Opinions

I want a schnauzer with my weinerschnitzel!

Flauw, flauwer, flauwst, en dan heb je het drietal Abrahams, Zucker en Zucker nog. Toch in hun oeuvre wellicht het minste - ik vond de Naked Gun films en Police Squad veel leuker, en Airplane al helemaal. Toch is het erg vermakelijk kijken, en voor de verandering ook best makkelijk dat je niet de hele tijd hoeft op te letten om het verhaal te volgen, want dat is er gewoonweg niet.

Wat me wel opviel is hoe veel parallellen er zijn met 'Allo "Allo - pilot in '82, seizoen in '84. Wie heeft dat van wie gejat, het is me niet meteen duidelijk, maar de Duitsers-in-uniform lijken sprekend en dan komen later Fairfax en Carstairs ook nog langs met hun koe.

Erg indrukwekkend verhaal. Ondanks dat je natuurlijk allang weet hoe het verlopen zal, blijf je toch hopen dat een van de talloze waarschuwingen die de Amerikanen krijgen dan toch gehoord zal worden. Maar nee. Wat een ezels waren het - tenminste, zo lijkt het toch echt als je het verhaal zo uitgelegd krijgt.

En dan komt het tweede deel. Af en toe echt verbijsterende beelden, als je bedenkt dat alles echt gefilmd is - beelden uit de computer waren er toen nog niet, de special effects zitten meer in trucs met miniaturen en slim gebruik maken van wat je niet ziet omdat er iets anders voorstaat. Maar de ontploffingen zien er af en toe wel degelijk heel overtuigend uit, en veel dichterbij de figuranten dan we tegenwoordig zelfs met alle CGI te zien krijgen. De scenes van de aanval op de vliegvelden waarbij je af en toe iemand voor z'n leven ziet rennen zijn al helemaal levensecht - het schijnt dat er nogal wat ongeplande zaken gebeurd zijn bij deze scenes, en dat die mensen echt voor hun leven renden. Figurant in deze film zal wel niet zo'n heel gezond beroep geweest zijn.

Zeer zeker de moeite waard, en een bijzondere film.

Onderzeebelgen.

Dat dat geen hoogdravend epos oplevert en af en toe niet al te geloofwaardig is moet dan al niet meer verwonderen. Toch weet Huybrechts er een aardig filmpje van te maken, met fijn sinistere Duitsers, dappere Belgen en wat volk dat daar mooi tussendoor laveert. En een paar ongekend botte scenes om het geheel wat kleur te geven en wat aandacht van de media te vangen daarbij nog. Leuk fris gekleurd in beeld, fijn vlot verteld en verder niet al te serieus nemen.

Kortom, prettig kijkvoer, en ik ben benieuwd wat Huybrechts hierna gaat laten zien, en dan hopelijk met een wat beter script en wat meer budget.

Deze film is voor mij altijd een beetje de mindere broer van Run Silent, Run Deep (1958) gebleven. Waarom? Wellicht gewoon zoiets banaals als dat ik die nou eenmaal eerder zag, maar ook was Ernest Borgnine op een of andere manier in een soort slapstick typecasting terecht gekomen die al zijn andere rollen onkijkbaar voor me maakte. Nogal onterecht geloof ik, want toch echt een serieuze en respectabele acteur.

Niettemin, ik kan deze film gewoon niet echt goed vinden, en RSRD ondanks alle gebreken wel. Vandaar dus.

Een eeuwig blauwe lucht zonder een wolkje of streepje, prettig harde kleuren, snelle motoren en een meisje met lang blond haar. Jatwerk van talloze genres, en wellicht nog het beste samen te vatten als de mannenvariant van de aquarium-dvd.

En tegelijkertijd ook volstrekt ondergewaardeerd in de vergelijking met de hele F&F serie. Tuurlijk, de effecten aan het einde slaan nergens op, maar als je daar over gaat zeuren met zo'n soort film dan kan je misschien beter documentaires kijken. De film doet precies wat er op de poster beloofd wordt tenslotte - over the top vermaak.

