Opinions

Een kloon heeft minder gemeen met z'n origineel dan deze film met MIB. Concept, timing, sfeer, de onwelwillende buddies - de ouwe en de nieuwe. Blijft niks nieuws meer over.

Maarja, MIB was een leuke film, en deze ook. Ik vermaak me er in ieder geval wel mee. En het gaat natuurlijk helemaal niet om de acteerprestaties in zo'n CGI-spektakel als dit, maar toch werkt het wel, het maffe stelletje van de wat onderkoeld spelende Reynolds en de overacting van Bridges. Ook dat is natuurlijk schaamteloos jatwerk. Maarja, beter goed gejat dan een flauwe film, zeg maar. En de flauwe gimmicks zijn ook wel erg grappig af en toe. De chinees en de chick, noem ik maar even.

Ze hadden dan misschien wel even iets meer aandacht aan een paar mooie BFG's kunnen besteden. Het wapentuig ziet er maar weinig indrukwekkend uit vind ik. Gemiste kans.

R100.

Overduidelijk dat ik veel te jong ben om naar zo'n film als dit te kijken, en daarnaast ook al geen Matsumotokenner. Veel van de humor ontgaat me dan ook, de paar grappen waar ik echt om lachen kon worden wat overschaduwd door de verbazing. En de vraag wat Ludwig van Beethoven zou vinden van deze setting voor zijn 9e symfonie. Het einde ontgaat me helemaal al, draagt alleen bij aan de alles overtreffende raarheid van het geheel.

Precies daardoor toch vreemd genoeg weer de moeite waard. In ieder geval een stuk leuker dan de gemiddelde knokfilm of romantische komedie.

Jesse Owens.

Een van de grootste helden uit de olympische geschiedenis, misschien wel de allergrootste. En de geschiedenis speelt zich in een bijzonder interessante setting op de olympische spelen van 1936. Toch jammer dat er dan zo historisch weinig correct mee omgegaan wordt. Hoewel er wel wat van de schrijnende gebeurtenissen in de film terechtgekomen zijn, wordt het volslagen gebrek aan dank van de trotse Amerikaanse natie wel wat erg makkelijk over het hoofd gezien, en de erkenning van Owens in Duitsland wordt ook maar even vergeten. Het is me een raadsel waarom, het had de film een stuk sterker gemaakt als 'gewoon' de geschiedenis gevolgd was zoals die op de wikipedia na te lezen valt.

Met die verontwaardiging van me afgeschreven, is het verder best een aangename zij het wat zoete film. Behoorlijk sterk geacteerd ook, niet alleen door de hoofdrol die echt indruk maakt maar ook een heleboel mooie bijrollen van onder andere Irons. Je kon het slechter hebben. Waarbij onze nationale trots Carice een leuke Riefenstahl mag spelen. Ook niet zo heel historisch accuraat ben ik bang.

De corruptie van de wielerwereld. Daar hebben we al eens eerder een film over gezien, maar deze kijk vanuit de positie van de underdog, de waterdrager geloof ik nog niet. En dat levert best een aardige film op.

Dan zie ik wel wat kritiek langskomen dat het niet realistisch zou zijn wat we te zien krijgen, dat valt denk ik wel mee. Als ik in zo’n suf hotel in een Franse provincieplaats zit, heb ik er altijd wel een beeld bij als er boven het bed een haakje of spijkertje in de wand zit - da's niet voor een schilderijtje of zo. En dan ken ik de wielerwereld misschien niet zo heel erg intiem, andere topsporters maak ik wel eens mee aan het ontbijt, en dat gaat toch niet zo heel anders dan wat we hier zien. Alleen de mooie dokter moet ik nog ontmoeten, die zal er wel een beetje bijgeromantiseerd zijn.

Louis Talpe had ik nog niet eerder zien spelen geloof ik, maar hij is - naar redelijkheid - best overtuigend als knecht-wielrenner.

Rosamund Pike is op zeker een van mijn favoriete topactrices. Een film met haar er in is op voorhand interessant. En dan nog als onderwerp Mme Curie. Kan niet fout gaan.

Nou dus toch wel. Satrapi verdient voor dit gepruts de Nobel-prijs voor de miskleun. Het begint nog wel aardig, maar dan komen de flash-forwards - want het belang van het werk van Curie moet zonodig worden uitgelegd zodat ook de stomste zombie nog snapt waar het over gaat. En ook als die uitleg helemaal niet klopt in de context van het verhaal - omdat pas veel later zou worden ontdekt hoe het precies werkt. En dan komen er nog wat onduidelijke, onbewezen en waarschijnlijk verzonnen feitjes bij...

