Opinions

Leuk filmpje dat lekker dwars tegen alle cliches uit het genre ingaat. Niet precies een parodie, maar wel leuk afzetten tegen de middellijn. Lomp, ongegeneerd, plat en ongeremd. Vol met egocentrische en onsympathieke personages, de hoofdrol niet uitgezonderd - maar wel een stuk echter dan je in de meeste films tegenkomt. Af en toe met zulke flauwe humor dat ik er nauwelijks om lachen kan, maar vaak toch ook weer wel. Een hoop van de humor werkt ook als zelfrelativering van de film, het neemt zich gelukkig niet zo serieus.

Aubrey Plaza heb ik best hoog zitten, maar in deze film vind ik haar wat tegenvallen eigenlijk. Misschien doordat ze nogal regelmatig een stomme bek trekt, dat staat haar niet - het komt beter over als ze wat slimmere rollen speelt. Maar da's wellicht ook iets van het moment.

Oppenheimer - de film van Nolan, deze doc, of de al wat oudere film Fat Man and Little Boy (1989) - alle drie geven een verschillende kijk op dezelfde fascinerende persoon, in een fascinerend tijdsgewricht. En daar blijken dan toch maar erg weinig verschillen uit te komen, ondanks het verstrijken van de tijd en de veranderende maatschappelijke opvattingen.

Voor een traditionele en standaard talking head documentaire is dit geval best ok - het geeft een helder en vrij neutraal overzicht van de geschiedenis, met weinig meerwaarde ten opzichte van de wikipedia anders dan de bewegende beelden. Toch, juist die bewegende beelden geven meer diepte en inhoud aan het onderwerp, meer hechting in de geschiedenis.

Daarom is dit best een aardige documentaire om te zien, voor of nadat je Nolan's meer esoterische film gezien hebt. Niet dat je er ergens iets nieuws van opsteekt, maar het geeft je brein wat meer de tijd om te begrijpen wat je precies gezien hebt. Je kan natuurlijk ook de film Oppenheimer (2023) zelf nòg een paar keer gaan zien. Ook geen straf.

Mwah.

Het verhaal borduurt dan wel schaamteloos door op het succes van Casablanca, maar mist veel te veel de vonk, en erger nog, de geloofwaardigheid om het ook maar in de verte spannend te houden. De vijand - de Vichy-Fransen - zijn lachwekkend, zouden beter in een slapstick passen dan in een film als deze. De verzuchting van Harry "Another crazy dame" is ook erg scherp van toepassing, en niet alleen de dames zijn wat eendimensionaal en bordkarton.

Toch kan een film met Bogart en Bacall niet echt slecht zijn. Het blijft een genot om te kijken naar de nostalgische beelden, de heerlijk ouderwetse manier van doen en de heerlijk incorrecte manieren van omgang. Zoals dat zo hoorde in de tijd dat mannen nog gentlemen hoorden te zijn, en vrouwen dames. Wel in zwart-wit natuurlijk - kleur is echt niet van toepassing op dit genre. Niet voor niets heet het film noir.

Nee nee nee nee nee nee nee nee nee.

Ik had me nog zo voorgenomen om niet vooringenomen deze film in te gaan. Tenslotte, ik HAAT Woody Allen. En wat mij betreft ook volstrekt terecht - want hij is toch overduidelijk de meest overschatte regisseur ooit, de meest over het paard getilde nonvaleur aller tijden. De enige manier waarop hij een film nog effectiever tot ellende maken kan dan alleen de regie voeren is er ook zelf in spelen. Ehh. Oh. Ohja.

Dat ging dus meteen mis. Want alles waaraan ik me altijd blind erger bij de beste man is in deze film zo overdadig aanwezig dat er werkelijk geen ontkomen aan is. Het is een soort oude-jongens-krentenbroodsfeer, een goh-kijk-ons-eens-intelllectueel-grappig-zijn-sfeer. Maar wat Woody kennelijk niet meer in staat is te begrijpen is dat de mensen die in zijn incrowd thuishoren minstens even oud zijn als hijzelf - bijna 80, of zo. Verre van hip, over the top, komt nooit meer goed, afgehaakt, kan niet meer meekomen, afgedankt - en goedbeschouwd rijp om Soylent Green van te maken, want er komt nooit nooit nooit meer iets uit.