In tegenstelling tot de geldende opinie vind ik dan eigenlijk dat er behoorlijk goed gespeeld wordt. Ice Cube doet het best goed, jammer dat hij nooit echt voor acteren gekozen heeft - of misschien niet echt de kans gekregen heeft. Henderson heeft dan eigenlijk minder te doen - een inwisselbare hoofdrol eigenlijk, alleen maar beeldvulling, een paspop voor een fraai motorpakkie, en het excuus om Mazur te laten opdraven. Maar dat werkt dan ook prima.

Maar er is meer dan dat nog zelfs, want er is in de cinematografie best wat leuks te zien - meerdere erg knappe shots en fijne montage. Niet dat alles precies werkt, maar er is in ieder geval iemand met een visie en een missie aan het werk. Hoeveel films krijgen we niet langs zonder dat gevoel, zonder die vonk. Dan zie ik liever iets als dit, van iemand die het tenminste nog proberen wil, die gelooft in zijn werk. En uiteindelijk gewoon een strakke film neerzet - al is die misschien ietwat onterecht in de vergetelheid geraakt. Laat ik dan maar eens een klein aanzetje geven om dat te veranderen.

Meh.

Precies ditzelfde idee is al zo vaak uitgewerkt, en haast altijd beter. Deze variant lijkt er genoegen mee te nemen dat het enige is wat het van het gemiddelde onderscheidt dan is dat het deze keer een Deen is die naar een mooie omgeving met een fijne cuisine verhuist. Maar er zit nauwelijks pit in het hele gedoe, en wat er uit de keuken komt laat me ook al koud. Zelfs Netflix heeft al meerdere alternatieven die beter smaken.

Total Recall.

Misschien een beetje ondergesneeuwd in de oeuvres van Verhoeven en Schwarzenegger, maar het idee bekroop me dat dit wellicht wat mij betreft voor beiden wel eens hun beste film zou kunnen zijn. Het verhaal is voor een Verhoeven-film ongekend subtiel, gelaagd en gedetailleerd, de cast is een van de beste ooit in een SF-film, de vormgeving en beelden zijn origineel en worden vlot afgedraaid - en zonder dat er iets als gedateerde CGI opvalt. En Schwarzenegger speelt enorm goed, genuanceerd en met diepgang. En amai, wat was Sharon Stone mooi, en da's geen trap na voor de andere dames.

Fijn om weer eens gezien te hebben. Naar Mars hoeven we niet wat mij betreft, de film is wel genoeg.

Een echte remake is dit niet, want het verhaal is toch echt duidelijk anders. Alleen het basisgegeven blijft nog over. En dan zijn er ook nog wat dingetjes echt anders: de boodschap die Verhoeven in de film verpakt had ontbreekt, en de snedige oneliners van Arnie ook. Dat mist toch.

En in een actiefilm moet natuurlijk actie zitten, maar ik mis de balans hier wel wat. In de eerste helft gaat het nog wel, maar in het tweede deel blijft er geen verhaal meer over - alleen maar actie, geknal en geren. Best saai eigenlijk.

Dan zou je nog kunnen kijken naar de toekomstvisie die we hier uitgespreid krijgen. Heel origineel lijkt dat allemaal niet, in onderdelen hebben we het allemaal al wel eens in andere films zien langskomen. Alleen de hand-telefoon misschien niet.

Biel, Farrell en Beckinsale doen hun best, maar het mist toch echt teveel aan een behoorlijk verhaal. Dan helpt het ook niet dat er geen lachje vanaf kan. Jammer - een paar goeie grappen en wat zelfrelativering had de film een stuk beter gemaakt.

Teen slasher gemixt met tijdreizen.

Allebei niet heel erg mijn genre, en ook nog eens gemakzuchtige keuzes en als idee erg, erg uitgekauwd. Toch is deze zoveelste poging nog net op het randje grappig genoeg, en wellicht is dat ook wel juist door de combinatie die dan wel weer vrij origineel is geloof ik, en de uitwerking is ook wel behoorlijk - net genoeg gimmicks om de jaren-80 te laten werken, al zijn de verwijzingen naar Back to the Future eigenlijk gewoon flauw. Maar de timing klopt wel, de cast is enthousiast en de beelden zijn fris terwijl het buiten rotweer is. Alles werkt mee voor deze film.

