Opinions

Hoe hou je een verhaal spannend, als de kijkers bij voorbaat al weten hoe het afloopt. En je ze dat zelf ook nog eens vertelt aan het begin.

Nou zo dus. Geniaal goed gedaan, en bloedstollend - ook als je de film al een keer of vijf gezien hebt, en het boek gelezen hebt.

Joe Simpson en Simon Yates (en ook Richard Hawking) brengen hun verhaal op een enthousiaste en indringende manier. In de scene waarop Siula Grande herkenbaar in beeld is zijn ze ook zelf wat aan het klimmen, de rest is dan wel door anderen ingevuld - en op een andere plek gefilmd, maar dat wordt kunstig weggewerkt en waar het al opvalt stoort het niet.

Schoolvoorbeeld van een perfecte documentaire, eigenlijk. En het blijft een heel indrukwekkend verhaal.

Johnny Depp als ingredient dat voor wat smaak zorgt in deze flauwe soep, wat een mooie vergelijking maakt Nurhan hierboven al. En wat jammer dat Angelina Jolie misschien ook zich ook wel een smakelijk ingredient zou kunnen zijn, maar dat ze in dit recept volstrekt niet tot haar recht komt. Deze soep blijft er een waterig, smakeloos geheel mee. En de garnering met een toefje Venetie, daar smaakt het eten uiteindelijk niet beter om. Zoals in die reclame van een tijd geleden, waarin die topkok begint te zeuren "Ik mis iets, de... de... smaak???" zo had hier iemand moeten zeggen: "Ik mis iets, het... het... het... verhaal???"

Actiefilm met meer dan genoeg actie en ook nog een beetje gore om het af te maken. Jammer dat het einde wat erg voorspelbaar is en zonodig nog wordt uitgelegd ook - alsof we dat zelf niet zouden snappen.

Verder prima gefilmd, mooie consistente beeldstijl die bij het verhaal past. Carlyle en Hu en ook de andere acteurs zitten goed in hun rol. En de stunts van Foucan zijn ook best leuk om te zien.

Een heel subtiele wraakfilm... en ja, het plot is wel wat ongeloofwaardig, maar dat hoort misschien wel een beetje bij het genre. Ik snap die langetermijnwraak in ieder geval nooit zo goed - waar halen ze de energie vandaan, vraag ik me dan af.

Maar deze film heeft als bijzonder sterk punt wel de sfeer die echt zorgvuldig opgebouwd wordt, met veel lange shots waarin weinig lijkt te gebeuren. Vooral Déborah François is op die manier vaak in beeld - en wat een prachtig ijskonijn speelt ze hier.

Als tegenwicht voor al die langzaam opgebouwde spanning en dreiging dan weer de grappige scene met de cello. Leuk gedaan.

Mooie lichtvoetige en vrolijke familiekomedie, waarin de relaties van het gebroken en ongebruikelijke gezin goed worden uitgewerkt. De komedie wordt niet bepaald door dijenkletsers, maar door de inherente grappigheid van de personages - de revolutionaire broer, de vader die op zoek is naar een houvast in het leven, en de dochter die haar eigen weg begint te zoeken. Vooral de warmte die er uit de film komt maakt het tot iets speciaals.

Feelgoodkomedie.

Zware film - en daardoor krijgt alles wat niet met het verhaal te maken heeft wat minder aandacht, en valt het bijna niet op dat er best goed geacteerd wordt, dat de soundtrack heel goed past, en dat de beelden heel stemmig bij de wel wat graftakkerige sfeer passen.

Het verhaal wordt niet tobberig of blubberig - en dat zal best wat moeite gekost hebben om dat te vermijden. Maar misschien daardoor ook dat er wel wat stukken open blijven.

De dialogen zijn ook als je Frans verstaat wel wat moeilijk te verstaan - totdat je door krijgt dat het geen Frans maar Quebecois is wat er gesproken wordt.

Flauwe hap.