Zoals me wel vaker echt erg in het verkeerde keelgat schiet, ook nu is het weer de vraag - waarom heeft Satrapi zich niet gewoon strak aan de werkelijkheid gehouden? dat verhaal is vele malen sterker en indrukwekkender dan wat ze nu laat zien. Er is al genoeg nepnieuws en middelmatig gestuntel in de wereld, daar hebben we echt niet nog meer van nodig. Had liever een voorbeeld aan de echte Mme Curie genomen - die was ook niet tevreden met half werk.

Het valt niet mee om in het vampierengenre nog iets nieuws te brengen, en ook deze film slaat de plank weer enorm mis. Niet zozeer door de slordigheidjes met de spiegel - en de spiegelreflex camera, maar vooral door het gestuntel met Lewis en zijn dubbelrol. Het voelt aan alsof de regie daar zo van vervuld was dat er geen aandacht voor de rest van de film overbleef.

Sowieso al wat dapper om Lewis te casten - die is tenslotte door zijn antipathieke rol in Homeland wel zo’n beetje af. Maar hij viel me mee, en een film met Kelly Macdonald kan ook nooit echt helemaal slecht zijn, en wat een genot om haar accent weer eens te mogen horen.

Verder valt er voor een komedie maar bijster weinig te lachen, en is het vampierengedoe echt veel te tam en anemisch. Als je daar nu nog iets mee doen wil, dan moet het wel echt iets meer brengen. En behalve dat al, als je een film over vampieren maakt, hou dan in ieder geval de stijlfiguren die daar bij horen in ere - en zonder gemakzuchtig cherrypicken, alsjeblieft. Een beetje respect graag.

Een vrij droge vertelling van de gebeurtenissen, wellicht. Maar door de kracht van het verhaal toch een sterke film, ondanks de in vergelijking tot wat we nu gewend zijn behoorlijk trieste production values. Nouja, het was dan ook een televisiefilm, hoewel de cast voor die tijd wel redelijk op orde was. En de Idi Amin Dada van Yaphet Kotto, kom er eens om.

Dat ik deze film maar weer eens uit de stapel dvd's getoverd had komt natuurlijk door het verschijnen van Entebbe (2018). En waar die film op alle punten van beeld heel veel hoger scoort, en wellicht met een beetje goede wil ook veel, veel betere acteurs kan inzetten... wint deze het nog steeds op punten, gewoon door de simpele en eerlijke manier waarop het verhaal verteld wordt. Niks mis mee, gewoon vertellen zoals het was.

Ruim dertig jaar oud is deze film ondertussen, maar niets ervan voelt gedateerd aan. Sterker, eigenlijk is dit wel een schoolvoorbeeld van hoe je een avonturenfilm maakt. Spannend, vlot, mooie en niet al te geloofwaardige actie. Met een stoere held die direct tot icoon verwordt, en een mooie dame om af en toe verrassend uit de hoek te komen. Heel knap ook dat de film zo makkelijk herkijkbaar is; in plaats van herhaling wordt dat tot een feest van herkenning. Je weet allang hoe het afloopt, maar toch blijf je op het puntje van je stoel.

Dat komt dan vooral door de aaneenschakeling van goed getimede en vrijwel allemaal goed getroffen grappen die in het geheel verweven zijn. De zwaardvechter, de duitser met z'n kleerhanger, om er maar een paar te noemen. Dat het plot behoorlijk rammelt en de acties af en toe wel heel onwaarschijnlijk zijn is dan niet meer zo erg - en valt ook maar nauwelijks op.

Met deze eerste van ondertussen vier films is de naam van Indiana Jones meteen gezet. Bijna even bekend als James Bond. En terecht. Perfect gespeeld door Harrison Ford. Met prima tegenspel van Karen Allen, half buurmeisje half vamp - niet de mooiste, maar wel de leukste. Wat hier misschien nog net wat teveel mist is de rol van de sidekick, John Rhys-Davies krijgt daar net ietsje te weinig ruimte voor. Maar dat komt in de latere delen wel goed.

Verrassend.

