kennelijk de beurt aan de Trojanen deze keer, en Achilles mag ook een beetje meedoen. Zo ver van de versie van Homerus ook - toch de 'echte' versie, je kan een lange discussie houden over wel of niet echt gebeurd maar dat is toch overduidelijk de enige ietwat authoritative source - als het daar al om gaat, het is tenslotte min of meer een sprookje. Misschien wat te ingewikkeld voor een vrijdagavond met alle gedoe eromheen. Nee, dan liever de simpele versie. Dan hoeven we tenminste dat hele boek niet te lezen - doe gewoon wat mooie jongens en een paar leuke blondjes - en ohja, doe Rose Byrne er ook nog bij voor de afwisseling. Geen godengedoe, dat ligt niet goed in de bible belt. Wel een hoop vechten en een fik hier en daar. En, wat zeg je, een *paard*??!?

Homerus voor beginners, de stripverhaalversie. New and improved.

Als een western in een ander jasje.

De rollen zijn mooi verdeeld tussen goed en slecht, je weet van te voren hoe het afloopt, de moraal is duidelijk en rechtdoorzee. Bekend terrein voor Eastwood, en hij maakt daar zoals vrijwel altijd alsnog een prettige en interessante film van. En hij speelt daarbij zelf nog de enige rol die ietsje van een nuance meekrijgt. Ook dat is hem wel toevertrouwd.

Verder, tsja, heel geloofwaardig is het natuurlijk niet. Maar dat hoeft ook niet voor dit genre.

Er blijken meerdere films gemaakt te zijn met min of meer dit plot. En om het even nog iets ingewikkelder te maken, zijn twee daarvan dan ook nog eens door John Wayne gespeeld - een met de makkelijk te onthouden titel True Grit (1969), en daarnaast ook Rooster Cogburn (1975). Beide heb ik denk ik ooit wel gezien, maar heel veel is daar niet van blijven hangen ben ik bang.

Deze remake (want er waren er nog wel wat) is op zich best aardig. Jeff Bridges overdrijft nogal, maar zijn personage is dan ook larger than life. Hailee Steinfeld is ook al geen voorbeeld van subtiliteit, ook van haar rol drupt het overdrijven af. Matt Damon daarentegen - vrijwel onherkenbaar - is vrij ongemerkt aanwezig, maakt ook weinig indruk. Barry Pepper dan weer wel - hij speelt vrijwel altijd bijrollen, maar wel erg goed vind ik.

Wat in de film wel heel erg ontbreekt is iets speciaals. Want zoiets verwacht je van dit stel regisseurs eigenlijk wel - dat is tenslotte waar ze naam mee gemaakt hebben. Komt er niet uit, en dat voelt toch wel als een teleurstelling. Een wat vlakke western met een overdreven held. Maar daar zijn er best veel van.

Aardig filmpje.

Gary Oldman oefent vast even op zijn rol in Leon, Tarantino probeert zijn dialogen uit. Daarbij dan een paar echt hilarische scenes, en een heleboel uit de hand gelopen geweld. Met een waslijst aan toen misschien nog niet allemaal zo heel bekende acteurs, maar nu achteraf gezien zeker. En ze hebben allemaal wat leuks te spelen eigenlijk. Neem bijvoorbeeld Val Kilmer even. Klein rolletje, nauwelijks in beeld, maar wel erg leuk.

Wat dan wat jammer is is dat er een lichtzoet jaren-80 zweem over de film ligt dat maakt dat het allemaal wat gedateerd overkomt. De blikkerige synthesizers op de achtergrond helpen daar ook nogal aan mee.

Maargoed, een aardig filmpje dus. Vooral eigenlijk om even bij te mijmeren 'hoe het later afliep' - met de acteurs en Tarantino, dan. Het einde van de film zelf is eigenlijk een beetje een teleurstelling.

Het verhaal vond ik wat vlakjes en wat flauw - er had wel wat meer diepgang, spanning of desnoods wat meer angel in mogen zitten. Dat gaat wel vaker fout met films die iets met waargebeurde zaken te maken hebben - niet dat bedenken beter is dan echt, of dat zo'n verhaal gemiddeld gesproken nou zo nauwgezet verfilmd wordt, maar het lijkt toch meestal wel iets aan de creativiteit van de makers te doen. En niet in de positieve richting.

Maar wel de eerste film in alweer veel te lang waarin ik me niet meteen ergerde aan het fenomeen James Franco. Kennelijk kan de man toch wel een beetje acteren, en zijn de maniertjes en trucjes die hij in veel films - vooral die met zijn groepje vaste matties - uithaalt niet het toppunt van zijn kunnen. En Johah Hill deed het ook niet slecht vond ik. Toch wel een paar puntjes waard, al vond ik het geheel nog steeds niet heel best. Twee etterbakken die elkaar een 100 minuten voor de gek houden, het voelde als nogal wat langer.

Ik vond vooral het begin wat matig, maar na een halfuurtje of zo komt er toch wat beweging in. Niet allemaal ten goede, de plotwending richting het einde vond ik wat raar uit de lucht komen vallen - heb ik iets gemist misschien? En Cage, tja, hij zoekt niet bepaald de beste films uit, en gooit er af en toe met de pet naar lijkt het, maar in deze film is hij dan wel weer wat vermakelijk met zijn overacteren af en toe. Net als Wood, vooral in het begin vroeg ik me af wat Frodo nou in dit soort film te zoeken had, maar na een tijdje vervaagde die associatie.