Ik had me verheugd op een leuke zwarte komedie met een mooie sterke rol van Poelvoorde, maar de trailer die ik per ongeluk gezien had geeft al driekwart van de inhoud weg - en zeker het grootste deel van de grappen al. Blijft daarna vooral heel veel langdradigheid over, met een paar kleine vondsten en een leuke rol van Pili Groyne. Niet genoeg om de film te trekken. Voor de filosofische bespiegelingen hoef je de film ook al niet te zien, een goede reclamespot geeft al gauw blijk van evenveel inzicht in de zin van het leven.

Op zich had het best wat kunnen worden, en ik vraag me vooral af waarom het dan niet overkomt. Te subtiel en vooral ook te sentimenteel denk ik, en gek genoeg dan precies dat weer in combinatie met platte grappen. Misschien een manke vergelijking, maar had een Belcampo-achtige benadering genomen zoals in De Surprise (2015) en er was een heel andere film uitgekomen.

Voor het eerst in lange tijd dat ik weer eens een film van Ozon aandurf, en dat bleek een goede keuze want deze valt veel beter in de smaak dan alles uit de periode 2009-2014. Geen makkelijk onderwerp, maar met rust en integriteit gebracht - misschien deels omdat de basis van het verhaal het autobiografische boek van de 'echte' Emmanuèle Bernheim is - overigens niet de eerste keer dat Ozon met haar samenwerkt, want ook Sous le Sable, Swimming Pool en 5x2 komen uit haar pen. Wellicht geen toeval dat ik die films ook als het beste van Ozon's werk zie.

De politieke achtergrond van het voltooide leven wordt in de film niet behandeld, maar wellicht is dat ook wel een goede keuze, want daarmee ontstaat de ruimte waarin iedereen dat voor zichzelf kan invullen - en dat gezegd hebbend, kan ik het natuurlijk toch niet laten om toch even te droppen dat het me daarbij vooral verbijstert dat mensen altijd zo graag hun eigen overtuiging op het leven van een ander willen projecteren. Waar bemoei je je mee, dat zouden we ons allemaal misschien eens wat vaker moeten afvragen.

Marceau speelt haar rol geloof ik beter dan ik haar ooit eerder heb zien doen - met voldoende tegenspel van Pailhas. Verder Rampling die ik eigenlijk gewoon miscast vind, en een onherkenbare Schygulla. Maar alle credits vooral voor Dussollier, die je gewoon uit elkaar ziet vallen, zo ellendig hij er uit ziet. Erg knap, en erg ontluisterend ook. Gelukkig leert de imdb dat hij volop bezig is met nog een paar films, dus het was wel gespeeld - ik twijfelde echt even.

Qua soundtrack en ook de emoties van de zusjes blijft het allemaal wat vlak en veilig - ja, alle cliché familie-ellende komt wel langs, maar het blijft wel bij wat stemmige pianostukjes van Chopin. Wat saai, maar dan denk ik ook weer terug aan waar ik mee begon - beheersing. Hoe mooi ik een Ministry of Neurosis ook vind, het had afgeleid.

Ik ben opgegroeid met de Moemins, en het is echt een feestje voor me om het levensverhaal van Tove Jansson zo te zien. Wat een enorm interessante en liefhebbende vrouw, ondanks alle tegenslagen die ze tegenkwam - de maatschappij die haar niet begrijpen wilde en haar het succes niet gunde. Een feest om te zien hoe ze zich daaraan wist te onttrekken, en daarmee een bron van hoop en inspiratie voor elke grafische kunstenaar: blijf bij jezelf en blijf positief, dat is echt op afstand het belangrijkste van alles.

Mooi.

Wat ik van bijzondere waarde vind van deze film is dat het verhaal erg neutraal, zonder opsmuk of romantisering gebleven is. Er zijn misschien weinig sensationele problemen te overwinnen en dat kan je dan als gemis ervaren - maar voor mij is dat juist de meerwaarde van de film. Daardoor is er meer ruimte voor wat ik interessant vind: de persoon van Robyn Davidson en haar malle tocht dwars over Australie.