En hier alweer het trieste bewijs van mijn stelling, en erger nog, de man is nu ook nog dement. Niet alleen reduceert hij een schitterende, hoogstaande, prachtige cultuur met meer dan 2000 jaar historie met al haar waardevolle kunstvormen en gewoonten tot een stel overspannen idioten - nee, hij doet dat ook nog eens volslagen respectloos. En daarbij krijgen we dan ook nog een serie niet ter zake doende subplotjes die alleen ten doel lijken te hebben om hemzelf toch vooral een rol te geven en zo vaak mogelijk het platgedraaide Volare nog maar eens te laten horen. Karikaturaal. En infantiel, ook - op de manier van een triest oud mannetje dat al zeker tien jaar in een tehuis thuis hoort.

Gatverdamme wat een triestigheid. Ga vooral zo door - er blijft niets van waarde, niets van schoonheid over in de wereld. En triest triest triest van de paar acteurs die hier hun gave aan vergooien. Benigni is de enige die echt op zijn plaats lijkt - een idioot die maar één enkel trucje kan - en dat hier niet kan laten zien.

Laat iemand Woody Allen in een bejaardentehuis opsluiten. Daar hoort-ie.

Beschouwend en afstandelijk, maar ook beschouwend zonder oordeel.

Af en toe is het haast pijnlijk om te zien hoe het contrast tussen Neil en Marina in beeld komt. Tastbaar bijna. Waar Marina in elke blik, elke beweging, elk gemompeld woord zoekt naar contact, naar aandacht, naar liefde blijft Neil onverschillig als een baksteen. Waarbij Marina - prachtig gespeeld door de prachtige Olga Kurylenko - alle sympathie naar zich toezuigt, en Ben Affleck zijn al dan niet verdiende naam van derderangsacteur zonder enige moeite bevestigd. Voor ieder ander was het een prestatie van wereldformaat om zo'n dooie diender neer te zetten, voor Ben is het typecasting.

Over Javier Bardem lees ik weinig positiefs, maar ik zie hem - eigenlijk als enige - echt acteren, hij straalt echt in elk opzicht uit dat hij zoekend is, geen doel meer weet in zijn geloof. Daarmee wel wat vergelijkbaar met Olga Kurylenko, maar waar zij haast een soort mime-achtige rol heeft, komt die van Bardem toch breder over. Maar misschien lijkt dat ook wel omdat het een veel kleinere rol is, en daardoor de mime minder de overhand neemt.

De zijlijn in het verhaal van McAdams komt te weinig uit de verf, krijgt nauwelijks kleur. De rest van het verhaal overigens ook niet - het is vooral een herhaling van prachtige, langzame beelden van de om elkaar heen draaiende Marina en Neil - draaiend, maar nooit dichter bij elkaar. Mooi, maar na bijna twee uur ook dodelijk saai eigenlijk. En, hoe romantisch de beelden van de Mont St-Michel ook zijn, ze passen slecht in mijn beeld van die plek - de onvermijdelijke 50 bussen krijsende schoolkinderen die daar altijd rond lijken te lopen staan in schril contrast met de vredige rust die we hier zien. Misschien is het de bedoeling dat we de rest van de film in hetzelfde contrast zien.

Oei. Waargebeurd.

Meestal betekent dat een wat mindere film, en deze is daar ook weer geen uitzondering op. Vond ik tenminste. Hoewel er best wel wat sterke momenten in zitten - vooral naar het einde toe - toch grotendeels wel wat vlak en voor de hand liggend. Meer vanuit de goede bedoelingen dan vanuit de film geredeneerd denk ik. Op zich bewonderenswaardig en te prijzen, maar het levert niet makkelijk een goede film op.

Tenzij de boodschap je aanspreekt. Dan wordt het wel een ander verhaal, en laat ik daar ook duidelijk over zijn, die boodschap klopt, hoe schoolmeesterachtig die misschien ook gebracht wordt.

Ik vind dit een bijzonder knappe film.

Sowieso is het bewonderenswaardig dat Farhadi een film regisseert waarin de voertaal Spaans is terwijl hij dat zelf niet spreekt. Ik weet toch niet zo veel regisseurs die hem dat na kunnen doen. Het verhaal is misschien niet het sterkste ooit en verliest misschien ook wat in de translatie, maar het is een terechte vraag of het eigenlijk wel daarom gaat. Er is zo'n weelde aan detail in de setting in het afgezonderde dorp en de familie, met iedereen met zijn eigen motieven en onuitgesproken gedoe, je kan de film tien keer kijken en elke keer komt er weer wat anders boven.