Marginaal voldoende, meer is het niet, maar ook niet minder. Goed genoeg om een saaie avond mee in te korten.

Met zoveel enthousiaste berichten voelt het wellicht als een wat koude douche als ik het mijne toevoeg. Ik vond de film langdradig, vlak en weinig interessant gebracht, en zowel de hoofdlijn van het verhaal - het onderzoek en de berichtgeving daarover - als de achtergrond, de vermeend niet-integere houding van de journalisten pakten me niet echt. Het kwam meer op me over als een typisch Amerikaanse manier van volslagen doorgedraaid focussen op een kleine bijzaak, en daardoor de hoofdzaken buiten beschouwing laten. Zelfs de link naar de tijd waarin het geheel speelt - de herverkiezing van George W. Bush - wordt maar matig gelegd, en dat zou me toch moeten pakken, want ik was toen in de VS.

Vanzelf wel te stom voor woorden, als je de documenten ziet (ze zijn eenvoudig te googlen) valt onmiddellijk op dat dat niet van een typemachine gekomen kan zijn. Maar in plaats van te argumenteren dat het om de inhoud gaat, en dat de documenten misschien een kopie zijn... zoekt men dan allerlei onwaarschijnlijke uitvluchten. En over de waarheid gaat het al helemaal niet meer.

En ja, Blanchett speelt zeker mooi, dat moet zeker gezegd, maar het kan de film niet echt redden voor mij. Redford vond ik wat minder overtuigend, doet wel verdienstelijk zijn ding maar ook niet meer dan dat. En dan Stacy Keach, wat is die man oud geworden.

Waauw.

Jessica Biel is toch een erg interessante actrice. De ene keer levert ze een belabberde prestatie in een prul, de andere keer is ze geniaal in een schitterende film. Zo een is dit. Wel in een bijrol, want de hoofdrol is natuurlijk voor Kaya Scodelario, die een aandoenlijk mooi meisje met een schitterend karakter neerzet. Een mooie rol, en erg goed geschreven - door haar cynische, vuilbekkerige grappen heeft ze al na een paar minuten je hart gestolen.

Nou liggen dit soort half-romantische, half-dramatische absurde verhalen over breekbare en beschadigde mensen me meestal wel goed. Gewone mensen zijn tenslotte maar gewoon, en er is niet echt een interessante film van te maken - zoals in de tekst van Therapy?, 'happy people have no stories'. Maar ook in het genre is dit wel een uitschieter. Prachtig gefilmd in mooie frisse beelden, mooie locaties, een fijn traag tempo. Mooie soundtrack ook - ah, vanzelf, Agnes Obel heeft daaraan gewerkt. Fijn gespeeld, hoewel er ook wel een paar kleine schoonheidsfoutjes te vinden zijn is het geheel volstrekt prima. En, waar ik almee begon, Jessica Biel zet een echt opvallend goede rol neer. Kan ze dus wel. En Kaya Scodelario mag van mij ook vaker dit soort rollen spelen.

Jammer dat het surreële element wat weinig uit de verf komt, en dat het einde wat haastig aanvoelt. Toch laat de film je met een tevreden gevoel achter - het zijn maar schoonheidsfoutjes.

Christoph Waltz is een wat erg opvallende acteur - en dat is niet beslist een compliment of een goede eigenschap, maar eerder het gevaar dat hij door zijn aanwezigheid een film zover naar zich toetrekt dat het een negatieve lading krijgt. Zoals hier. En erger, Tom Hollander is ook zo’n acteur al is het misschien in iets mindere mate. Niettemin, in dit geval irriteert ook zijn aanwezigheid behoorlijk.

In contrast daarmee bijvoorbeeld Judi Dench, die in elke denkbare film kan rondlopen zonder onnodig de aandacht op te eisen. Toch een essentiele eigenschap voor een goede acteur, en Waltz en Hollander missen die kennelijk volledig. Terwijl, je verwacht het niet, zelfs een Cara Delevigne haar bijrolletje spelen kan zonder dat ze dat tot een reclamespot voor zichzelf maakt - wie haar herkend had mag het zeggen.

De film stelt verder narratief behoorlijk teleur met een gemakzuchtig romantisch plotje dat hoegenaamd niets met de titel van doen heeft. Jammer, misschien was daar iets interessanters over te vertellen geweest. De overdreven kostuums doen ook wat onwerkelijk aan, de zelfportretten van Rembrandt bijvoorbeeld doen toch geloven dat mensen er op hun doordeweeks een stuk gewoner bijliepen.

Best een leuk filmpje, hoewel wel erg voorspelbaar en in het begin wat langzaam. Dat geeft wel de kans om veel mooie plaatjes van de omgeving - een mooi stukje oerwoud en strand - en de mooie toekomstige slachtoffers te laten zien. En het einde is wat teveel gedoe in het donker, het zal wel spannend bedoeld zijn maar echt werken doet het voor mij niet. Toch best een vermakelijk geheel.

Tweede deel van een drieluik, en waar Page Eight me al erg goed bevallen was, lijkt Turks and Caicos haast nog sterker. Bill Nighy in een rol die hem op het lijf geschreven is, Christopher Walken daartegenover, en Winona Ryder op dreef als de mysterieuze femme fatale. En nog zo wat beroemde acteurs van mijn favorietenlijstje.

Het verhaal zit leuk in elkaar en brengt een boodschap die zowel geloofwaardig als slim in elkaar zit. Zonder spektakel of CGI-geweld toch een spannende film maken, het kan dus toch nog.