Geniaal mooi gespeeld door Mia Wasikowska, die een rol neerzet van een erg geïsoleerd en ietwat onaangepaste vrouw die zich niets van anderen wenst aan te trekken. Wellicht het gezelschap van haar hond en kamelen verkiest boven andere mensen - en al zeer zeker het grootste deel van de mensen die ze ontmoet. Begrijpelijk eigenlijk, als je let op wat die doen - nogal wat erg onaangename lieden zijn het grotendeels, niet bereid tot ook maar de minste flexibiliteit van denken of invoeling. En toch krijgt Robyn Davidson dan nog van alle kanten het woord 'asociaal' naar haar hoofd.

Buiten dat is de film allesbehalve saai. De beelden van het landschap zijn prachtig, de locaties voordat de reis begint zijn erg mooi gevonden en de reis zelf is op zich al een jaloersmakend mooi avontuur. Wel vond ik het einde wat abrupt - ik dacht even dat ik iets gemist had. Misschien nog maar een extra lange directors cut van maken.

De enige Tati die ik nog niet gezien had.

De stereotype beeldgrappen werken hier wat minder lijkt het, en de timing is ook niet zo sterk als ik in de eerdere films zag - net als de geluidseffecten ook net iets minder zijn. Hulot is ook niet zo aanwezig. Wat wel erg leuk is is het tijdsbeeld van Nederland. Herinner ik me nog net, zo hier en daar - niet alleen de auto's, maar ook de hippies, de politie, de hele omgeving.

Toch een wat mindere film, en na Play Time wat teleurstellend. Wel begrijpelijk na de moeilijke productie van Play Time, en eigenlijk bewonderenswaardig dat deze film alsnog gemaakt is - en nog steeds zo goed.

Der Trafikant.

Een welhaast als stilleven zo zorgvuldig opgebouwd decor, verstild in het midden van de stad, in het midden van de onthutsende omwenteling in Wenen aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. In dat kader het narratief van Franzl en zijn vrienden - Otto, der Trafikant zelve, Roter Egon de bolsjewiek, en vanzelf Freud. Oh, en natuurlijk het meisje.

Het spel met droom en realiteit, willen en werkelijkheid is mooi maar wel wat aan de subtiele kant. En eigenlijk gaat dat voor de hele film wel op. Toch, als dat zulke fijne beelden oplevert is dat eigenlijk spannender en interessanter dan de zoveelste actiefilm.

Een van de laatste rollen van de beroemde Bruno Ganz, en alle verwachtingen die je daarbij zou kunnen hebben worden zonder enige zichtbare moeite ingelost. Niet dat de rest van de cast voor hem onderdoet overigens, Krisch overtuigt evenzeer, en ook Morzé is goed bezig.

Wellicht wat het leuk geweest als de schrijfsels van Franzl die hij aan de etalageruit plakt wat meer ruimte hadden gekregen. Maar misschien niet mogelijk om verder die kant uit te verdiepen zonder de toegankelijkheid van de film af te breken - en ach, ik kan natuurlijk gewoon het boek lezen.

Bij de gemiddelde film, en dan vooral uit Hollywood, verzucht ik wel eens iets in de richting van 'als je dan geen verhaal kan vinden, waarom doe je dan niet iets van Shakespeare'. Wellicht dat Coen met zo'n zelfde gedachte zat, al is het ook wel een soort rite of passage om een van de oude toneelstukken te verfilmen.

En Coen zou Coen niet zijn als hij dat dan niet tot iets heel bijzonders zou maken. Niet door iets aan het verhaal te doen, want wie dat met Shakespeare doet is bij voorbaat af. Zwartwit moet het dus zijn - en dan ook nog eens met een echt ernstig goede cinematografie. En speciaal gebouwde sets met een op het verhaal toegespitst design wat tot in de laatste hoekjes en de kleinste scene wordt doorgevoerd, afgestemd op het zwartwit en tot in perfectie belicht. En vanzelf nog een cast, een mengeling van toneelacteurs met hun voeten diep in het werk van The Bard, en filmacteurs die het klappen van de zweep zo goed kennen dat ze die uitdaging aandurven en aankunnen.