Het wat makke begin ontspint zich in een sterk drama. Zoals al vaker genoemd, de achterkant van Bridge On The River Kwai. Nicole Kidman verrast met een kleine maar wel goede bijrol - haar karakter had misschien wat meer uitgediept kunnen worden. Colin Firth vooral is sterk en geloofwaardig, en zijn jongere versie Jeremy Irvine past daar goed bij - ze lijken genoeg op elkaar ook om te laten overkomen dat ze dezelfde persoon zijn.

Een crossover van een familiefilm-met-kinderen met een romcom. Relatief veel humor en feelgood, eigenlijk niet zo heel veel drama - buiten het gewone gedoe van 'wat moet ik nou toch met die kinderen aan'. Het zal jonge ouders wel aanspreken, denk ik. Het verhaal is dan wel weer heel voorspelbaar, en het is allemaal ook wel een beetje erg braaf Amerikaans.

Kate Hudson is grappig, dat helpt een heleboel.

Verwachtingen.

Deel 1 van de Rambo serie was eigenlijk best een goede film. Goed plot, een geloofwaardige en menselijke held, en een mooi Western-achtig spel tussen goed en kwaad. Deel 2 was dan de wat versimpelde versie van hetzelfde, en dat dat ten koste ging van de geloofwaardigheid, tja, maar daar kreeg je dan wel een heleboel stoere actie voor terug. En deel drie nog wat verder in die richting, zodat het totaal ongeloofwaardig werd, maar nog wat meer actie.

En nou deel 4 dus.

Op zich is het misschien op gebied van geloofwaardigheid weer net een klein tikkie beter dan in deel 3, maar da's wel iets wat niet van harte lijkt te gaan - maar toch, het is meer dan je verwachten zou en daardoor lijkt het makkelijk een heel veel betere film. Het verhaal is overduidelijk niet meer dan een excuus voor de lange opbouw naar wat wellicht de meest lompe, gewelddadige en af en toe stuitende ontknoping van een film ooit is - er wil me tenminste zo direct niet echt iets te binnen schieten dat hier overtuigend overheen komt. Nouja, toch niet iets met vuurwapens, en niet zo, ahem, bloedserieus.

Hebben we het over het acteren, dan speelt eigenlijk alleen Stallone zelf een rol van betekenis - de rest dient niet als veel meer dan kanonnenvoer of beeldvulling. En Stallone, tja - traditioneel acteren is het zeker niet, maar aan de andere kant, er zijn maar weinig acteurs die zo overtuigend een rol neerzetten en die daarmee een zo breed bekende naam hebben uitgedragen. Mijn moeder - ze is 83 - weet precies wie of wat Rambo is - en ik denk niet dat ze ooit een van de films gezien heeft. Je kan er van alles over zeggen of denken, maar doe het hem maar eens na.

Goed tegen slecht. Zonder dat er ook maar het minste stukje nuance nodig is. Goed is goed, slecht is slecht. Helder.

Natuurlijk kan niemand ontkennen dat Stallone hier wel eventjes de absolute oerheld neerzet. Meer nog en sterker dan in het eerste deel. Dit is het model waarnaar talloze films gemaakt zijn, en de reden waarom de krijgsmachten wereldwijd nog steeds aan personeel kunnen komen.

En dat het verhaal behoorlijk rammelt, en de acties echt te mooi om waar te zijn? Ach. En of de emotieloze kop waarmee Stallone de ene badguy na de andere afmaakt nou een blijk van geniaal acteren is? Ik twijfel toch. Maar dat is eigenlijk ook wel de charme van de film.

Het laatste bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Het is wel een heel terechte vraag, wat deze film nou eigenlijk nog toevoegt aan de serie Rambo-films. Rambo als veteraan verloren in Amerika, Rambo als ongeloofwaardige soldaat, Rambo als extreem ongeloofwaardige soldaat, Rambo die op eigen houtje wat verloren makkers opzoekt - en nu dus weer terug naar veteraan in Amerika. Soit, het dient maar als kapstok voor de actie, meer moeten we er niet in zoeken denk ik. Wel inventief uitgewerkt, met de tunnels - al zijn die wel wat al te helder verlicht en op maat gemaakt zodat de film crew zich daar prettig op hun gemak kan voelen en ongehinderd hun werk kan doen.