Een erg fijn filmpje, dat maar weer eens genoegzaam aantoont dat je geen bekende sterren of een megabudget nodig hebt. Waar het om gaat is nog steeds dat je een verhaal te vertellen hebt - al lijkt de filmindustrie zich steeds verder van dat simpele credo te verwijderen, het werkt nog steeds beter dan alles wat er als alternatief gepresenteerd is.

In dit geval, een heerlijk absurd spel met aliens en tentakel-seks en trainingspakken. Meer dan een leuk blondje en een wat vreemd uit zijn ogen kijkende bijrolacteur heb je daar niet voor nodig, laat dat even duidelijk zijn. Taylor Dudley of Taylor Pucci, zeg maar.

Het einde had wellicht wat sterker kunnen zijn, maar hoe. Goeie vraag, en als ik het antwoord wist zou ik allang een rijtje Oscars hebben staan.

Hoe hou je een verhaal spannend, als de kijkers bij voorbaat al weten hoe het afloopt. En je ze dat zelf ook nog eens vertelt aan het begin.

Nou zo dus. Geniaal goed gedaan, en bloedstollend - ook als je de film al een keer of vijf gezien hebt, en het boek gelezen hebt.

Joe Simpson en Simon Yates (en ook Richard Hawking) brengen hun verhaal op een enthousiaste en indringende manier. In de scene waarop Siula Grande herkenbaar in beeld is zijn ze ook zelf wat aan het klimmen, de rest is dan wel door anderen ingevuld - en op een andere plek gefilmd, maar dat wordt kunstig weggewerkt en waar het al opvalt stoort het niet.

Schoolvoorbeeld van een perfecte documentaire, eigenlijk. En het blijft een heel indrukwekkend verhaal.

Johnny Depp als ingredient dat voor wat smaak zorgt in deze flauwe soep, wat een mooie vergelijking maakt Nurhan hierboven al. En wat jammer dat Angelina Jolie misschien ook zich ook wel een smakelijk ingredient zou kunnen zijn, maar dat ze in dit recept volstrekt niet tot haar recht komt. Deze soep blijft er een waterig, smakeloos geheel mee. En de garnering met een toefje Venetie, daar smaakt het eten uiteindelijk niet beter om. Zoals in die reclame van een tijd geleden, waarin die topkok begint te zeuren "Ik mis iets, de... de... smaak???" zo had hier iemand moeten zeggen: "Ik mis iets, het... het... het... verhaal???"

Actiefilm met meer dan genoeg actie en ook nog een beetje gore om het af te maken. Jammer dat het einde wat erg voorspelbaar is en zonodig nog wordt uitgelegd ook - alsof we dat zelf niet zouden snappen.

Verder prima gefilmd, mooie consistente beeldstijl die bij het verhaal past. Carlyle en Hu en ook de andere acteurs zitten goed in hun rol. En de stunts van Foucan zijn ook best leuk om te zien.

Een heel subtiele wraakfilm... en ja, het plot is wel wat ongeloofwaardig, maar dat hoort misschien wel een beetje bij het genre. Ik snap die langetermijnwraak in ieder geval nooit zo goed - waar halen ze de energie vandaan, vraag ik me dan af.

Maar deze film heeft als bijzonder sterk punt wel de sfeer die echt zorgvuldig opgebouwd wordt, met veel lange shots waarin weinig lijkt te gebeuren. Vooral Déborah François is op die manier vaak in beeld - en wat een prachtig ijskonijn speelt ze hier.

Als tegenwicht voor al die langzaam opgebouwde spanning en dreiging dan weer de grappige scene met de cello. Leuk gedaan.

Mooie lichtvoetige en vrolijke familiekomedie, waarin de relaties van het gebroken en ongebruikelijke gezin goed worden uitgewerkt. De komedie wordt niet bepaald door dijenkletsers, maar door de inherente grappigheid van de personages - de revolutionaire broer, de vader die op zoek is naar een houvast in het leven, en de dochter die haar eigen weg begint te zoeken. Vooral de warmte die er uit de film komt maakt het tot iets speciaals.

Feelgoodkomedie.