Het telt op tot de beste Shakespeare vertolking die ik ooit gezien heb. Niet dat ik een kenner ben, met een stuk of tien, twintig films en een paar theatervertoningen. Maar het is zonder meer ook een van de beste films van de afgelopen paar jaar. En wellicht zit er meer in het verschiet, want naar verluidt was Ethan deze keer niet samen met Joel aan de regie omdat hij zich op theater wilde focussen. Nog zat werk van Shakespeare wat een gelijke aanpak verdient, zou ik zeggen.

Grappig spel met de GTA stijl, maar wat weinig inhoud en wat weinig exploitation. Leuk als gimmick, maar een beetje te weinig inhoud om een cultstatus te verdienen. De teksten overleven de vertaling niet allemaal, heb ik de indruk. Aardig gespeeld, maar daartegenover staan de wat overdreven stuntelige low-budget beelden.

Een perfecte film voor de beschouwende en vertragende laatste dagen van het jaar - de dagen waarin je je afvraagt wat je nou ook alweer eigenlijk gedaan hebt de afgelopen tijd, het afgelopen jaar, met je leven. En een super mooie setting om dat in te plaatsen, in de ongerepte natuur en de ook toen al onbezonnen houtkap van de voorvorige eeuw. Erg fijn gespeeld door een fraaie cast die hun best doet, een crew die daar de mooiste beelden van maakt.

Nu nog aan ons. Wat is onze droom, als we zover zijn, nog niet echt aan het eindje misschien maar uitgerangeerd? Is het dan dat we een trein om de volgende heuvel geholpen hebben - of, in de tijd van nu verplaatst, dat we meegeholpen hebben aan een increase of shareholder value? Of is het belangrijker dat we een verloren hondje een nieuw huis bieden, onszelf terugvinden, de mensen om ons heen helpen?

En als je daar zelf al niet uit komt, luister dan naar Nick Cave.

Voor de eerste keer herzien sinds, ehh, toen. En ja, dat is dus alweer zo'n beetje dertig jaar geleden.

Indertijd was zo'n beetje alles wat de film deed nieuw - het tempo, de vunzige ranzigheid, de hallucinaties. Maar ook in die zin dat het z'n beetje de eerste rol van Ewan McGregor was. Nooit echt een fan van geworden. En wat ik ondertussen even vergeten was, het was dus ook echt de eerste rol van Kelly Macdonald - en daar ben ik dan wél fan van, alleen dat accent al. En dan nog, ook al zo'n prettig botte rol die ze hier speelt.

Over de film was ik dertig jaar geleden enthousiaster dan nu - toen zelfs de moeite genomen om ook het boek te lezen. Dat ligt ondertussen al heel lang in de kliko, het viel wat tegen. En er is ook wel een reden waarom ik pas na dertig jaar de moeite nam om de film zelf te herzien, je werd er indertijd helemaal mee suf gegooid. Het muziekje aan het eind - Born Slippy - is daar een niet zo positieve throwback naar. Er is zoiets als teveel.

Schumer roept nogal wat uiteenlopende emoties op kennelijk. Voor mij was het de eerste keer dat ik iets van haar zag - en ik vond het niet zo bijster slecht dat ik daar iets van in de emotie trekken moet. Ook niet zo goed, overigens, maar te gaan roepen dat ze geen enkel talent in de komedie heeft gaat me wat ver.

Wat de film voor heeft, het is in ieder geval een net iets minder uitgemolken concept zo, de lekker botte manier waarop het verteld wordt heeft wel wat. En de cast is ook, ehh, verrassend - ik had in ieder geval Tilda Swinton niet herkend. En de serie 'as themselves' bijrolletjes doen het verrassend goed. Je zou je af gaan vragen of er niet een verband is tussen lengte, basketballen en acteertalent.

Gepruts.

Op zich kan ik een ongeloofwaardig basisidee onder het verhaal nog wel hebben - hypnose, wat een onzin wordt er hier van gemaakt. Maar daar dan nog de ene na de andere gezochte plottwist bovenop stapelen, sorry - het is gewoon teveel. Het komt een beetje over van heb je geen verhaal, doe dan nog maar een plottwist. Weet je niet hoe er een eind aan te brengen, doe dan nog maar een plottwist.