En als dat niet genoeg is, net als in de vorige film die ik van Farhadi's hand zag - Le Passé (2013) - is het allemaal erg fraai in beeld. Té fraai haast, en de scene op de trap ergens halverwege komt ook wat nep over als het enorm fraaie licht op het gezicht van oma met een ander camerastandpunt uit een blinde muur blijkt te komen. Net zoals de cast wel erg fraai passend bij elkaar gezocht lijkt, niet primair op acteerprestatie maar op bij elkaar passende mooie smoeltjes, en de locaties zijn al even mooi uitgekozen en aangekleed. Het maakt voor erg fijn plaatjeskijken.

Op de uiteindelijke ontknoping is misschien wel wat af te dingen, maar wat ik al zei, gaat het daar wel over. Ik zie het einde vooral als een aanzet om je af te vragen hoe je verder zou moeten in die familie, in dat dorp.

De Nederlandse entertainmentindustrie heeft een paar fundamentele gebreken, maar wellicht de ernstigste daarvan is een volstrekt overinflated sense of self, excuus - de Nederlandse term ontschiet me even. Als onderdeel daarvan hebben we een jaar of wat geleden al de gedoemde romance tussen Ischa Meijer en Connie Palmen moeten ondergaan - en die werkte verrassend goed. Ongetwijfeld dat dat een rol heeft gespeeld in de plannen om het verhaal van Hoes en Kamerling dan ook maar te verfilmen. Een grotere fout is haast niet denkbaar. Want hoe groot het leed van Hoes nog steeds is na al die jaren, het levert gewoon geen interessant verhaal op - hoe naar dat dan misschien ook klinkt. Want als je niet in de verte inzichtelijk kan maken waar Kamerling nou eigenlijk mee zat, dan blijft er niets over dan een ohh, wat zielug, wat errug. Maar van zijn kant kennelijk de enig denkbare oplossing, en het kraakt en wringt enorm dat daar op geen enkele manier een inzicht, zelfs maar het begin van empathie in doorkomt. Ja, ‘als hij zich goed voelt is hij de leukste man die ik ken, maar als hij zich niet goed voelt…’ - een citaat dat zich toch graag laat begrijpen als het toppunt van oppervlakkigheid, en verderop in de film nog veel meer van dat soort voorbeelden. Daarmee geen verwijt of aanklacht, dat zou absurd zijn gegeven dat ik er gewoon niks van weet, niet bij was, geen van de personen zelfs maar in de verte ken. En veel belangrijker dan dat alles - dit soort ding komt uit jezelf, niet uit je omgeving. Maar het dient wel de vraag wat nou precies eigenlijk de reden is geweest om deze film te willen maken. Ik kan er in ieder geval helemaal niks mee. Het neigt teveel naar weer een Bekende Nederlander die in haar eigen bubbeltje zwelgt in zelfmedelijden, en daar hebben we al net iets teveel van gezien.

En komt er halverwege dan even iets, iets - de uitbarsting van EJW, en wellicht de beste scene van de film of misschien zelfs van zijn carriere. Maar het is gewoon te weinig, te dun, en ietsje verderop komt dan als compensatie het narratief over de overweg. Gewoon slecht, iets anders kan ik er niet van maken, alsof het heel ver van de verteller en de makers af staat. Eigenlijk gewoon genant en beledigend tegenover iedereen die zich ooit zo gevoeld heeft, inclusief Kamerling zelf. Als je zelf tien minuten bij een overweg staat snap je er al meer van. Al heb je zelfs maar ooit de oude flauwe grap gehoord over het bordje bij de overwegen, en iedereen die ooit opgenomen geweest is en hun verre familie kent die beslist.

EJW heeft, zoals gezegd, een moment. Misschien nog wel een. Maar Herlaar is irritant en overdreven theatraal, onecht, en een aaneenschakeling van cliche’s. Tot en met dat EJW ‘onbereikbaar’ is, en dat haar moeder nooit in haar geloofd heeft - en dan heb ik het niet alleen over hoe cliche dat is, Herlaar speelt dat ook heel onecht. Ernstige fouten van de regie, en ja, daar hangt het geheel wel van aan elkaar. Slordige edits, sprongen in het narratief, maar wellicht is de grootste fout wel de keuze voor dit verhaal. Als de opzet was om Kamerling tot een onbegrepen slachtoffer te maken en Hoes extreem onsympathiek neer te zetten, dan is dat gelukt. Maar zelfs dan beklijft bij mij het gevoel dat de nagedachtenis aan Kamerling iets beters verdient dan deze prut.