Zware film - en daardoor krijgt alles wat niet met het verhaal te maken heeft wat minder aandacht, en valt het bijna niet op dat er best goed geacteerd wordt, dat de soundtrack heel goed past, en dat de beelden heel stemmig bij de wel wat graftakkerige sfeer passen.

Het verhaal wordt niet tobberig of blubberig - en dat zal best wat moeite gekost hebben om dat te vermijden. Maar misschien daardoor ook dat er wel wat stukken open blijven.

De dialogen zijn ook als je Frans verstaat wel wat moeilijk te verstaan - totdat je door krijgt dat het geen Frans maar Quebecois is wat er gesproken wordt.

Flauwe hap.

Ik had me verheugd op een leuke zwarte komedie met een mooie sterke rol van Poelvoorde, maar de trailer die ik per ongeluk gezien had geeft al driekwart van de inhoud weg - en zeker het grootste deel van de grappen al. Blijft daarna vooral heel veel langdradigheid over, met een paar kleine vondsten en een leuke rol van Pili Groyne. Niet genoeg om de film te trekken. Voor de filosofische bespiegelingen hoef je de film ook al niet te zien, een goede reclamespot geeft al gauw blijk van evenveel inzicht in de zin van het leven.

Op zich had het best wat kunnen worden, en ik vraag me vooral af waarom het dan niet overkomt. Te subtiel en vooral ook te sentimenteel denk ik, en gek genoeg dan precies dat weer in combinatie met platte grappen. Misschien een manke vergelijking, maar had een Belcampo-achtige benadering genomen zoals in De Surprise (2015) en er was een heel andere film uitgekomen.

Voor het eerst in lange tijd dat ik weer eens een film van Ozon aandurf, en dat bleek een goede keuze want deze valt veel beter in de smaak dan alles uit de periode 2009-2014. Geen makkelijk onderwerp, maar met rust en integriteit gebracht - misschien deels omdat de basis van het verhaal het autobiografische boek van de 'echte' Emmanuèle Bernheim is - overigens niet de eerste keer dat Ozon met haar samenwerkt, want ook Sous le Sable, Swimming Pool en 5x2 komen uit haar pen. Wellicht geen toeval dat ik die films ook als het beste van Ozon's werk zie.

De politieke achtergrond van het voltooide leven wordt in de film niet behandeld, maar wellicht is dat ook wel een goede keuze, want daarmee ontstaat de ruimte waarin iedereen dat voor zichzelf kan invullen - en dat gezegd hebbend, kan ik het natuurlijk toch niet laten om toch even te droppen dat het me daarbij vooral verbijstert dat mensen altijd zo graag hun eigen overtuiging op het leven van een ander willen projecteren. Waar bemoei je je mee, dat zouden we ons allemaal misschien eens wat vaker moeten afvragen.

Marceau speelt haar rol geloof ik beter dan ik haar ooit eerder heb zien doen - met voldoende tegenspel van Pailhas. Verder Rampling die ik eigenlijk gewoon miscast vind, en een onherkenbare Schygulla. Maar alle credits vooral voor Dussollier, die je gewoon uit elkaar ziet vallen, zo ellendig hij er uit ziet. Erg knap, en erg ontluisterend ook. Gelukkig leert de imdb dat hij volop bezig is met nog een paar films, dus het was wel gespeeld - ik twijfelde echt even.

Qua soundtrack en ook de emoties van de zusjes blijft het allemaal wat vlak en veilig - ja, alle cliché familie-ellende komt wel langs, maar het blijft wel bij wat stemmige pianostukjes van Chopin. Wat saai, maar dan denk ik ook weer terug aan waar ik mee begon - beheersing. Hoe mooi ik een Ministry of Neurosis ook vind, het had afgeleid.

Ik ben opgegroeid met de Moemins, en het is echt een feestje voor me om het levensverhaal van Tove Jansson zo te zien. Wat een enorm interessante en liefhebbende vrouw, ondanks alle tegenslagen die ze tegenkwam - de maatschappij die haar niet begrijpen wilde en haar het succes niet gunde. Een feest om te zien hoe ze zich daaraan wist te onttrekken, en daarmee een bron van hoop en inspiratie voor elke grafische kunstenaar: blijf bij jezelf en blijf positief, dat is echt op afstand het belangrijkste van alles.