Leuk gefilmd, dat wel. Jammer dat dat kennelijk zo de overhand krijgt dat het het verhaal zover wegdrukt dat het prut wordt. Net als dat Cassel en Dawson best goed aan het acteren zijn.

Verspilde moeite.

Science fiction.

Het kenmerk van science fiction is dat het maar een heel klein beetje geloofwaardig hoeft te zijn. Teveel geloofwaardigheid is niet goed - het gaat er tenslotte om dat het gegeven waar het om draait nu onmogelijk is, maar heel misschien in de toekomst ooit denkbaar gaat worden.

Dat zit echt wel goed in deze film, vind ik. Niks mis mee. De filosofische duiding is wellicht wat simplistisch en nageaapt van het jaren-70 boek van David Gerrold, toch is het daarmee nog steeds best een aardige extrapolatie van hoe zoiets uit zou kunnen pakken. En het is natuurlijk nog steeds science fiction - het is niet echt.

Johnny Depp speelt eindelijk weer eens een beetje. Geen hoogdravende of bijzondere rol, toch goed om te zien dat hij het nog kan - een rolletje zonder idiote maniertjes en rare loopjes. Maar meer lof voor Rebecca Hall, die een leuk mens neerzet. En Paul Bettany als expendable bijrol doet het ook leuk.

Wat mij op zich wel beviel in de film is de wat onderkoelde en understated manier waarop we de rolprent langskrijgen. Maar gauke heeft ook beslist wel een punt dat er wat weinig spanning van uit gaat, wat meer dreiging had geen kwaad gekund.

Toch best een leuke blockbuster. Want zo zal het geheel toch wel bedoeld zijn. En waar misschien het spektakel van zoiets als The Matrix niet gehaald wordt, is de afstand tot de werkelijkheid ook wel wat korter. Dat past wel wat beter bij deze tijd, vind ik.

Heerlijke film, met prachtige beelden, veel spektakel, veel special effects, en een simpel verhaal. Tenminste, zo lijkt het - je mist de clou niet als je even afgeleid wordt, maar toch zitten er meer dan voldoende details in het verhaal om het de moeite waard te maken om een beetje op te letten.

Voor de stijl van de beelden en de actiescenes speelt de film natuurlijk schaamteloos leentjebuur bij T2 - eigenlijk mis ik ten opzichte van die film alleen de geniale oneliners van Arnie. Hoewel er toch wel een paar erg leuke grappen subtiel in het verhaal terugkomen (let bijvoorbeeld eens op de slogan die op de politieauto-Decepticon staat).

En ook mooie robots, nog - zowel de Autobots (in mooie kleuren) als de Decepticons (stemmig legergroen) zijn perfect uitgewerkt, zowel in de robotvorm als in de undercover vorm - en de transformaties worden ook mooi in beeld gebracht.

Wat ook mooi meewerkt in de film zijn de beelden van mooie locaties - daar is overduidelijk veel aandacht aan besteed. Waar mooie voorbeelden van zijn in de scenes in en om de Hoover-dam en de binnenkant van de dam - nouja, in het verhaal dan.

Over het acteren hoef ik maar weinig te zeggen... Megan Fox

Leuk gedaan, mooie film. Vier punten - en dat is dan inclusief Megan-bonus

CGI-spektakel.

In het begin van de film, waar zoals mijn voorganger Onderhond al noemt vooral wat familiale probleempjes op te lossen zijn, valt vooral de af en toe creatieve en fraaie cinematografie op. Felle en verzadigde kleuren overheersen, dat wel. Maar er moet ook gezegd dat Wahlberg en Peltz daar het meeste de ruimte krijgen, en dat prima invullen - een goede intro voor het verhaal en het onvermijdelijke visuele geweld.