Er zijn al aardig wat films over de pandemie ondertussen, maar dit is tot zover wel met afstand de beste. Sowieso is het narratief pijnlijk raak getroffen - relatiegedoe, overlijdende familieleden, de twijfel over hoe het nu alles voorbij is dan verder moet. Niet makkelijk om te kijken, terwijl ik kijk komt er een heleboel bij me boven, en word ik ook weer eens herinnerd aan de woede en ergernis over de houding van sommige voormalige vrienden en kennissen - de anti-deugmensen, zeg maar. Wellicht beter te omschrijven als de mensen die niet deugen, waar een schroefje van weg is, die het padje voorgoed kwijt zijn.

De keuze om zowat de volledige dialoog recht in de 4e wand te spugen werkt wonderwel goed - alsof je op bezoek bent bij een bevriend stel dat je al een hele tijd niet gezien hebt. Perfect passend bij dit onderwerp, en ongekend knap gedaan. McAvoy en Horgan doen dat vervolgens ook nog eens best goed, en overtuigen als een stel wat inderdaad wat te lang op elkaars lip woont. Eentonig vond ik het nergens, en de speelduur vloog voorbij. Wel moet ik zeggen dat het einde me niet erg goed lag, al is het wellicht onvermijdelijk om zo’n einde te kiezen.

Alweer een hele tijd geleden zag ik The Great Alaskan Race (2019) en was daar zwaar in teleurgesteld. Maar deze film is het dan echt wel weer helemaal. Ook sentimenteel en zoetig, maar dan wel met heel veel ernstig mooie plaatjes, fijne hondjes en de stoer doorleefde kop van Dafoe. Af en toe zijn de beelden echt te mooi om waar te zijn - en dat bedoel ik precies letterlijk, de CGI is af en toe wat te overheersend misschien. Maar wel fijn kijken - dan vergeet ik de wat overdone Disney-Hollywood sauce van Togo en zijn ontsnapping al gauw.

Wat een drama.

Een lelijk en voorspelbaar plotje. Met het ene cliche na het andere, actiescenes die er lelijk uitzien en niks toevoegen, een ongebalanceerde mix van sentimenteel gedoe en lompe matpartijen. Met in de hoofdrol tot overmaat van ramp Cage - de meest wisselvallige acteur van Hollywood misschien wel, en hier heeft hij overduidelijk zijn dag niet.

Nothomb.

En de andere kant van haar verhaal dat we in Stupeur et Tremblements al te zien gekregen hebben - allebei nogal duidelijk autobiografisch, maar ook wel twee heel andere kanten van hetzelfde verhaal. En waar die andere film een enorme indruk achterliet, is deze veel lichter van toon en veel ongedwongen vrolijker. Niet in het minst door Pauline Etienne met haar, zoals Movsin al aanhaalt, aan Amelie Poulain denkende mimiek en motoriek. En dat lijkt dan ongeveer de hele film te drijven, totdat er nog een wat onverwachte draai volgt die nog even wat extra voer tot nadenken geeft. Maar voor het zover is is het prettig rondkijken in Japan, met veel mooie beelden en wat lichte observaties over de Japanse cultuur.

Het fake bloed was in de bonus kennelijk.

Jammer genoeg ziet het bloed er wel heel erg nep uit, en verliest de gore daardoor wel behoorlijk wat aan impact. Komt ook doordat het bijna altijd weer sproeiende lichaamsdelen zijn. Een beetje splatter is af en toe ook best aardig en had het wat minder saai gemaakt.

Wel een paar echt geniale vondsten tussendoor. Maar eigenlijk toch niet de moeite om daar de film voor te gaan zien, er is te weinig verhaal om de aandacht vast te houden tussendoor. Nog wel te doen als je aan het bieren en praten bent, dan kan je tussendoor plaatjes kijken. Maar voor twee uur stilletjes aandachtig kijken is het toch echt veel te saai.

In a hole in the ground there lived a hobbit.

Ik kan niet eenvoudig uitleggen hoe belangrijk de boeken van Tolkien voor me geweest zijn. Ik was zeven of acht toen ik ze voor het eerst las, en ik heb ze talloze keren herlezen, zowel Nederlands als Engels. Drie exemplaren van elk deel versleten over de tijd heen, ondanks de fraai geborduurde omslagen die mijn moeder ervoor gemaakt had. En later dan nog de Silmarillion, en de Letters.

Genoeg om onmiddelijk talloze fouten, romantiseringen en opleukingen in het verhaal van deze film te zien - het is veel meer iets als 'gebaseerd op' dan 'echt gebeurd'. Maar waar ik daar normaal gesproken echt over val, heb ik er in dit geval tot mijn eigen verbazing vrede mee, en dat komt wellicht voor een heel groot deel door de breekbare manier waarop Hoult zijn rol speelt, de authenticiteit (uch) waarmee de andere rollen gespeeld worden, de mooie locaties. En het helpt natuurlijk ook dat Edith door Lily Collins gespeeld wordt - en als je haar foto op de wikipedia vergelijkt, lijkt ze er nog wel een beetje op ook.