Mooi.

Wat ik van bijzondere waarde vind van deze film is dat het verhaal erg neutraal, zonder opsmuk of romantisering gebleven is. Er zijn misschien weinig sensationele problemen te overwinnen en dat kan je dan als gemis ervaren - maar voor mij is dat juist de meerwaarde van de film. Daardoor is er meer ruimte voor wat ik interessant vind: de persoon van Robyn Davidson en haar malle tocht dwars over Australie.

Geniaal mooi gespeeld door Mia Wasikowska, die een rol neerzet van een erg geïsoleerd en ietwat onaangepaste vrouw die zich niets van anderen wenst aan te trekken. Wellicht het gezelschap van haar hond en kamelen verkiest boven andere mensen - en al zeer zeker het grootste deel van de mensen die ze ontmoet. Begrijpelijk eigenlijk, als je let op wat die doen - nogal wat erg onaangename lieden zijn het grotendeels, niet bereid tot ook maar de minste flexibiliteit van denken of invoeling. En toch krijgt Robyn Davidson dan nog van alle kanten het woord 'asociaal' naar haar hoofd.

Buiten dat is de film allesbehalve saai. De beelden van het landschap zijn prachtig, de locaties voordat de reis begint zijn erg mooi gevonden en de reis zelf is op zich al een jaloersmakend mooi avontuur. Wel vond ik het einde wat abrupt - ik dacht even dat ik iets gemist had. Misschien nog maar een extra lange directors cut van maken.

BB #7

Haat, liefde en verraad

A new sex-kitten role for Brigitte that will send thrills up and down your spine - zo staat te lezen op de poster. Hoezo 'new', vraag ik me dan al af, en waarom die thrills dan over mijn ruggengraat zouden moeten. Was het bedoeld als horror dan?

Waarschijnlijk was die poster van later, want toen deze film uitkwam had BB haar roem als sexbom nog niet, en bovendien speelt ze een nogal braaf meiske, en feitelijk ook niet zo opzienbarend - niemand zou zich de film herinneren als ze later niet haar status had gevonden. En daarmee eigenlijk nog steeds niet, gezien de aandacht hier.

Toch is het geen onaardige film. Best een leuk tijdsbeeld bijvoorbeeld, al is het denk ik ook wel licht anachronistisch hier en daar. Ik kon die mooie auto bijvoorbeeld niet in 1914 plaatsen, buiten dat is de film natuurlijk pas na WW2 gemaakt en niet net na WW1; toch zal het toen makkelijker en voor de hand liggender geweest zijn om de juiste details in beeld te krijgen dan dat nu is.

Waar het verhaal dan misschien weinig aanspreekt en de acteurs ook niet zo'n indruk maken, de beelden zijn wel fraai. De DOP is dan ook niemand minder dan Tonino Delli Colli, die later The Good, The Bad and the Ugly en OUATITW en nog veel meer beroemde films zou DOPen. En wat natuurlijk ook een heleboel helpt is dat de film gedraaid is in de Alto Adige - toch makkelijk een van de mooiste plekken van de wereld.

Het veelbesproken weetje dat BB zelfs haar eigen stem niet spreekt vond ik niet zo dramatisch, op een paar slordigheidjes na is het nasynchoniseren eigenlijk best goed gedaan. Veel beter dan we tegenwoordig gewend zijn, schoot me daarbij door mijn hoofd.

De enige Tati die ik nog niet gezien had.

De stereotype beeldgrappen werken hier wat minder lijkt het, en de timing is ook niet zo sterk als ik in de eerdere films zag - net als de geluidseffecten ook net iets minder zijn. Hulot is ook niet zo aanwezig. Wat wel erg leuk is is het tijdsbeeld van Nederland. Herinner ik me nog net, zo hier en daar - niet alleen de auto's, maar ook de hippies, de politie, de hele omgeving.

Toch een wat mindere film, en na Play Time wat teleurstellend. Wel begrijpelijk na de moeilijke productie van Play Time, en eigenlijk bewonderenswaardig dat deze film alsnog gemaakt is - en nog steeds zo goed.