Ergens vanaf een uurtje of zo in de film - nog lang niet halverwege dus - verdwijnt het verhaal op de achtergrond en vallen we van de ene actie in de andere. Spectaculair is het zeker, en je kist er het verhaal nauwelijks door. De CGI is wel overdadig aanwezig, maar overheerst ook weer niet - er is eigenlijk altijd wel een mooie en goed gekozen locatie als achtergrond. En nou ik het over de CGI heb, die is denk ik beter dan alles wat ik hiervoor heb gezien: overweldigend en perfectionistisch uitgevoerd, maar nooit overheersend in beeld. Het blijft dienend aan het gebeuren, aan het verhaal - hoe dun dat gaandeweg de film ook wordt.

Het vierde deel alweer, en dit is dan weer het eerste van drie delen. Toch mis ik Megan Fox nog steeds, en zelfs Shia LeBoeuf. En iets van de simpelheid en gemoedelijkheid - in vergelijking dan toch - van de eerste twee delen.

Rosie Huntington-Whiteley is een erg mooie meid, maar ze is op geen enkele manier een goede vervangster voor Megan Fox. En daar kan ze eigenlijk maar weinig aan doen. Megan Fox is toch al een lastig mens om op te volgen, maar daar komt nog bij dat Rosie ook niet echt een mooie rol krijgt om te spelen. Veel meer dan een wat krengerig vriendinnetje wordt het niet, en de uitgebreide introductie die Megan kreeg in deel 1 zit er voor Rosie niet in - zodat ze eigenlijk al niet eens echt een goede kans krijgt om sympathiek te worden. Alsof ze bij haar nieuwe schoonouders op de koffie moet, en dat die dan vinden dat het vorige meisje leuker was. Geen goede start.

Met de rest van de film heb ik ook al wat moeite. Het verhaal begint heel sterk, met een mooi plot en een mooie conspiracy theory. Maar het verwatert al gauw in een te ingewikkeld en te langdradig gedoe waarin we van de ene vechtpartij in de andere geslingerd worden. En dat heeft toch eigenlijk maar weinig te brengen nadat de eerste paar klappen uitgedeeld zijn. Wat dan wel weer opvalt is dat er in al dat geweld toch wel twee of drie keer echt briljante shots langskomen - van die trucs waarbij je op de voorgrond Rosie of Shia ziet, en er op de achtergrond zoveel beweegt dat je niet meer weet waar je kijken moet. Da's dan wel weer heel mooi, en maakt weer een heleboel goed.

Maar wat ik in vergelijking met de eerste twee delen echt mis (behalve Megan dan :--) is de humor. Dit deel is echt minder grappig, lijkt het - ik ben nergens van in de lach geschoten, en dat had ik in de eerste twee delen toch regelmatig.

Verrassend goed vervolg op het eerste deel - misschien eigenlijk wel beter dan deel 1. Prachtige beelden, net als in deel 1 op perfect uitgezochte locaties, met daarin prachtige special effects. Enige kritiekpuntje daarin is meteen ook mijn enige kritiek op de hele film: om de kerk in Petra er weer eens in op te nemen komt op mij een beetje over als de standaard Amerikaanse truc om 'even in een halve dag het Midden-Oosten te doen'. En, sorry, het is niet in Egypte.

De opa-transformer met z'n wandelstok is hilarisch - en het kleine botje dat naar de goeien overloopt ook. Verder hier en daar nog wel wat meer subtiele humor - die gepast ondergeschikt is aan de primaire boodschap van de film - veel actie.

Pluspunt vind ik zoals eigenlijk altijd bij sequels dat de cast van deel 1 vrijwel geheel terugkomt - inclusief Megan.

Genoeg is genoeg.

Transformers zonder Megan Fox en daarna ook zonder Shia LaBeouf, ik vond het al niet echt veel. Maar nu dit volgende deel nog weer verder van het oorspronkelijke idee af, en dat gat moet dan opgevuld worden met een handjevol bekende en beroemde acteurs. Maar, Wahlberg ging in het vorige deel nog redelijk, maar hier kan hij echt niet overtuigen. En wat Hopkins dan toch aan het doen is lijkt er helemaal niet op.