Het geweld is zoals gebruikelijk volstrekt onrealistisch. Het gemak waarmee de bad guys zich laten neerleggen, zonder enig anticiperen in de val loopt en in de goede volgorde ook nog. Ook dat hoort wel wat bij het genre, net als de snedige oneliners die Stallone daar dan nog bij uitkraamt. Verder niet teveel over nadenken, het gaat tenslotte niet om het verhaal.

En er zal nog wel een deeltje volgen, denk ik zo. Benieuwd hoe Stallone dat dan zal noemen.

De magie van een kom soep.

Wel wat melancholisch, om Brittany hier te zien spelen met haar makkelijke en vrolijke lach, die lach die nooit verder dan een paar tellen weg lijkt. Zelfs in de meest dramatische scenes. Jammer.

De film is misschien niet heel sterk, het verhaal wat aan de flauwe kant en de herhaling van 'ik versta je niet' komt net iets te vaak langs. Maar toch is het een fijn positief verhaal, zo voorspelbaar als wat natuurlijk maar dat heeft ook z'n goeie kanten weer. Wel jammer van het einde, dat doet echt af aan de kracht van de hele lost-in-translation van het sprookje.

En wat je ook van de acteerprestaties van Brittany denken kan, de film drijft wel op haar. Alle eer.

De tweede film van Moverman, na het initiele succes van The Messenger (2009) - ook met Harrelson en Foster, overigens. Al heb ik die film nog niet gezien, lijkt het gemiddelde toch te duiden dat daar ergens iets mis is gegaan. Wat me aan de regie in deze film alvast niet bevalt is de wat al te experimentele cinematografie. Prima om iets uit te proberen, maar daar hoort ook bij dat je soms erkent dat het niet werkt. En dat je voor de extremere experimenten een backup scenario hebt.

En een ander ding wat wat rauw op de maag ligt hoe de film zo'n brede en mooie cast heeft, maar toch aanvoelt als een one man show van Harrelson - die dat dan overigens wel weer perfect doet, dat moet beslist gezegd. Het geeft de film een statisch aspect, iets toneelachtigs haast. Wellicht wel ernstig frustrerend voor de rest van de cast, die er nogal duidelijk voor spek en bonen bij hangt. Ik hoop maar dat ze in ieder geval een behoorlijke gage getoucheerd hebben.

Het einde is dan wel weer echt prima. Goede keuze, en briljant uitgevoerd.

Een beetje gezocht misschien en ook niet al te spannend - en al zeker niet spannend genoeg voor de toch tamelijk epische speelduur van over de twee uur. Aan de andere kant mag ik KST en Ford graag zien spelen, en de rest van de cast is ook niet heel slecht.

Pollack heeft beslist betere films geregisseerd, maar op zeker toch ook slechtere. Het enige wat me hier echt aan irriteerde was de overdreven dromerige trompet in de soundtrack.

Om zo’n enorm etter als het personage van Poelvoorde neer te zetten, daar moet je wel een echt goede acteur voor zijn. Misschien staat het niet heel ver van hem af, schoot me ook nog even door mijn hoofd, maar dan nog steeds. Chapeau.

Daarmee is dan alle positieve nieuws over de film meteen gedaan. Het basisidee is prima, maar het lijkt er op alsof de scriptschrijver het daarmee wel genoeg vond. Het resultaat is een lege film die struikelt over de gemiste kansen, zich verdwaalt tussen de genres, en uiteindelijk op alle punten niet weet te scoren.

1.5, en dat is dan allemaal voor Poelvoorde.

Zonder enige informatie vooraf kwam ik terecht bij de opening van de filmfestivalweek in Sain-Bel. Waar is dat, vraag je dan? nou, zo'n 20 kilometer ten weste van Lyon. En ter gelegenheid van de opening dus ook de vertoning van deze film.

In het begin maakte ik me wat zorgen dat het een op Pagnol geinspireerde ode aan het Franse plattelandsleven zou zijn - en dat is vanzelf kansloos, want de vergelijking met een van die films kan haast niet goed uitpakken. Maar al snel wordt het duidelijk dat er voor een komedie gekozen is, nog wel met een soort melancholieke zweem van een Pagnol-achtig plattelandsverlangen op de achtergrond maar zonder dat dat overheerst.