Der Trafikant.

Een welhaast als stilleven zo zorgvuldig opgebouwd decor, verstild in het midden van de stad, in het midden van de onthutsende omwenteling in Wenen aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. In dat kader het narratief van Franzl en zijn vrienden - Otto, der Trafikant zelve, Roter Egon de bolsjewiek, en vanzelf Freud. Oh, en natuurlijk het meisje.

Het spel met droom en realiteit, willen en werkelijkheid is mooi maar wel wat aan de subtiele kant. En eigenlijk gaat dat voor de hele film wel op. Toch, als dat zulke fijne beelden oplevert is dat eigenlijk spannender en interessanter dan de zoveelste actiefilm.

Een van de laatste rollen van de beroemde Bruno Ganz, en alle verwachtingen die je daarbij zou kunnen hebben worden zonder enige zichtbare moeite ingelost. Niet dat de rest van de cast voor hem onderdoet overigens, Krisch overtuigt evenzeer, en ook Morzé is goed bezig.

Wellicht wat het leuk geweest als de schrijfsels van Franzl die hij aan de etalageruit plakt wat meer ruimte hadden gekregen. Maar misschien niet mogelijk om verder die kant uit te verdiepen zonder de toegankelijkheid van de film af te breken - en ach, ik kan natuurlijk gewoon het boek lezen.

Bij de gemiddelde film, en dan vooral uit Hollywood, verzucht ik wel eens iets in de richting van 'als je dan geen verhaal kan vinden, waarom doe je dan niet iets van Shakespeare'. Wellicht dat Coen met zo'n zelfde gedachte zat, al is het ook wel een soort rite of passage om een van de oude toneelstukken te verfilmen.

En Coen zou Coen niet zijn als hij dat dan niet tot iets heel bijzonders zou maken. Niet door iets aan het verhaal te doen, want wie dat met Shakespeare doet is bij voorbaat af. Zwartwit moet het dus zijn - en dan ook nog eens met een echt ernstig goede cinematografie. En speciaal gebouwde sets met een op het verhaal toegespitst design wat tot in de laatste hoekjes en de kleinste scene wordt doorgevoerd, afgestemd op het zwartwit en tot in perfectie belicht. En vanzelf nog een cast, een mengeling van toneelacteurs met hun voeten diep in het werk van The Bard, en filmacteurs die het klappen van de zweep zo goed kennen dat ze die uitdaging aandurven en aankunnen.

Het telt op tot de beste Shakespeare vertolking die ik ooit gezien heb. Niet dat ik een kenner ben, met een stuk of tien, twintig films en een paar theatervertoningen. Maar het is zonder meer ook een van de beste films van de afgelopen paar jaar. En wellicht zit er meer in het verschiet, want naar verluidt was Ethan deze keer niet samen met Joel aan de regie omdat hij zich op theater wilde focussen. Nog zat werk van Shakespeare wat een gelijke aanpak verdient, zou ik zeggen.

Grappig spel met de GTA stijl, maar wat weinig inhoud en wat weinig exploitation. Leuk als gimmick, maar een beetje te weinig inhoud om een cultstatus te verdienen. De teksten overleven de vertaling niet allemaal, heb ik de indruk. Aardig gespeeld, maar daartegenover staan de wat overdreven stuntelige low-budget beelden.

When it's twilight on the trail / and my voice is still

Please plant this heart of mine / underneath that Lonesome Pine / on the Hill

Op zijn minst de derde versie van het verhaal, en de vergetelheid siert wellicht alle drie versies. In ieder geval lijdt deze versie onder een erg weinig interessant verhaal, als een soort voorloper op het Western-genre voordat men doorhad dat daar iets van een narratief in nodig was.

In technische zin wellicht interessant omdat het een van de oudst overgebleven films in kleur is. En ja, in de versie die ik zag zien de kleuren er bijna goed uit, en het gebrek aan perfectie daarin speelt echt geen enkele rol. Maar de overblijvende kleuren ook niet echt.

Wellicht evenzeer interessant door een erg vroege rol van Henry Fonda - nauwelijks herkenbaar hier met zijn melkmuiltje met zijn volle gebit tegenover de doorleefde kop zonder tanden die hij later zou krijgen. Ook voor hem toch wel dat ik nauwelijks onder de indruk was van zijn rol.