En wellicht is het ook wel ok, om het levensverhaal van een van de grootste sprookjesschrijvers ooit zelf ietwat sprookjesachtig te houden. Het heeft wel een zekere poetische balans in zich. Wel jammer van de droombeelden in de loopgraven, dat vind ik dan wel echt weer een misser. Hoe onvoorstelbaar moet het geweest zijn, om in die tijd te leven, die verschrikkingen mee te maken, en dan daarna toch weer terug te moeten in een normaal burgerlijk bestaan. Wat zijn we toch verwend eigenlijk, in de tijd waarin we nu leven - waar we ons zorgen maken over minder op vakantie kunnen, minder geld over te houden om mee te feesten. Toch wel iets anders dan drie van de vier vrienden weg, twee dood en een in het gekkenhuis.

Ouch.

Alicia Vikander zie ik veel liever dan Angelina Jolie eerlijk gezegd. En ze lijkt ook veel meer op de Lara Croft in de spellen eigenlijk. Nouja, fysiek dan, want van gedrag komt het er toch niet heel erg goed uit. Tenminste, ik heb de Croft uit de spellen altijd gezien als een zelfverzekerde sterke meid die alles aan kan, maar Vikander komt veel meer over als een weifelend tutje dat tegen wil en dank alles ondergaat en min of meer per ongeluk af en toe een stunt goed laat aflopen. Nouja, met de fietsrace gaat het nog net op het randje goed, daarna wordt het echt wel wat te suf wat mij betreft.

Hetzelfde met de rest van de film ook. Ja er zit af en toe wel een leuke scene in, en ook met een aardige link naar hoe dat in de spellen zat. Maar de vaart valt er toch wat te vaak uit, wellicht juist door die link naar de spellen - dat krijgt net iets teveel de overhand eigenlijk, terwijl dat in het oudere voorbeeld meer het plezier, de sjeu en de panache was. Beter van toepassing als je een spectaculaire film wilt maken, in plaats van een toch wat saaie en haast als documentaire overkomende bedoening. En dan ben ik bang dat dat toch allemaal op het conto van de regie moet worden geschreven. Wellicht niet het goede genre voor Roar Uthaug.

Kennelijk was het ook nog eens de bedoeling dat er een vervolg moet komen - of dat nog doorgaat, want een heel groot succes was dit nou ook weer niet geloof ik, commercieel gezien. Maar als het nog doorgaat, dan mag er wat mij betreft wel wat meer naar de films van Jolie worden gekeken.

Tijdloos, nee flauwekul - maar, jeugdsentiment is dan wel weer het goede woord. AddictedToMovies zegt het goed: een rare film van een geweldig album. Hoewel ik dat geweldige album eigenlijk nooit meer draai - en ook niet mis. Het is toch allemaal wel een beetje erg jaren-70 - en ook daardoor dat ik het op geen manier tijdloos kan vinden. Want laten we wel wezen, dit is allemaal wel van heel ver voor de oorlog - en dan heb ik het over de eerste...

Het zal vast een heel interessante serie gebeurtenissen geweest zijn, waar deze film op gebaseerd is. Wekenlang krantenkoppen op de voorpagina, zoiets. Maar bij de film kon ik mijn ogen haast niet openhouden. De overwegend duistere beelden helpen daar ook niet echt bij.

Moa Gammel speelt nog wel een aardige hoofdrol, van de rest was ik ook al niet echt kapot. Film voor een regenachtige zondag. Maar dan moet er ook echt niks anders te doen zijn.

In de nieuwe opleving van Bond zoals die begon met Goldeneye is dit toch wel een vrij harde teleurstelling. Het verhaal van de bad guy is zowel te vreemd als te waarschijnlijk, maar het pakt nergens - een betere casting had daar wellicht een heel ander effect gehad.

Michelle Yeoh is eigenlijk wel het enige lichtpunt verder ondanks dat de scenes op de motor veel te lang duren, en ik moet zeggen dat Daphne Deckers vooral teleurstelt - en op de imdb krijgt ze geen vermelding verder dan 'PR Lady'. 'Wauw Mam, ik heb tekst' - het is misschien wat te hard, maar in vergelijking met Famke Janssen's rol in Goldeneye stelt het erg weinig voor.