De situaties waar de komedie op drijft zijn erg aardig uitgewerkt, lang niet geloofwaardig vanzelf, maar daar gaat het ook niet om. En al zijn een paar scenes nogal voorspelbaar, de timing waarmee het gebracht wordt is voldoende scherp om het goed te laten werken. Knap gedaan dat de verschillende acteurs voor de karakters in hun verschillende leeftijden behoorlijk overtuigen - en zo makkelijk is het toch niet om iemand te vinden die ietwat op de kop van Poelvoorde lijkt. Maar dat blijkt dan toch te kunnen. Poelvoorde zelf is vanzelf zoals altijd erg goed, hoewel dit type film wellicht wat weinig aanspraak op zijn acteertalent maakt - voor zover ik het begreep, was hij vooral in de rol geïnteresseerd omdat hij de graphic novel waar de film naar gemaakt is leuk vond.

Voor de rest misschien geen overbekende sterrencast, maar wellicht daardoor ook juist leuk. En de kinders, die toch een belangrijk deel van het verhaal te vertellen hebben, zijn erg enthousiast en goed bezig. En dan nog de truc met de fiets. Zoals de regisseur uitlegt, daar was een erg lang en moeizaam castingproces voor nodig. Dat was overigens het hoogtepunt van het vragenuurtje na de film, waar Pierre Godeau met een engelengeduld vragen uit de zaal beantwoordde - en in een tamelijk obscuur dorpje ook nog eens. Een ode op zich aan de bioscoop en de inzet van de vrijwilligers die daar hun jaarlijkse festivalweek mogelijk maken.

Flauwe boel met een heleboel grappen die het elke keer net niet zijn. Lelijke beelden, color grading door een dronken idioot, twijfelachtig gespeeld door eigenlijk de hele cast. Goedkopig uitziende effecten met de rotsblokken uit de lucht, de rokende kraai. En ja, Anna Kendrick heeft een mooi jurkje aan, maar ze slaagt er in om dat er eerder zielig dan aantrekkelijk uit te laten zien.

Allemaal net niet.

Als idee niet helemaal fris en nieuw, en de uitwerking rammelt wel een beetje hier en daar. Toch genoeg leuke vondsten wel, en de rilblik van de hulpkerstman is wel mooi gedaan. Het had wel wat enger gemogen, dat dan weer wel - wellicht dat het voor de doelgroep van 6? jarigen eng genoeg is, maar voor mij niet.

Een vergelijking met Sint ligt natuurlijk voor de hand. Maar, zoals al vaker gezegd, de regisseur kiest te weinig welke kant het uit moet - horror, comedy, of toch iets anders. Het lijkt er toch vooral op dat de film zichzelf te serieus neemt - en dat kan in dit genre natuurlijk nooit iets goeds opleveren.

Rohmer brengt twee dingen samen: de tweestrijd tussen Delphine's verlangen naar eenzaamheid en het onverdraaglijke van die eenzaamheid, en de welhaast perfect naturelle manier waarop dat in een serie scenes verteld wordt en wordt uitgediept. Een soort van onmogelijke zoektocht, als de zoektocht naar de groene zonnestraal waar de titel vandaan komt. Met daarin de banaliteit van het einde als een van de sterkere afsluitingen die er voor zo'n soort film denkbaar is, als antwoord op de problematiek uit het begin.

Wat je daar dan van vindt is kennelijk erg persoonlijk, als ik de reviews hierboven zo even lees. En ja, de dialogen zijn misschien wel wat saai en Delphine is misschien een beetje een suffe doos voor de maatstaven van nu. Maar ook wel behoorlijk vertederend, en dat wordt wel erg goed neergezet. Knap werk, zowel van Rivière als Rohmer.

Grappig, fris, ongedwongen en een beetje ruw. En daardoor eigenlijk wel met een heel eigen charme, zoals al vaker gezegd een beetje onverwacht misschien, maar daardoor misschien ook juist leuker.

Ko Zandvliet en Abbey Hoes spelen leuk en aanstekelijk. Jammer dat de dialogen af en toe zo gedwongen klinken, da's een van de ruwe randjes die ik bedoel. Ook jammer dat het verhaal zo makkelijk en naïef simpel tot een eind gebreid wordt - want het is natuurlijk een echt heel serieus stelletje problemen waar de kinders mee rondlopen. Ik hoop maar dat dat in het boek wat beter loopt.

Maar da's dan wel de verzameling minpunten. Aan de positieve kant zit nog het freerunnen. Leuk.

Horror en comedy.

