Le Temps des Secrets (2022)

In het vierluik Souvernirs d'Enfance - de jeugd van de schrijver Marcel Pagnol in vier autobiografische delen - is dit het derde, na La Gloire de mon Père, Le Château de ma Mère, en nog gevolgd door het postume Le Temps des Amours - waarvan die laatste in het Frans ook wel met de wat omineuze titel 'Souvenirs d'Enfance inachevé IV' wordt betiteld. Wie overlap ziet met de twee films van Yves Robert heeft goed opgelet, zowel in vorm, beeld als stijl lijkt het allemaal sprekend. Het narratief is misschien op inhoud anders, maar het enige echte onderscheid is dat de hoofdpersoon weer een halfjaartje ouder is - als dat al opvalt. Barratier zal ook beslist naar de eerdere films en naar het werk van Pagnol zelf gekeken hebben, dat is nauwelijks te vermijden. Sowieso is er ook eigenlijk helemaal geen sprake van creatieve vrijheid - met Pagnol wordt niet gespot in Frankrijk. Niettemin, hoe cliche ook, voldoet de film perfect in zo ongeveer het enige wat echt verplicht is - het opwekken van die speciale Pagnolnostalgie die je de geur van romarin laat zien, het paars van de lavendel laat ruiken, de krekels laat voelen, de warmte van een onbezorgde en onbezonnen jeugd laat vieren. Alsof je zelf voor de vakantie ineens in de zonovergoten Provence bent, midden in de lange, koude en natte winter.