En daarmee is de hele film het eigenlijk over het geheel genomen steeds net niet. Tot en met de titelsong aan toe. Leuk, maar het haalt het niet met de liedjes waarvan ik Sheryl Crow ken.

Typisch Amerikaans.

Dus een dosis misselijkmakend patriottisme en 2nd amendment waar een holbewoner nog voor terugschrikt, en heel veel family values. Allemaal opgehangen aan een zielloos tijdreisverhaaltje - altijd makkelijk want je kan er alle kanten mee uit, de ultieme luiheid van de scriptwriters.

Datzelfde is ook wel heel genant duidelijk te zien in het jatwerk waarmee de aliens bij elkaar gebroddeld zijn.Maar ook in de soms nog best spectaculaire actie die dan weer verprutst wordt door te gemakzuchtige effecten. En wat dan helemaal de doodsteek is: de overdreven dramatische muziek. Als een film zo'n soundtrack nodig heeft om spannend te lijken, dan weet ik allang hoe laat het is.

En terwijl tegelijkertijd Jeff Bezos elke grens over gaat om het nieuws over de echte gang van zaken in de VS naar zijn wil te buigen, krijgen wij namens hem dit soort draf opgediend. Tijd om afscheid te nemen van Amazon, Bezos en al dat soort uitwassen van het kapotalisme.

Drie keer.

De eerste keer dat ik de film keek viel ik steeds in slaap, werd af en toe weer een beetje wakker en zag dan weer een paar beelden. Dus nog maar eens gaan kijken, en alweer viel het niet echt mee om er iets van te snappen - en vooral wat op het verkeerde been gezet door de vertellende (voice-over-achtige) Clooney in het begin. Moeizaam allemaal. Maar er kwam een derde herkansing voor de film.

En dat blijkt dan toch te werken. Even los van de vertellende Clooney, het verhaal is wel wat aan de gezochte en ingewikkelde kant, maar de vormgeving is wel heel erg mooi en dat maakt het mooi plaatjeskijken.

Tegen de verwachting in zijn Laurie en Clooney de zwakste broeders in de cast. Maarja, ook niet de meest charmante rollen om te spelen. Daarbij doet Britt Robertson het dan een stuk leuker en charmanter maar vooral Raffey Cassidy vond ik erg grappig uit de hoek komen in wat goedbeschouwd toch een soort sidekick-achtige bijrol is.

Maar goed. Blijkt dus dat er soms een derde kans nodig is. Toch best een leuke film.

Simplistisch. Militaristisch, oorlogszuchtig, patriottisch, stereotiep lomp en dom Amerikaans.

En toch een van de meest indrukwekkende films van de jaren 80. Hele generaties zijn opgegroeid met de helden uit deze film als voorbeeld - ook al realiseren ze zich dat misschien nu niet meer. Tijdloos genoeg om ook nu nog moeiteloos spannend te zijn. Prima timing, prima gespeeld, mooi in beeld gebracht, goed verhaal, goede muziek.

Eerst nog eens zien of een film van nu over een jaar of 35 nog zo sterk staat. Pas dan is het tijd voor kritiek. Tot het zover is mogen we dit best een meesterwerk noemen.

Captain Mitchell, you’re where you belong. Make us proud!

36 jaar zijn verstreken sinds de originele film. De wereld is veranderd, op manieren die niemand had kunnen voorzien. Maar terwijl het mantra overal was dat verandering de enige constante zou zijn, is toch eigenlijk alles nog hetzelfde. We zijn alleen ouder geworden, hebben ons idealisme ingewisseld voor materialisme, en de hoop op de goede afloop zien verdampen zonder de troost die onze ouders daarbij hadden - dat het voor hun kinderen beter zou gaan. Het is wat het is, zeggen we daar dan maar van.

En dus rest er niks anders dan de oude held nog maar eens op te porren. Maverick saves the day. Maar in plaats van een mooie nieuwe motor rijdt hij op een oud beestje, in plaats van een leuk fris blondje krijgt hij een wat verlepte Connelly, en zelf is hij ook niet meer zo fris.

Het plot is wel extreem zwak - dat is niet beslist kritiek, want dat was het in het origineel tenslotte ook. Maar de rollen van Connelly en Teller zijn toch wel wat erg flauw bedacht, en die van Kilmer, daar begin ik maar helemaal niet over. Teller is overigens volstrekt miscast wat mij betreft, zelfs na twintig jaar bootcamp zou hij nog niet overtuigen als marine. En het merendeel van de cast is te overduidelijk expendable, de scenes in de opening zijn af en toe gewoon tenenkrommend slecht. Het mocht niet te veel kosten kennelijk, en getalenteerde acteurs hoeven niet, zo’n film is het niet.