Dat is toch een vrij gebruikelijke combinatie, en meestal werkt het ook best goed - en voor mij beter dan een 'gewone' horror, want eerlijk gezegd vind ik dat stiekem gewoon te eng. En dan al zeker in het donker met allemaal vreemde mensen om me heen.

En toen zat ik dus in deze film. maar ik vond het helemaal niet eng - hoogstens raar. En leuk ook al niet - eigenlijk niet eens een flauw lachje kon er vanaf. Niet voor in de stemming? zeker. En ook nog eens echt niet mijn film. Maar ook wel een hele serie gemiste kansen, als je zoiets als dit wilt maken, dan moet het wel over the top zijn. Anders werkt het niet. Of toch niet voor mij.

Tsja, Spielberg kent het trucje wel.

Een meeslepend verhaal net aan de goede kant van te ongeloofwaardig, wat schattige en stoere jonge helden, aantrekkelijke en kleurige beelden en een fris deuntje er bij. Je kan er van zeggen wat je wil, maar het blijft toch wel echt vakwerk. Film als vermaak, maar dan wel zo in de perfectie uitgewerkt dat het haast een kunstvorm wordt op de as van art en craft. En wellicht voor mij een van de beste kenmerken van een goede film nog: ik kan dit dus zonder enig probleem meerdere keren zien, en het blijft gewoon werken.

Simpel, stereotiep, cliche. Maar wel perfect uitgevoerd.

De setting is mooi origineel - boksende robots, hoe haal je het in je hoofd. Maar, Robot Wars gecombineerd met WWF is aan de andere kant wel een geniaal goed idee. En ook iets waar zowat elk jongetje onmiddelijk wild enthousiast van wordt - ook als zo'n jongetje de veertig al voorbij is, of misschien een meisje is - Eline is al overtuigd, bijvoorbeeld.

De combinatie van de originele setting met de toch best bekende en afgezaagde motieven in de film is erg goed - zonder de setting zou het misschien een saaie film geworden zijn, nu is het een prima kapstok. Arm tegen rijk, eergevoel tegen winstbejag, oost tegen west, eerlijk tegen vals, goed tegen fout - het komt allemaal langs. Erg grappig hoe vader en zoon hun rollen omgedraaid hebben, Pa leert een lesje van zoonlief. En hoe cliche en afgezaagd het ook allemaal is, hoe mierzoet het ook is achteraf, het levert wel een heel fijne en erg leuke film op.

Mooi vormgegeven robots, met precies voldoende knipperende lampjes en glimmend lakwerk om het verschil tussen de winners en de losers aan te geven. Maar, ook de vrachtwagen vind ik erg goed gevonden - een perfecte combinatie met een veewagen en een futuristisch idee van hoe zo'n ding er over een jaar of twintig uitziet. En de boksschool dan nog, en de ring waar het einde zich afspeelt. Mooi gevonden.

Dan de casting, daar is echt geen speld tussen te krijgen. Hugh Jackman als kinderlijke en volslagen onvolwassen vader, Dakota Goyo als overeigenwijs irritantje, Evangeline Lilly als de stabiele basis - om maar niet te zeggen dat ze mag stilzitten en mooi zijn. En de hele setting om de wedstrijden heen, bevolkt met precies het Robot Wars publiek - met als enige uitzondering dat ze misschien wat minder extreem nerdachtig zijn. Maarja, waar haal je zulke figuranten vandaan

Ik zie eigenlijk niks om negatief over te zijn. Misschien is dat voorbehouden aan 'volwassen' mensen, die door hun elitaire verhevenheid of calvinistische inslag niet meer in staat zijn om iets gewoon leuk te vinden.

Leuk apart.

En dat komt vooral door het heerlijk absurde en maffe gedoe. Probeer het eens na te vertellen, er is geloof ik toch werkelijk geen touw aan vast te knopen, en toch past het op de een of andere manier dan wel weer geniaal in elkaar. De inhoud van de videoband beviel me in ieder geval prima.

Qua beelden misschien niet overduidelijke mooifilmerij, maar wel een paar heel toepasselijk gekozen locaties - zag ik een gebouw van Le Corbusier naar het einde toe, of laat ik me daar door de structuur van het beton daar een vergissing in maken? kon zo in de gauwigheid geen lijst van de locaties vinden.