Goed een heleboel cgi en dan moet het maar mooi zijn allemaal. En ja, eerlijk gezegd ziet het er glimmend en schitterend uit. Maar wellicht had dat in een andere betekenis gemoeten. En ja, het is nog steeds wel een ietwat vermakelijk filmpje, maar het komt niet in de buurt van het origineel. Het was beter geweest om na het tweede deel de serie te laten voor wat het was.

Kijkvoer.

En daarin slaagt de film dan nog wel, hoewel de hoofdrolspeler Ed Skrein toch wel iets teveel een vertolking van een natte krant neerzet. Straalt echt helemaal niets uit, en wordt ongeveer in elke scene overklast door de bijrolspelers. Het autogebeuren is ver onder de maat, en de vechtpartijen zijn in een wat mij betreft best lelijke en weinig filmische stijl. Gelukkig zitten er een paar leuke dames in om de aandacht af te leiden, en de truc met de blonde pruiken is visueel netjes gedaan en goed gevonden.

Aardig genregeval. Goeie actiescenes, niet teveel verhaal - dat zou alleen maar afleiden van de actie tenslotte. Mooi gefilmd en mooie locaties - zeker de scenes in de Provence laten me verlangen naar de volgende vakantie. Wat weinig humor - en dat is toch wel een van de verplichte ingredienten in dit soort film wat mij betreft.

Het zwakke punt is het acteren - Jason Statham is zo ongeveer een wassen beeld qua gezichtsuitdrukking, en Shu Qi heeft de halve film een stuk gaffertape over haar smoeltje geplakt. Komt niet veel uit op die manier. François Berléand is met afstand de beste acteur, maar heeft misschien 3 minuten screentime.

Oh, de soundtrack nog, die zit op de rand van irritatie.

Spannend, maar wel wat langdradig. Ben Kingsley en Emily Mortimer spelen goed, Woody Harrelson is voornamelijk irritant en heeft ook eigenlijk nauwelijks een plaats in het verhaal. Vooral daardoor denk ik dat de film niet echt loskomt, want verder is alles prima in orde - mooie beelden, mooie locaties, goeie setting en beeldstijl.

Een veelbelovend begin dat niet uitkomt.

Het mysterie begint leuk onduidelijk, maar daarna verzandt het wat teveel in gedoe. De motieven van Do blijven teveel in het duister, waardoor het verhaal nog wat meer op losse schroeven komt. Het tweede deel is dan wat te uitleggerig en te voorspelbaar. Jammer.

Slordig overigens, in de omschrijving staat dat Do een jeugdvriend is - ze is een vriendin. Maar even een correctie voor ingestuurd...

Leuk vrolijk verhaal in de setting van een vuilnisbelt, waar de drie makkers Raphael, Gardo en Rato iets vinden dat daar niet terecht had moeten komen. En het hele kat-en-muisspel met de corrupte politie dat daarop volgt, waarbij de jochies een lange neus trekken naar de sterke arm. Mooi vlot verteld, vrolijk ondanks de trieste omgeving, mooie beelden in frisse zonovergoten kleuren. De drie jongens worden perfect overtuigend gespeeld, en het natuurlijk overkomende samenspel tussen de drie maakt dat nog eens extra goed.

Daar hangt het geheel op, de bekende acteurs Sheen en Mara zijn overduidelijk als bijrollen bedoeld. Waarbij Sheen zich behoorlijk stand houdt en een goede rol neerzet, en Mara me eigenlijk wat tegenviel. Niet dat dat verder veel impact heeft, meer dan een paar minuten screentime krijgen beiden niet.

There's an app for that!

Jammer dat het absurde idee niet net wat verder wordt uitgewerkt - en wellicht daarbij vooral nog, wat geloofwaardiger zou zijn opgedist, al is dat wel wat veel gevraagd. Toch, films in de kunstscene doen het al gauw goed, en met dit creatieve gedoetje er om heen al helemaal.

Wat me verder positief opviel was de casting, en dan vooral Ten Napel - die me met haar wat emotieloze, haast wezenloze uitstraling anders vooral tegenstaat. Maar voor deze rol werkt het perfect.