Met de beelden in de lucht zit het wel gestikt - makkelijke crowdpleasing, vanzelf, maar toch, het best leuk om te zien. Toch ontbreekt er wel een element wat het origineel had en dit vervolg jammerlijk laat missen, er is namelijk niets wat ook maar in de buurt komt van wat Giorgio Moroder voor het origineel produceerde. Vanzelf Danger Zone voor bij de actie, maar dat was vanaf het begin natuurlijk altijd al bijzaak. En dat legt dan voor mij meteen het bredere, grotere en diepere probleem bloot. Want Top Gun ging nooit om de school, om de wedstrijd, om de vijand, Tom’s leren jasje, de motor, of zelfs the need for speed. Take my breath away, daar ging het om, om het droommeisje dat Kelly McGillis ooit was. Want dat is de prijs die de held moet winnen, een bed om in te slapen en de kleine dood te sterven met het mooiste meisje van de wereld - en de grote, als de tijd komt. Maar hoe genadeloos hard faalt dit tweede deel daarin. Niet begrepen waar het leven over gaat, niet begrepen wat er in die 36 jaar gebeurd is, niet begrepen wat er veranderd is en wat onvermijdelijk hetzelfde is.

En dat maakt de film in mijn ogen tot een mislukking, tot een spel met stijlfiguren die over al die jaren heen kennelijk nooit echt goed begrepen zijn.

Erg indrukwekkend verhaal. Ondanks dat je natuurlijk allang weet hoe het verlopen zal, blijf je toch hopen dat een van de talloze waarschuwingen die de Amerikanen krijgen dan toch gehoord zal worden. Maar nee. Wat een ezels waren het - tenminste, zo lijkt het toch echt als je het verhaal zo uitgelegd krijgt.

En dan komt het tweede deel. Af en toe echt verbijsterende beelden, als je bedenkt dat alles echt gefilmd is - beelden uit de computer waren er toen nog niet, de special effects zitten meer in trucs met miniaturen en slim gebruik maken van wat je niet ziet omdat er iets anders voorstaat. Maar de ontploffingen zien er af en toe wel degelijk heel overtuigend uit, en veel dichterbij de figuranten dan we tegenwoordig zelfs met alle CGI te zien krijgen. De scenes van de aanval op de vliegvelden waarbij je af en toe iemand voor z'n leven ziet rennen zijn al helemaal levensecht - het schijnt dat er nogal wat ongeplande zaken gebeurd zijn bij deze scenes, en dat die mensen echt voor hun leven renden. Figurant in deze film zal wel niet zo'n heel gezond beroep geweest zijn.

Zeer zeker de moeite waard, en een bijzondere film.

Onderzeebelgen.

Dat dat geen hoogdravend epos oplevert en af en toe niet al te geloofwaardig is moet dan al niet meer verwonderen. Toch weet Huybrechts er een aardig filmpje van te maken, met fijn sinistere Duitsers, dappere Belgen en wat volk dat daar mooi tussendoor laveert. En een paar ongekend botte scenes om het geheel wat kleur te geven en wat aandacht van de media te vangen daarbij nog. Leuk fris gekleurd in beeld, fijn vlot verteld en verder niet al te serieus nemen.

Kortom, prettig kijkvoer, en ik ben benieuwd wat Huybrechts hierna gaat laten zien, en dan hopelijk met een wat beter script en wat meer budget.

Deze film is voor mij altijd een beetje de mindere broer van Run Silent, Run Deep (1958) gebleven. Waarom? Wellicht gewoon zoiets banaals als dat ik die nou eenmaal eerder zag, maar ook was Ernest Borgnine op een of andere manier in een soort slapstick typecasting terecht gekomen die al zijn andere rollen onkijkbaar voor me maakte. Nogal onterecht geloof ik, want toch echt een serieuze en respectabele acteur.

Niettemin, ik kan deze film gewoon niet echt goed vinden, en RSRD ondanks alle gebreken wel. Vandaar dus.

Een eeuwig blauwe lucht zonder een wolkje of streepje, prettig harde kleuren, snelle motoren en een meisje met lang blond haar. Jatwerk van talloze genres, en wellicht nog het beste samen te vatten als de mannenvariant van de aquarium-dvd.