Wel vond ik het wat langer dan noodzakelijk duren voordat de boel op gang komt, en tegen het einde begon ik ook te verlangen naar de titels. Het op den duur knap irritante muziekje helpt daar dan ook niet meer bij, als je het toch al wat zat aan het worden bent.

Reality check.

Op het lijstje van de Washington Post van de beste tien films van het jaar 2023 op plekje 8, en met de waarschuwing dat de dialoog letterlijk van de opnames van de FBI overgenomen zijn, geeft dit geheel toch wel wat te denken over de manier waarop er in Amerika met verdachten wordt omgegaan. Schuldig totdat je jezelf vrijpleit met de hulp van een heel dure advocaat, zoiets.

En ernstig naief en slordig van The Intercept om de arme brave Reality er zo bij te lappen. Kennelijk nooit gehoord van bronbescherming. En kennelijk zelfs niet de eerste keer dat ze op die manier in de fout gegaan zijn. Je zou je afvragen waarom Winner haar lek naar hun gestuurd heeft. Foutje bedankt.

De film is in technische zin wellicht interessant door de focus op de real time dialoog, maar buiten dat ontbreekt er wel een heleboel. De motieven van Winner bijvoorbeeld - daar komt nu maar heel zijdelings iets van langs, en dan nog in de toch nogal erg gedwongen situatie van de ondervraging.

Dan het onderwerp van het lek zelf nog. Eigenlijk nauwelijks iets wat onder geheimhouding had moeten vallen - de enige reden daarvoor is duidelijk een politieke. Er staat niet eens een behoorlijke onderbouwing of attributie in. Maar buiten dat al, hoe absurd is het niet dat er daadwerkelijk reden tot zorg was over de uitslagen van de verkiezingen van 2016, maar dat door de republikeinse regering bewust onder water gehouden werd, gebagatelliseerd werd. En een paar luttele jaren later verzinnen ze zelf op niets gebaseerde sprookjes over hetzelfde onderwerp. Wat een raar land is de VS toch. Integriteit is er wel heel ver te zoeken.

3* voor de indrukwekkende acteerprestaties, verder vond ik het als film wat erg eenzijdig en statisch.

Nogal kansloos.

Niet zozeer door de vergelijking met de Hitchcock versie - want die heb ik nooit gezien. Maar wel door de zouteloze vertolkingen van Hammer en James, de stijlfouten in hoe de hedendaagse omgangsvormen veel te veel doorklinken, de slappe spanningsboog waardoor ik nooit echt benieuwd was wat de volgende minuut weer zou opleveren. Alleen KST en een paar van de kleinere bijrolletjes zoals het kamermeisje lijken ietwat de moeite genomen te hebben om zich in haar karakter te verdiepen. En dan nog wat ze met Lily James hebben gedaan - een behoorlijke kapper was al teveel gevraagd kennelijk.

En vooral schrijnend als je er even over mijmert hoe scherp deze productie afsteekt tegen een traditionele Britse (of eigenlijk misschien BBC) productie. Een wereld van verschil.

Interessant.

Van Salinger kende ik alleen de naam, en ook van zijn boek Catcher in the Rye wist ik alleen de titel. Maar het levensverhaal van de man is behoorlijk interessant, en het wordt mooi gebracht - geloofwaardig en zo te zien ook volstrekt authentiek. Dat mag ik graag zo zien. En dan weet Hoult ook nog eens zijn karakter leven in te blazen, en je ziet hem met elke gebeurtenis ouder en volwassener worden. Ook dat is best mooi gedaan. Visueel prima en zonder opvallende anachronismes, ook dat zit prima. Voor zijn eerste film doet Strong dit wel heel aardig, moet ik zeggen.

En nou moet ik dat boek dan toch ook maar eens lezen ben ik bang #zucht

Meh.

Waar het eerste deel vooral uitblonk door jatwerk van het halve SF genre zat daar zo hier en daar nog wel een klein origineel dingetje tussendoor. Niet in dit tweede deel, wat er meer op lijkt alsof alles dicht was behalve de tweedehands Star Wars fanshop. Waarop Snyder kennelijk gereageerd heeft dat het niet mogelijk is om een SF film te maken zonder vergelijking met Star Wars. Tsja, het lukt anderen toch wel. En die hebben soms ook gewoon een leuk en aansprekend verhaal.

Leuk om Boutella te zien spelen, maar daar blijft het bij. Laat een derde deel maar zitten wat mij betreft.