Hathaway had er toch al best wat films opzitten, dus waarom hij met dit nogal nietszeggende en flauwe ding kwam. Was dat omdat het toch een remake van twee eerdere versies was, en hij zich daar schatplichtig aan voelde? Iemand die die eerdere films gezien heeft mag het zeggen. Ik ga de moeite maar niet nemen geloof ik, deze lag me al zwaar genoeg op de maag.

Een perfecte film voor de beschouwende en vertragende laatste dagen van het jaar - de dagen waarin je je afvraagt wat je nou ook alweer eigenlijk gedaan hebt de afgelopen tijd, het afgelopen jaar, met je leven. En een super mooie setting om dat in te plaatsen, in de ongerepte natuur en de ook toen al onbezonnen houtkap van de voorvorige eeuw. Erg fijn gespeeld door een fraaie cast die hun best doet, een crew die daar de mooiste beelden van maakt.

Nu nog aan ons. Wat is onze droom, als we zover zijn, nog niet echt aan het eindje misschien maar uitgerangeerd? Is het dan dat we een trein om de volgende heuvel geholpen hebben - of, in de tijd van nu verplaatst, dat we meegeholpen hebben aan een increase of shareholder value? Of is het belangrijker dat we een verloren hondje een nieuw huis bieden, onszelf terugvinden, de mensen om ons heen helpen?

En als je daar zelf al niet uit komt, luister dan naar Nick Cave.

Voor de eerste keer herzien sinds, ehh, toen. En ja, dat is dus alweer zo'n beetje dertig jaar geleden.

Indertijd was zo'n beetje alles wat de film deed nieuw - het tempo, de vunzige ranzigheid, de hallucinaties. Maar ook in die zin dat het z'n beetje de eerste rol van Ewan McGregor was. Nooit echt een fan van geworden. En wat ik ondertussen even vergeten was, het was dus ook echt de eerste rol van Kelly Macdonald - en daar ben ik dan wél fan van, alleen dat accent al. En dan nog, ook al zo'n prettig botte rol die ze hier speelt.

Over de film was ik dertig jaar geleden enthousiaster dan nu - toen zelfs de moeite genomen om ook het boek te lezen. Dat ligt ondertussen al heel lang in de kliko, het viel wat tegen. En er is ook wel een reden waarom ik pas na dertig jaar de moeite nam om de film zelf te herzien, je werd er indertijd helemaal mee suf gegooid. Het muziekje aan het eind - Born Slippy - is daar een niet zo positieve throwback naar. Er is zoiets als teveel.

Schumer roept nogal wat uiteenlopende emoties op kennelijk. Voor mij was het de eerste keer dat ik iets van haar zag - en ik vond het niet zo bijster slecht dat ik daar iets van in de emotie trekken moet. Ook niet zo goed, overigens, maar te gaan roepen dat ze geen enkel talent in de komedie heeft gaat me wat ver.

Wat de film voor heeft, het is in ieder geval een net iets minder uitgemolken concept zo, de lekker botte manier waarop het verteld wordt heeft wel wat. En de cast is ook, ehh, verrassend - ik had in ieder geval Tilda Swinton niet herkend. En de serie 'as themselves' bijrolletjes doen het verrassend goed. Je zou je af gaan vragen of er niet een verband is tussen lengte, basketballen en acteertalent.

Gepruts.

Op zich kan ik een ongeloofwaardig basisidee onder het verhaal nog wel hebben - hypnose, wat een onzin wordt er hier van gemaakt. Maar daar dan nog de ene na de andere gezochte plottwist bovenop stapelen, sorry - het is gewoon teveel. Het komt een beetje over van heb je geen verhaal, doe dan nog maar een plottwist. Weet je niet hoe er een eind aan te brengen, doe dan nog maar een plottwist.

Leuk gefilmd, dat wel. Jammer dat dat kennelijk zo de overhand krijgt dat het het verhaal zover wegdrukt dat het prut wordt. Net als dat Cassel en Dawson best goed aan het acteren zijn.

Verspilde moeite.