En tegelijkertijd ook volstrekt ondergewaardeerd in de vergelijking met de hele F&F serie. Tuurlijk, de effecten aan het einde slaan nergens op, maar als je daar over gaat zeuren met zo'n soort film dan kan je misschien beter documentaires kijken. De film doet precies wat er op de poster beloofd wordt tenslotte - over the top vermaak.

In tegenstelling tot de geldende opinie vind ik dan eigenlijk dat er behoorlijk goed gespeeld wordt. Ice Cube doet het best goed, jammer dat hij nooit echt voor acteren gekozen heeft - of misschien niet echt de kans gekregen heeft. Henderson heeft dan eigenlijk minder te doen - een inwisselbare hoofdrol eigenlijk, alleen maar beeldvulling, een paspop voor een fraai motorpakkie, en het excuus om Mazur te laten opdraven. Maar dat werkt dan ook prima.

Maar er is meer dan dat nog zelfs, want er is in de cinematografie best wat leuks te zien - meerdere erg knappe shots en fijne montage. Niet dat alles precies werkt, maar er is in ieder geval iemand met een visie en een missie aan het werk. Hoeveel films krijgen we niet langs zonder dat gevoel, zonder die vonk. Dan zie ik liever iets als dit, van iemand die het tenminste nog proberen wil, die gelooft in zijn werk. En uiteindelijk gewoon een strakke film neerzet - al is die misschien ietwat onterecht in de vergetelheid geraakt. Laat ik dan maar eens een klein aanzetje geven om dat te veranderen.

Meh.

Precies ditzelfde idee is al zo vaak uitgewerkt, en haast altijd beter. Deze variant lijkt er genoegen mee te nemen dat het enige is wat het van het gemiddelde onderscheidt dan is dat het deze keer een Deen is die naar een mooie omgeving met een fijne cuisine verhuist. Maar er zit nauwelijks pit in het hele gedoe, en wat er uit de keuken komt laat me ook al koud. Zelfs Netflix heeft al meerdere alternatieven die beter smaken.

Total Recall.

Misschien een beetje ondergesneeuwd in de oeuvres van Verhoeven en Schwarzenegger, maar het idee bekroop me dat dit wellicht wat mij betreft voor beiden wel eens hun beste film zou kunnen zijn. Het verhaal is voor een Verhoeven-film ongekend subtiel, gelaagd en gedetailleerd, de cast is een van de beste ooit in een SF-film, de vormgeving en beelden zijn origineel en worden vlot afgedraaid - en zonder dat er iets als gedateerde CGI opvalt. En Schwarzenegger speelt enorm goed, genuanceerd en met diepgang. En amai, wat was Sharon Stone mooi, en da's geen trap na voor de andere dames.

Fijn om weer eens gezien te hebben. Naar Mars hoeven we niet wat mij betreft, de film is wel genoeg.

Een echte remake is dit niet, want het verhaal is toch echt duidelijk anders. Alleen het basisgegeven blijft nog over. En dan zijn er ook nog wat dingetjes echt anders: de boodschap die Verhoeven in de film verpakt had ontbreekt, en de snedige oneliners van Arnie ook. Dat mist toch.

En in een actiefilm moet natuurlijk actie zitten, maar ik mis de balans hier wel wat. In de eerste helft gaat het nog wel, maar in het tweede deel blijft er geen verhaal meer over - alleen maar actie, geknal en geren. Best saai eigenlijk.

Dan zou je nog kunnen kijken naar de toekomstvisie die we hier uitgespreid krijgen. Heel origineel lijkt dat allemaal niet, in onderdelen hebben we het allemaal al wel eens in andere films zien langskomen. Alleen de hand-telefoon misschien niet.

Biel, Farrell en Beckinsale doen hun best, maar het mist toch echt teveel aan een behoorlijk verhaal. Dan helpt het ook niet dat er geen lachje vanaf kan. Jammer - een paar goeie grappen en wat zelfrelativering had de film een stuk beter gemaakt.

Teen slasher gemixt met tijdreizen.

Allebei niet heel erg mijn genre, en ook nog eens gemakzuchtige keuzes en als idee erg, erg uitgekauwd. Toch is deze zoveelste poging nog net op het randje grappig genoeg, en wellicht is dat ook wel juist door de combinatie die dan wel weer vrij origineel is geloof ik, en de uitwerking is ook wel behoorlijk - net genoeg gimmicks om de jaren-80 te laten werken, al zijn de verwijzingen naar Back to the Future eigenlijk gewoon flauw. Maar de timing klopt wel, de cast is enthousiast en de beelden zijn fris terwijl het buiten rotweer is. Alles werkt mee voor deze film.